Hertog Jan **

De vorige keer dat we bij Hertog Jan in Sint Michiels aan tafel zaten, was om vriendin haar verjaardag te vieren. Niets dan lof daarover zodat we afgelopen vrijdag, een jaar en zo’n drie maanden later, er voor een tweede keer de voeten onder tafel mochten schuiven. Nu met mezelf in de rol van het feestvarken.

Dat er in de kast nog een bongobon ‘Sterrenrestaurants’ lag, was reden genoeg om werk te maken van die reservatie. De bon in kwestie ter waarde van 135 € was goed voor 3 gangen, exclusief wijnarrangement. Upgraden met een extra gerechtje (en extra hapjes, dessert, snoeperijen) bleek geen enkel probleem, dus waarom ook niet. Her en der vallen er op internet klaaggezangen te lezen over het reserveren via zo’n bongobon, afwijkende goedkopere menu’s en dergelijke, maar daar was hier absoluut niets van te merken. Niet dat we daar ook maar een seconde aan twijfelden.

Het was gastheer Joachim die ons opwachtte en naar onze tafel in de knusse veranda begeleidde. Voor mij wederom een plaatsje met zicht op de open keuken, zodat ik terloops een blik kon werpen op het kloppend hart van Hertog Jan. Ongeacht het feit dat onze menukeuze reeds per mail werd doorgegeven kregen we toch de kaart aangeboden, al was het maar om een indruk te krijgen van het lekkers dat werd aangeboden. Iets wat ik trouwens wel wist te appreciëren.

Als aperitief gingen we uiteraard voor een glaasje champagne van het huis (André Clouet) - we hadden nu eenmaal iets te vieren - welke het gezelschap kreeg van maar liefst 6 fijne hapjes: ‘een passievruchtmeringue met ganzenlever en zoethout’, ‘aardappelkrokantjes met een hemelse huisbereidde currydip’, ‘een scheermes met ponzu en komkommerbloem’, ‘parmezaanchips met poeder van tomaat’, de oude getrouwe en persoonlijke favoriet ‘aardappel met koffie, vanille en mimolette’, en als laatste 'een gelei van mango met een krokante canneloni van cola gevuld met ganzenlever'. Starten in stijl!

Zitplaats met perfect zicht op de keuken, allemaal goed en wel, dat wou ook zeggen dat vriendin de trotse bezitter was van een plaatsje dat net dat tikkeltje beter belicht was dan de mijne. Om maar te zeggen dat ik niet van alle gerechten foto’s heb. Zoals van het eerste bijvoorbeeld, een gedurfde maar fel gesmaakte ‘tartaar van langoustine met framboos en vanille’. De zachte smaak van langoustine, in combinatie met de frisse zuurtjes van framboos en de subtiele vanilletoetsen … het werkte wonderwel.

Let bij de volgende foto’s direct ook even op het aantal ‘handeling per bord’. De moeite als je thuis aan de slag wil gaan om dergelijke kunstwerkjes te reproduceren. ‘Coquilles, aardappel, haringkaviaar en fijne groenten uit eigen tuin’. Een toefje hier, een rondje daar, een likje jus en gerechtje klaar. Iets in mij zegt dat het net niet zo simpel is. De huisleuze 'Eenvoud is niet eenvoudig' indachtig was dit ongetwijfeld mijn favoriete gerecht van de avond.

Dat de boerderij in Zedelgem ondertussen op volle toeren draait werd per gerecht duidelijker. De dagverse oogst kreeg steeds een prominentere rol. Bij het volgende gerecht bijvoorbeeld, een creatie van ‘gemarineerde en gerookte gele en rode bietjes met een gazpacho van kersen’, een extraatje van de chef. Geloof me als ik zeg dat de foto het gerecht oneer aan doet.

De luxe van zo'n groentetuin, of liever private boerderij, kan niet anders dan de droom zijn van elke chef. Getuige daarvan de alleraardigste worteltjes bij het volgende gerecht. 'Gekonfijt Limousinlam, met wortel, specerijen en sinaasappel'. Vriendin vond het een tikkeltje jammer voor het beestje, maar het getrancheerde stukje lamsnek was zo zalig zacht dat de gevoelens van meelij al snel naar de achtergrond werden gedreven. Smaken dat het deed!

Of er iemand per toeval zin had in kaas voor het dessert? Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Vriendin en ik deelden een bordje en lieten ons bij de keuze uit het gigantisch aanbod met plezier leiden door de sommelier en de kaasmeester, twee jonge snaken die een fantastische kundigheid wisten te etaleren. Lekkere kaasjes, compote van vijgen en eentje van abrikoos... waarom kiezen tussen kaas of dessert als beiden een optie zijn? Het valt trouwens echt op dat Hertog Jan uitermate jong talent in hun rangen heeft, zonder daardoor aan kwaliteit te moeten inboeten. Heel bemoedigend voor de toekomst.

Bij onze vorige passage kregen we niet één, maar twee desserts. Deze keer drie, stuk voor stuk en lust voor het oog. In het eerste dessert primeerden de smaken 'Pinda, banaan en chichorei'. Van smaak deed het een beetje denken aan een Snickers Ice Cream. De luxeversie weliswaar!

Het tweede dessert bestond uit 'gepofte rijst, boterkaramel en yoghurt'. Smeuïg, krokant, zuur... allemaal present, lekker!

Bij het presenteren van het derde dessert kon ik mijn enthousiasme amper verbergen. De 'Koffie, zoethout en passievrucht', hadden we al een keertje gegeten en meer dan goed bevonden. Een uitermate frisse afsluiter, met die ongelofelijk verfrissende ijsparels.

Bij een thee uit eigen tuin - éénmaal citroengras, éénmaal verbena - konden we nog even mijmeren over de culinaire wandeling doorheen de keuken van Hertog Jan waarvan we de afgelopen 4 à 5 uur konden genieten. Niet dat die er al op zat, want er volgden nog verschillende snoepertjes in de vorm van pralines. Toen er ook nog eens oliebollen uit de keuken tevoorschijn getoverd werden, was het tijd om van een digestiefje te genieten. Het werd een Madeira van 1977, mijn geboortejaar, die ik de sommelier bij een aanpalende tafel had horen aanprijzen. Niet dat ik ooit Madeira drink, maar een folieke op je verjaardag moet er af kunnen. Een folieke van 29 € zo bleek achteraf tot groot jolijt van vriendin.

Na zo'n relaas kunnen we niet anders dan besluiten dat we het weer enorm naar onze zin hadden in restaurant Hertog Jan. Bij wijze van cadeautje kreeg ik zelfs nog een pin aangeboden van huiskeramist Carlo Van Poucke. Een uniek stuk waardoor ik in één klap ook nog eens lid ben geworden van een exclusieve club. Waarmee ik eigenlijk al teveel heb gezegd, zo exclusief. Mag ik u Hertog Jan aanraden? Ja? Bij deze, zeker doen!

Le Pain Quotidien

Jezelf af en toe eens een vrije dag gunnen, 't is geen overbodige luxe. In een tijdspanne van amper 24 uur 2 restaurantreservaties in je binnenzak steken is dat wel. Al een geluk dat ik niet vies ben van een beetje overdaad op tijd en stond. Ook dat moet je jezelf kunnen gunnen. Vriendin en ik dus richting Brugge voor een diner bij Hertog Jan, een hotelovernachting, een ontbijt bij een vriendin, en een ritje richting Cadzand voor een lunch bij Pure C. Dat is veel eten en weinig tijd, maar om nu op een lege maag door het prachtige Brugge te slenteren? Ik dacht het niet.

De markt over, toeristenmenu's ontwijkend, op zoek naar hete soep. Links of rechts? Bij gebrek aan een tripstick koos vriendin voor links. Een goede keuze toen bleek dat op een meter of 50 een Pain Quotidien opdook. Soep van de dag voor mevrouw, boterham met erwtjeshumus en crispy bacon voor mijnheer. Het weekend smakelijk inzetten heet dat!

Secret Santa

Secret Santa, vorig jaar had ik er her en der al over gelezen en ook nu bij Sarah zag ik het onlangs passeren. Waarom niet, ik ga ook maar eens meedoen met de Secret Santa van Tess. Waarom wel? Omdat ik heel graag pakjes krijg natuurlijk. Een tikkeltje schaamteloos, dat zo verkondigen met je eigen verjaardag in het vooruitzicht, maar zo zijn we. Graag cadeautjes geven, zo zijn we gelukkig ook!

Het idee achter Secret Santa is simpel. In de eerste plaats ben je natuurlijk super gemotiveerd. Dan kan je jezelf inschrijven bij Tess voor 31 oktober, moodboard bijvoegen, en plechtig beloven een cadeautje van+/- 10 € te versturen naar de opgelegde persoon. Heel veel creatieve bloggers maken natuurlijk zelf hun cadeautjes, het is echter geen verplichting. Wat niet wegneemt dat ik eens goed mijn best ga doen. De mij toegewezen persoon kan maar beter fan zijn van huisgemaakte lekkernijen, kwestie van in de ‘coolinary’sfeer te blijven natuurlijk. In ieder geval, foodbloggers unite, en doe vooral ook mee met dit leuke initiatief.

Brasvar & Spirits of the Sea

Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van 'Brasvar'kens' gehoord. Tot ik tijdens Bloot! van de Flemish Foodies bij Kristof en Angelique van het gevierde landbouwbedrijf Verbivar aan tafel mocht zitten natuurlijk.

Los van het feit dat deze antibioticavrije beestjes op het einde van de rit op ons bord belanden, moeten dit zowat de gelukkigste varkentjes zijn die er rondlopen. Hun dieet, een uitgebalanceerd menu van rijstpap, gestoomde aardappelen, maïs van eigen teelt, kaaswei van een naburige kaasmakkerij, en draf van jeneverstoker en whiskydistilleerder Filliers. Parels voor de zwijnen zou je denken, maar niets is minder waar. Het bewijs wordt geleverd door de afnemers van dit kwaliteitsvarkensvlees: Restaurant Volta, L'Auberge du Pêcheur, Belgocatering, Slagerij Dierendonck,... om er maar enkelen te noemen.

Op 29 en 30 oktober kan je in het casino van Koksijde terecht voor Spirits of the Sea, de tweede editie inmiddels van dit whisky en spirits festival. Hoewel ogenschijnlijk vergezocht, ligt de link met het Brasvar'ken voor de hand. Chef Ivan Puystiens van Oh restaurant zal er immers de unieke smaak het Brasvar'ken koppelen aan de Goldlys whisky van Filliers. Indien een mals en sappig stukje varken - 18 uur gegaard en gegrild op de Green Egg - of een flinke borrel absoluut je ding zijn, dan weet je waarheen! Laat het smaken, maar geniet met mate. Van die borrels althans!

Alle kleuren van de regenboog

Het is weer zover. Vriendin staat opnieuw een paar weken gekleurde cakes te bakken voor een experimentje tijdens haar lessen. Fotograaf Henry Hargreaves ging haar enkele jaren geleden voor, en het resultaat - eten in alle kleuren van de regenboog - mag er wel zijn. Eetbaar? Dat is nog maar de vraag.

Een beetje kleur, dat mag zo wel tijdens de heftst denk ik dan!

Stokjestijd

Lap, ’t is weer van dat. Een stokje toegestuurd gekregen van ex-collega Sylvie, die van mij op deze manier 10 al dan niet gekende weetjes wenst los te peuteren. Omdat ze een braafke is zal ik dat met veel plezier een keertje doen, al moet er wel rekening mee gehouden worden dat ik geen hond heb en ik niet met stokjes gooi. Ook niet digitaal, nee, tenzij iemand zich geroepen zou voelen om te apporteren.

* Ambitie, dromen en plannen, ik loop er van over. In 2006 had ik het geweldige idee om ’s lands populairste muzikanten hun favoriete receptjes te ontfutselen. In 2007, een vol jaar later, heb ik een halfbakken poging ondernomen. Op 4 juni postte ik een eerste recept en wel van de Fixkes. Strak plan, Studio Brussel had het er in hun popnieuws over, en diezelfde zomer passeerden oa Hitch, El Guapo Stuntteam, Zornik, Confuse The Cat, Nid & Sancy en The Rhythm Junks de revue. En toen was het ’t gedaan wegens te moeilijk in contact komen met die Vlaamsche Sterren. Drie jaar later, in 2010 was er dan Cook ‘n’ Roll, een boek waarmee ik mijn wilde plan in uitvoering zag komen. Zonder dat ik er iets mee te maken had weliswaar. Een gemiste kans, zeker als je weet dat ik mijn naam ooit in een boek wil zien pronken. In mijn hoge hoed zit nog zo'n projectje, en dat ga ik aan niemand zijn neus hangen.

* Los van het feit of er al dan niet een record mee te breken valt heb ik me voorgenomen om op een dag eens 100 bitterballen te eten. Zomaar, omdat de kans bestaat dat het moet lukken. De keren dat wij naar de frituur gaan bestel ik trouwens altijd een portie bitterballen. Kwestie van een aperitiefhapje op te kunnen smikkelen in de auto of op de fiets. Volgens vriendin moet die recordpoging zowat het domste idee geweest zijn dat ik de laatste maanden heb gehad. We zullen zien wie laatst lacht!

* Ik ben iemand die moeilijk nee kan zeggen. Daardoor sta ik vaker dan me lief is plots met een fototoestel op een trouwfeest, of erger, in een kerk ofzo. En ik doe dat niet graag want dan kijkt iedereen naar mij. Ik leer gelukkig bij. Zopas nog iemand voor een trouw afgewimpeld. Blij dat ik was. Foto’s trekken op festivals doe ik dan wel weer graag, kwestie van goed loos te kunnen gaan. Wees er maar zeker van dat wij mening artiest het nakijken geven!

* Mijn zus woont in Sunderland, nabij Newcastle, en later deze week verhuist mijn vader naar het zonnige Kreta. Iets in de genen gok ik. Het mag dan ook niet verbazen dat ik, in tegenstelling tot mijn vriendin, perfect mijn draai kan vinden in grote steden. Een weekje New York, Barcelona, een dag Brussel, Antwerpen of Gent, laat die gezellige drukte maar komen. Als de lotto een tikkeltje wil meewerken dan zou ik niet de minste moeite hebben om in één van eerdergenoemde steden te gaan wonen. Voorlopig zijn we echter nog altijd gedomicilieerd in het mondaine Turnhout, parel van de Noorderkempen.

* Alom geweten, ik heb geen rijbewijs. Ik rij met de fiets, het openbaar vervoer of gewoon, als passagier. Dat lukt trouwens perfect, al zie ik me soms genoodzaakt op een ander te overnachten, gewoon omdat ik anders niet meer thuis geraak. Misschien moet ik er toch maar eens werk van maken, al was het maar om mij niet voor de zoveelste keer te moeten verantwoorden waarom ik geen rijbewijs heb. Zie ook het laatste puntje!

* Het is een droom van mij om ooit in een horrorfilm mee te spelen, en dat is allemaal de schuld van de film “The Return of the living dead”. Feit dat het er niet direct inzit geeft mij ook de mogelijkheid een beetje kieskeurig te zijn over de rol die ik zou willen spelen, namelijk die van een zombie. Gerafelde kleren, freaky make-up, beetje heen en weer schuifelen, wat mompelen en iedereen angst aanjagen. Als ik het zo lees lijkt het wel het draaiboek van het laatste optreden van Amy Winehouse, maar soit. Op Graspop dit jaar even kort staan kletsen met de grote Rob Zombie, die naast muziekjes ook nog eens filmpjes maakt. Tot mijn grote spijt had hij niet direct nog een projectje op til staan waarvoor hij een uit Belgë overgevlogen zombie nodig had. Jammer. Eric Van Looy, wij moeten eens babbelen makker.

* Net zoals bij Sarah wordt er ook in onze living wel eens wat afgedanst. Meestal wil dat zeggen dat we molenwiekend op onze luchtgitaar rammen, al willen we in een goede bui ook wel eens een stukje uit het gedrocht ‘Grease’ naspelen, of ons aan een kleine slow wagen. Die laatste twee echter enkel bij hoge uitzondering, dus misschien best die luchtgitaar onthouden!

* Sinds de ramp in Fukushima gaat het niet zo denderend met het toerisme in Japan. Om daar iets aan te doen gaat de Japanse overheid gratis 10.000 retourtickets aanbieden, en ik ben zinnens er daar eentje van op mijn naam te zetten. Een week lang de culinaire geneugten van hoofdstad Tokyo ontdekken lijkt me wel iets. Volgens de collega’s is het nu al zeker dat ik in die opzet ga slagen, want ik kan mezelf schijnbaar goed verkopen. Benieuwd of ik in aanmerking ga komen!

* Een vijfde plaats op het Belgisch Kampioenschap Barbecue, 2 jaar op rij de eerste plaats op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue en een derde plaats voor ons dessert op het Wereldkampioenschap Barbecue. Mooie adelbrieven die we met Qlinaria tijdens ons tweejarig bestaan bijeen gescoord hebben. Ik zou dan ook liegen als ik zeg dat we niet de ambitie hebben om volgend jaar nog beter te doen. Een ding is zeker, als underdog gaan we niet meer aan de start kunnen komen. Ach, zolang het maar plezant blijft!

* Ambities, dromen en plannen, allemaal goed en wel, maar ik ben ook een beetje een tamzak. Pas op, zowel in de keuken als op professioneel vlak ga ik uiterst georganiseerd te werk, en als ik mijn zinnen ergens op gezet heb, ga ik er voor! Maar toch… een beetje een tamzak dus en ik vind dat niet zo erg!

Presenting... Snowballs!

Sint en Piet, ze zijn er weer vroeg bij dit jaar. Chocolade, marsepein, speculaas, noem maar op. Er is grof geld mee te verdienen met die feestdagen, al moet je wel je waren gewoon goed op tijd op de markt brengen. Zodra de feestdagen gepasseerd zijn – of het nu Kerst, Pasen of Sinterklaas betreft - wachten er immers onherroepelijk de afprijsbakken. Zelfde product, helft van de prijs! Was er maar een manier om die zaakjes uit te melken moeten ze bij een niet nader vermelde paaseierenfabrikant gedacht hebben. De creatieve cel werd aan het werk gezet en het resultaat ligt ondertussen netjes in de winkel.

Even slikken toch toen ik in volle aanloop naar het feest van de Goed Heilig Man plots paaseieren in de rekken zag liggen. Paaseieren, in oktober? ’t Bleek uiteindelijk om ‘Snowballs’ te gaan. Sneeuwballen dus! Een geweldige zet, want ons klimaat kennende kan je die met een gelukje van november tot april slijten. Feestdagoverschrijdend snoepgoed, je moet er maar opkomen! En deze idioot had dat natuurlijk direct in zijn mandje liggen, wat had je gedacht.

Limoncello 2011

Een goed recept voor homemade limoncello had ik al, eentje met pure alcohol enzo, maar zoals zo vaak zijn er dus nog andere manieren om aan de slag te gaan. Met vodka bijvoorbeeld. En wie ben ik om bij één manier te zweren, zonder de andere geprobeerd te hebben.

Nodig:

1 fles vodka (70 cl)

6 biologische citroenen

250 gr suiker

100 ml water

Doen:

Eerste wat opvalt is de manier van werken. Niks drank infuseren met citroenschil en weken later trekken, maar direct in gang schieten. Citroenen schillen met een dunschiller, persen en sap bijhouden. Water met suiker en citroenschil* aan de kook brengen en 15 minuten laten doorkoken. Gezeefd citroensap toevoegen en nog 5 minuten verder laten pruttelen. Zodra het suikerwater afgekoeld is samen met de vodka in een glazen pot gieten, afsluiten en eens flink schudden. Het geheel op een koele, donkere plaats bewaren en dagelijks een keertje goed schudden. Na een week is de limoncello klaar voor consumptie, uiteraard ijskoud te schenken.

* Een tip: het wit van de schillen verwijderen, gezien dit een bittere, wrange smaak geeft.

Het vervelende is natuurlijk dat je een week moet wachten alvorens je lekker kunt borrelen. Heel benieuwd of ook deze gaat dubbelen als drankje en middeltje tegen verstopte luchtwegen. In het laatste geval, mag je dat dan ongestraft op het werk drinken als je verkouden bent? Baas?

Naar een recept van het boek "Kado's uit eigen keuken". Gouden keukentip 100 % Coolinary!

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!

Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

3e nationale Dag van het Brood - U smeert toch ook?

Notoir foodblogger, allemaal goed en wel, maar wat lunchpakketjes betreft, ben ik al jaren een saaie vogel. Boterhammetjes met kaas (Oud Brugge) en bokes met Nutella. Die laatste noem ik al jaren ‘dessertboterhammen’, en die worden uiteraard na die met kaas opgegeten. Altijd! Dessertboterham, ik vind dat gewoon een ontzettend knap woord. Misschien moeten we afspreken dat iedereen altijd minstens één boterham met zoet beleg eet, als laatste, en deze zijn dessertboterham noemt. Een volgende stap is er dan voor te zorgen dat het woord ook nog eens wordt opgenomen in een woordenboek. ’t Zou mooi zijn verdorie, maar ik dwaal af!

Zolang ik thuis woonde smeerde mama de boterhammetjes, en zij die mij kennen weten dat dat zowat een eeuwigheid was. Ondertussen doe ik dat dus, en wel volgens hetzelfde beproefde principe. Kaas en choco! Heel af en toe zit er wel eens eentje met fijnkostworst tussen, maar procentueel bekeken is dat te verwaarlozen. Boterhammen die door iemand anders gesneden zijn, daar moet ik trouwens niet van weten. Aan de basis hiervan ligt een klein incidentje in de kleuterklas, waarbij één of andere snoodaard aan de haal ging met mijn met dessertboterhammen gevulde brooddoos. Bleef er over… boterhammetjes met paté en salami. Dat ik daar nog niet aan toe was heeft heel de refter geweten hebben. Met tranen in de ogen en onder luide aanmoediging van de andere kindjes heb ik de boterhammetjes moeten opeten met een troostend applaus als beloning. Zonder twijfel mijn eerste culinaire trauma! Als ik toen van die novelty lunchzakjes had, waarmee het lijkt alsof je brood beschimmeld is, dan zou het allemaal niet waar geweest zijn.

Nu we toch over brood bezig zijn. Op donderdag 20 oktober is het alweer voor de derde keer de nationale Dag van het Brood. Via de website ‘Alle Dagen Brood’ roept de broodsector iedereen op om die dag boterhammetjes te smeren voor die leuke collega, beste vriend of tofste klasgenoot. Geweldig initiatief al huiver ik natuurlijk bij de gedachte, het jeugdtrauma indachtig. Toch maar eens lief glimlachen naar vriendin. Wie weet wil zij wel een pakketje voor mij samenstellen. En als de boterhammetjes dan nog in een speelse puzzelvorm worden afgeleverd, ben ik zelfs bereid ander beleg dan kaas en choco toe te staan. Alhoewel! Er moet er minstens eentje met choco bij zijn. Dessertboterham, weet u wel!

Donderdag 20 oktober 2011, nationale Dag van het Brood. U smeert toch ook?

Daskalidès

Het scheelt natuurlijk van dag tot dag, maar ik krijg massa's foodgerelateerde persteksten aan. Altijd interessant natuurlijk, daar niet van, maar om alles nu een plaatsje te geven op coolinary... dat komt er gewoon niet van! Zo had ik al twee mails van het Gentse chocoladehuis Daskalidès ontvangen zonder daar iets mee te doen. Zat vandaag in de bus, totaal onverwacht, een premium box met 18 chocolaatjes. Tja, dan voel ik me toch verplicht om een beetje mijn best te doen.

Niet zo zeer de 8 verschillende smaken maken deze pralines zo speciaal, wel het feit dat SweetPearl® als alternatieve zoetstof gebruikt wordt. Geen suiker wil zeggen minder calorieën, niet dat ik daar van wakker lig. Beter voor de lijn dus, toegankelijk voor diabetici, beter voor de tanden... er zijn ongetwijfeld mensen die deze criteria hanteren bij het kopen van hun chocolaatjes. Ik daarentegen ga toch eerder uit van de smaak.

Smaak dus, en ik heb de keuze uit acht verschillende chocolaatjes, gaande van 'amandelpraliné met speculaas' over 'ganache van caramel en lychee' tot 'amandelpraliné met stukjes zoute pecannoot'. Mijn voorlopige favoriet? Rabarberganache met een vleugje viooltjes.

Zelf ook proeven, dat kan? Surf naar de facebookpagina van Dakalidès, 'vind ik leuk' en wie weet ben jij één van de personen die een jaar lang pralines in de wacht sleept. Zeg dat ik het u gezegd heb!

Culinaire wandeling Turnhout - Qlinaria

In Turnhout stond er gisteren een culinaire wandeling op het programma. Zo’n 170 enthousiaste wandelaars trotseerden het druilerige herfstweer voor een geleid bezoek aan de stad, waar op 5 verschillende locaties iets te eten voorzien werd. Alle respect voor de iconische watertoren of het indrukwekkend gerenoveerde Paterspand, maar de mooiste locatie van’t stad blijft natuurlijk het Kasteel van de Hertogen van Brabant. En laat nu net het binnenplein van die prachtlocatie voor het tweede jaar op rij de plaats zijn waar wij met Qlinaria mochten postvatten om met onze barbecues het mooie weer te maken.

Voor de gelegenheid serveerden we een op en top herfstgerecht(je). Melkbig met knolselderpuree, gebakken aardappelblokjes in ganzenvet, boschampignons, geconfijte rode ui, crunch van spek, gegaarde mosterdzaadjes en een zacht mosterdsausje. Awel ja, als dat niet lekker is!

Kazen van bij ons - de gedichtencampagne

Sinds 3 oktober loopt er een nieuwe, campagne om de kazen van bij ons in de kijker te zetten. Zo deelt Vlam 8 kaasfeesten uit aan de beste ‘kaasdichters’ onder ons en dit wordt kenbaar gemaakt via allerlei kanalen zoals televisie, affiches, postkaartjes etc. Iedereen kan meedoen, tot twee keer toe. Gewoon je gedichtje neerpennen op de site Kazen Van Bij Ons en het lot doet de rest. Dat ik zelf een kaasliefhebber ben is al geweten, dat er onderhuids een ware dichter schuilt heb ik net zelf mogen ondervinden. Een dichterlijke poging om de kaas en wijnavonden definitief naar de verdoemenis te katapulteren. Ode aan een portie kaas en een pintje bier!

Eeuwig jong, jij op café
In fout gezelschap,
Ach, weet jij veel
Rode tranen, aan zijn glas
Ik wou dat jij de mijne was

Eeuwig jong, jij op café
In mijn gedachten
Huil je mee
Mijn gouden tranen
Jouw zilt verdriet

Tikkeltje mysterieus en abrubt einde, er is dus nog werk aan mijn dichtkunst. Feit dat het stukje tekst niet meer dan 200 karakters mocht tellen deed er ook niet direct goed aan. Geen idee of er ook iemand op een alternatief einde als 'eeuwig jong, jij op café - eeuwig jong wij alle twee' zit te wachten. Het staat je vrij om beter te doen!

Icecubes: pinguin vs ijsbeer

Vormpjes voor ijsblokjes, je kan het zo gek niet bedenken of ze bestaan wel. Belachelijk natuurlijk want die blokjes verdwijnen onder de oppervlakte zodat je er, naast een fris gekoeld drankje, eigenlijk geen lol aan beleeft. Tenzij je dus de ijsbeer of een koppel pinguins in je glas loslaat. De beestjes drijven altijd boven, en als het ijsblokje smelt verdwijnen de poolbewoners als sneeuw voor de zon. Een beetje zoals in het echt eigenlijk. Hmm! Is dat een ecologische boodschap daar in de achtergrond?

Wild in de keuken - Radis Noir

Telkens de postbode een pakket ten kantore Coolinary bezorgt, dan kan dit niet snel genoeg van de verpakking ontdaan worden om de schat –vaak een kookboek - te onthullen. En als ik voor de release van een kookboek, in dit geval ‘Wild in de Keuken’, een miniworkshop en aangepaste lunch in het Antwerpse restaurant Radis Noir van Jo Bussels mag bijwonen, dan ben ik uiteraard helemaal in mijn nopjes. Maandag was het zover. Het kort relaas van een wilde middag!

Radis Noir – Chef Jo Bussels

Jo Bussels is voor foodies als mezelf natuurlijk geen onbekende, niet in het minst wegens zijn natuurlijke aversie tegen het instituut Michelin van de gelijknamige gids. Los daarvan zouden we bijna vergeten dat de man in de eerste plaats een geweldige chef is, en pas dan gewillig provocateur. Dat laatste, zo verzekerde hij ons, is met de jaren trouwens geminderd. De passie voor zijn vak allerminst. Wij zagen een gedreven Bussels aan het werk in zijn open, gedeeltelijk glazen keuken, in het statige pand in de Desguinlei dat het restaurant Radis Noir huisvest. Het interieur licht, elegant en natuurlijk, net zoals de keuken die de chef beoogt. Geen overtollige franjes of vernieuwende technieken voor de sport, maar een natuurlijke keuken. Puur!

Een wilde eend en hert (ingevoerd wegens nog niet in seizoen) passeerden de revue, geflankeerd door kweeperen, peterseliewortel en aardperen. De eend werd geproportioneerd en het hert versneden, de kweepeer werd de basis van een jus en van de aardpeer en peterseliewortel werd een zalfje gemaakt. Of liever gezegd een puree, want zalfjes zijn immers voorbehouden voor de apotheek, aldus de kok die het been stijf houdt wat nieuwe trends en culinaire mode betreft. De armen zelf uit de mouwen steken was niet aan de orde, wat ons dan weer de kans om aandachtig naar de verhalen van fotograaf en mede-auteur Johan Vanbecelaere te luisteren. Over het relaas van het tot stand komen van dit boek bijvoorbeeld. Het mag niet verbazen dat ook vanuit de keuken met de regelmaat van de klok een kwinkslag volgde. Over Mijn restaurant bijvoorbeeld, maar ook over Michelin. Altijd een eigen mening, altijd grappig!

In geen tijd verschenen onze gerechtjes op tafel, aangepaste wijntjes in het glas. Starten deden we met een aspic van eend met foie en jus van kweepeer, een mooie binnenkomer die uiteraard reeds vooraf gemaakt was. Verrassendste hapje en mijn favoriet was ongetwijfeld het fris slaatje met hert, opgelegde tomaat en mozzarella. Een fris wildgerechtje, het kan wel degelijk. Iets klassieker – maar daarom niet minder lekker - was de eendefilet met smeuïge farce, gevolgd door twee bereidingen van hert. De laatste met kweeperenjus verrijkte wildsaus…. Zalig! Om maar te zeggen, een aangename kennismaking met Radis Noir en de keuken van Jo Bussels.

Radis Noir
Desguinlei 186
2018 Antwerpen
03/238 37 70

‘Wild in de Keuken’, Verrassend lichte en eenvoudige wildgerechten

Voor dit boek gingen de auteurs Dirk Van Steen en Johan Vanbecelaere op zoek naar ondersteuning uit de restaurantwereld, en kwamen terecht bij 5 veelbelovende jonge chefs. Gilles Joye van restaurant Marcus, Johan Lismont van restaurant Ambrozijn, Maarten Van Steen van Villa Bardon, Jurgen Campens van Chez Henri en Jo Bussels van Radis Noir brachten per persoon vijf recepten aan met eigen signatuur, maar toch haalbaar zijn voor de gemiddelde thuiskok.

Verwacht je niet aan oubollige of zware wildbereidingen. Nee, in de plaats krijg je lichte, hedendaagse wildgerechten met oa. duif, fazant, haas, everzwijn, hert, konijn of eend in de hoofdrol. De 25 recepten van de chefs, aangevuld met de 25 recepten van het schrijversduo zouden ruim voldoende moeten zijn om je deze herfst thuis aan de slag te houden met je lokale wildvangst. Waarom niet, go wild!

Wild in de keuken

ISBN 978 90 5826 826 6

Uitgeverij Davidsfonds

Van seizoen naar seizoen - Sophie Dahl

Sophie Dahl, in een vorig leven één van ’s werelds bekendste volslanke modellen, heeft een tweede kookboek geschreven, getiteld ‘Van seizoen naar seizoen’. Indien de meer dan geslaagde metamorfose van de kleindochter van Roald Dahl louter te wijten zou zijn aan haar kookkunsten, dan zou iedereen bij wet verplicht moeten worden dit kookboek in huis te halen. Gezien we hier bij Coolinary echter vermoeden dat er ook wel eens een handige chirurg in het spel kan zijn, lopen we niet te hard van stapel en bladeren we het boek toch ook maar eens even door. Met plezier trouwens.

Na het succes van het boek ‘Miss Dahls heerlijkheden’ is er nu dus ‘Van seizoen naar seizoen’. Wie een beetje op de hoogte is van de culitrends weet dat koken volgens de seizoenen al een tijdje behoorlijk hip is. En niet alleen hip, maar vooral ook heel lekker. Tegen een seizoensgebonden keuken kan geen kweekprogramma of import uit verre oorden tegenop. En laat ik je dat niet wijsmaken, gewoon even naar je eigen smaakpapillen luisteren.

Dit mooie seizoensgebonden kookboek biedt naast heerlijke nieuwe recepten ook anekdotes en intieme herinneringen van Sophie Dahl zelf. Dahl heeft een natuurlijk instinct voor het combineren van het beste dat ieder seizoen te bieden heeft, en deelt dit met de lezer. Zo proef je de warmte van een zomerse tuin in volle bloei met gegrilde perziken, pistachenoten en Ricotta, de ontluikende knapperigheid van de lente met een rivierkreeftsalade en de druilerige en natte herfst met een Parmezaanse soep. Behalve de voedzame en makkelijk te bereiden reepten en de prachtige illustraties, neemt Sophie je ook mee op een gastronomische reis door de seizoenen, deelt ze hilarische jeugdherinneringen over een coltrui dragende ex of een doordeweekse avond met haar huidige man (Jamie Cullum) in Parijs.

Van seizoen naar seizoen belooft plezier, verwennerij en natuurlijk eenvoudig en goed eten, op een Angelsaksische leest geschoeid.

Van seizoen naar seizoen – Sophie Dahl
ISBN 9789048809875, € 24,90
288 blz. - gebonden
Een uitgave van Carrera

iPad snijplank

De heren Meus en Huysentruyt, beiden veelverkopers van kookboeken, kunnen ongetwijfeld bevestigen dat de digitale revolutie vooralsnog niet aan hun verkoopscijfers knibbelt. Nog niet, maar feit is dat de tabletcomputers genre iPad steeds meer opduiken in de keuken. Kwestie van snel iets op te zoeken op het net, al dan niet gebruik makend van tal van handige apps.

Beetje jammer dat de vriendelijke mensen van Apple niet zo te vinden zijn voor producten die, zelfs al was het maar van ver, een beetje op hun spullen lijken. Anders had menig kitchennerd volledig loos kunnen gaan op het iPad Cutting Board. Niet dus!

En zeg nu zelf, zou iemand de iPad en de snijplank ooit met elkaar verwarren? Je zou denken van niet, maar blijkbaar...

Diner in het donker

Er stond gisteren een etentje op het programma, bij een 'dissident Turnhouts gemeenteraadslid' nog wel. Eén oktober en tot een uur of elf gezellig op het dakterras zitten in het schemerdonker. Je zou voor minder vergeten dat we een rotzomer achter de rug hebben. We kwamen natuurlijk niet alleen om wat te keuvelen over koetjes en kalfjes - politiek gebral was me door vriendin strikt verboden - er moest ook gegeten en gedronken worden. Zalmtartaar met een mierikswortelsausje, saltimbocca, een taartje van Gaelens, en een kaasbordje (Fourme d'Ambert, Compté, Brie)... Daar mag je mij altijd voor opbellen hoor, zeker als een en ander gepaard gaat met de nodige drankjes.

Een alleraardigst Aziatisch kommetje zorgde voor een nostalgisch moment aan tafel. We hadden die kommetjes thuis ook, en werd steevast kreeftensoep in geserveerd. Van Unox weliswaar maar toch, kreeftensoep! We hadden ook één bijhorende lepel, en daar werd thuis letterlijk om gevochten. M'n zus en ik mochten om beurt met die lepel eten, maar wanneer die kommetjes en de lepel uit de kast kwamen wisten we natuurlijk niet meer wie er laatst mee gegeten had. Altijd ruzie! Behalve op verjaardagen, het was maar wat logisch dat de jarige de lepel kreeg.

De laatste schitterende dag van deze nazomer kon niet beter besteed worden dan met een rondje over de Turnhoutse rommelmarkt. Naast een gietijzeren poffertjespan (3€) zowaar krak dezelfde lepel teruggevonden als die van de kreeftensoep. Een halve euro moest het kleinood kosten en dat is twee keer niks als je het mij vraagt. Misschien moet ik er maar eens werk van maken om zo'n heel servies bij elkaar te vinden. Dat mag niet al te moeilijk zijn als je weet dat zowat iedereen die vroeger bij de Seca ging tanken er zijn punten aan besteed heeft.

Jong Keukengeweld

Met bijna 34 jaren op de teller kan ik het alleen maar jammer vinden dat ik niet in aanmerking kom om te genieten van de door Vlaanderen Lekker Land op poten gezette actie 'Jong Keukengeweld'. De actie laat jongeren kennis maken met de Vlaamse topgastronomie. Van 1 oktober tot en met 15 november bieden 48 jonge topchefs jongeren van 18 tot en met 30 jaar een gastronomisch driegangenmenu aan voor € 45, wijnen en/of bieren en waters inbegrepen.

Vlaanderen telt immers een zeer getalenteerde generatie jonge topkoks die de Vlaamse eetcultuur doet bruisen van vakmanschap, innovatie en kwaliteit. Met Jong Keukengeweld zet Vlaanderen Lekker Land het jong aanstormend talent op vlak van topgastronomie in de kijker. De deelnemers werden zorgvuldig geselecteerd en gescreend door een professionele jury, onder leiding van culinair adviseur Jan Buytaert.

Bij enkele van de chefs mochten wij de benen reeds onder tafel schuiven, ik kan je dan ook garanderen dat je waar voor je geld krijgt. De menu's en portfolio's van de jonge chefs kan je op op www.vlaanderenlekkerland.be bekijken, een overzichtje per provincie vind je hier. Reserveer snel je plaatsje bij je favoriet zou ik zeggen! Misschien mezelf nog eens scheren, m'n sneakers aantrekken en doen alsof ik 29 ben. Ik denk dat ik er mee weg kom!

Magisso theekop

Om de theedrinkers na mijn vorige post ook iets te gunnen misschien even de schijnwerper op het übercoole Magisso theekopje richten. Het hebbeding, een ontwerp van Laura Bougdanos, toont aan dat vernuftigheid en design netjes hand in hand gaan. De driehoekige bodem mag dan wel vreemd ogen, er is over nagedacht.

Rust het kopje met de kant van het zeefje naar beneden, dan kan je de theeblaadjes overgieten met heet water en je thee rustig laten trekken. Heeft je thee de gewenste sterkte bereikt, dan kantel je het kopje naar de andere kant. Zo geniet je van de zalige geur van de theeblaadjes, zonder dat je drankje nog sterker wordt.

De theekopjes uit hoogwaardig kunststof zijn verkrijgbaar in stijlvol zwart en wit voor 19,95 €.

Shark Coffee Mug

Ik weet het, koffie is datgene dat je op elk moment van de dag alert houdt. Hetgene dat er voor zorgt dat je bij de pinken bent, terwijl je lichaam eigenlijk nog/al schreeuwt om deugddoende slaap. Om je echter superalert te houden - na een jarenlange koffieverslaving kan er misschien wel eens een zekere gewenning optreden - is er speciaal voor de gadgetfreaks de 'shark coffee mug'. Het ene moment drink je rustig koffie, het andere zit Jaws je van gevaarlijk dichtbij aan te staren. Misschien ook wel plezant voor de chocomelk van de kindjes. In ieder geval, très coolinary!

Peter Goossens - De essentie Masterclass

Gisterennamiddag ben ik even naar Brussel gespoord. Na een stuk of 10 uitnodigingen in mijn mailbox was ik dan toch maar gezwicht. Allicht omdat er een masterclass van Peter Goossens op het programma stond, daar steek je altijd wel iets van op. Plus, de gebouwen van Tour & Taxi zijn altijd wel de moeite om, al was het maar even, te bezoeken. Ik was tijdig vertrokken, zodat ik toch ook de tijd zou hebben om even op de beurs zelf rond te kuieren. Overal standjes, hapjes in overvloed en een overdaad aan rijkelijk vloeiende drank. Eerlijk, met een cola, en één proefglas Malheur 12 heb ik het heel bescheiden gehouden. Er waren er natuurlijk ook anderen, die vergroeid leken met de bar van hun keuze, lallend als ware het zaterdagnacht. Het was kwart na drie, dinsdagmiddag.

Omstreeks kwart na vier, een kwartiertje later dan gepland, was het tijd om de masterclass van Peter Goossens bij te wonen. Eerst stond er ons een aperitief te wachten, vergezeld van twee hapjes (scampi en zalm), kwestie van ons in de stemming te krijgen. Vervolgens verscheen Goossens ten tonele, geflankeerd door de Nederlandse chef van Unilever (Patrick Schooneman) en chef Kenny uit het team van Yves Mattagne. Doel van deze masterclass was een inzicht geven van ‘gastronomische catering’, toegespitst dus op zij die voor 100 of meer personen koken zonder aan kwaliteit in te boeten. Ze deden dat trouwens goed zo met zijn drieën. Schooneman zetten op tijd en stond de producten van Unilever in de verf, Kenny nam het leeuwendeel van voorbereiding voor zich en Goossens praatte het zaakje aan elkaar. Wij zagen een Peter Goossens die er na zijn periode van rust inderdaad een pak strakker uitziet. Strakker, spitsvondig en ad rem als nooit te voren, met de Nederlandse Schooneman als kop van jut. Afgesproken werk verzekerde deze laatste ons achteraf.

Er stonden mooie dingen op de menu: ‘Carbonade van rundswang met espuma van aardappel’, ‘Filet van kalfsvlees let béarnaise van kreeft en Pont Neuf aardappel’, ‘Traaggegaarde lamsschouder met couscous en een jus van kip’, ‘Kwartelei met bospaddenstoelen, spinazie en emulsie van parmezaan’ en ‘Zeebaars met escabeche van artisjok en ponzu’. Alles netjes voorzien van vakkundige uitleg door de drie chefs, met de nodige aandacht voor technieken, tips, tricks… u noemt maar op. Achteraf werd de Q2 in stelling gebracht, waardoor iedereen in een wip en een vloek bediend werd met al dat lekkers. Nice!

Ik bleek trouwens niet de enige die fan is van een lekker eitje. Goossens wist te vertellen dat hij op een zonnige zomerdag niets liever at dan een rauw eitje, beetje peper en zout en wat brood om te ‘soppen’. Wijsheid van de meester: indien een kip zoals de steur slechts om de zoveel tijd eitjes zou leggen, onze eieren een pak duurder zouden zijn. En ook dat we niet beseffen wat een mooi product iets simpels als een ei wel is!

Latte Art - Aroma

Het was de koffie verkeerd van mijn zus, en meerbepaald het wolkerige melkpatroontje, dat het gesprek op gang bracht zaterdagochtend tijdens het ontbijt. ‘Latte Art’, hoe doen ze dat? ’t Is dat ik zelf geen koffiedrinker ben dat ik me er nog niet in verdiept had, want leuk is het natuurlijk wel. We kwamen er maar niet uit of ze het nu met een sjabloon doen, dan wel met één of andere schenktechniek. De barista van het huis verloste ons uit ons lijden, en kon bevestigen dat het wel degelijk een schenktechniek is die aan de basis ligt van de leuke figuurtjes in de koffie. Meer zelfs, de volgende wou ze uitzonderlijk aan tafel wel demonstreren. Goed bekeken, want die extra latte werd uiteraard binnen de kortste keren besteld.

Het werd een ‘indiaan die de vredespijp rookt’, allicht geïnspireerd door de hanenkam van mijn schoonbroer. Een beetje draaien met de koffiemok, een tikkeltje bewegen met het kannetje, twee trekjes met een pennetje en daar was Geronimo. Wij, en met ons de tafels naast en achter ons, waren onder de indruk.

Mogelijk nog indrukwekkender is het trouwens om een hele koffie verkeerd op te drinken, zonder dat het kunstige figuurtje verdwijnt. Indrukwekkend, maar niet onmogelijk dus!

Aroma
Sint-Antoniusstraat 35
2300 Turnhout

De naaktslak en het bier

Nog even terugkomen op het schrappen van de vrij te kiezen laatste maaltijd voor ter dood veroordeelden in Texas uit mijn vorige post. Persoonlijk vind ik dat een tikkeltje jammer, maar ach, in het licht van de omstandigheden is dat nu niet direct de grootste ramp. De naaktslakken in onze voortuin hebben het gelukkig beter getroffen.

Euhm ja, we hebben dus naaktslakken in de woesternij die ons voortuintje is. Ze doen niet echt iets verkeerd, vreten geen planten op ofzo, maar het is een klein beetje vervelend dat ze zo half aan de schoenzool plakken bij terugkomst van één van onze nachtelijke escapades. Het gevolg, een plakkerige rotzooi in de gang, is alles behalve aangenaam. En geloof me, die slakken denken er net hetzelfde over. Verhuizen vinden ze niet zo'n optie, doodtrappen daar zijn vriendin en ik dan weer niet zo'n fan van. Wat gedaan, wat gedaan?

We hebben de opties even overlopen en zijn uitgekomen bij een oplossing zo cool, dat al het ongedierte binnen de kortste keren jaloers zal zijn op onze naaktslakken. Coolinary presenteert de slakkenval! Het porseleinen beestje vullen met bier en vervolgens simpelweg afwachten. Het bier trekt de slakken aan waarna ze een zalige verdrinkingsdood sterven. Wat zeg ik, ze lossen zelfs op in het gerstennat.

Een La Chouffe leek me wel een mooie keuze voor mijn glibberige vriendjes. De kabouter op het etiket heeft immers hun postuur enzo. Goeie keuze, al kan het natuurlijk nog beter.

Met een Mort Subite Kriek bijvoorbeeld, in de hoop dat die zijn naam alle eer aan doet. 't Is niet omdat die slakken tot de dood veroordeeld zijn, dat het geen zoete dood mag zijn hé!

Het laatste avondmaal

Eén rotte appel, meer was er niet nodig om in Texas een einde te maken aan de wondermooie traditie om ter dood veroordeelden een laatste avondmaal te laten kiezen. Rotte appel van dienst is/was Lawrence Russel Brewer, een ter dood veroordeeld Ku Klux Klanlid. Dat hij zijn slachtoffer, James Byrd Jr, met een ketting achter zijn auto bond om vervolgens door de straten de gaan racen is hier niet aan de orde, wel het feit dat hij zijn exuberante maaltijd amper had aangeraakt. Op zijn menu: twee kipfilets met braadjus en uien, een driedubbele bacon cheeseburger, een kaasomelet, gebakken okra met ketchup, een halve kilo barbecuevlees met een half wit brood, drie fajita’s, een pizza, een karton pindafudge ijs met nootjes en drie pintjes! Het was dus Brewer’s reactie bij het serveren van zijn galgenmaal – “ik heb geen honger” – die bij senator Jim Whitmire in het verkeerde keelgat is geschoten met het gekende resultaat.

Door de jaren heen zijn er trouwens enkele opmerkelijke verzoekjes gekomen als laatste maaltijd.

Wat te denken van Thomas J Grasso, de man die een 85-jarige vrouw met de kerstverlichting wurgde. Op zijn lijstje stonden oa. 48 gestoomde mosselen (twee soorten), een dubbele cheeseburger van Burger King, 6 barbecue spare ribs, twee grote milkshakes, een halve pompoentaart, aardbeien met slagroom en een blik SpaghettiO’s met ballekes. Zijn laatste woorden: “Ik heb geen SpaghettiO’s gehad, maar spaghetti. Ik wil dat de pers hiervan weet”.

Kindermoordenaar en verkrachter Robert Buell hield het vrij bescheiden bij een enkele zwarte ontpitte olijf.

En dan is er nog Phillip Workman, de man die bij een mislukte overval een politieagent doodschoot. Hij deed afstand van zijn laatste maaltijd, maar vroeg als wederdienst dat een dakloze in Nashville een vegetarische pizza zou krijgen. Hoewel de rechter dit verzoek weigerde, was het wel opvallend dat in verschillende daklozencentra in de staat de volgende dag pizza’s werden afgeleverd. Een eerbetoon aan een moordenaar zowaar.

Opvallend is trouwens dat het merendeel van de moordenaars gegrilde kip als laatste maaltijd wilt. Een enkeling wil hangt de grote jan uit door kreeft te bestellen, terwijl een minderheid afziet van hun recht op een laatste maaltijd. Je hebt ook gevangenen die de buitenwereld niets gunnen en eisen dat hun maaltijd niet bekend gemaakt wordt aan de pers. Vervelende moordenaars, type Ronald Janssens zeg maar.

TM 31 vs Terminator

De gouden jaren tachtig, iets om met een zekere nostalgie aan terug te denken. Zo was er die tante waarvan gezegd werd dat ze een keukenrobot had. We schrijven 1984, ik was 7 jaar of net niet, en een keukenrobot … daar had ik de wildste verwachtingen bij. Hoe groot zo’n robot was, of ie armen had en/of hij kon spreken. Hij, dat spreekt voor zich, want robotten zijn nu eenmaal mannen, zelfs al doen ze keukenklusjes. Teleurstelling alom toen ik na het zoveelste bezoekje die robot nog altijd niet gezien had. Wat voor nut had het nu zoiets cool ergens diep in een kast te bewaren. Belachelijk!

1984 is trouwens hetzelfde jaar dat ene Arnold Schawarzenegger voor de eerste keer furore mocht maken op het witte doek als een T 800 in de Terminator reeks. Niet dat ik me daar toen van bewust was, maar gewoon even om duidelijk te maken dat robotten toen wel bijzonder hip waren. In de keuken, en op het grote scherm! Ondertussen zijn we 27 jaar, en een stuk of 5 Terminator films verder en robotten blijven cool. Op het grote scherm alsook in de keuken!

Met Qlinaria hebben we een tijdje terug ook een robot gekocht, en wel een TM 31. Het is de moderne versie van de T 800 die gespeeld werd door Schwarzenegger in de originele Terminator uit 1984. Onze TM 31 staat garant voor stomende scènes en loeihete actie met vlijmscherpe, alles verpulverende messen. Deeg kneden, aardappelen en groenten stomen, sabayon kloppen, chocomousse of soep maken… kinderspel zo blijkt. Ik denk dat ik die Thermomix* als ultiem eerbetoon toch maar eens Arnold ga noemen.

* Vuurwapens niet inbegrepen!

Electrolux Experience Centre

Een beetje bedrijf beschikt over een ruimte waar het bezoekers kan ontvangen. Doorgaans betreft dat een showroom, maar Electrolux gaat met zijn ‘Experience Centre’ een stapje verder. Het spreekt voor zicht dat het nieuwe gamma producten van zowel Electrolux, AEG en Zanussi er tentoongesteld staat, waaronder enkele coole volledig uit plexiglas opgetrokken modellen. Deze laatste geven je een mooie inkijk wat er nu juist in zo’n toestel gebeurt nadat je ze in werking stelt. Nog niet overtuigd, bezoek dan de 3D bioscoop, ongetwijfeld één van de toppers van het ‘Experience Centre’.

Voor wie bij dit alles nog een tikkeltje op zijn honger blijft zitten is er het kookatelier dat plaats biedt aan 12 enthousiaste kookfanaten. In de toekomst zullen hier allerhande workshops gegeven worden, gaande van basistutorials voor de nieuwe Electrolux gebruiker, tot Masterclasses met chefs zoals Bart de Pooter van Pastorale (**). Hierover kan je alles terugvinden op de webstek CookingClub.

Het Experience Center is vanaf september vrij toegankelijk op maandag tot vrijdag van 10 tot 18 uur. Op zaterdag sluiten de deuren een uurtje vroeger. De hele keet afhuren, dat wil zeggen 3D cinema, vergaderlokalen, loungerestaurant, ontvangstreceptie en kookatelier is trouwens ook een optie. En dat is exact wat het bedrijf voor ons nobele (food)bloggers gedaan had, kwestie van er een beetje rugbaarheid aan te geven. Ik keek mijn ogen uit, en liet me de verschillende hapjes welke door Electroluxambassadeurs bereid werden smaken.

Toen er een glas sneuvelde en de ‘Ergorapido 2 in 1’ werd bovengehaald, een draadloze stofzuiger en kruimeldief in 1 uitvoering, was ik toch even onder de indruk! Handig, functioneel, en –niet onbelangrijk - het spel leent zich volgens mij perfect om een potje "I want to break free" van Queen te playbacken. ’t Is dat we al een stofzuiger hebben, anders was dit een ideaal vroeg kerstcadeau.

Afrocookie

Wat mij betreft zijn de meest stijlvolle koekjesverpakkingen toch nog altijd die van Jules Destrooper. Een van de coolste was gewoon op de interwebz terug te vinden en die wou ik jullie niet onthouden. Afro iemand?

Niet overdruiven

Altijd leuk om binnen te lopen bij Ronny, de groenteboer van ons barbecueteam. Indien er geoefend dient te worden voor een wedstrijd zijn er bijvoorbeeld altijd frisse pintjes voorhanden. En als we er gewoon binnenlopen, mag je er donder op zeggen dat we, nog voor hij in de groentekraam staat, een lekkere kers of iets anders achter de kiezen hebben geslagen. Uiteraard wordt dat door de vingers gezien. Zaterdag was hij ons echter te snel af! Nog voor we iets uit de kraam konden ratten stond hij met zijn grote grijns al in de kraam. Tegenvaller!

“Moet je dit eens proeven”, zei hij, terwijl hij twee druiven van een tros trok. Nu ja, druiven? Die rakkers waren verdorie zo groot als een pruim! Ik durf mijn hand er niet meer voor in het vuur steken, maar een kilo van die druiven kostte 20 of 30 € dacht ik, en een kistje al gauw meer dan 100 €. Dat wil dus zeggen dat wij daar een druif van om en bij een euro aten. Een euro! Voor een druif! In ieder geval, ’t was een heel lekkere druif dus hebben we maar nen tros gekocht. Van een goedkopere soort, zo zijn we wel weer!

Viva Verrines - 100 feestelijke verrines

Verrines, iets om toe te voegen aan het rijtje tapas, amuses, lepelhapjes, fingerfood en dergelijke. Smakelijke hapjes geserveerd in glaasjes allerhande, dat zijn verrines. Zelf ben ik wel fan van de hapjes die op restaurant de maaltijd voorafgaan, maar procentueel gezien eet ik wel veel meer thuis. Reden genoeg om het boek '100 feestelijke verrines' in huis te halen.

100 verschillende smakelijke hapjes, varierend van hartig tot zoet, vlees, vis of veggie, groot of klein... de stijlvolle glaasjes hebben ze alvast als gemeenschappelijk element. Niks mis met een toastje met paté, maar op het volgende feestje ten huize Coolinary komen er glaasjes op tafel. De overheerlijke 'pompoencappucino met spek en maanzaad' is alvast een kanshebber, al moet pakweg de 'avocadomousse met pompelmousse en krab' niet onderdoen. En dan zijn er nog 98 andere recepten, allemaal van de hand van de Franse foodie / fotografe Sylvie Aït-Ali.

100 feestelijke verrines is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Voor een luttele 14,95 € kan je dit boek aan je eigen collectie toevoegen, en je etentjes thuis net dat tikkeltje meer allure geven. Layout trouwens door de Turnhoutse stadslegende Dominic Van Heupen. Respect!

Somersby - een zomerdrankje

De mensen die mij zo af en toe van lekkers voorzien weten waarmee ze me kunnen blij maken. Iets om te drinken natuurlijk! Zo kreeg ik deze zomer een kistje Somersby toegestuurd, een appelcider met roots in het door Carlsberg gedomineerde Denemarken. Nu heb ik niets met cider, in het beste geval durf ik dan nog denken aan de boecht die je op de kermis aan de schietkraam kon winnen, maar een gegeven paard... enfin!

Appeltjes, enkele flesjes Somersby, waaronder en lege met een boodschap in, bonnetjes... een pretpakket quoi. Onder het motto 'koud drinken' verdwenen de flesjes in de ijskast, wachtend op een zonovergoten moment. Bleek die zomer toch niet te bestaan uit 99% snertweer zeker.

En dat snertweer, liefste dames en heren, is een tikkeltje jammer. Niet alleen omdat bij de maanden juli en augustus gewoon zon hoort, maar ook omdat het drankje een proefsessie verdiende. Die enkele keer dat de zon scheen hebben we een gokje gewaagd, en wat blijkt? Somersby heeft niets met de kermisboecht waar ik eerder naar refereerde. Fris, sprankelend en met een overduidelijke appelsmaak. Een onverhoopte meevaller zowaar. Er staan hier nog enkele flesjes koud, als die nazomer nu nog even wil meewerken kan ik alsnog mijn party boosten.

Zondag feest - Cultuurmarkt Turnhout

't Is feest zondag in Turnhout. Aan het culturele centrum De Warande staan tal van activiteiten gepland, terwijl in de Gemeentestraat - een steenworp verder - 'de Cultuurmarkt' plaats vindt. Tal van verenigingen promoten zichzelf en wij doen met ons barbecueteam Qlinaria niet anders.

Voor een habbekrats kan je bij ons terecht voor een hapje. Een bordje heerlijke Chili Con Carne met mais, witte rijst / brood en zure room bijvoorbeeld. Geen fan van chili, proef dan onze gegrilde barbecuewraps - veggie, met hesp of met gerookte zalm- met een dot gepatenteerde limonaise. Of vier soorten mosselen (natuur, witte wijn, lookroom, provençale) met brood. En voor de allerkleinsten of de zoetebekken kunnen flensjes met verse aardbeien, chocoladesaus en slagroom een optie zijn. Tot zondag, en op is op!

Wijnkelder iemand?

Ooit heb ik het geluk gehad een flink uit de kluiten gewassen wijnklimaatkast te mogen winnen. Inclusief 266 verschillende flessen wijn! Met een wedstrijd van De Morgen was dat! Een mooie prijs dat kan je wel raden, en dankzij het ruime aanbod aan wijntjes kon ik vriend en vijand steeds verrassen met een flesje. Gewikt, gewogen en afgemeten... de wijnklimaatkast kon helaas niet blijven, en vond voor een prikje een nieuwe eigenaar. Mochten we ooit nog eens verbouwen, of godbetert zelfs bouwen, dan wil ik wel een subtiel wijnkeldertje. Zoals op onderstaande foto misschien!

Een gigantische spiraaltrap, een glazen deur en dat in het midden van de keuken! Subtiel is het niet, maar zonder twijfel de coolste wijnkelder die ik al gezien heb. Nuja, eigenlijk heb ik mezelf enkel nog maar een keertje mogen verliezen in de wijnkelder van Comme Chez Soi. Onder begeleiding weliswaar. In ieder geval nog snel even een plannetje meegeven voor diegenen die er thuis direct willen invliegen. Jeeves, mijn spade por favor!

Wishlist 2011 - revisited!

Net eens even gaan piepen naar de ‘culinaire wishlist’ die ik hier begin januari gepost had, en van de elf zaken ben ik er amper in drie (‘C-Jean’, ‘Trente’, ‘Noma’) geraakt. En er waren gelukkig ook nog andere parels (‘The Cube’, ‘Abantal’, ‘Flemish Foodies’, ‘Flemish Primitives’ …) dus al te hard had ik niet te lijden onder mijn ‘luxeprobleem’. Misschien toch maar even gewoon mijn lijstje bijstellen, en enkele klassebakken naar volgend jaar versassen. God weet dat ik dit jaar niet meer in Dranouter of aan de Nederlandse kust geraak.

Zo moet restaurant ‘Veranda’ in Berchem een haalbare kaart zijn. Een flinke steenworp van Turnhout, en het gerechtje tijdens ‘Flemish Foodies, bloot!’ smaakte alvast naar meer. Diezelfde foodies, maar dan afzonderlijk van elkaar? Zowel ‘Volta’ als ‘De Vitrine’ – en reken ‘J.E.F’ er in één trek ook maar bij - moeten reden genoeg zijn om een dagje naar Gent af te zakken. Ik heb trouwens nog twee Bongobonnen in mijn bezit die een doorreis naar Brugge (‘Hertog Jan’) verantwoorden, dus misschien maken we er gewoon een culinair weekendje van.

En dan zijn er nog twee zaken die al in de agenda staan aangestipt. Een vriend wou per sé eens in ‘Het Gebaar’ gaan eten, dus proberen we ons geluk daar op een dag die voor ons beiden uitkomt, een zaterdag. Er valt daar dan wel niet te reserveren op zaterdag, de kans dat een ouder koppel met trek in een lekkere pannenkoek deze twee jonge manskerels te snel af is, rekenen we voorlopig niet tot de mogelijkheden. Tweede aangestipte restaurant is een lunchdate met het vriendinnetje op wapenstilstand in een etablissement in Kruishoutem. En dan te weten dat ‘Hof van Cleve’ initieel niet eens op het lijstje stond. Jeeuj!