Farfalle Di Rupo

Politiek, dat bedrijven we hier niet op Coolinary. Voor je het weet krijg je  van die rare snuiters op je dak en puilt je mailbox uit van de haatmails. Nee bedankt! Maar als die flukse frietvreter van een Bart De Wever onze eigenste Elio Di Rupo op nationale televisie schoorvoetend durft uitroepen tot ‘man van het jaar’, wel dan volgen wij hier ten kantore Coolinary met alle plezier. Gedaan met die ellenlange beschamende regeringsvorming. Gedaan met het eindeloze rijtje formateurs, informateurs, verkenners en dies meer. Lang leve het strikje! Farfalle!

Strikjespasta



Strikjespasta dus. Niets beter om onze andersgeaarde eerste minister – met Italiaanse roots nota bene – culinair te eren. De tijden zijn allesbehalve gunstig, ik weet het, maar toch het allerbeste toegewenst. Een probleemloze looptijd van je regering, een goede gezondheid,...  die dingen.



Strikjespasta

Liefhebbers van strikjespasta en novelty strikjes kunnen op volgende site terecht. Het mag niet verbazen dat dit productje zijn oorsprong ergens in het oosten vindt, de regio bij uitstek voor goedkoop gemaakte toestanden die niemand echt nodig heeft.

Strikjespasta

Mijn kennis van Aziatische talen beperkt zich jammer genoeg tot de 48 nummertjes op de menukaart van de lokale afhaalchinees, maar laat de taalbarrière je vooral niet tegenhouden om zelf een bestelling te wagen. Met een gelukje zitten er zo rond Chinees Nieuwjaar leuke strikjes in de bus. In vijf verschillende kleuren nog wel.

Strikjespasta

Coolinary 2011 - jaaroverzicht

Met nog 2 werkdagen voor de boeg - een keertje koken voor de schoonfamilie en eenmaal voor de vriendjes - zit 2011 er ei zo na op. Traditiegetrouw blik ik dan even terug op het afgelopen culinaire jaar en ik kan niet anders dan vaststellen dat ik niet te klagen heb. Blijkt dat vriendin en ik het dit jaar een beetje laten hangen hebben als ik het lijstje met bezochte restaurants zo bekijk. Om even snel orde op zaken te stellen. Doorgaans eten wij meer dan gewoon. Gisteren in Eindhoven op de markt - vriendin was op zoek naar stofjes - nog genoten van een potig erwtensoepje met een sneetje roggebrood en spek. Tot twee keer toe zelfs, zo goed was die soep. De portie op de foto is trouwens van vriendin want ik eet geen mosterd. Bwèk!

Het was trouwens collega foodblogger Anniek van Cuberdon & Macaron die de vuur aan de lont stak en me vijf eindejaarsvraagjes voorschotelde. De antwoorden kan je via deze link lezen. Mensen met een doorklikfobie kunnen onder de foto een aangepast jaaroverzicht vinden.

Erwtensoep, roggebrood, spek

2011 was op culinair vlak een echt topjaar Niet geheel gepland, maar toch een topjaar. Zelden volgden zoveel prachtige eetervaringen elkaar op. Ik moet zeggen dat ik zelfs schrik als ik ze zo op een rijtje zie staan. C-Jean, Trente, The Cube, Bloot, Abantal, Hertog Jan , Pure C, Hof Van Cleve, Volta, Savoury en J.e.f zelfs twee keer. Tikkeltje cliché maar ik ga het toch op het Deense Noma houden als toppunt van het jaar. Niet alleen de hapjes, de menu en de koffie, maar de hele ervaring was gewoon fantastisch. Toen na de maaltijd bleek dat we geen taxi nodig hadden omdat we met de fiets gekomen waren, dwong dat trouwens instant respect af van Noma crew. Simpele jongens wij hoor!

Andere hoogtepunten waren onder andere een bezoekje aan The Flemish Primitives. Ik ben niet direct een grote vleeseter, maar ik heb er met enorm veel plezier deelgenomen aan de ‘Meat Masterclass’. Stuk voor stuk vakmensen, waar vooral Hendrik Dierendonck me is bijgebleven met zijn ‘Rouge De Flandres’. Zoveel bezieling voor zijn vak en zijn product dat die man heeft. Jammer dat St Idesbald nogal ver van Turnhout ligt, anders had hij er sowieso een vaste klant en potentieel carnivoor bij.

Het bezoekje aan kunstenaar / messenmaker Antoine Van Loocke ga ik ook niet snel vergeten. Opnieuw  die  overweldigende passie! Door en door vriendelijke kerel met een meer dan aangename Gentse tongval, waardoor ik niet anders dan met veel plezier naar zijn met geweldige anekdotes doorspekte uitleg kon luisteren. Nu weet ik maar mooi hoe de muskusos reageert op een aanval van een roedel wolven.

En dan was er nog het hoofdstukje Qlinaria, het barbecueteam waar ik deel van uitmaak. Voor het tweede jaar op rij gingen we met de meeste punten lopen op het Nederlands Kampioenschap Barbecue. En op het Wereldkampioenschap Barbecue gingen we aan de haal met een mooie derde plaats voor het dessert. Op naar 2012.

En wat moet 2012 dan brengen? Meer van dit alles natuurlijk! Leuke en vooral lekkere culi-uitstapjes in goed gezelschap, geweldige restaurantbezoekjes, spannende barbecuewedstrijden, (h)eerlijk eten... die dingen. Verder schijnt het dat ik precies nogal vlot schrijf. Misschien moet ik me hier en daar maar eens vrijblijvend gaan aanbieden. Je weet nooit wat er uit de bus komt. De wereld is aan de durvers. Oh ja, en een rijbewijs halen!

Everything tastes better with bacon!

Everything tastes better with bacon, in barbecuemiddens en ver daarbuiten is het een vaak gehoorde spreuk. In de States is het haast een religie aan het worden en bekeren massaal veel mensen zich tot 'Bacontariër'. Je kunt het zo gek niet bedenken of er de 'Amerikaanders' weten wel een nieuwe toepassing te vinden om bacon te gebruiken. Zo wordt bijvoorbeeld de 'Eggs & Bacon ice cream' van The Fat Duck - avant garde in Europa -  over de plas gretig gekopieerd. Er verschijnen ook de zotste bacon flavoured producten op de markt zoals lip gloss of een luchtverfrisser voor in de auto.

Bacon luchtverfrisser

De luchtverfrisser kwam gisteren nog ter sprake in Top Gear waar de genaamde Jeremy Clarkson zich weer van zijn beste kant liet horen. Volgens hem was de 'Bacon Airfreshener' iets waar iedereen zot van zou zijn. Dat is, iedereen behalve moslims en joden natuurlijk. En varkens, want die zouden kunnen denken dat ze zelf in brand zouden staan. Hij haalde zo'n lapje spek uit een pakje en liet zich nog ontvallen dat het weleens het medicijn tegen vegetarisme zou kunnen zijn. Cheeky bastard die Clarkson!

Bacon Luchtverfrisser

Sastrugi - Wout Bru in mijn keuken

Zelfs al worden de kerstcadeaus vooraf aangekondigd en gaat het verrassingseffect bijgevolg een beetje verloren, het neemt niet weg dat ze altijd meer dan welkom zijn. Het was dan ook met een glimlach die strekte van oor tot oor dat ik de deur voor overbuurvrouw Linda opende toen ze vorige week aanbelde met een groot pak in haar handen.

Serax Kerstcadeau

Porselein van Serax dat was geweten, maar uit welke reeks juist? Dat was de grote verrassing. Het werd er noch één uit de 'Geometry' reeks van Peter Goossens, noch eentje uit de 'Set de Sept' reeks van Michel Bras. Achter de rode strik en de verschillende lagen inpakpapier kwam na het betere scheurwerk een cadeaubox met opschrift 'Sastrugi Wout Bru by Neda El-Asmar' piepen.

Sastrugi - Wout Bru - Nedda El-Asmar

Akkoord, ik was een beetje gebrand op een bord uit de 'Geometry' reeks van Goossens. Zo eentje waar we in het Hof van Cleve een alleraardigst stukje haas van mochten proeven. Even zag het er naar uit dat ik die Sastrugi borden niet in mijn hart zou sluiten. Heel even maar hoor! Want wat op het eerste zicht een simpel rond bord leek, blijkt een pareltje met een subtiel off centre bordvlak. Natuurlijk mooi en omgekeerd!

Wout Bru Sastrugi bord

Het toeval wil dat ik een voorgeschiedenis heb met Wout Bru. Dat we beiden 'kempenzonen' zijn is één ding, er was ook die wedstrijd die ik een paar jaar geleden gewonnen had met een privé workshop met Chef  Bru als hoofdprijs. Bru gaf verstek en in de plaats mocht ik een dag in Comme Chez Soi in de keuken gaan staan. Geweldige ervaring - dat kan je hier zien/lezen - maar een haat-liefde relatie was geboren. Dat Wout Bru en zijn team op Culinaria² in geen velden te bespeuren waren net op de dag dat hij voor mij, en    voor velen anderen met mij moest koken, was uiteraard olie op een hete plaat. 

Uit het niets kwam vorige week de wiedergutmachung! De afstand tussen Beerse, het geboortedorp van Bru, en het Coolinary hoofdkwartier in Turnhout is zo beperkt dat deze het makkelijkst in steenworpen uit te drukken is. Aangezien iedereen zowat iedereen kent in de Kempen was het zelfs niet geheel verwonderlijk dat Wout Bru via via plots in onze keuken stond. Wout Bru! In onze keuken!

Een kleinigheidje ging het worden en om het voor beide partijen aangenaam te houden had hij de meeste voorbereidingen al achter de rug. In geen tijd toverde hij een 'eendenbout met krielaardappeltjes, wortelen en vlierbessensaus' op tafel.  Dit alles werd in alle eenvoud op onze fonkelnieuwe borden gepresenteerd, wat wij ons uiteraard lieten welgevallen. 

Eendenbout

Een leuke invalshoek gekruid met een levendige fantasie... de beste ingrediënten voor een doordeweekse avond met een opwarmmaaltijd. Wat plastic zakjes twaalf minuten in kokend water onderdompelen, ik denk niet echt dat we dat nog al te vaak gaan doen. Die prachtige Sastrugi borden gebruiken daarentegen.

Cuisine du Chef - Wout Bru

Royal Belgian Caviar - Turnhout

Als het in de krant staat, dan kan het niet anders dan waar zijn. Royal Belgian Caviar van het Turnhoutse Aqua Bio is wereldtop. Dat was het verdict na een blinde proeftest door enkele experts voor het blad Gastromania. De Osietra kaviaar, goed voor goud, was volgens de jury de enige kweekkaviaar uit het volledige gamma dat in elk opzicht de kwaliteit van de wilde topkaviaar zeer sterk wist te benaderen. Het Turnhoutse feestjaar begint met dit prachtige nieuws zowat 7 dagen te vroeg, maar wie ligt daar wakker van.

Royal Belgian Caviar

Een jaar of twee geleden zijn we eens op audiëntie geweest bij de man achter de Turnhoutse kaviaar, iets wat schijnbaar enkel een handvol notabelen en sterrenchefs ons had voorgedaan. Wij zagen steur- ook witte -  in alle maten en luisterden met veel ontzag naar tal van verhalen. En dan te weten dat het kaviaar verhaal begonnen was als een 'klein experimentje' met steur.Wat een geweldig leerrijke avond was dat, ik moet het je allicht niet vertellen. Oh ja, die kaviaar is echt, maar dan ook echt, top!

Herfstpizza met pompoen en geitenkaas

Of ik een foto wou komen nemen van haar pizza? Wel natuurlijk! Een week of twee geleden had vriendin   in Libelle een receptje zien staan voor een pizza met pompoen, en die stond nu mits enkele aanpassingen, op het menu. Een kant en klare rechthoekige bodem, partjes ovengegaarde pompoen, geitenkaas en fijne ham. Als extra topping koos ik nog rode ui, en vriendin voegde nog wat smeuïge uitgeknepen warme knoflook toe. Dat mag dan een minuutje of 15, misschien iets langer in een voorverwarmde oven van 180° C en dan kan er gesmuld worden.

Herfstpizza

En reken maar dat we gesmuld hebben, zo lekker. Na een eerste keer proberen en een tweede gefinetunede versie hebben we hier zowaar een herstklassieker in onze pollen. Dat die nog dikwijls tijdelijk in onze oven mag komen logeren. Volgende keer eens kijken of een drupje honing een extra toegevoegde waarde is. De salie daarentegen denk ik niet meer te zien.

Herfstpizza

Potentiële kerstcadeaus

Pakjestijd, allemaal goed en wel, maar wie wat te kopen? En wat moet het in hemelsnaam kosten? Kaartjetrek dan maar, een beetje ‘Secret Santa’, maar dan niet met onbekende mensen. Ideaal voor de feestdagen, de ‘Coolinary kookboeken tip’. Eentje voor 10 €, eentje voor 20 €, en eentje voor 25 €. Als dat de meeste lijstjes niet dekt weet ik het ook niet meer.

In het segment voor 10 €: ‘Soep in 30 minuten’ van Anna Decock, Standaard Uitgeverij.

Ten huize Coolinary wordt er elke dag verse soep gegeten. Elke dag! Het ontlokte een ex-collega van vriendin de prachtige uitspraak “Een dag zonder soep is een verloren dag”. Winter of zomer, soep is van alle tijden! Een flinke kom dampende maaltijdsoep of verfijnd als aperitiefhapje. Soep is veelzijdig, lekker, en supergezond. De ideale manier trouwens om je kroost groenten te leren eten. Voor een luttele 9,95 € - net binnen het budget dus – kan ook jij je binnen een half uurtje te goed doen aan een smakelijk vitaminebommetje.

Soep in 30 minuten

In het segment voor 20 €: ‘Feestelijke Cakepops’ van De Koekjesfee, Standaard Uitgeverij

Niets zo hot als bakken dezer dagen. De oven misschien, maar dan heb je het zowat gehad. Na allerhande bakboeken over koekjes, cupcakes, taarten en ‘whoopie pies’, weet ‘De Koekjesfee’ – hoe geweldig is het om met zo’n naam door het leven te mogen gaan - opnieuw te verrassen met haar ‘Feestelijke Cakepops’. Het boek komt met een handleiding, want ‘Cakepops’, versierde cakeballetjes, blijken uitermate verslavend te zijn. Om te eten maar ook om te maken. Ideaal om samen met de kinderen aan de slag te gaan, maar klassevol genoeg om na een exquis diner bij de koffie te presenteren. Uren plezier voor slechts 19,95 €. Reken uit uw voordeel!



Feestelijke cakepops



In het segment voor 25 €: ‘Comfortfood’ van Janneke Vreugdenhill, Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Het weer, de crisis, slecht nieuws… je zou voor minder een tikkeltje down worden. Niets zo effectief om een opkomend gevoel van neerslachtigheid te lijf te gaan als een portie comfortfood. En dan heeft culinaire journaliste Janneke Vreugdenhil het niet over de obligatoire pot ijscrème die er op televisie wordt bijgehaald. 124 van haar allercomfortabelste recepten komen aan bod die je in no time het druilerige weer, slecht nieuws of de financiële crisis doen vergeten. En wees eerlijk, die 24,95 € ga je niet in je portefeuille voelen, wel?



Comfordfood



De kip of het ei?

Wat was er eerst, de kip of het ei? Duh, het ei natuurlijk! Waar zou de kip anders vandaan moeten komen. Of nee, de kip, want die met dat ei leggen. Ja, daar kun je niet alleen kleine bengels een tijdje zoet mee houden, het levert ook mooie kunstwerkjes op. Zoals onderstaande van de Engelse designer Kyle Bean. 



© Kyle Bean



Een stuk of wat eischalen,een eeuwenoud flauw raadseltje en een goeie invalshoek. Meer was er voor de jonge Brit niet nodig om met deze breekbare kip op de proppen te komen. Geweldig denk ik dan.



© Kyle Bean



De werkjes die hij voor het Duitse Cut Magazine maakte mogen er anders ook wel zijn. Onschuldige wapens, gemaakt van verschillende, al dan niet eetbare materialen. Cool genoeg om door de Coolinary radar opgepikt te worden, dat zeg ik! 

© Kyle Bean



Antwerpen Proeft 2012

Na Gent vorige week, lijkt het wel alsof Antwerpen deze week de fijne foodblog Coolinary inpalmt. Er is namelijk 't een en 't ander bekend gemaakt over Antwerpen Proeft, het grootste culinaire festival van België.

Antwerpen Proeft Banner

Zo wordt de nog niet zo lang geleden ingeweken topchef Viki Geunes de nieuwe ambassadeur van Antwerpen Proeft / Taste of Antwerp. Twee jaar lang, tot en met 2013 zal de tweesterrenchef  mee het gezicht bepalen van het grootste culinair festival van België. Hij neemt de scepter over van Roger van Damme, bekend van Njam tv, kookboeken en restaurant Het Gebaar. De zesde editie van Antwerpen Proeft heeft plaats van 16 tot 19 augustus 2012.

Geunes heeft er alvast zin in. "Antwerpen beleeft vandaag een gastronomische boom. Dat mag ook," lacht de chef-kok van 't Zilte in het MAS. "Het is een voorrecht om Roger te kunnen opvolgen als ambassadeur. Antwerpen Proeft is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een nationale vaste waarde voor fijnproevers en lekkerbekken." Het evenement kreeg 120.000 bezoekers over de vloer in 2011. Elk jaar werden meer buitenlandse gasten verwelkomd. "Maar dat betekent niet dat je op je lauweren rust," vervolgt nieuwbakken boegbeeld Geunes. "Een open geest en evolutie zijn belangrijk. Of je nu een zaak hebt of een festival organiseert. Zo lanceert Antwerpen Proeft voor restaurants een fris, nieuw soort van samenwerking. Daardoor wordt meedoen aan Proeft ineens voor álle creatieve chef-koks uit het Antwerpse en voor álle goede restaurants mogelijk, inclusief een mooie return. Hier is een nieuwe hit in de maak."



Viki Geunes & Roger van Damme



Daarnaast zal Geunes op Antwerpen Proeft weer te zien zijn bij De Chéfs. Dit deel-evenement ging in première in 2011 en kende een enorm succes. Restaurants met een topquotering in gids Gault&Millau bieden bij De Chéfs zowel uitgebreide arrangementen als proevertjes van niveau aan. Gastronomisch monument Johan Segers van ’t Fornuis stond op de affiche. Net als Olivier de Vinck, die met Kommilfoo recent een ster kreeg bij Michelin.

Roger van Damme wordt ere-ambassadeur van Antwerpen Proeft. Johan Segers mocht zichzelf al ere-ambassadeur noemen. Antwerpen Proeft en het Bollekesfeest delen ook van donderdag 16 tot en met zondag 19 augustus 2012 de spotlight. Locatie blijft de Vlaamse Kaai en Waalse Kaai. Toegang gratis.

Les Tartes de Françoise - Antwerpen

Met Sofie Dumont en Roger Van Damme als onbetwiste vaandeldragers van de als opgeklopt eiwit zo luchtige televisieprogramma’s die gans Vlaanderen aan het bakken proberen te krijgen, zouden we nog durven vergeten dat er ook andere manieren zijn om aan taartjes allerhande te komen. Kopen bijvoorbeeld! Na ateliers in Brussel, Ter Hulpe en Gent kun je vanaf heden ook in Antwerpen bij ‘Les Tartes de Françoise’ terecht voor overheerlijke taarten en quiches. Toeval wil dat ik niet meer dan een uitnodiging om taartjes te eten nodig heb, om me halsoverkop een weg richting Antwerpen te banen.  Taartjes, bubbels, en het goede gezelschap van vriendin en collega-bloggers Anniek en Thomas, meer was er niet nodig voor een geslaagde avond. Dat en taartjes. Had ik al taartjes gezegd?

Het leek ons de evidentie zelve om met de hartige quiches van start te gaan alvorens ons over te geven aan het ruime aanbod van de zoete variant. Het werd aanschuiven gezien er aardig wat volk op de uitnodiging van Oona was ingegaan. Schoon volk ook, dat ik er van verdenk doorgaans eerder in de buurt van een catwalk of hippe fashionstore rond te hangen, dan in de buurt van een taartjeszaak maar soit. Mooi meegenomen natuurlijk, want die mensen eten doorgaans niet al te veel.

Savoury

Het mag gezegd, die quiches waren niet van de poes en de taarten moesten er zeker niet voor onder doen.  De klant heeft een mooi zicht op  het sobere, industriële en toch strakke atelier, waardoor men bij een bezoekje de bedrijvigheid netjes kan aanschouwen. Ongetwijfeld een aanwinst voor het hippe zuid. 

Sweet

En het aanbod is trouwens niet beperkt tot quiches en taarten. Honing van de bovenste plank, artisanale confiturekes, speculaasjes en sapjes staan er ook in het rek. Met lege handen thuis komen is duidelijk geen optie.

 

Volta Gent - Lunch

Drie Flemish Foodies op twee dagen tijd, het is ons niet gelukt. Reden hiervoor was het jammerlijke feit dat ik de overvolle reservatieboek van De Vitrine schromelijk onderschat had. Ach, zo hebben we toch weer een restaurant om op het lijstje voor 2012 te zetten. Er waren de lunch en de goestjes bij J.E.F die hier eerder aan bod kwamen, en toen was er ook nog de lunch in Volta. Het ‘goei leven’, wij zijn er niet vies van. De laatste keer met Bruut! van de Flemish Foodies was het hier nog een halve bouwwerf maar nu, bijna 2 jaar na datum, was daar uiteraard niks meer van te merken. Heel knap opgekalefaterd die oude electriciteitsomvormingscentrale. Stoelen, tegeltjes, houtwerk, gigantische luchter, het industriële aspect,… alles netjes met elkaar in balans wist vriendin te zeggen. Het voelde vooral ook goed aan.

Luchter

Lunch bij Volta, dat zijn 4 ‘snakxx’ en een hoofdgerecht. Een dessertje kan je optioneel bijbestellen. Handig is dat die lunchkaart online te downloaden valt. Onhandig is dat ik dat vergeten te doen ben, waardoor ik nu voor mijn 'ervaringsbeleving' op mijn lekke geheugen dien terug te vallen. Of op een inderhaast getrokken foto net voor ze onze Champieter kwamen brengen. Als die er al volledig opstond natuurlijk. Het is wat het is.

Kaart, boter, kruidenboter

Zo met drie of meer borden komen aanlopen, tof dat je dat kunt enzo, maar een mooie grote plateau gevuld met allerlei lekkers maakt toch net dat ietsje meer indruk. De ‘snakxx’ waren gearriveerd en dat deden ze dus gelijktijdig. Het 'pastinaaksoepje' ging als eerste voor de bijl en kreeg de goedkeurende zegen van vriendin,  ten huize Coolinary nog steeds de ongekroonde koningin van de soep. Een eretitel die ze dag na dag met verve draagt trouwens. Geen foto's wegens leeg kommetje, helaas.

Toen ik een jaar of 10 was vond ik vissticks geweldig omdat die ‘kapitein’ op tv toch wel indruk maakte. En ook omdat alle kindjes dat doorgaans gewoon lekker vinden. Nu ik 34 ben denk ik daar uiteraard anders over, tenzij die ‘fishsticks’ vanachter de glazen keukenwand bij Volta tevoorschijn worden getoverd. Geen idee of zijn keukenkompanen hem chef noemen dan wel kapitein Olly, maar dit was zo goed? Crunchy jasje, de  vis een beetje sappig, niet normaal. En dan die tartaar... Toen er van de fishsticks niet meer dan wat goudgele kruimels over bleef heb ik, voorzichtig toen niemand keek, het potje tartaar met mijn vingers leeg geschraapt. Schandalig lekker noemen ze dat.

Fishsticks, tartaar

Er was een tijd dat vriendin zich absoluut niet zou wagen aan een ‘terrine van konijn’ wegens zo’n pluizige rakker als huisdier. Het beest noemde ‘Dahlia’, naar het rockgroepje van haar vriend de bassist. Die basgitaar hangt ondertussen al een tijdje aan de wilgen, het konijntje is niet meer en vriendin eet verdorie alles netjes mee. Fris subtiele smaken, een tikkeltje pittig dankzij de mosterdkaviaar.

Konijnterrine

Als laatste was er nog een salade van witte kool en rucola en – ik doe een gokje – forel. ’t Is dat ik niet zo’n grote fan ben van slaatjes, en witte kool moet zo ongeveer hetzelfde effect op mij hebben dan kryptoniet op superman, maar dat terzijde. Een slaatje dus, absoluut niets mis mee, al ging mijn voorkeur meer uit naar de andere drie hapjes. Een kwestie van smaak, want vriendin liet het haar allemaal met plezier welgevallen.

Salade, witte kool, forel

Het hoofdgerecht,  ‘schelvis met boterraapjes en – help, ik moet weer gokken -  een crème van aardappels’ mocht er ook wezen. Zachte vis, heerlijke boterraapjes met een beetje bite, een smeuïge spiegel crème, en wat groensels. Die titel van Gault Millau, 'ontdekking van het jaar', hebben ze hier duidelijk niet gestolen. "Ach, we koken alleen maar een beetje", wist Olly toen ik hem er achteraf nog mee feliciteerde. Klasse!

Schelvis, boterraapjes

Schrijf maar op, de combinatie 'butternut, mandarijn, speculaas, vanille' is fantastisch. Fan-tas-tisch zeg ik u! Het ontbrak ons aan voldoende superlatieven toen de ober ons verdict vroeg.

Butternut, vanille, speculaas

En dan hadden we de peer, die acht uur heel zachtjes gegaard werd, nog niet geproefd. Op zich al niet te versmaden, en in combinatie met de specerijen en het gezouten karamelijs nog zoveel beter. Afsluiten doe je bij Volta duidelijk in stijl, ongeacht welk dessert je ook neemt.

Peer 8 uur, gezouten caramelijs, specerijen

Over een ouderwets tasje thee mijmerden we wat na over deze lunch. Er volgde nog een praline met een  lopende vulling van yoghurt en peer - in een keer opeten werd ons aangeraden - waarna we makkelijk tot het besluit kwamen dat we ook hier met alle plezier nog vaker terug willen komen. En dat het zeker geen eeuwigheid meer hoeft te duren. 

Praline yoghurt peer

Bedankt Secret Santa!

Hij is te vroeg, maar wat belangrijker is, hij is geweest. Hoera! Lang leve Secret Santa en lang leve Tess die dit toch maar weer mooi op poten heeft gezet. Er was even paniek bij het zien van mijn pakje. Zo'n gerafeld postpakketje, dat kan onmogelijk het werk van de Kerstman zijn?

Bpost, what have you done?

Natuurlijk had de Kerstman dat niet zo bedoeld. Meer nog, hij had het onheil gelukkig zien aankomen en de cadeautjes voor de zekerheid in bubblewrap verpakt.Thanks Santa! Drie pakjes, hoe tof! Een plezant boekje om te gaan foerageren, anijssnoepjes en ...

3 cadeautjes

Hetgene waar we instant plezier aan beleefden was het 'poeder om tijgers (en allicht ook zombies) op afstand te houden'. Zo'n welriekend kruid dat er in zit, niet te doen. Ik zou wel kunnen zeggen welk kruid, maar dan kunnen die tijgers en zombies er zich tegen wapenen, en dat kan ook niet de bedoeling zijn.

Anti Tijger Poeder

En kijk, de Kerstman heeft er nog een hoogstpersoonlijk briefje bijgestoken ook. Blijkt het toch wel om de Kerstvrouw te gaan zeker. Nee, die verrassende wending had ik ook niet zien aankomen, wie had dat gedacht! Nogmaals merci.

Briefje van de Kerstman

B&B King Gent

‘t Was een gemak, dat studentenkot van vriendin in de Pollepelstraat. Helaas liggen die tijden alweer een tijdje achter ons. Voordeel is dat je in je zoektocht naar een overnachting nu wel eens op een pareltje kunt stoten. Bij ons bezoek aan Gent in juni sliepen we in een hotel, zo eentje uit een keten. En omdat die nogal kil en onpersoonlijk kunnen aanvoelen was ik voor ons recentste verblijf internetgewijs op zoek gegaan naar een Bed & Breakfast. Heeft altijd iets! Binnen de kortste keren kwam ik terecht op de site van BB King en tja, na zo’n fabuleuze woordspeling ga ik echt niet meer verder zoeken hoor.

BB King

B&B King - in hartje van de historische Gentse binnenstad gelegen - is een modern gebouw waarbij de benedenverdieping is voorbehouden voor de gasten. De lichte traphal is direct een leuke binnenkomer en geeft uit op het terras. Gezellig buiten vertoeven, badend in het zonlicht, bij beter weer is het vast mogelijk. In de traphal is er een keur aan DVD’s en CD’s te vinden welke je op het entertainmentsysteem in je kamer kan afspelen. Een wijds scala aan boeken biedt voor elk wat wils en zelfs een riedeltje op de huispiano spelen behoort tot de mogelijkheden. Genoeg verstrooiing dus mocht je, in tegenstelling tot ons, eens graag een avondje binnen blijven.

BB King, trappenhal

Eyecatcher in de hal was wat mij betreft de Eames schommelstoel, een vintage modelletje waarvan we het hele verhaal over de vondst – inderdaad, het betreft gevonden goed - bij het ontbijt kregen. Ik was hem een tijdje uit het oog verloren, maar nu hij terug op de radar staat, denk ik dat ik die in de aanbouw toch ook wel kan inpassen. Al schommelend de iKrant lezen terwijl ik met een half oog naar de vogeltjes op het terras kijk. Klinkt als lente!

Vintage Eames stoel

Als de hoeveelheid kussens op het bed een graadmeter voor gezelligheid mag zijn, wel dan haalt BB King alvast de maximumscore. Omstreeks het afgesproken  ontbijtmoment klonk vanuit het privévertrek op het eerste verdiep uitnodigende muziek, welke wij na een verkwikkend bad met veel plezier tegemoet gingen. Broodjes, ongemeen lekkere schellekes hesp, smakelijke staafjes kaas, een gepocheerd eitje en huisbereidde confituur van de mama, meer heeft een ontbijt niet nodig. Een vlotte babbel misschien en die kregen we er ongevraagd bij.

BB King kamer 1

Een rolletje King muntjes op het tafeltje in de kamer...  Het zit hem in de details! Fingers crossed dat Sarah en Dominiek in de zomer niet op vakantie gaan. Tijdens de Gentse Feesten zouden we namelijk graag nog een keertje terugkomen.

J.E.F Gent - Goestjes

Het is eigenlijk van het goede te veel, zo twee keer op een dag in hetzelfde restaurant gaan eten. Maar ach, zo vaak komen we nu ook weer niet in Gent, dus waarom niet? Acht uur na onze fel gesmaakte lunch stonden we terug voor de deur van J.E.F. Het was 11 uur ’s avonds, de keet zat afgeladen vol en we vreesden een beetje voor een tafeltje. Dit moest ofwel de uitloper van de avondservice zijn, of de aanwezigheid van de fanclub van de ‘goestjes’ op vrijdag. We waagden onze kans, en door de glazen deur zagen we de goedlachse Nelis al gebaren dat er pal aan de toog net een tafeltje was vrijgekomen. Class!

Onder het motto ‘J.E.F eet laat’ worden er op vrijdagavond dus ‘goestjes’ geserveerd, 5 wekelijks wisselende hapjes aan 20 € per persoon. Ideaal voor een laat hongertje en op de koop toe een mooi visitekaartje voor de keuken van de chef. Niets deed op dit late uur trouwens vermoeden dat iedereen er al een behoorlijke shift had opzitten. Famke kwam gezwind aan tafel het concept nog even toelichten en liet ons even de tijd een keuze te maken uit de drankkaart, terwijl het uit de bedrijvige keuken aan de lopende band ‘goestjes’ regende. Hoe fijn ik die ‘Blancas Nobles Barranco Oscuro’ ook mocht vinden, het was vrijdagavond en dan mag er bier geschonken worden. En veel! Het werd een 75 cl fles Saison Dupont, die met zijn uitgesproken bitterheid en alcoholpercentage van 6,5 % onze derde tafelcompagnon werd. Vriendin hield het bij water. Naarmate de avond vorderde en de oogjes kleiner werden bleek dit voor haar niet echt een slechte keuze.

Het eerste hapje was een beignet van sjalot, geserveerd met een dot sjalotmayonaise. Als het uit het frietvet komt, dan mag het met de vingers gegeten worden zeg ik altijd. Niemand raar zien kijken. Zo’n sjalotrok in een heerlijk flinterdun knisperend gefrituurd deegjasje, ge kunt niet geloven hoe goed dat smaakt. De eerste frituur in de verre omstreken van Turnhout die deze lekkernij op zijn kaart zet, heeft er in mij geheid een vaste klant bij. Misschien moet ik die recordpoging om in 2012 (Turnhout bestaat 800 jaar en ik ga iets doms doen) 100 bitterballen achtereen op te eten maar eens culinair upgraden. Iemand?

Beignet, sjalot

Dat de keukentandem Jason en Gilles onder stoom stond mocht blijken toen ons in no time het tweede hapje werd voorgeschoteld. Wat een fijn samenspel van smaken. Rokerige forelmousse, die het met de frisse appel en zuring op een akkoordje had gegooid om je smaakpapillen flink te doen swingen. Waarna de pittige daikon de party crashte en het feestje echt losbarstte.

 

Gerookte forel, daikon, appel, zuring

Een smakelijk stuk witte pens met een pittig slaatje, pretentieloze kost voor de meerwaardezoeker. Gezien alle 'goestjes' op deelbordjes geserveerd werden, volgde opnieuw die dans van de duellerende vorken, waarbij je de andere allerlei lekkers ontfutselt terwijl je haar/hem diep in de ogen kijkt. Vriendin weet dat ze me dan maar beter in de gaten kan houden.

 

Witte pens, Oost-Indische kers, mosterd

En ja hoor, ik ben een liefhebber van varkenswangen. Met m'n barbecuegenootschap Qlinaria maken we daar traditiegetrouw stoverij van met Turnhoutse Tripel. Ook lekker, maar van een geheel andere orde dan deze immens zachte hapklare brokken.

De muziek stond ondertussen een streepje luider en als ik me niet vergis stond TV on The Radio aardig van jetje te geven. Langs de andere kant zou ik ook gezworen hebben dat een strak in het pak gezeten Wayne Coyne van The Flaming Lips enkele tafeltjes verder 'goestjes' zat te eten. Om maar te zeggen dat het ook gewoon aan de Saison Dupont gelegen kan hebben. Illyvanilly die tijdens de lunch amper twee meter verder zat, had ik dan weer niet herkend. Tsss!

Varkenswang, bloemkool, spitskool

Met ingrediënten als muziekjes, drank, hippe hapjes zou het me verbazen mochten er in de Lange Steenstraat op vrijdagavond geen koppeltjes gevormd worden. Boven een kom heerlijk vijgenijs met stukjes brownie bijvoorbeeld. Wie weet komen er op termijn zelfs kleine Jefkes van!

Brownie, hazelnoot, vijg