Volta Gent - Lunch

Drie Flemish Foodies op twee dagen tijd, het is ons niet gelukt. Reden hiervoor was het jammerlijke feit dat ik de overvolle reservatieboek van De Vitrine schromelijk onderschat had. Ach, zo hebben we toch weer een restaurant om op het lijstje voor 2012 te zetten. Er waren de lunch en de goestjes bij J.E.F die hier eerder aan bod kwamen, en toen was er ook nog de lunch in Volta. Het ‘goei leven’, wij zijn er niet vies van. De laatste keer met Bruut! van de Flemish Foodies was het hier nog een halve bouwwerf maar nu, bijna 2 jaar na datum, was daar uiteraard niks meer van te merken. Heel knap opgekalefaterd die oude electriciteitsomvormingscentrale. Stoelen, tegeltjes, houtwerk, gigantische luchter, het industriële aspect,… alles netjes met elkaar in balans wist vriendin te zeggen. Het voelde vooral ook goed aan.

Luchter

Lunch bij Volta, dat zijn 4 ‘snakxx’ en een hoofdgerecht. Een dessertje kan je optioneel bijbestellen. Handig is dat die lunchkaart online te downloaden valt. Onhandig is dat ik dat vergeten te doen ben, waardoor ik nu voor mijn 'ervaringsbeleving' op mijn lekke geheugen dien terug te vallen. Of op een inderhaast getrokken foto net voor ze onze Champieter kwamen brengen. Als die er al volledig opstond natuurlijk. Het is wat het is.

Kaart, boter, kruidenboter

Zo met drie of meer borden komen aanlopen, tof dat je dat kunt enzo, maar een mooie grote plateau gevuld met allerlei lekkers maakt toch net dat ietsje meer indruk. De ‘snakxx’ waren gearriveerd en dat deden ze dus gelijktijdig. Het 'pastinaaksoepje' ging als eerste voor de bijl en kreeg de goedkeurende zegen van vriendin,  ten huize Coolinary nog steeds de ongekroonde koningin van de soep. Een eretitel die ze dag na dag met verve draagt trouwens. Geen foto's wegens leeg kommetje, helaas.

Toen ik een jaar of 10 was vond ik vissticks geweldig omdat die ‘kapitein’ op tv toch wel indruk maakte. En ook omdat alle kindjes dat doorgaans gewoon lekker vinden. Nu ik 34 ben denk ik daar uiteraard anders over, tenzij die ‘fishsticks’ vanachter de glazen keukenwand bij Volta tevoorschijn worden getoverd. Geen idee of zijn keukenkompanen hem chef noemen dan wel kapitein Olly, maar dit was zo goed? Crunchy jasje, de  vis een beetje sappig, niet normaal. En dan die tartaar... Toen er van de fishsticks niet meer dan wat goudgele kruimels over bleef heb ik, voorzichtig toen niemand keek, het potje tartaar met mijn vingers leeg geschraapt. Schandalig lekker noemen ze dat.

Fishsticks, tartaar

Er was een tijd dat vriendin zich absoluut niet zou wagen aan een ‘terrine van konijn’ wegens zo’n pluizige rakker als huisdier. Het beest noemde ‘Dahlia’, naar het rockgroepje van haar vriend de bassist. Die basgitaar hangt ondertussen al een tijdje aan de wilgen, het konijntje is niet meer en vriendin eet verdorie alles netjes mee. Fris subtiele smaken, een tikkeltje pittig dankzij de mosterdkaviaar.

Konijnterrine

Als laatste was er nog een salade van witte kool en rucola en – ik doe een gokje – forel. ’t Is dat ik niet zo’n grote fan ben van slaatjes, en witte kool moet zo ongeveer hetzelfde effect op mij hebben dan kryptoniet op superman, maar dat terzijde. Een slaatje dus, absoluut niets mis mee, al ging mijn voorkeur meer uit naar de andere drie hapjes. Een kwestie van smaak, want vriendin liet het haar allemaal met plezier welgevallen.

Salade, witte kool, forel

Het hoofdgerecht,  ‘schelvis met boterraapjes en – help, ik moet weer gokken -  een crème van aardappels’ mocht er ook wezen. Zachte vis, heerlijke boterraapjes met een beetje bite, een smeuïge spiegel crème, en wat groensels. Die titel van Gault Millau, 'ontdekking van het jaar', hebben ze hier duidelijk niet gestolen. "Ach, we koken alleen maar een beetje", wist Olly toen ik hem er achteraf nog mee feliciteerde. Klasse!

Schelvis, boterraapjes

Schrijf maar op, de combinatie 'butternut, mandarijn, speculaas, vanille' is fantastisch. Fan-tas-tisch zeg ik u! Het ontbrak ons aan voldoende superlatieven toen de ober ons verdict vroeg.

Butternut, vanille, speculaas

En dan hadden we de peer, die acht uur heel zachtjes gegaard werd, nog niet geproefd. Op zich al niet te versmaden, en in combinatie met de specerijen en het gezouten karamelijs nog zoveel beter. Afsluiten doe je bij Volta duidelijk in stijl, ongeacht welk dessert je ook neemt.

Peer 8 uur, gezouten caramelijs, specerijen

Over een ouderwets tasje thee mijmerden we wat na over deze lunch. Er volgde nog een praline met een  lopende vulling van yoghurt en peer - in een keer opeten werd ons aangeraden - waarna we makkelijk tot het besluit kwamen dat we ook hier met alle plezier nog vaker terug willen komen. En dat het zeker geen eeuwigheid meer hoeft te duren. 

Praline yoghurt peer

Bedankt Secret Santa!

Hij is te vroeg, maar wat belangrijker is, hij is geweest. Hoera! Lang leve Secret Santa en lang leve Tess die dit toch maar weer mooi op poten heeft gezet. Er was even paniek bij het zien van mijn pakje. Zo'n gerafeld postpakketje, dat kan onmogelijk het werk van de Kerstman zijn?

Bpost, what have you done?

Natuurlijk had de Kerstman dat niet zo bedoeld. Meer nog, hij had het onheil gelukkig zien aankomen en de cadeautjes voor de zekerheid in bubblewrap verpakt.Thanks Santa! Drie pakjes, hoe tof! Een plezant boekje om te gaan foerageren, anijssnoepjes en ...

3 cadeautjes

Hetgene waar we instant plezier aan beleefden was het 'poeder om tijgers (en allicht ook zombies) op afstand te houden'. Zo'n welriekend kruid dat er in zit, niet te doen. Ik zou wel kunnen zeggen welk kruid, maar dan kunnen die tijgers en zombies er zich tegen wapenen, en dat kan ook niet de bedoeling zijn.

Anti Tijger Poeder

En kijk, de Kerstman heeft er nog een hoogstpersoonlijk briefje bijgestoken ook. Blijkt het toch wel om de Kerstvrouw te gaan zeker. Nee, die verrassende wending had ik ook niet zien aankomen, wie had dat gedacht! Nogmaals merci.

Briefje van de Kerstman

B&B King Gent

‘t Was een gemak, dat studentenkot van vriendin in de Pollepelstraat. Helaas liggen die tijden alweer een tijdje achter ons. Voordeel is dat je in je zoektocht naar een overnachting nu wel eens op een pareltje kunt stoten. Bij ons bezoek aan Gent in juni sliepen we in een hotel, zo eentje uit een keten. En omdat die nogal kil en onpersoonlijk kunnen aanvoelen was ik voor ons recentste verblijf internetgewijs op zoek gegaan naar een Bed & Breakfast. Heeft altijd iets! Binnen de kortste keren kwam ik terecht op de site van BB King en tja, na zo’n fabuleuze woordspeling ga ik echt niet meer verder zoeken hoor.

BB King

B&B King - in hartje van de historische Gentse binnenstad gelegen - is een modern gebouw waarbij de benedenverdieping is voorbehouden voor de gasten. De lichte traphal is direct een leuke binnenkomer en geeft uit op het terras. Gezellig buiten vertoeven, badend in het zonlicht, bij beter weer is het vast mogelijk. In de traphal is er een keur aan DVD’s en CD’s te vinden welke je op het entertainmentsysteem in je kamer kan afspelen. Een wijds scala aan boeken biedt voor elk wat wils en zelfs een riedeltje op de huispiano spelen behoort tot de mogelijkheden. Genoeg verstrooiing dus mocht je, in tegenstelling tot ons, eens graag een avondje binnen blijven.

BB King, trappenhal

Eyecatcher in de hal was wat mij betreft de Eames schommelstoel, een vintage modelletje waarvan we het hele verhaal over de vondst – inderdaad, het betreft gevonden goed - bij het ontbijt kregen. Ik was hem een tijdje uit het oog verloren, maar nu hij terug op de radar staat, denk ik dat ik die in de aanbouw toch ook wel kan inpassen. Al schommelend de iKrant lezen terwijl ik met een half oog naar de vogeltjes op het terras kijk. Klinkt als lente!

Vintage Eames stoel

Als de hoeveelheid kussens op het bed een graadmeter voor gezelligheid mag zijn, wel dan haalt BB King alvast de maximumscore. Omstreeks het afgesproken  ontbijtmoment klonk vanuit het privévertrek op het eerste verdiep uitnodigende muziek, welke wij na een verkwikkend bad met veel plezier tegemoet gingen. Broodjes, ongemeen lekkere schellekes hesp, smakelijke staafjes kaas, een gepocheerd eitje en huisbereidde confituur van de mama, meer heeft een ontbijt niet nodig. Een vlotte babbel misschien en die kregen we er ongevraagd bij.

BB King kamer 1

Een rolletje King muntjes op het tafeltje in de kamer...  Het zit hem in de details! Fingers crossed dat Sarah en Dominiek in de zomer niet op vakantie gaan. Tijdens de Gentse Feesten zouden we namelijk graag nog een keertje terugkomen.

J.E.F Gent - Goestjes

Het is eigenlijk van het goede te veel, zo twee keer op een dag in hetzelfde restaurant gaan eten. Maar ach, zo vaak komen we nu ook weer niet in Gent, dus waarom niet? Acht uur na onze fel gesmaakte lunch stonden we terug voor de deur van J.E.F. Het was 11 uur ’s avonds, de keet zat afgeladen vol en we vreesden een beetje voor een tafeltje. Dit moest ofwel de uitloper van de avondservice zijn, of de aanwezigheid van de fanclub van de ‘goestjes’ op vrijdag. We waagden onze kans, en door de glazen deur zagen we de goedlachse Nelis al gebaren dat er pal aan de toog net een tafeltje was vrijgekomen. Class!

Onder het motto ‘J.E.F eet laat’ worden er op vrijdagavond dus ‘goestjes’ geserveerd, 5 wekelijks wisselende hapjes aan 20 € per persoon. Ideaal voor een laat hongertje en op de koop toe een mooi visitekaartje voor de keuken van de chef. Niets deed op dit late uur trouwens vermoeden dat iedereen er al een behoorlijke shift had opzitten. Famke kwam gezwind aan tafel het concept nog even toelichten en liet ons even de tijd een keuze te maken uit de drankkaart, terwijl het uit de bedrijvige keuken aan de lopende band ‘goestjes’ regende. Hoe fijn ik die ‘Blancas Nobles Barranco Oscuro’ ook mocht vinden, het was vrijdagavond en dan mag er bier geschonken worden. En veel! Het werd een 75 cl fles Saison Dupont, die met zijn uitgesproken bitterheid en alcoholpercentage van 6,5 % onze derde tafelcompagnon werd. Vriendin hield het bij water. Naarmate de avond vorderde en de oogjes kleiner werden bleek dit voor haar niet echt een slechte keuze.

Het eerste hapje was een beignet van sjalot, geserveerd met een dot sjalotmayonaise. Als het uit het frietvet komt, dan mag het met de vingers gegeten worden zeg ik altijd. Niemand raar zien kijken. Zo’n sjalotrok in een heerlijk flinterdun knisperend gefrituurd deegjasje, ge kunt niet geloven hoe goed dat smaakt. De eerste frituur in de verre omstreken van Turnhout die deze lekkernij op zijn kaart zet, heeft er in mij geheid een vaste klant bij. Misschien moet ik die recordpoging om in 2012 (Turnhout bestaat 800 jaar en ik ga iets doms doen) 100 bitterballen achtereen op te eten maar eens culinair upgraden. Iemand?

Beignet, sjalot

Dat de keukentandem Jason en Gilles onder stoom stond mocht blijken toen ons in no time het tweede hapje werd voorgeschoteld. Wat een fijn samenspel van smaken. Rokerige forelmousse, die het met de frisse appel en zuring op een akkoordje had gegooid om je smaakpapillen flink te doen swingen. Waarna de pittige daikon de party crashte en het feestje echt losbarstte.

 

Gerookte forel, daikon, appel, zuring

Een smakelijk stuk witte pens met een pittig slaatje, pretentieloze kost voor de meerwaardezoeker. Gezien alle 'goestjes' op deelbordjes geserveerd werden, volgde opnieuw die dans van de duellerende vorken, waarbij je de andere allerlei lekkers ontfutselt terwijl je haar/hem diep in de ogen kijkt. Vriendin weet dat ze me dan maar beter in de gaten kan houden.

 

Witte pens, Oost-Indische kers, mosterd

En ja hoor, ik ben een liefhebber van varkenswangen. Met m'n barbecuegenootschap Qlinaria maken we daar traditiegetrouw stoverij van met Turnhoutse Tripel. Ook lekker, maar van een geheel andere orde dan deze immens zachte hapklare brokken.

De muziek stond ondertussen een streepje luider en als ik me niet vergis stond TV on The Radio aardig van jetje te geven. Langs de andere kant zou ik ook gezworen hebben dat een strak in het pak gezeten Wayne Coyne van The Flaming Lips enkele tafeltjes verder 'goestjes' zat te eten. Om maar te zeggen dat het ook gewoon aan de Saison Dupont gelegen kan hebben. Illyvanilly die tijdens de lunch amper twee meter verder zat, had ik dan weer niet herkend. Tsss!

Varkenswang, bloemkool, spitskool

Met ingrediënten als muziekjes, drank, hippe hapjes zou het me verbazen mochten er in de Lange Steenstraat op vrijdagavond geen koppeltjes gevormd worden. Boven een kom heerlijk vijgenijs met stukjes brownie bijvoorbeeld. Wie weet komen er op termijn zelfs kleine Jefkes van!

Brownie, hazelnoot, vijg

De messen van Antoine Van Loocke

Na de lunch bij J.E.F mochten we ons onmiddellijk opmaken voor een nieuwe niet onaardige tijdsbesteding. Terwijl vriendin op de lappen ging met de drummer van The Van Jets, een ex studiegenoot, mocht ik op audiëntie bij Antoine Van Loocke. Van Loocke doet bijzonder knappe dingen met ‘patattenschellers’, en is zo één van die mensen die enorm weet te inspireren. Knifeforging heet dat!

Zijn atelier was  niet direct makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, maar Antoine zag er geen graten in om me in Gent  op te pikken.  Zo’n afspraak met een onbekende, dat is een beetje als balanceren op een slappe koord en kan in het slechtste geval  serieus tegenvallen. Dat bleek uiteraard niet het geval en in de auto hadden we direct voldoende raakvlakken waarover we flink konden uitweiden.  Gaston en Leo, Mijn Restaurant, In de Wulf, Peter Goossens…  genoeg stof dus voor een goed gesprek.  Dat en messen natuurlijk. Maar dat spreekt voor zich!

© Emma Kentane

Wat wij onwetenden als afval durven aanzien – denk bijvoorbeeld aan verweerd rot hout of verroeste lemmeten - is voor Antoine de basis voor zijn creaties. Zijn inspiratie? Het alom gekende 'molenmesje' met zijn typische vorm.

Verroeste lemmeten

Veel moest ik me niet bij zijn atelier voorstellen had hij me per mail laten weten. Eenmaal ter plaatse baanden we ons via een smal paadje tussen de bomen een weg richting atelier in de achtertuin. Antoine had niet gelogen. Zijn atelier bleek een doorsnee tuinhuis van dertien in een dozijn, waarbij amper één vierde  door het gerief van de kunstenaar werd ingenomen. De andere helft werd geclaimd door een familie spinnen die, afgaand op de rijkelijk aanwezige spinnenwebben, flink wat leden telt. Dit was slechts één van de locaties waar hij aan zijn messen werkte. In de kofferruimte van zijn wagen bleek immers voldoende gerief aanwezig om ook op locatie te prutsen. Zijn woorden.

Eenmaal binnen in de woonkamer werd ik ondergedompeld in de wondere messenwereld van Antoine. Zijn messen – lemmet en heft - spreken fel tot de verbeelding, al was het door de indrukwekkende verscheidenheid van gebruikte materialen. Het rotte, door wormen aangevreten hout en die verroeste lemmeten waren slechts het begin.

Molenmesje, Van Loocke Style

Als je de kunstwerkjes - en dat zijn ze - in je handen krijgt sta je  niet stil bij het 'prutswerk' dat eraan vooraf is gegaan om tot zulks subliem resultaat te komen. De verwondering is te groot. Een heft van krantenpapier en epoxyhars, met nota bene nog leesbare stukjes tekst, daar kan je niet anders dan ontzag voor hebben. Elk ander netjes opgeblonken mes dat werd opgediept ter mijner vermaak kwam met een uniek verhaal, het ene nog mooier dan het andere, net als de messen.

Zinsnede

Hout, hoorn, papier, koraal, steen, noem maar op. Je moet al van een pak markten thuis zijn om met deze verschillende basismaterialen aan de slag te gaan. Probeer dan maar eens aan een leek als mezelf uit te leggen hoe je te werk gaat. Niet evident, dat kan ik je verzekeren. Gelukkig kon ik, en met mij iedereen die een tipje van de sluier gelicht wil zien over de werkwijze van de messensmid, terecht op de website van de stagiaire van Antoine.

Stagiaire, het is geen typfout. De poulain van Antoine is geen flink uit de kluiten gewassen manspersoon, maar een hippe 21-jarige deerne met mooi gelakte nagels. Een draaibank, zoutzuur, een kettingzaag, elektrisch lassen ... Joke draait er haar handen niet voor om. Stagiaire/poulain wordt partner in crime. Opvolging verzekerd!

Van Loocke, privécollectie

Naast zijn 'patattenschellers' heeft Van Loocke ook aardig wat 'kunstmessen' ontworpen. Niet direct voor dagelijks gebruik, maar zo mogelijk wel nog een pak indrukwekkender om te zien. Het penisbeen van een walrus, de hoorn van een muskusos of een dikdik, het skelet van een cactus of de slagtand van een babymammoet,... de natuur blijkt naast inspiratie tevens een geweldige leverancier. De grillige lijnen van het ivoren heft die zich verder zetten in het damaststalen lemmet, hoe schoon is dat!

Damaststaal - Ivoor

Antoine is er zich maar wat van bewust dat hij een mooie kunstvorm bedrijft. Zijn kunstwerkjes zijn niet om naar te kijken, die moet je voelen, gebruiken. Hij troont me mee naar de keuken waar onder een schets van een patattenscheller een hele reeks messen hangen aan een magnetische standaard. Op zondag wordt er ten huize Van Loocke soep gemaakt en dat gaat ceremonieel gepaard met de keuze van een mes. Mooier wordt het niet!

© Berdien De Vloed

Musea zijn een ding, restaurants een ander. Kobe Desramaults was de persoon die Antoine introduceerde in het restaurantwezen. Zijn messen vind je niet alleen terug in zijn twee restaurants In de Wulf en De Vitrine, maar ook bij ondermeer het Hof van Cleve en Bel Etage. Liefhebbers van een origineel mes kunnen terecht bij verschillende kookzaken. Het lijstje van winkels en op til staande projecten kan je hier vinden. Merci Antoine!

Cheeseburger inpakpapier

Pakjestijd, love it! Nu de feestdagen eraan zitten te komen mag er al eens zot gedaan worden. Pakjes met cheeseburger inpakpapier bijvoorbeeld, iemand? Zelf verval ik teveel in de slechte gewoonte om snel komaf te maken met die kerstaankopen door aankoopbonnen allerhande aan te schaffen. Weinig origineel, ik weet het.



Cheeseburgersurprise



Bij kleine kindjes zie je wel eens dat ze meer pret hebben met het inpakpapier dan met het cadeautje. Ik durf gokken dat menig foodie met dit papier ook door het dolle heen zou zijn. Voor dit jaar gaat het wat krap zijn, maar volgend jaar ligt er een cheeseburger onder de kerstboom. Ook een geweldig alternatief voor kaftpapier trouwens.

J.E.F Gent - Lunch

Vroeger gingen we een weekendje weg en keken ter plaatse of er ergens iets lekkers te eten viel. Tegenwoordig reserveren we wat tafeltjes en bouwen we daar een weekendje rond. Even leuk maar wel een pak lekkerder. 't Was van juni geleden dat we nog in Gent waren geweest - iets met Flemish Foodies - en er was sinds een maand ofzo een nieuw restaurant dat ik zeker wou uitproberen. Wij dus recht van het station naar de Lange Steenstraat om onze voeten bij J.E.F - dat is Jason en Famke - voor de lunch onder tafel te schuiven.

Lunch bij J.E.F, dat is de keuze uit 2 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en een dessert of kaas (+4€) voor een luttele 25 €. Een meer dan schappelijke prijs als je het ons vraagt. Nippend van een glaasje Champagne Bérèche et Fils (9,5 €) maakten we onze keuze en gaven we onze ogen de kost.

Lunchkaart

Er valt wat te zien in het strakke, warme interieur van J.E.F. De tafels bijvoorbeeld, met prachtige massieve houten planken als tafelblad, netjes voorzien van het J.E.F huislogo. Het zou een eeuwige zonde zijn zulke robuuste parels met tafellinnen te bedekken.

JEF brandmerk

Het wachthapje, 'een crème van geitenkaas, gemarineerde knolselder en waterkers', werd ons vanuit het doorgeefluik van de keuken, pal over onze zitplaats, aangereikt. Fris, smeuïg, en vol van smaak,... ik ga het nog ettelijke keren mogen gebruiken. Niets leuker trouwens dan zo'n deelbordje met duellerende vorken te lijf te gaan. Ik ben er onvoorwaardelijke fan van.

Amuse

Woordje van lof toch ook over het brood. Dikke sneden zo lekker dat een mens al snel geneigd is zich ermee vol te proppen. Boter, een beetje grof zeezout... de simpelste aller zaligheden!

Brood

'Gerookte makreel, rode biet, geitenkaas en pompelmoes',  een voorgerecht dat direct tekenend is voor de keuken van Jason Blanckaert. (h)Eerlijke producten, puur geserveerd zonder overbodige franjes. Het smakenspel van de gerookte makreel, het aardse van de biet en het frisse van de pompelmoes is er eentje om van te genieten. 

Voorgerecht

Na het voorgerecht vonden we het maar wat jammer dat we allebei hetzelfde besteld hadden. Stiekem wilden we gewoon alles proeven. Groot was dan ook de verwondering / het geluk toen er een deelbordje met het andere voorgerecht,  'hammousse, mosterdzaad, rode ui en mimolette', aan tafel verscheen. We zagen de chef ons met een brede grijns aankijken terwijl we niet anders konden dan smullen van dit extra gerechtje. Opnieuw mooi complementerende smaken met in de hoofdrol een sublieme hammousse met een fluwelen zachtheid om u tegen te zeggen. En die mosterdzaadjes, jongens toch. 

Voorgerecht 2

Als hoofdgerecht kozen we beiden voor het "buikspek, spruit salade, mayo citroen/look en geplette aardappel. Spek met patatten, met een beetje slechte wil klinkt het wat banaal maar dat was het allerminst. De dikke stukken boterzacht buikspek, zalig gegaarde groentjes en een gewoonweg lekkere patat met fijn afgesmaakte mayonaise. Nee, meer moet dat niet zijn. Tenzij...

Hoofdgerecht

Tenzij er in het midden van de tafel een flinke 'halve bloemkool met zuurdesemtoast, manchego, mosterd en sjalot' - het tweede hoofdgerecht - wordt gezet natuurlijk. Opnieuw die grijns in de keuken, opnieuw genieten. Vanop mijn plaats zag ik Jason meermaals in de weer met de opbouw van dit gerecht. De gegrilde bloemkool werd vakkundig te lijf gegaan met een spuitzak, waarmee elke porie gevuld werd met lekkers. Echt waar, een machtig gerechtje! 

Het vegetarische meisje aan het tafeltje naast ons, ik gok dat ze een jaar of tien was - genoot er evenzeer van. Ze had strootjetrek gedaan met haar vader die het onderspit moest delven, waardoor zij de mama mocht vergezellen. Topkeuken en tegelijk heel toegankelijk, iets waar Gent alleen maar blij mee kan zijn.

Hoofdgerecht

Met zijn wat aparte neus ben je liefhebber of niet, maar de 'Blancas Nobles Barranco Oscuro' uit 2008 is wat mij betreft een geweldige witte wijn. Net als die fris geserveerde rode wijn uit Pure C neigde de neus naar een lichte stalgeur. Opnieuw haalde het bij mij de pony's van de Turnhoutse kermis uit mijn jeugdjaren voor de geest. Zo indrukwekkend de pony's toen ik 5 was, zo lekker de wijn nu. 

Wijn, water en champagne, dan durft een sanitaire stop zich wel eens op te dringen. Nu ben ik een ongelofelijke fan van de nobele kunst streetart, een dergelijk pareltje van 'Resto' op de toiletmuur weet ik ook wel te appreciëren. Leuke details enzo, ideaal voor bij het betere zitwerk!

Canard du Jour

België, land van bieren, en toch wordt het gouden gerstennat te weinig in gerechten gebruikt. Om maar te zeggen dat je het in een dessert helemaal niet verwacht. Nu, de 'manjari chocolade, caramel St Bernardus 12°, yoghurt' was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. De frisse yoghurt staat netjes zijn mannetje  naast het bitterzoete, zowel terug te vinden in de chocolade als in het bier. Zo schoon in balans.

Dessert

Niets dan lof over J.E.F, waarmee de derde Flemish Foodie niet alleen zijn spitsbroeders, maar vooral ook zichzelf alle eer aandoet. Een pluim ook voor de puike bediening. Er stond voor mij nog een bezoekje aan Knifeforger Antoine Van Loocke en een film met vriendin op het programma, wat ons nipt de tijd gaf om 's avonds terug te keren voor de 'goestjes'! Ik had er nu al zin in!

J.E.F
Lange Steenstraat 10
9000 Gent
09/336 80 58 

Koken met de Kinderkok

Art of Children is een kunstinstelling met slechts één doel voor ogen: kinderen creatief laten groeien. En omdat we allemaal weten dat er niets hipper en creatiever is dan koken, hebben ze direct maar een ‘Kinderkok’ aangesteld om de nobele culinaire kunst bij de allerkleinsten te promoten. En die kinderkok - de eerste in Vlaanderen - is niemand minder dan Jeroen Van Alphen, bekend en berucht van ‘Mijn Restaurant’. ‘De Kinderkok’ doorkruiste de afgelopen maanden heel Vlaanderen om er in de scholen kindjes aan het koken te krijgen. Het boek ‘Koken met de Kinderkok’ is hier een logisch gevolg op. En dan te weten dat ik nog via Facebook de vraag heb gekregen van Tim, een oude buurjongen, of ik mezelf in die rol zag.

Het is een kookboek geworden voor kinderen van alle leeftijden, (ja, de ouders mogen meehelpen) en om ongelukjes te vermijden wordt vooraf netjes opgesomd welke taken de kleine koks op welke leeftijd kunnen doen. Anno 2011 eten kinderen zoals hun ouders, en dat wil zeggen uitgebreid. Passeren onder andere de revue: aperitiefhapjes, voorgerechten, soep, hoofdgerechten, en hoe kan het ook anders, desserten. Een menu met bitterballetjes, pizza, soep met foccacia, farfalle bolognaise en een overheerlijke taart is niet geheel ondenkbaar. Er komen verder niet alleen tal van keukentips aan bod, ook staat het boek bol van de aanstekelijke foto’s. Zelfs ik zou er direct aan willen beginnen en het is toch alweer een tijdje geleden dat ik nog een kindje was.

‘Koken met de Kinderkok’ is verschenen bij Standaard Uitgeverij, (ISBN 9789002240485) telt 144 bladzijden en moet een luttele 14,95 € kosten. Neem het van mij aan dat in tijden van crisis dit de goedkoopste investering in uw kroost is die je je maar kunt bedenken. Hoor ik u daar Kerstcadeau denken?

Cupcakegitaar

Het is ver gekomen. Toen de vriendjes en ik nog jonge jongens waren stond een gitaar hoog op ons verlanglijstje. Liefst een Les Paul model zoals Slash er eentje had. Of misschien wel die gatlelijke Steve Vai met opklimmend onkruid die in de vitrine van de lokale gitaarboer stond. Op een gegeven ogenblik had iedereen wel een gitaar in huis, zonder uitzondering allemaal een simpel accoustisch modelletje. Er volgden Fender gitaren, Les Paul modelletjes, Flying V's,... noem maar op, maar niemand, en ik herhaal niemand, kwam op het onzalige idee om op een cupcakegitaar te spelen. Stel je voor zeg! De eerste straatmuzikant die ik tegenkom met een dergelijk model trakteer ik op een lunch!

Restaurant Savoury

Als er eens goed gegeten moet worden, dan is vriendin doorgaans mijn vaste partner in crime. Zij kan er wel van genieten, ik geniet als zij geniet... je kent dat. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn, en voor een keertje werd de mama bereid gevonden om als culinaire sparringspartner te fungeren.

Restaurant Savoury, onlangs nog goed voor een mooie 15 op 20 in Gault Millau, werd de uitverkoren bestemming. Van alle Turnhoutse restaurants die deelnamen aan restaurantweek moet dit zowat het enige geweest zijn waar ik nog geen stap had binnengezet. Het is te zeggen, een jaar of 8 geleden wel, maar toen was dit nog een groezelige bar die Mascotte heette, dus dat telt niet. Dat de mama goed op tijd is mocht vooral blijken toen we om iets voor 12 het restaurant betraden, als eersten!

Zelden ontbijt ik - tenzij we gaan ontbijten - dus het eerste dat ik op deze druilerige zondag naar binnen werkte was een 'Gin Tonic'. Rockstar breakfast. Zondagen, love 'em!

In drie fragiel ogende maar alleraardigste kommetjes verschenen de hapjes van het huis met van links naar rechts: 'pastinaaksoep met copa di parma', 'quinoa met scheermes en paprikamayonaise' en 'gerookte eendeborst met bloemkoolcrème en luikse siroop'. Driemaal prijs.

Het eerste gerecht werd aangekondigd als een 'tataki van tonijn, Noordzeekrab, zoetzure komkommer, soja en wasabi'. Smaken die perfect bij elkaar passen dus, waar ik de wasabi - ik ben er absoluut geen fan van - niet geproefd heb. Subtiel aan- of afwezig, smakelijk was het in ieder geval. En in de tussentijd was er ook keuze zat uit verschillende overheerlijke broodjes. Probeer je er maar eens niet mee vol te proppen als ze zo appetijtelijk zijn.

Onder het motto "voor 12,5 € kan je niet sukkelen", kozen we het optionele extra gerecht. Want zeg nu zelf, 'pot-au-feu van wilde zeebaars, Bretoense Sint-Jacobsvruchten en grijze garnalen' dat klink toch even lekker dan het eruit ziet.

Het leek wel alsof ze bij restaurant Savoury op de hoogte waren van mijn onzalige en compleet nutteloze plan om ooit 100 bitterballen te eten. 'De rollade van fazant, knolselder, witloof en zilverui' werden geflankeerd door een huisbereidde bitterbal van gekonfijte boutjes. Halveren, deppen in het hemelse sausje... zalig!

Sinterklaas is in het land en al een eeuwigheid wordt er dan gesmikkeld en gesmuld van een overdaad aan snoepgoed. Het dessert was een klein kunstwerkje, dat met zijn 'bereidingen van chocolade en mandarijn', wel door de Sint zelve leek samengesteld. Bittere chocoladequenelles, machtige cake, frisse mandarijn en een dessertwijntje met een mooie dosis alcohol, meer moet dat niet zijn.

Tenzij er koekjes en bonbons zijn natuurlijk, daar is altijd plaats voor. Ik moet zeggen dat het en meer dan gezellige lunch was met de mama. We hebben afgesproken dat we dat meer gaan doen. Ik kijk er nu al naar uit.

Heinz My Secret Ingredient Cookbook

Geen saus zo iconisch als de tomatenketchup van Heinz. En deze heerlijke rode zaligheid is uiteraard meer dan de perfecte match bij frietjes. Waarom het vlaggenschip uit het Heinzgamma bijvoorbeeld niet gebruiken als ingrediënt?

Ligt sinds kort in de winkel, het enige echte 'Heinz, My Secret Ingredient Cookbook'. Voorgerechten, hoofdgerechten, bijgerechten en ja, zelfs nagerechten passeren de revue. Allemaal receptjes met een hoofdrol voorbehouden voor de 'Heinz Tomato Ketchup'.

Ik geef toe dat ik ook vragen had bij een pannenkoek met ketchup, maar tijdens de release van het boek heb ik ze geproefd en ze zijn echt super, daar zorgt het zoete van de ketchup voor. Komen verder onder andere aan bod: 'Gevulde calamares', 'Frittata', 'Pikante vegetarische pasta', 'Turkse pizza', 'Middernachtsoep', 'Visburger',... noem maar op.

Het merendeel van de 57 recepten - heb je hem - werd ingestuurd door ketchuplovers ten lande, aangevuld met recepten van de hand van Heinzchef Stefaan Daeninck. En ja, ik heb ook een poging gedaan.

Er is natuurlijk lef voor nodig, een recept voor een sausje sturen naar een sauzengigant, maar als de smaken goed zitten, waarom dan niet? En zo komt het dat mijn recept voor barebecuesaus op pagina 90 staat te blinken. De allereerste keer dat mijn naam officieel in een kookboek staat. En of ik er blij mee ben! Wat zeg ik, dat smaakt naar meer. Die saus trouwens ook!

Faux Gras - Faux Pas

Voor het derde jaar op rij verkoopt dierenrechtenorganisatie Gaia hun ‘Faux Gras’, een alternatief voor het tijdens de feestdagen geweldig populaire ‘foie gras ofte ganzenlever. Het eerste jaar gingen er 30.000 potjes over de toonbank, vorig jaar zelfs 105.000 stuks. Dit jaar wil Gaia die verkoopcijfers overtreffen en brengen ze maar liefst 160.000 potjes op de markt (supermarkten en natuurwinkels). Vorig jaar schreef ik al een stukje over die Faux Gras de Gaia, niet alleen omdat het voor mij iets nieuws was, maar ook wegens gigantisch lekker. Waarop vriendin me er netjes op wees dat die ‘Faux Gras de Gaia’ helemaal geen nieuw product is, maar gewoon een bestaand product in een iets hippere verpakking. Het is niet meer of minder dan ‘Tartex Truffel Champagne’ paté en deze is een pak goedkoper.

Nobele bedoeling die strijd tegen het dierenleed, daar niet van, maar hoe nobel is die strijd dan wel. Dat een deel van de opbrengst naar Gaia gaat - en volgens mijn welingelichte bronnen was dat vorig jaar 0,40 € per verkocht potje - lijkt me niet meer dan normaal. Dan maar even de cijfers van vandaag naast elkaar leggen. Zo kan je de paté van Tartex nog steeds kopen in de supermarkt voor 2,39 € (2,27 € indien je ze per 6 koopt), en dat terwijl de Gaia-variant ondertussen van 2,99 € is opgeslagen naar 3,49 €. Dat is maar liefst een verschil van 1,1 € ofwel 31% van de Gaia-verkoopprijs. Een grotere afname en een onveranderde prijs van het basisproduct doet ook vermoeden dat de prijsstijging nu niet direct te zoeken is bij de fabrikant. Is de campagne een pak duurder geworden, heeft Gaia een slechte overeenkomst bedongen bij de fabrikant, of strijken ze gewoon een pak meer op dit jaar? Wie zal het zeggen?

Feit is in ieder geval dat uit een door Gaia bestelde opiniepeiling 2 op 3 Belgen het product ‘Faux Gras’ kent, en maar liefst 1 op 2 het ook effectief overweegt te kopen. Ik ben geen vegetariër dus ik hoef hier ook niets te verkopen uit diervriendelijk oogpunt. Misschien moet ik gewoon een consumentvriendelijke kaart trekken en iedereen de originele ‘Tartex Truffel Champagne’ aanbevelen. Klinkt zo mogelijk nog luxueuzer met zijn truffels en champagne, is ‘gans’ het jaar door verkrijgbaar en bespaart je meer dan een volledige Euro. Laten we ons vooral niets wijsmaken, als ook deze campagne een succes is – wat ik niet betwijfel – dan wordt vooral Gaia er een pak beter van, en niet noodzakelijk onze lieve vriendjes de ganzen en de eendjes.