Fastfoodsafari in New York

Een paar dagen New York, ik kan me ergere vooruitzichten voorstellen. Van 14 tot en met 19 mei ga ik in goed gezelschap de grote appel nog eens bezoeken en ik ben nu al aan het zien hoe we onze tijd ginder gevuld kunnen krijgen. Uiteraard zal ik mijn vriendinnetje en vriendjes langs alle belangrijke toeristische bezienswaardigheden gidsen maar op coolinary willen we toch vooral aan de innerlijke mens denken, niet?

Om te beginnen wil ik wel eens gaan eten in één van de drie zaken van Gordon Ramsay die New York rijk is: Ramsay at the London, The London Bar of Maze, voor het gemak van de moe gewandelde toerist allemaal onder één dak gevestigd. Voor Ramsay at the London moet je twee maanden van tevoren reserveren en “smart” gekleed op de proppen komen, wat voor mannen niet meer of minder wil zeggen dan… kostuumvest. Extra bagage op de vlieger kan ik missen als kiespijn dus dat zal het waarschijnlijk niet worden tenzij ik zoals in de film een vest en plastron mag lenen van de persoon die je reservering controleert. Dan toch maar The London Bar of Maze?

En de keuzes worden er ook niet echt makkelijker op.

17 en 18 mei is het “the Ninth Avenue Annual Food Festival”. De hele straat wordt getransformeerd tot openluchtrestaurant en iedereen die ook maar weet hoe je met een pollepel in een pot moet roeren staat er met een standje. Men verwacht in één weekend ongeveer 1.000.000 smulpapen en daar ben ik er eentje van. Die dag geen hotdog, pretzel of donut van een kraampje maar we iets uit onderstaand lijstje:

chorizo sandwiches
the best sausage and pepper hero ever
clams and oysters on the half shell at the seafood stands
soupy, spicy gumbos, crab cakes and chicken curry
suckling pig and quail stuffed with fresh Greek spices and feta cheese
peppery crisp squid
iced coffee and iced cappuccino
bourbon ham sandwiches
Texas chili with corn bread
mango barbecue wings and macaroni and cheese
carrot cake and apple pie
chicken salad made with corn, black beans and jicama, and barbecued pork tostadas
meatball hero
corn fritters gently flavored with shrimp, crisp spring rolls and nasi goreng
spanakopita and tiropita surrounded by the most delicate phyllo pastry that you will ever find, and then baklava or strudel
breads, brownies, cookies and cinnamon-raisin, garlic, rosemary or black olive fresh bread twists
jambalaya
pork in mole sauce, wrapped in a corn tortilla
huge, inexpensive portions of Brazilian foods like bolinho bacalhau, a fried salt-cod casserole
Greek barbeque, octopus, lamb and chicken souvlaki
pad thai, dumplings
roast pork
alligator, shark, lobster, shrimp and catfish nuggets
burritos, jerk chicken and curried chicken
cheescakes
french pastries
fried elephant ears
full pigs rotating on spickets over an open fire
grilled corn on the cob
kokoretsi (lamb livers and sweetbreads wrapped in intestines)
paella
soft shell crab
steak sandwiches
turkey drumstics

Olifantenoren, haai, alligator, … dat is daar precies een fastfoodsafari!

Bio

Een vijftigtal afleveringen van Prison Break bekijken doe je niet op 1,2,3, vandaar dat er hier meer dan een week niets nieuws te lezen was. Goeie serie trouwens.

Vorige vrijdag is er in Turnhout een nieuwe supermarkt geopend, met name Bio Planet. Bio Planet is de bioafdeling van de Colruytgroep en zit met deze winkel aan hun vierde in België. Goed nieuws voor iedereen die bewust met zijn voeding omspringt en bio graag een kans geeft. Minder goed nieuws voor iedereen die bewust met zijn voeding omspringt in de regio zelf een bioshop uitbaat.

Ik ga hier geen voorspellingen doen maar een biospeciaalzaak in een straat met weinig parkeergelegenheid op een kilometer afstand van een biosupermarkt met voldoende gratis parking kan daar toch alleen maar last van hebben.

Zowel vrijdagavond als zaterdagmiddag even in bij Bio Planet binnengesprongen en wat me opviel was dat het er elke keer ongelofelijk druk was. Iedereen was druk op zoek om zijn weg te vinden tussen de verschillende soorten producten en toegegeven, winkelen op herkenning is er niet echt bij. Alles dan maar vastnemen en goed lezen wat er op het etiket staat... best interessant trouwens. Gelukkig is de versafdeling wel herkenbaar (vlees, kaas, brood, groenten) en kan je hier en daar iets proeven (brood, koffie, koekjes, groenten) De smaak van de verse tomaat zat na 2 kilometer fietsen nog in mijn mond... lekker.

Trouwens met stip op één voor wat betreft grappigste bioproduct: hondenvoeding!

Nu nog op het internet zoeken wat ik met die zoete aardappelen ga doen en dan kan ik dat hier ook weer laten weten. Aan de kassa kreeg je trouwens een makkelijk herbruikbaar linnen zakje, een bosvruchtenkoekje en wereldwinkel nougat. Yep, ik beken, ik heb straf spul gepakt.

Modetrends

Gisteren de tweede keer “modetrends” gehad, deze keer van een andere lesgever. Eerste dat opviel was dat hetgene van ons verwacht werd niet bepaald weinig is. Wat zeker niet iets negatief is, want je probeert die verwachtingen in te lossen en zo leer je natuurlijk iets bij. Zoals kleine dingen over moleculaire gastronomie, de mogelijkheden van agar-agar, slowcooken, maar vooral ook plantrekken en het feit dat de "verfijnde keuken" een berg afwas met zich meebrengt.

Stond op de menu:

* Witte bonensoepje met spekroom en een lolly van gemarineerde wortel met kokos en ras el hanout mayonaise.

* Rauwe tonijn in een groen kruidenjasje, mousse van gegrilde aubergine en fetablokjes met geconfijte citroenjulienne.

* Op 65°C gegaarde filet pur met een pakketje van verloren groenten, een appelwafeltje, knolseldermayonaise en een lauriersaus.

* Chocoladecake, praliné-ijs, mousse en gel van sinaasappel en een karamellolly.

Geweldig gegeten, leuke ideeën opgedaan (spekroom, citroenpoeder, sinaasgel, wortellolly) en “nieuwe” producten ontdekt (ras el hanout, citroentijm, gelespessa, emulsiepasta). Wist je trouwens dat er hittebestendige plastic folie bestaat?

Besluit: voor de tweede keer op rij content dat ik deze lessenreeks aan het doen ben. Met een gelukje volgen de foto's vrij snel.

Liefdesreceptjes voor Valentijn

Valentijn, volgens Lisa Simpson gewoon een feestdag uitgevonden door Hallmark om geld te verdienen. Uiteraard heeft ze gelijk. Liefde moet elke dag gevierd worden. Je er vanaf brengen met een boeketje bloemen of een doos bonbons omdat het weer die ene dag van het jaar is? Dan geeft je beter een kleinigheidje waar je het ganse jaar nog de vruchten van kan plukken. En wat wil het toeval?

Liefdesreceptjes van Winiefred (Van Killegem en Stefan Van Laere) is veel meer dan een klein receptenboekje. Het regent quotes over eten en liefde, de geschiedenis van het afrodisiacum wordt uit de doeken gedaan, je komt van tal van ingrediënten te weten wat ze juist met je lichaam doen en waarom je er "zin" van krijgt en last but not least zijn er nog de prachtige ondeugende illustraties van Klaas Verplancke. Wij hebben al voor minder een boek gekocht en cadeau gedaan.

Het boekje is natuurlijk ook een investering want op termijn mag je je allicht verwachten aan zinnenprikkelende gerechten, met liefde gemaakt, dat spreekt voor zich. Liefde, erotiek, eten, genieten... er zijn ergere dingen in het leven.

Te koop in de betere boekhandel of te bestellen door op het ISBN nummer 9789058264893 te klikken. Als je lief je geen 13,50 € waard is dan schort er iets in de relatie.

I Famosi

Bij typische Italiaanse restaurants denk ik om een of andere reden steeds weer aan flessen Chianti en namaakdruiven aan het plafond en uiteraard ook aan het overdreven gebruik van de kleuren rood, groen en wit. Toch hoef je als restaurant niet in die clichés te vervallen om een geweldige Italiaanse sfeer op te roepen.

Restaurant I Famosi in Antwerpen bijvoorbeeld roept zonder problemen de levendige sfeer van een authentieke Italiaanse trattoria op. Vlotte bediening, gezellige drukte, goed gezelschap... wat heb je nog meer nodig? Lekker eten natuurlijk en ook dat zit hier goed. Een royale portie vitello tonato als voorgerecht gevolgd door huisbereide ravioli met een ricotta spinazivulling met saus van taleggio en gorgonzola. De broodjes kwamen geweldig goed van pas om de saus tot de laatste druppel op te eten en zelfs de disgenoten die nog nooit van de combinatie kalfsvlees / tonijnsaus hadden gehoord waren bij een hapje verkocht.

Verder ook niets dan lof gehoord over de carpaccio van tonijn, de rundscarpaccio, de minestrone, de ravioli gevuld met groene asperges en saus van gerookte zalm, de tortellini met gorgonzolasaus bestrooid met noten en de rest dat netjes aan onze tafel bezorgd werd. Jammer dat ik geen grote eter ben want zowel de "tentazioni al cioccolato" als de tiramisù bleken het perfecte dessert te zijn om de maaltijd mee af te sluiten.

Een digestifke van het huis vinden wij dan weer een goede reden om de rekening te vragen. Limoncello uiteraard, al kan je die dankzij coolinary ook nog altijd thuis maken. Achteraf toch nog spijt dat ik zo'n coole onderlegger niet mee naar huis heb genomen... het mocht.

Een halve dag in Antwerpen

Altijd al graag naar Antwerpen geweest en op een halve dag kan je er heel wat doen. Gisteren geprobeerd, vandaag op Coolinary.

* Een bezoekje aan Daem & Mollet, nog altijd de grootste en enige kookboekenwinkel van't stad. In tegenstelling tot wat hun website doet vermoeden zijn ze niet meer te vinden in de Volkstraat 11-13 maar wel op nummer 9. Goed nieuws voor iedereen die van de Groenplaats komt, het is nu net een beetje minder ver stappen.
* Halte 2, het Antwerps Kookhuys. De plaats die hoogstwaarschijnlijk voor het fornuis gaat zorgen ten huize Coolinary. Al wie dacht dat het een state of the art Boretti zou worden mag nog eens een keertje nadenken. Mevrouw Frisjes heeft namelijk haar zinnen gezet op een toestel van Smeg dat net ietsje goedkoper is maar, laten we eerlijk zijn, ook gezien mag worden. Ik ben dan weer niet te vinden voor die wokbrander in het midden en het feit dat de ovens geen verlichting noch ontdooifunctie hebben.

* Op naar de Antwerpse Stadsfeestzaal. Vergis je niet, hier kom je niet om te dansen, maar om in stijl te shoppen, te eten en te drinken. Shoppen doe je in de talrijke winkels, drinken in de over the top champagnebar en een hapje eten bij "Alexis Glamour Food". Sushi à la carte en een hip drankje... Alexis is de kers op de taart in deze prestigieuze winkelgallerij.

* Snel een internationale dagbladhandel ingelopen en 5 seconden later terug buiten met een exemplaar van het Amerikaanse Bon Appétit en de Engelse Delicious (editie maart). Delicious is trouwens de winnaar van de recente internetpoll hier op Coolinary.

* Salaam Aleikum! Een wandeltocht doorheen Borgerhout zonder een Marokkaanse bakker binnen te wandelen? Ik dacht het niet. Kleine zoete gebakjes met pindanootjes of amandelen, wisselgeld, shokran en vervolgens richting .S en Sarah.

* Gastvrouw en -heer nog even complimenteren met hun mooie gerenoveerde keuken en vervolgens direct een schort aandoen. Er moest namelijk nog champagne en cava als aperirief gedronken worden en daar hoorden voor de gelegenheid ook oesters bij. Aan de "Coolinary Oyster Bar" kon je kiezen tussen oesters natuur, oesters bloody mary en gegratineerde oesters. Kiezen is eigenlijk een verkeerde woordkeuze, je moest ze eten. Groepsdruk, jekent dat wel. De vakjury besloot dat de gegratineerde oesters (oestersap, champagne, room) de lekkerste waren en vergaven de chef het feit dat er geen eidooier gebruikt werd. Jep, oud op nieuw durven we wel wat later te vieren maar we doen het wel in stijl.

* Laatste halte, het Italiaanse restaurant I Famosi, zo goed dat het morgen een eigen bespreking krijgt.

What'soup?

Ik had me deze week al voorgenomen om eens een stukje over soep te schrijven. Vroeger vond ik dat namelijk het verschrikkelijkste moment van de maaltijd. Soep en Sid waren namelijk geen goede vriendjes. Erwtensoep mocht, kervelsoep ook en kreeftensoep van Unox was ook een favoriet maar alle andere soepen waren de vijand. Het ging zelfs zover dat ik op de vers gemaakte kreeftensoep van onze pa neerkeek, gewoon omdat die niet naar de "echte" van Unox smaakte. Soep moest trouwens ook altijd gemixt worden en als het even kon ook gezeefd, er moesten maar eens preivezels inzitten ofzo.

Ondertussen zijn soep en Sid geen vijanden meer, moet soep niet meer gemixt worden en ga ik zaterdagmiddag, als mijn agenda het toelaat met graagte een soepje eten bij Soep & Sapjes in Turnhout. Dat was tot gisteren!

De mama van Sid had eergisteren een soepje gemaakt om u tegen te zeggen, zo lekker. Pompoen, gember, pepertjes maar ook minestronegroentjes, bonen en pasta. Gisteren bleef er van die soep niet veel meer over. Een gedeelte had zijn weg reeds gevonden naar onze hongerige magen, een ander gedeelte naar de diepvries maar de laatste soepkom... die was voor mij. Wat was ze lekker die soep, om duimen en vingers bij af te likken. Tot het moment dat ik een "soep-vreemd" voorwerp in mijn mond voelde. Geen stukje pasta, geen boon, geen groentje en gelukkig ook geen vlieg maar wel een stuk vingernagel. Gadverdamme!

Kunnen we misschien afspreken dat de persoonlijke hygiëne zich beperkt tot de badkamer en eventueel ook de slaapkamer. Soep is de volgende twee weken uit den boze en ik kan met moeite iets drinken zonder het glas even te scannen, waarvoor bedankt.

Om duimen en vingers bij af te likken mijn gat ja!

Wortelstoemp en pruimentaart

Gisteren thuis bijna stoofvlees en wortelstoemp voorgeschoteld gekregen. Ligt het nu aan mij of is dat een onheilige combinatie. Eén van mijn gouden keukenregels is dat "lopende gerechten" zoals daar zijn, appelmoes, stoofvleessaus, stoemp, bloemkool met witte saus en ga zo maar door, niet met elkaar gecombineerd mogen worden binnen een maaltijd. Kwestie van het risico op een onsmakelijke brij tot een minimum te beperken.

Goed nieuws. Vandaag was het aswoensdag en op het werk krijgen we dan een pruimentaartje. Ik was het helemaal vergeten natuurlijk tot ik ze zag rondkomen met het lekkere taartje. Regel hier is dat, wie niet aanwezig is niets krijgt. Slim dat ik ben heb ik de bureau van een afwezige collega zo aangekleed (drinken, jas over de stoel, scherm opgezet...) dat ze er toch een taartje hebben gezet. En daar ben ik dan mee gaan lopen. Sid vs werk: 1- 0.

Witte wijnsaus

Gisteren rond kwart na 7 ’s avonds thuisgekomen en gemerkt dat het eten “klaarstond”. Het kwam erop neer dat er een pakje broccolistoemp in de vriezer stond, een pakje zalmfilets in de ijskast en soep in de microgolf. Als ik ergens van gruwel dan is het wel van die diepvries- of poederpuree die net iets te lopend blijkt te zijn. Na het opwarmen in de microgolf bleek dit ook nu weer het geval te zijn. Bah.

Zalm uit een pakje, nog zoiets waar ik ernstig mijn twijfels bij heb. Bleek dat er zelfs geen saus bij zat. Wat een geluk dat er nog voldoende in huis was om een lekker sausje te maken.

Nodig (niks te ingrediënten, "nodig" is hip tegenwoordig)

4 fijngesnipperde sjalotjes
250 ml room
250 ml droge witte wijn
200 ml visfumet
peper en zout

Ik heb bij gebrek aan sjalotjes 2 uien gebruikt en de visfumet vervangen door groentebouillon.

Doen (niks te bereiding, "doen" is hip tegenwoordig)

Fijngesnipperde sjalotjes wat aanstoven in boter. Vervolgens room, wijn en bouillon toevoegen en op een hoog vuur laten inkoken tot sausdikte. Afsmaken met peper en zout. Witte wijnsaus volgens het boekje en 3 keer lekkerder dan saus uit een pakje. Ik heb er nog grijze garnalen aan toegevoegd voor de afwerking. Smaakt perfect in combinatie met met de zalm.

Mille Paste

Zondagavond, een uitgelezen moment om eens goed te gaan eten zo dachten wij. We hadden het natuurlijk ook verdiend want zaterdag hebben we heel de dag hard gewerk om de nieuwe ramen in ons huis te kunnen plaatsen. Soit, rond 5 uur ’s avonds even gebeld naar restaurant Mille Paste in Geel en om kwart na zeven er was nog een tafeltje vrij voor 2 personen. Een vol huis zo bleek want toen we aankwamen was er effectief slechts één tafeltje vrij.

Eerste indruk, kleine maar knappe zaak en geef toe, klein heeft altijd zijn charmes. Zo kan je bijvoorbeeld ongegeneerd luistervinken en al dan niet spannende verhalen van je buren oppikken. Het tafeltje aan mijn rechterkant vond het allemaal wat lang duren, die aan mijn linkerkant hadden er alle begrip voor, want iedereen was om 6 uur toch op hetzelfde moment toegekomen.

Toen ik besloot de glazen, het peper- en zoutstel, het bloemstukje, de fles water en de karaf wijn even van plaats te veranderen zei Ann me langs de neus weg dat ik precies haar vader was. Aanleiding genoeg voor de rechterbuurman om zijn mening te geven. “Ze heeft u door makker, zo gaat het niet lang meer duren”. Een lange relatie was volgens hem ook geen garantie is op een huwelijk want hij kende mensen die 7 jaar samen waren, trouwden en vervolgens na 2 maanden weer gescheiden waren. Reden genoeg voor het koppel aan de linkerkant om zich in het gesprek te mengen. Zij besloten na 10 jaar te huwen en waren ondertussen 17 jaar samen. Gezellig toch, zo op restaurant gaan.

Over het eten kan ik kort zijn, dat was ongelofelijk lekker. Werd door ons gegeten en goed bevonden:

- Minestrone
- Bisque van grijze garnalen met mierikswortelroom
- Agnelotti all aragosta (pasta gevuld met ricotta, krab en kreeft) geserveerd met scampi's, fijne groentjes en een zachte vissaus
- Krokant gebakken tonijnsteak, gewikkeld in sesamzaadjes, geserveerd met groentegarnituur, verse tagliatelle en een zacht vissausje geparfumeerd met lemone

Misschien een kleine tip als dat even mag. De borden waar al dat lekkers in geserveerd werd waren op zijn zachts uitgedrukt nogal aan de grote kant. Dat komt sjiek over, het oog wil ook wat en het komt de presentatie ten goede maar in een klein behuisd restaurant moet je misschien toch kiezen voor kleinere borden. Dat maakt het net iets gezelliger tafelen. Verder niets aan te merken, meer zelfs: twee grote “Coolinary thumbs up” voor Mille Paste. Alweer een pareltje in de kempen.

Modetrends

Gisteren mijn kokvest en dito schort nog eens omgegord, mijn messen, dunschiller en microplanerasp in mijn tas gestoken en richting school gefietst. Als je met de fiets bent is wind op kop nooit grappig maar soit. De cursus “modetrends” lijkt me dolle pret te worden. Iedereen heeft er zijn kokcertificaat op zak en er wordt van ons dan ook verwacht dat we onze plan kunnen trekken. De lessen zelf bestaan ¾ uit klassieke verfijnde gerechten en ¼ uit moleculaire keuken. Hoe gaat het nu juist in zijn werk.

De groep van 14 studenten wordt netjes in twee gedeeld en wekelijks wordt er per groep iemand als chef aangeduid. De chef zorgt ervoor dat “zijn personeel” efficiënt maar ook hygiënisch te werk gaat, beslist op welke borden het gerecht gedresseerd wordt en hoe de presentatie moet lopen. Verder wordt er ook niet meer opgegeven hoeveel je van elk ingrediënt moet gebruiken. Alle benodigdheden zijn voorradig en daarmee moeten we onze plan trekken, een beetje zoals in een echte restaurantkeuken.

In de klas loopt er trouwens een alleraardigst blondje met een fototoestel rond en zij zal er persoonlijk voor zorgen dat er op coolinary af en toe foto’s van de gerechtjes staan. Zo kan je hier binnenkort plaatjes zien van de niet te versmaden millefeuille van mozarella en tonijn met fijne groentendressing, rauwe zalm met een wasabi- limoen marinade of van het verdomd sappige melkbiggetje met omgekeerde beurre-blanc sausje.