Chocolate Chip Cookies

Als er iets is wat ik gemeen heb met koekiemonster, dan is het wel een voorliefde voor - je raadt het nooit - koekjes. 'Chocolate Chip Cookies' in mijn geval, liefst nog van die hele grote... zalig. Languit in de zetel gelegen zag ik nog net die onlangs gekochte koekjesstempel op het aanrecht staan. Mja, misschien moest ik maar eens koekjes maken. Dat was alweer een eeuwigheid geleden, als je die killer brownies van vorige week niet meerekent natuurlijk.

Even kijken, wat heb ik ook al weer voor nodig voor de koekjes:

175 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 125 gr zachte boter, 90 gr lichtbruine basterdsuiker, 60 gr witte basterdsuiker, 1/2 tl vanille extract, 1 ei en 125 gr chocoladestukjes. Aan dat laatste geen gebrek na een reeks postpakketjes van de verzamelde chocoladelobby, maar had ik niet net het allerlaatste ei gebruikt bij een keukenexperimentje? Ja dus.

Het internet leert me dat je bij het bakken van cakes en koekjes een ei gerust kunt vervangen door een banaan. Had ik maar een banaan in huis! Twee eetlepels vocht, twee eetlepels bloem en een halve theelepel bakpoeder zouden ook moeten lukken. Alle ingrediënten in een grote kom tot een homogene massa mengen, mooie bolletjes deeg op een ingevette bakplaat leggen - lang leve silpats - en 10 minuutjes bakken in een voorverwarmde oven op 190 ° C. Maar niet voor de bolletjes eerst vakkundig 'gestempeld' werden natuurlijk.

Home Made koekjes-stempel

Zo ziet dat er dus uit, drie sterren 'chocolate chip cookie deeg' dat middels een stempel een Home Made signatuur meekreeg. Een kennersoog ziet direct dat dit teveel deeg is voor één koekje en dat dit nog ontzettend zou uitzetten in de oven. Gelukkig deed ik een proefbatch van slechts 5 stuks en jawel, heel grote platte koekjes, zonder enig spoor van de stempel.

Koekjesdeeg - Home Made

Kleinere porties dan maar, en ja, die lekkere brokjes chocolade zaligheid maken het stempelen er niet makkelijker op.  Licht gezoete maïssiroop gebruiken als vervanger van een ei was trouwens ook niet direct het beste idee van de dag, maar soit. De kleinere batch koekjes zag er toch al wat beter uit. Stempelen nadat de koekjes uit de oven kwamen bleek trouwens geen al te slecht idee.

Chocolate Chip Cookie

Koekjes bakken op zondagmiddag, het is bij een 15-tal koekjes gebleven. Vriendin is nog altijd met die sapkuur bezig, ze komt wel eens snuffelen in de keuken, maar eten krijg ik ondertussen al zes dagen niet aan haar verkocht. Zelfs deze home made chocolate chip cookies niet. Respect hoor!

Chocolate Chip Cookies

En de koekjes? Goh ja, die waren wel ok maar zeker niet van die aard dat ik er morgen de collega's mee zou trakteren. Als ze daarentegen geweldig lekker waren zou ik ze ook zelf opeten trouwens.

Kookboek: 5 Ingrediënten, 1 gerecht.

Als er één ding is wat quasi alle kookboeken in mijn toch redelijk uitgebreide collectie gemeen hebben, dan is dat wel het feit dat je voor elke bereiding een waslijst aan ingrediënten nodig hebt. Niet meteen onoverkomelijk, maar als je al te vaak eerst een stuk of wat winkels moet aflopen alvorens je echt in de keuken aan de slag kunt, dan is de lol er snel af. Klinkt dit bekend in de oren, dan is de nieuwe uitgave van Standaard Uitgeverij, '5 Ingrediënten - 1 gerecht', ongetwijfeld iets voor jou.

5 Ingrediënten - 1 gerecht, of hoe je lekker kunt koken met slechts 5 ingrediënten! Als je het boek snel even doorbladert vallen onmiddellijk de mooie foto's op. Al dit lekkers met slechts 5 ingrediënten? Ja dus, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat men er vanuit gaat dat iedereen thuis peper, zout, boter en olie in de voorraadskast heeft staan. Terecht trouwens!



5 ingrediënten, 1 gerecht



Maar liefst 142 recepten komen aan bod, netjes verdeeld over 8 hoofdstukken zijnde: hapjes, slaatjes, broodjes, soepen, vegetarisch, vlees, vis en desserts. Bij verschillende recepten worden er trouwens ook handige tips meegegeven om indien gewenst te variëren binnen het opgegeven receptuur. Het blijven 5 ingrediënten per gerecht, maar het is wel leuk om weten dat je de ene groente gerust door de andere kan vervangen, de broodkruimels door reepjes zalm of de gorgonzola door een iets milder smakende geitenkaas. Om u finaal over de streep te trekken hier alvast een opsomming van enkele gerechtjes die aan bod komen.

Wat dacht u van een bladerdeegpizza met gerootsterde tomaat en brie, Ceasar Salad met kip, Gertoosterde tomatensoep met honing en tijm, broodkruim en parmezaan, Ciabatta met kip en rode pesto, Vegetarische videe, Chili con Carne of Panna cotta met limoncello. Klinkt geweldig, niet?

5 ingrediënten, 1 gerecht... koken was nog nooit zo simpel. En hou gerust in gedachte dat je,  mocht je dat nodige vinden, steeds stiekem een extra toets kan geven aan de gerechtjes. Kook ze!

Turnhout Taart!

Bakken is hip en dat is ook mijn jarige geboortestad Turnhout - 800 kaarsjes, dankuwel - niet ontgaan. Het ganse jaar door zijn er tal van activiteiten te doen, maar het feestje wordt pas officieel in het weekend van 17 & 18 maart op gang getrapt op de centrale grote markt, vanaf dit jaar beter bekend als 'Het Salon van Turnhout'.

Op zaterdag staat muziek centraal met een variétéshow met Stanny Crets, een killer Decap orgel Beat Machine, de onlangs Oscar gelauwerde kempenzoon Jef Neve die loos gaat met vuurwerkmakers en een dj-set van Mascotte.



Turnhout Taart!



Zondag van 7 tot 13h is er een grote 'antiek- en curiosamarkt XL', een rommelmarkt zoals dat in Turnhout heet. En wat is dan het culinaire aspect hoor ik u denken, anders is er geen link met Coolinary. Wel dat zit zo.

Op zondag van 11 tot 14 h wordt 'Het Salon van Turnhout' gepast ingehuldigd met 'Turnhout Taart'. Ik taart, jij taart, dus waarom in hemelsnaam de hoofdstad van de Kempen niet. Iedereen is welkom om in goed gezelschap met een heerlijk zelfgemaakte taart naar de Grote Markt af te zakken waar er bij het drinken van een kopje koffie of thee heerlijk verbroederd kan worden. De orgineelste cakes, muffins, taarten en gebak maken kans op gratis tickets voor tal van Turnhout 2012 activiteiten.

In eerste instantie was er sprake dat niemand minder dan Sofie Dumont, gekend van het VT4 programma Goe Gebakken, de taartjes zou komen keuren maar wegens omstandigheden gaat dat feestje helaas niet door.  Niet haar nieuwbakken opvolger Wim Ballieu, maar enkele Turnhoutse patissiers zullen zich van de taak als jury kwijten.

Balade taart van Patissier Ducobu - de winnaars!

Goed een week geleden mocht ik ter ere van de 25-jarig bestaan van Balade genieten van hun sublieme verjaardagstaart van de hand van de gerenommeerde patissier Ducobu. En wat meer was, via coolinary mocht ik ook nog eens drie van deze meesterwerkjes cadeau doen.

Uit de verschillende reacties en mailtjes die ik mocht ontvangen - het omkopen viel me trouwens dik tegen - heeft een onschuldige hand (een in de straat voetballend buurjongentje) gisteren drie namen getrokken. Het is te zeggen, vier namen. Eén persoon was zo slim geweest zowel via de commentbox als per mail te reageren en beide inzendingen kwamen als eerste uit de bus. Tromgeroffel..........

Patissier Ducobu en zijn Balade taart

Proficiat Nele P,  Doornroosje en Jan C. Jullie winnen een fikse taart. Zij die naast de boot vallen kunnen op de site van Balade alsnog hun kans wagen. En wie weet valt er op coolinary in de toekomst nog meer te rapen.

Killer brownies

Tijdens het ‘sliden’ door de App van Donna Hay viel mijn oog op een receptje voor brownies met sticky caramel en gekarameliseerde nootjes. Nu ik toch die ‘matroschkas’ in huis heb moest ik misschien maar eens aan het bakken gaan. En waarom ook niet. Om er rustig in te komen begon ik met de crunchy topping van pecannoten, al zou ik die wel vervangen door pindanootjes. ’t Waren trouwens pinda’s met dat roodbruine vliesje nog rond. Nooit geweten dat pinda’s ontvliezen zo therapeutisch kon werken.

Nodig voor de gekarameliseerde noten:

1 cup (220 gr) ultrafijne suiker
1 cup (120 gr) pinda’s
2 eetlepels water
1 theelepel zeezout

Mise en place - gekarameliseerde nootjes

Doen:

De suiker met het water circa 5 minuten op een matig vuur verhitten tot de suiker volledig is opgelost. De noten toevoegen en het geheel na ongeveer 3 minuten, als alles mooi goudbruin ziet, op een siliconenmat of een met boterpapier beklede bakplaat uitstorten.

Ik had natuurlijk direct in de gaten dat er iets niet in 'den haak' was. Teveel suiker voor de noten, dat was wel duidelijk. Of ik nu Donna Hay moest vervloeken, dan wel die ellendige matroschka's was dan weer niet direct duidelijk. Direct de proef op de som genomen en één en ander nagewogen. Een cup ultrafijne suiker beste mensen weegt geen 220 gr maar 275 gr. Te veel suiker dus, al heb ik nog altijd geen idee of dat nu aan Donna Hay of aan het mooie keukenhulpje ligt. Soit, hieronder het resultaat. Goudbruine nootjes met een ietsje teveel aan suiker, een probleempje waar een flinke demi chef wel weg mee weet.

Crunchy pinda's

Bij het bekijken van het ingrediëntenlijstje voor de brownies had ik onmiddellijk door dat dit een lekkernij zou worden waar je mensen met een slechte cholesterol zonder enig probleem een mooi einde mee kunt bezorgen. Het vertrouwen in 'de cups' was ondertussen ver zoek dus heb ik de ingrediënten gewoon netjes afgewogen. Niks problemen mee!

Nodig voor de brownies:

450 gr pure chocolade

140 gr boter

2 cups (350 gr) bruine suiker

4 eieren

3/4 cup (105) gr bloem

Doen:

De oven voorverwarmen op 160 ° Celcius. Boter en de chocolade in een steelpannetje boven een zacht vuur laten smelten. In een mengkom de suiker, eieren en de gezeefde bloem mengen en vervolgens het chocolade-botermengsel eronder roeren tot een homogene massa. Giet dit geheel in een ingevette en met bakpapier beklede ovenschaal van zo'n 20 op 30 centimeter en plaats in het midden van de oven. Na 40 à 45 minuten is je brownie klaar, maar check voor de zekerheid tijdig met een bakpen.

Chocolade boter mengen

Of er nog suiker en boter moet zijn? Wel ja, laten we eens goed zot doen en het recept helemaal volgen. Shock to the system, in de karamel zitten zo mogelijk nog meer 'ongezonde dingen', maar hey! Het kan misschien een mooie voorbereiding zijn op de trip naar California die er zit aan te komen. Naar't schijnt eten ze daar ook vettige en ongezonde dingen.

Nodig voor de 'sticky caramel':

220 gr boter

1 cup (175 gr) kandijsuiker

1 cup (250 ml) lichte maissiroop (=> natuurvoedingswinkel)

395 gr gezoete geconcenseerde melk

1 theelepel zeezout

1 theelepel gezeefde cacao

Doen:

Boter in een steelpan smelten boven een matig vuur en de suiker geleidelijk aan hieronder mengen. Maïssiroop en de gecondenseerde melk toevoegen, het vuur hoger draaien en zo'n 15 minuten onder continu roeren laten pruttelen tot je een mooi ingedikte caramel hebt. Van het vuur halen en de gezeefde cacao en het zeezout onder de massa mengen.

Deze karamel mag je over de brownie gieten al dient gezegd dat je met dit recept wel een flinke hoeveelheid hebt. Zo heb ik bijvoorbeeld de brownie netjes overgoten met een bescheiden laagje karamel, en had ik nog een volledige confituurpot over. Bekijk het een beetje, al zal het er vanaf hangen hoe snel je aan je dubbele bypass toe denkt te zijn gok ik zo.

Na de karamel mag je trouwens de grof- of fijngehakte nootjes toevoegen en dient het geheel zo'n twee uur af te koelen in de ijskast. Het resultaat ziet er, al zeg ik het zelf, niet al te slecht uit.



Brownie, sticky karamel, crunchy nootjes



En wat vinden we daar nu zelf van? Lang niet slecht, al is het wel redelijk aan de zware kant. Geen idee hoe dat nu zou komen. Misschien is het geen slecht idee om er een mooi dessertje mee te maken? Een bolletje vanille, wat losse nootjes en poeder van de overtollige gesuikerde nootjes kunnen wonderen doen. En dat ziet er dan zo uit. Mijn interpretatie van een 'Snickers Ice cream' 2012.

Snickers Ice cream 2012

En wat hebben we nu allemaal geleerd? Mijn huisgemaakt zeezout, dat net dat tikkeltje scherper smaakt dan gewoon zeezout, doet het ongelofelijk goed in desserts. En laat die cups voor wat ze zijn en weeg gewoon alles netjes af.

Snickers Ice cream 2012

Als je partner trouwens net voor een sapkuur staat is het misschien geen goed idee om zo'n machtig dessert  te maken. Er zijn nog overschotjes, ik wil de brownies zelfs mooi presenteren op een bordje - maar for the love of god - kan iemand die alsjeblieft snel komen opeten, er is meer dan genoeg.

Opgepast, sapvastenkuur!

Er stond hier al een tijdje een fles zuurkoolsap in de keuken. De voorbode van een sapvastenkuur die vriendin zou volgen. Het gamma is ondertussen uitgebreid met 3 flessen gemengd groentesap en 3 flessen cocktail kuursap. Zeven flessen van 700 milliliter, voor elke dag eentje!

Of  ik het niet zag zitten om de kuur mee te doen? Ik dacht het niet nee. Als ik nu ergens niet klaar voor ben, dan is het wel een sapvastenkuur van 7 dagen. Geen karakter voor, ik ken mezelf. En als dan ook nog mag blijken dat er drie opbouwdagen zijn (minder eten, meer drinken) en 3 afbouwdagen, dan weet ik wel zeker dat het voor mij als foodie een onmogelijke opdracht is. Tenzij er iemand harde cash voor over heeft om mij dat aan te doen.

Vriendin doet de kuur om te ontgiften. Een voorjaarsschoonmaak om het lichaam te ontdoen van opgehoopte afvalstoffen van de voorbije winterperiode. Naast de sapjes blijft ze uiteraard ook water drinken (warm) en kruidenthee. En als ze een hongertje krijgt mag een lichte bouillon nog net. Deze zit, samen met de sappen, kruidenthee, lijnzaad en sapkuurboekje in het pakket dat ze van Luna Terra kocht. 

Zoals dat bij medicijnen het geval is ben ik ook hier razend benieuwd naar de eventuele bijwerkingen. Staat haar de volgende dagen mogelijk te wachten: 

- hongergevoel (duh!)

- hoofdpijn

- koud gevoel

- lichte koorts

- slechte adem

- duizeligheid

- flauw gevoel

- buikkrampen

- moeheid

- veranderend slaappatroon

- spierpijn

- huidreacties

- menstruatieverandering

- donkere urine

- stemmingsverandering, van prikkelbaarheid en huilbuien tot grote helderheid en creativiteit

Nu ik dat boekje zo lees vind ik dat ik, al is het maar uit solidariteit, de kuur maar eens moet meedoen. Eén dag weliswaar, eventueel in het weekend en als het even kan op een dag dat ik tot een stuk na de middag in bed heb gelegen. In de tussentijd moet ik vooral oppassen dat ik mezelf per ongeluk geen glaasje 'stoelgangthee' inschenk. Zelf ook geïnteresseerd? Laat je vooral niet afschrikken door de mogelijke bijwerkingen, je komt naar't schijnt als een nieuwe mens uit zo'n kuur. Dat je ook nog eens 8 kilo zou kunnen afvallen als je die ergens te veel hebt kan voor sommigen mogelijk ook een stimulans zijn.

Restaurant Veranda - Berchem

Het was vriendin die zich op zondagnamiddag liet ontvallen 'er niets op tegen te hebben om nog eens in Veranda te gaan eten'. Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Indien er onverhoopt nog een tafeltje voor twee vrij was, dan zouden we voor de tweede keer in drie weken richting Berchem trekken. En anders werden het vissticks met patatjes. Vijf minuten en twee telefoontjes na de ingeving van vriendin viel het verdict... er was nog één tafeltje voor twee.

Onderweg naar het restaurant konden we onze fantasie de vrije loop laten gaan. Welke gerechtjes van de vorige keer zouden vandaag opnieuw de revue passeren. Vriendin hoopte op de coquilles, ik had dan weer mijn zinnen gezet op het dessert met peer en geitenmelk.

In tegenstelling tot onze eerdere passage - toen waren we eerst en konden we een tafeltje kiezen - kwamen we nu zowat als laatste toe. We kregen een tafeltje toegewezen aan het grote schoolbord en mochten met veel plezier vaststellen dat het menu op één dessert na volledig vernieuwd werd. En laat dat ene dessert nu net datgene zijn waar ik naar uitkeek.

Starten deden we met dezelfde twee zalige hapjes die we kenden van drie weken eerder, een 'bouillon van limoenblad met selderschuim en coquille' en 'gefermenteerde look, tuinbonen en soja', geflankeerd door een alleraardigst glaasje 'You are so happy'. So happy indeed, zeker toen de 'zeebaars met verse kaas en gemarineerde schorseneer' geserveerd werd. Dat smeuïge van verse kaas, die zeebaars met zijn crispy velletje en die schorseneer met z'n frisse bite.... dat mag je mij elk moment van de dag voorschotelen, zo lekker.

Zeebaart, verse kaas, gemarineerde schorseneer

Andere gerechten op de kaart, dat betekent ook andere wijnen in het glas.  Ik vind het altijd jammer dat ik niet voldoende van wijn ken. Wat niet wil zeggen dat ik de obligatoire babbel over de verschillende wijnhuizen, wijnstokken, en druiven niet weet te appreciëren. Zelden iemand zo vol passie horen vertellen over wijn dan hier.

De rechterhand van de chef kwam ondertussen het volgende gerecht brengen, 'schartong met aardpeer, zure appel en pinda'. Boterzachte vis met aangenaam verrassende accenten van appel en pinda. Soms moet het niet meer zijn. 

Schartong, aardpeer, appel, pinda

Worst op restaurant, er zijn ongetwijfeld mensen die er hun neus voor ophalen. Zalig de armen van geest denk ik dan want de 'saucisse de Toulouse met gerookte aardappelpuree en gebraisseerde sjalot' was een machtig gerechtje. Mooi gekruide worst, een zalvige puree met licht rokerige toets en een sjalot die ei zo na op je tong smelt. Eenvoud troef maar zo lekker.

Saucisse de Toulouse, gerookte aardappelpuree

Waar is de tijd dat wij kleinkinderen bij bompa in de tuin rondliepen met een verse stengel rabarber en een pot suiker in onze pollen. Sponzen broekjes, bloot bovenlijf en volop smoelen trekken na die overdosis zuur  en zoet. Mooie herinneringen, daar niet van, maar doe toch maar de 'lychee, spons van yoghurt en rabarber' van de Veranda. Geen aanval op je smaakpapillen hier, maar een perfecte verhouding tussen zuur en zoet, zacht en krokant.

Lychee, spons van yoghurt, rabarber

Natuurlijk had ik vriendin haar coquilles maar al te graag gegund, maar ik kan niet zeggen dat ik maar wat tevreden was met het tweede dessert, 'gegaarde peer, mousse van geitenmelk, gemberbouillon en zwarte peper'. Mocht dit binnen pakweg een half jaar nog / terug op de kaart staan, ik zou het niet erg vinden. Over de mousse heb ik me de vorige keer al bijzonder lovend uitgelaten, maar echt alles op het bord klopt. Van de frisse bouillon en de zachte peer tot de zwarte peper die voor de nodige kick zorgt.

Peer, geitenmelk, gember, zwarte peper

We bleven nog wat gezellig nakeuvelen tot iedereen de zaak verlaten had, een Maya pils in het glas en heerlijke spekken op tafel. Twee keer op drie weken tijd laagdrempelig genieten van een inventieve en toch toegankelijke keuken, geweldige pure wijntjes en een losse sfeer die uitnodigt om onmiddellijk terug te gaan... er zijn ergere dingen. Ik kan niet wachten op mooi weer om in goed gezelschap post te vatten op dat terras met een verkwikkende gueuze voor mijn neus.

Alain Ducasse bezoekt '25 jaar Studio Pieter Stockmans'

Wit, blauw en wat grijstinten, het vormt het sobere decor waarin ik mijn culinair gerelateerde blogs kwijt kan. Mensen met kennis van zaken hadden ongetwijfeld reeds lang door dat ik bij de keuze voor deze stijlvolle kleurencombinatie meer dan lichtjes geïnspireerd werd door het werk van keramist Pieter Stockmans. Als het op keramiek aankomt is Stockmans’ kenmerkende oeuvre tot ver buiten de landsgrenzen bekend. Zijn ‘Studio Pieter Stockmans’ blaast dit jaar 25 kaarsjes uit en dat wordt gevierd met schoon volk. In navolging van Sergio Herman in 2010 en Hans van Wolde in 2011 zal niemand minder dan Alain Ducasse op 26 maart present tekenen op de ‘Stockmansblauwe dagen’.

De keuze voor de Franse meesterkok – wereldwijd goed voor 28 restaurants en 20 Michelinsterren – is gezien de nauwe samenwerking met de Studio trouwens niet geheel verwonderlijk. Ter gelegenheid van het huwelijk van Prins Albert van Monaco met Charlène Wittstock ontwierp Pieter Stockmans in opdracht van Ducasse een exclusief bord voor diens hoofdgerecht. De Studio levert dan weer sinds 2005 serviesgoed aan zijn driesterrenrestaurant Louis XV in het Hôtel de Paris in Monaco.

Alain Ducasse

De komst van Alain Ducasse naar de Studio Pieter Stockmans bestaat uit een drieluik, als ware het een kunstwerk. Zo zal de chef tijdens het forum (14u tot 15.30 h) zichzelf en zijn filosofie over koken toelichten alsook vragen beantwoorden van het publiek. Deelname aan het forum is 10 € (slechts 5 € voor studenten). Na het forum zullen zowel Pieter Stockmans als Alain Ducasse hun boeken signeren.

Van 16.30h tot 18 uur is er een feestelijke receptie in aanwezigheid met Alain Ducasse. De jonge tweesterrenchef Thierry Theys, een voormalig poulain van Ducasse, staat in voor de geserveerde hapjes. De culinaire hoogstandjes worden begeleid door Belgische schuimwijn en iedere bezoeker ontvangt een door Stockmans ontworpen porseleinen champagneglas. Deelname aan de receptie bedraagt 95 €.

En dan is er nog het exclusieve diner – slechts 50 plaatsen beschikbaar – met een door Thierry Theys (Nuance**, Njam) samengestelde menu. Alain Ducasse, vergezeld van een meesterpatissier, neemt het dessert voor zijn rekening. Inschrijven kan via de website van Pieter Stockmans. De Studio kunt u vinden op de C-Mine te Genk, net als Sid Frisjes trouwens gedurende het forum en de receptie.

Coole bordjes van Boguslaw Sliwinski

Geen idee of volgende bordjes ontworpen zijn om ons even te doen nadenken over de ontelbare kilometers die worden afgelegd alvorens ze op ons bord belanden, dan wel om de kleinste eters onder ons een groot plezier te doen. Feit is wel dat deze borden mucho cool zijn.

't Is dat er hier geen koters op het erf rondlopen, anders had señor Visa vast en zeker een keertje van jetje mogen geven.  Boguslaw Sliwinski is de naam van de ontwerper. Mochten er ten huize coolinary ooit aan gezinsuitbreiding gedaan worden, dan beloven wij plechtig onze eerstgeborene niet Boguslaw te noemen. Kan je die naam bij de pronostiek alvast schrappen.



Coole bordjes © Boguslaw Sliwinski



25 jaar Balade = gratis taart! U wint toch ook?

Het heeft wel iets, ’s ochtends een vers gewet koksmes in een etui stoppen en deze mee naar het werk nemen. Koel, maar toch zeer bij de pinken. Zo moet televisies favoriete seriemoordenaar Dexter zich ongeveer voelen. Niet dat ik trouwens plannen in die strekking heb hoor, maak je geen zorgen. Die enkele collega’s die te pas en te onpas het bloed onder mijn nagels weten te pesten verdienen hoop en al jeuksel op plaatsen waar ze niet kunnen krabben. Wat ze zeker niet verdienen is taart, en laat nu net een heerlijk op kantoor geleverd exemplaar de reden zijn waarom ik die flink uit de kluiten gewassen demi chef mee naar de werkplek nam.

Baladebox

Even na drie ging de telefoon. Bieke van de receptie, met de melding dat er een taart van Balade werd afgeleverd voor mij. Het merk dat vooral gekend is van zijn lightproducten zoals boter en room viert zijn 25ste verjaardag en daar hoort - hoe kan het ook anders - taart bij. Niet zomaar een taart, maar eentje van meesterpatissier Marc Ducobu uit Waterloo, iemand die zijn sporen ondermeer verdiende bij Wittamer en Mahieu in Brussel.

Dat het een pareltje van een taart was, daar waren alle collega's het roerend over eens, net zoals het feit dat het niet slecht is een foodie als collega te hebben. Goed nieuws is ook dat  Balade nog tot 31 maart 25 van deze verjaardagstaarten van de hand doet. Enige wat je moet doen is op hun vernieuwde website een originele, pakkende, tedere of overheerlijke verjaardagswens nalaten. Piece of cake denk ik dan! De winnaars worden persoonlijk op de hoogte gebracht en zien hun taart thuis geleverd in de week van 2 april. En er is meer!

Balade verjaardagstaart van Marc Ducobu

Het feit dat Coolinary ook 3 van deze exclusieve taarten mag weggeven is natuurlijk geweldig. Overtuig mij in de commentbox of via mail naar info@coolinary.be waarom net jij deze taart verdient en wie weet komt jouw naam op het einde van deze week wel uit de bus. Pogingen tot omkoping worden niet gediskwalificeerd, al is het maar de vraag of je dat uiteindelijk ook iets oplevert.

Portie taart, amper 150 kcal

Lichte biscuit, fris zurige framboosvulling, chocolade, schoon bloemekes, smeuïge topping en macarons... hartelijke bedankt Balade. En u? U moest al een reden aan het verzinnen zijn waarom u zou moeten winnen. Om een of andere reden zit ik hier met het melodietje van de Franse klassieker 'Balade rend gens heureux' in mijn hoofd, al zou het kunnen dat dit niet de originele tekst is.

Dulce de leche

Tot voor kort - lees gisteren - had ik geen flauw idee hoe het welklinkende 'dulce de leche' gemaakt werd. Dat het iets met melk was kon ik nog uit de naam afleiden. En ik weet van die ene keer in Starbucks dat het vooral naar Werthers Echte smaakte, maar daar stopte het bij. Tot gisteren dus.

Vriendin had ergens het boekje 'Heerlijke spreads' op de kop getikt en daarin stond een recept voor melkconfituur. Melkconfituur? Jakkiebah! Confituur, daar hoort fruit in thuis, geen melk. Blijkt dat  melkconfituur niet meer of minder dan 'dulce de leche' is. 

Omdat ik, zoals het een rechtgeaarde foodie betaamt, altijd wel een liter volle melk, 300 gram suiker, een vanillepeul en een halve theelepel fleur de sel in huis heb, was ik op zondagochtend druk in de weer achter het fornuis.

Dulce de leche in de maak

Dulce te leche maken, dat wil zeggen kloppen en roeren dat het een lieve lust is. Anderhalf uurtje ofzo, dan is de melk voldoende gereduceerd om, éénmaal afgekoeld, een lekker smeuïg smeersel over te houden.  Mierzoet, maar wel ongelofelijk lekker. Op een boterwafeltje bijvoorbeeld.

Dulce de leche

Online prullaria - me gusta

Een beetje rondsurfen op het net is gevaarlijk, zeker als je weet dat er her en der wel eens leuke dingen te vinden zijn. Zo van die zaken waar een mens niet zonder kan. Of net wel! In ieder geval, het mag niet verbazen dat er enkele dagen na zo'n onbezonnen surfsessie een pakje aan de deur staat. Deze keer stond er in vette letters Design 3000 op de doos.

Ons zelf rijkelijk van eten voorzien, het is één van de prioriteiten ten huize Coolinary. Dat we de plantjes echter wel eens over het hoofd durven zien is, daar moest maar eens iets aan veranderen. En kijk, deze 'Bördy' weet het wonderwel perfect te vinden met het groen in onze living. Wij content, de plantjes content en het vogeltje zien we ook niet klagen.

Bördy plantfeeder

Eén van de redenen waarom ik zo weinig aan de slag ga met Amerikaanse recepten is omdat ze daar met 'cups' werken in plaats van gram of milliliter. Cupmaten dus, en niet het soort waar ik wel fan van ben. Uiteraard kan een simpele omrekentabel soelaas bieden, maar dat bleek niet half zo cool als deze geweldige 'matroesjkas'. Drie stuks, dat wil zeggen zes verschillende hoeveelheden, gaande van een volledige cup tot een kwart cup en alles daartussen. En ze zijn zo leuk dat ze gerust op het aanrecht mogen blijven staan.

Matroschka maatbekers

En als we dan toch koekjes volgens Amerikaans recept aan het maken zijn, dan kunnen we ze misschien een eigen toets meegeven. Met de 'Home Made' koekjesstempel bijvoorbeeld! Nog geen koekjes gebakken, maar wel al een beetje aan het kliederen geweest voor de foto. 

Homemade koekjesstempel

Zwarte Woud Cupcake - laatste dagen om te stemmen

Het loopt zowat op het einde, die cupcake wedstrijd van Chocolade Jacques. De reden waarom ik besloot een kans te wagen was uiteraard de prijs die wordt toegekend aan de beste cupcake, namelijk een dag in de keuken van het legendarische Brusselse restaurant Comme Chez Soi. Een prachtprijs! Reken maar dat er op zo'n dag iets te leren valt.

Op dit eigenste ogenblik staat mijn 'licht gerookte Zwarte Woud cupcake met Dark Pearls' op een derde plaats. De tweede, maar ook de vierde plaats zijn nog mogelijk, de eerste plaats lijkt dan weer uitgesloten. Is dat een ramp? Niet direct want de publieksstemmen zijn goed voor 50%, de overige 50 % wordt gegeven door een professionele jury op basis van recept en uitvoering.

Nog tot en met de 22ste februari kan er dagelijks gestemd worden op mijn cupcake en wel via deze link. Klik links op de pagina van Chocolade Jacques op 'Cupcake Wedstrijd', en breng je stem uit. Liefst op mij, dat spreekt voor zich.

Licht gerookte Zwarte Woud cupcake met Dark Pearls

Iedereen alvast bedankt voor jullie uitgebrachte stemmen. Cupcakes maken voor iedereen zou me iets te lang bezig houden, maar hou Coolinary deze week in de gaten want er worden een stuk of drie taarten van patissier  Ducobu uitgedeeld.

De collectie 'oude dranken' van Bay van der Bunt

Verzamelwoede, het is de mens niet vreemd. De ene verzamelt sigarenbandjes, de andere postzegels en Bay van der Bunt, die sprokkelde doorheen de jaren 's werelds grootste collectie 'oude dranken' bij elkaar. Zijn grootvader begon met enkele honderden flessen, zag opvolging in Bay's vader, die op termijn de microbe aan zijn zoon doorgaf. Zo gaan die dingen. Nu, op 63 jarige leeftijd,  heeft de kinderloze verzamelaar met pijn in het hart de knoop doorgehakt en beslist zijn collectie  van ruim 5.000 flessen van de hand te doen.

Zelf drinken doet Bay niet, van cognac moet je immers nippen. Als je weet dat er uit een fles 20 à 25 glazen te schenken zijn en dat één glas bestaat uit 20 kleine slokjes, dan komt dat neer op zo'n 500 keer nippen per fles. Sigaartje erbij, het leven van een verzamelaar kan mooi zijn.

Bay van der Bunt bij zijn levenwerk

 's Werelds oudste Cognac uit 1760, verschillende elixirs uit de tijd van de Franse Revolutie, eentje die banden heeft met Napoleon (en zo'n 100 à 150.000 € moet kosten) ... een bezoek aan de kelder van de verzamelaar is als een reis doorheen de rijke geschiedenis van de betere eau de vie.

Een overijverige poetsvrouw heeft het ooit gewaagd enkele flessen grondig af te stoffen, iets wat na al die jaren nog steeds een gemeende boosheid bij Bay naar boven brengt. Met het verwijderen van het stof, verdwijnt immers een deel van de emotie. Een verschrikking.

Zelf een zeldzame fles openen is trouwens ook niet aan de orde, hij zou het niet over zijn hart krijgen. Proeven en nippen, daarvoor dienden de geopende flessen welke hij bij de betere restaurants op de kop kon tikken. Zo komt het dat hij zich op een druilerige februaridag een bodempje Cognac uit pakweg 1789 of 1811 kan inschenken. Of Chartreuse, Port, Armagnac...

Met stof bedenkte passie

Van der Bunt schat dat verkoop van al zijn flessen zo'n 10 tot 15 kan duren. Tenzij er een verzamelaar is die het geschatte bedrag van zo'n 6 miljoen euro veil heeft voor de ganse collectie. Dat is inderdaad één zes met evenveel nullen. Dat laatste zou Bay nog het liefste hebben, iemand die de gehele collectie overneemt om ze met evenveel zorg te koesteren. Het mag alvast blijken dat zijn levenswerk een mooie investering was.

Onder de indruk? Op zoek naar een exclusieve fles met een rijk verleden? Neem gerust eens een kijkje op de site van Old Liquors. Voor een luttele 42.500 € heeft u bijvoorbeeld al een unieke in 1938 gebottelde fles Remy Martin, al zijn er mits wat zoekwerk ook budgetvriendelijkere flessen te vinden. Ik ben snel content, dat u het weet.



Enkele prijsstukken

Nog een tip van de kenner, een fles Cognac van minder dan 300 € is het kopen niet waard. 't Zal nog een tijdje duren vooraleer ik Cognac leer drinken denk ik dan.

I (feel) like... Choc-o-lait

Zo'n papiertje van de postbode in de brievenbus, het blijft altijd het dubbeltje op zijn kant. Goed nieuws of slecht nieuws, het kaartje geeft zelden iets prijs. Met knikkende knieën naar het postkantoor dan maar in de hoop dat het geen rekening is die door de mazen van het net glipte. Na het zien van onderstaand logo op de mooie bruine doos, kon ik alvast gerust adem halen. Chocolade. Goed nieuws dacht ik zo!

... choc-o-lait

Choc-o-Lait, gekend van die chocolade op een stokje en ideaal om een heerlijk warme chocomelk mee te bereiden,  heeft zijn gamma uitgebreid. Reden genoeg om mij een samplekit toe te sturen, een initiatief om toe te juichen! In de proefdoos een zakje chocoladedruppels en 4 chocoladetabletten.

Choc-o-lait proefdoos

De 'Milk Hazelnut' tablet met 35 % cacao was de eerste van vier om eraan te geloven. De zachte, volle smaak met fijne stukjes hazelnoot viel zowel bij vriendin als mezelf in de smaak. Blij dat ik haar het kleinste stuk had gegeven. De tabletten gaan telkens een trapje omhoog wat intensiteit betreft. Met 40,5 %, 53,5 % en 65 % naast de eerder vermelde 35 % komt elke chocoladeliefhebber dus aan zijn trekken.

I feel like having a bite of ...

De chocoladedruppels komen in een handige hersluitbare verpakking van 250 gram en is beschikbaar in vier smaken: Extra Dark (70%), Dark (53%), Milk (40,5 %) en White (33,5 %). Dubbel handig is ook het meegeleverde recept van de hand van meester-patissier Jean-Yves Wilmot. Het ziet er naar uit dat ik de volgende dagen koekjes ga bakken met Extra Dark druppels.

I feel like cooking

In navolging van de beroemde chocolatier Sjakie geeft Choc-o-lait 25 'gouden tickets' weg, die je kan winnen bij aankoop van de chocoladedruppels. De gelukkige winnaars krijgen niet alleen een rondleiding achter de schermen bij vaste partner Barry Callebout, er volgt achteraf ook nog eens een workshop met Jean-Yves Wilmot. Reden genoeg om die druppels eens uit te proberen denk ik dan. Win je niets, dan kan je nog altijd op de website terecht voor enkele recepten. Een beetje hetzelfde als zo'n workshop, zonder de verplaatsing zeg maar.

Coquille - knolselder - aardappel

Zondagmiddag. Terwijl vriendin boven in alle stilte voor school werkt, lummel ik wat in huis rond. Televisie, zetel, krant, iPad… tot het begint te kriebelen. Misschien moest ik maar eens iets lekkers maken. Bij foodbloggers is zo’n kriebel bij effectieve uitwerking trouwens tweeledig. Het levert naast een gesmaakte maaltijd namelijk ook nog eens stof op om over te schrijven. Een fototoestel werd erbij gezocht en ik wist wat me te doen stond.

Het is te zeggen, aan het fornuis wist ik wat me te doen stond. Over de bordpresentatie moet meestal nog nagedacht worden als alle potten reeds op tafel staan en dan mag ik me gelukkig prijzen als ik me daadwerkelijk herinner dat het fototoestel voor een reden op tafel ligt. Misschien moet ik vooraf maar eens een schets maken van een mogelijke bordschikking. En eventueel ook enkele proeffoto’s nemen zodat het eten niet staat te verpieteren terwijl ik er op los klungel met het fototoestel. Maar er werd dus in ieder geval gekookt zondagmiddag.

Op pit 1 werden de uitgestoken aardappelen in een lichte bouillon gegaard. Pit twee mocht dienen om een fijngesneden palingfilet uit te bakken voor een crumble. Gezien op ‘Komen Eten’ en uiteindelijk toch niet zo van overtuigd. Doe mij maar de heerlijke vettige en volle smaak van een versgerookte paling. Maar ik dwaal af.

Op pit drie werd de knolselder gegaard in een melk/bouillonmengeling om vervolgens gepureerd te worden. Het kookvocht van de knolselder kon – eenmaal opgemixt - dienen als schuimpje. In de sauteuse op pit vier werden simultaan aardappelstaafjes gekorst en kwarteleitjes gegaard, waarmee het fornuis officieel te klein werd verklaard. De puree, de aardappelstaafjes en het schuim verhuisden naar de ‘frytop’ zodat er terug voldoende plaats was om de coquilles kort maar hevig te bakken. Als je dan alles met een half idee in gedachten op een bord flanst ziet dat er ongeveer zo uit. Een tikkeltje gekunsteld, maar wel heel lekker.

Coquille, knolselder, aardappel

Geen idee voor wie ik het meeste ontzag moet hebben. De koks die in no time een pareltje van een bord weten te presenteren, dan wel voor de fotografen die er prachtige foto’s van weten te schieten, om vervolgens het alsnog warme gerecht te verorberen. Nee, zo vlot ging het bij mij toch allemaal niet.

De overschotjes verdwenen in een ovalen kommetje, een smakelijk hapje dat vriendin zich uiteraard liet welgevallen.



Coquille, aardappel, kwartelei, knolselder



Actionplan 2012. Doordacht bordjes dresseren en minstens even doordacht daar foto's van trekken. Zien wat er van in huis komt.

Pompoensoep - winterpostelein

Ik zou eens moeten optellen op hoeveel manieren er hier deze winter al pompoensoep werd gemaakt door mevrouw coolinary. Handen en vingers tekort om het te weten te komen gok ik. Gisteren was het de beurt aan een lichte variant van de 'Pompoensoep met kerrie, kokos en koriander' uit het boek Soep in 30 minuten van de Standaard Uitgeverij. Zo lieten we de koriander achterwege, al was het maar omdat die in een andere vorm alsnog op tafel zou verschijnen.

Nodig:

1/2 kilo vruchtvlees van een pompoen in dobbelstenen gesneden, 2 grofgesneden uien, 1 fijngesneden teentje knoflook, 1 cm fijngesneden gember, 1 liter groentebouillon, 1 theelepel kerriepoeder, 2,5 deciliter kokosmelk, 1 grofgesneden aardappel.

Doen:

- Stoof de uien, de knoflook en de gember in olijfolie

- Voeg de pompoen en de aardappel toe, alsook de groentebouillon

- Kruid met kerriepoeder en zout en laat goed doorkoken

- Kokosmelk toevoegen en verder laten koken tot de pompoen gaar is

- Mix vervolgens de soep

Geen snippers koriander in de soep dus, wel winterpostelein. Fris, lekker en een gemak om zelf te kweken dat het geen naam heeft.

Winterpostelein - pompoensoep

Zo'n soepje laat zich trouwens geweldig lekker eten met een stukje gegrild Turks brood. Humus met koriander als smeersel en eventueel nog wat winterpostelein. Winter en zomer op één bord!

Turks brood - humus met koriander - winterpostelein

Spaghetti portie-meter

De dag moet nog komen, dat ik  - losjes uit de pols  - exact de juiste hoeveelheid pasta in het kokende water kieper. Vriendin voorziet altijd op het randje van genoeg pasta, ik daarentegen heb steeds overschot voor een half bataljon hongerige soldaten. Bewust natuurlijk, want er is niets zo gezond zalig dan dat late hongertje te stillen met heerlijke leftovers. Mensen die deze mening niet delen hebben allicht zo'n 'pastameter' in huis, zo eentje die voor jou kiest hoeveel honger je hebt. Om de simpele reden dat zowat iedere volwassene verschilt geloof ik niet zo in die meters. Tenzij!

Tenzij er rekening wordt gehouden met hongerige magen zoals bij de 'I Could Eat A Horse'.  Er is een portie voor een kindje, een meneertje of een mevrouwtje...

Spaghetti portie meter

... en jandorie een portie voor iemand die honger als een paard heeft. De familieportie zeg maar. Wegens redelijk cool een sterke poging om mij zo'n onzinnige pastameter te doen aanschaffen, maar het zal niet pakken. Doe mij maar de goede oude 'joepie er is teveel' manier.



Spaghetti portie meter - honger als een paard



Wel overtuigd? Dan zullen de mensen van deze webshop u met alle plezier zo'n kleinood bezorgen.

Rebranding - Less is more!

Antepro, een Turks multimediaal designers collectief heeft een tijdje terug eens een poging ondernomen om producten van enkele gekende merken te strippen tot de essentie. Weg tierlantijntjes, weg kleur... minimalisme troef zeg maar! Voor wie er aan zou twijfelen hieronder enkele foto's waaruit mag blijken dat het resultaat er wel degelijk mag zijn.

Nutella - de basis

Tabasco - de basis



Guinness - de basis



Die 'stripped down' Nutella vind ik geweldig. De naam van het merk, en een hele pot jummie hazelnootpasta. Dat zou verkopen als zoete broodjes. Zoete broodjes zeg ik u. Wat de Tabasco en de Guinness betreft gaat mijn voorkeur dan weer uit naar het op één na laatste design. In het geval van de Guinness mag de harp nog wel geschrapt worden.

Zwarte Woud Cupcake met Dark Pearls

Cupcakes, het was een hype die volledig aan mij voorbij is gegaan. Geen ervaring mee en dat zou zo ook blijven, ware het niet dat ik vorige week de vraag kreeg aan de bak te gaan met de Dark Pearls van Jacques. Enige twijfel werd onmiddellijk weggevaagd toen bleek dat de inzet een dag in de keuken van de legendarische Comme Chez Soi was.

Luttele dagen later kreeg ik m’n Jacques chocoladepakketje toegestuurd en kon ik aan de slag. Wat het niet ging worden, cupcakes met van die stereotiepe, veel te zoete icing, dat stond op voorhand vast. Maar wat dan wel? De mogelijkheden werden gewikt en gewogen en toen viel mijn oog op de pot kersen die ik enige tijd geleden van mijn vader had gekregen. Handgeplukte kersen die sinds 2007 in een weckpot op likeur staan. Ik moet je niet vertelen hoe die likeur, laat staan die kersen, zo’n 4 jaar later smaken. Goddelijk! Chocolade, kersen en likeur... essentiële ingrediënten voor de iconische ‘zwarte woud taart’ uit de stille jaren 80. En wat als ik die op de barbecue zou maken, met een subtiele rooksmaak van kersenhout? Maar dat is voor later, eerst het beslag!

Jacques starterskit - Kersen op likeur

Nodig voor 12 stuks

125 gram boter op kamertemperatuur - 175 gram ultrafijne kristalsuiker - 2 biologische eieren - 200 gram zelfrijzende bloem - 2 eetlepels chocoladepoeder - 125 milliliter melk - 100 gram pure chocolade, gesmolten (Jacques Dessert Callets) Extra:  1/2 flesje kriekbier - 3 blokjes kersenhout.

Doen: 

- Verwarm de oven voor op 170° Celcius. Indien je net als ik een (gas)barbecue zou gebruiken, verwarm je deze ook voor, zelfde temperatuur. Plaats de papieren cupjes in de vorm. De barbecuefanaten mogen het kersenhout weken in het kriekbier.

- Boter en suiker in een ruime kom mengen tot deze licht en luchtig van consistentie is. Eén voor éen de eieren toevoegen, en deze goed mengen. Cacaopoeder en de bloem in de kom zeven en opnieuw goed mengen. Vervolgens de melk en de chocolade toevoegen en - u raadt het al - goed mengen. Met een keukenmachine is dit uiteraard een piece of cake, met de hand gaat ook, zoals u op de foto kunt zien.

Beslag in een handomdraai

- Het beslag verdelen over de 12 vormpjes. Standaard worden deze, naargelang het deeg, voor de helft gevuld. Omdat we hier een luchtig beslag hebben mag dit tot 2/3 van het cupje, zeker gezien de afwerking welke we in gedachten hebben. Zet de vorm in de oven / barbecue* en bak deze voor 20 à 22 minuten af.

* Indien je met de barbecue werkt dien je tevens het geweekte kersenhout toe te voegen. Dit zal na verloop van tijd zachtjes beginnen roken en een subtiel rookaroma aan de cupcakes geven.

Beslag in de cupjes

- Nadat je met een prikker gecontroleerd hebt of de cupcakes gaar zijn haal je deze uit de oven / barbecue, verwijder je de cakejes uit de bakvorm en laat je deze afkoelen op een taartrek.

Het bakken van de cakejes is slechts het halve werk. Hoe lekker ze ook mogen zijn, een echte cupcake die naam waardig verdient een heerlijke afwerking. In dit geval krijgen ze de 'zwarte woud behandeling'.

Nodig:

Kersen op likeur - 75 gram marsepein - 200 milliliter room - 20 gram suiker - bosvruchten - Jacques Dark Pearls. Extra: rond uitsteekvormpje, deegroller,  crème brûlée brander.

Doen: 

- Klop de slagroom met de suiker goed op, vul hiermee een spuitzak met ongekartelde spuitmond en zet deze weg in de koelkast voor later gebruik.

- Maak met een mesje voorzichtig een kuiltje in het midden van de cupcake. Je zal merken dat het een zeer luchtig cakeje is. Neem het cupje in je hand, voeg 2 theelepels van de kersenlikeur toe en draai het cupje rond zodat de likeur mooi wordt opgenomen door het cakeje. Voeg verder 3 à 4 gehalveerde kersen toe.

Kersen in de cupcake

- Het gat in onze cakejes gaan we netjes bedekken met marsepein. Rol de marsepein uit tot een dikte van ongeveer 2 millimeter en steek hier rondjes uit, groot genoeg om het met kersen gevulde gat te bedekken.

- Brand deze rondjes marsepein voorzichtig met een crème brûlée brander af (op bv de onderkant van een pan) en dek hier voorzichtig de kersen mee af.

Gebrande marsepein

De chocolade, de kersen en de kersenlikeur hebben we al, de allerlaatste fase van onze 'Zwarte Woud Cupcakes' is uiteraard de afwerking met de room, bosvruchtjes en Dark Pearls.

- Neem de spuitzak en spuit bolletjes room van verschillende grootte over de cupcake zodat de marsepein volledig bedekt wordt. Op de plaatsen waar de verschillende toefjes room elkaar raken kan je kleine bosvruchtjes naar keuze plaatsen. Werk verder af met de heerlijk krokante chocoladeparels van Jacques.

Afgewerkte cupcake in de sneeuw

Een dezer dagen kan er op facebook op de foto van deze 'Zwarte Woud Cupcake' gestemd worden, met een workshop in de keuken van Comme Chez Soi als prijs. Jullie stemmen tellen voor de helft van de punten en ik kan ze ongetwijfeld gebruiken. Wordt vervolgd!