Carnet de Table - fijn boekje voor Foodies

Ik was direct verkocht toen ik pas een mailtje aankreeg over de 'Carnet de Table', een leuk schriftje waarin je al je tafelervaringen kunt opschrijven. Ideaal voor de aspirant restaurantrecensent, en bij uitbreiding gewoon voor iedereen die eens graag tafelt en daar wat informatie over bijhoudt. En het ziet er nog eens leuk uit ook!


Er is plaats voor 52 flink uit de kluiten gewassen restaurantbesprekingen, wat wil zeggen dat ik hier ruimschoots enige tijd mee verder kan. Of vriendin er mee kan lachen dat er een schriftje en een pen aan tafel verschijnt is een andere zaak. Net nu ze halvelings gewend is geraakt aan dat kleine fototoestelletje dat hier en daar wel eens mee gaat.

Het houdt trouwens niet op bij de ruimte voorbehouden voor restaurantbesprekingen. Hoe vaak wordt je niet op een 'must visit restaurant' gewezen door bevriende foodies, of lees je een knaller van een bespreking waardoor het water je uit de mond loopt? Noteren die handel en werk maken van die reservatie.



Voor de aardigheid is er nog plaats (zo'n 42 blanco pagina's) om notities allerhande te noteren, en krijg je er een 34 pagina's nuttige informaties over wijn, spijs, basisvocabulaire en dergelijke bij. Altijd handig men dunkt!

Ik was maar wat snel om mijn schriftje te bestellen, zeker omdat 14,95 € nu niet direct een prijs is om van achterover te vallen. Al dit 'lekkers' in een geschenkverpakking dan nog, daar kan je niet voor sukkelen. Bestellen doe je hier.

De Vitrine - Gent

Vanaf heden in Gent, 'De Vitrine' van Flemish Foodie Kobe Desramaults, die er net als zijn spitsbroeders Olly Ceulenaere (Volta) en Jason Blanckaert (weldra j-e-f) een laagdrempelig restaurant opent, zonder een morzel aan kwaliteit in te boeten. De sterrenchef uit Dranouter zal zelf slechts sporadisch achter het fornuis staan, maar met het schoon volk in de keuken (met een geschiedenis in ondermeer Noma, Oud Sluis en In de Wulf) en zus Eef als gastvrouw komt alles ongetwijfeld meer dan goed. De Vitrine vind je in een oud slagerspand in de rosse buurt van Gent - driemaal raden waar de naam vandaan komt - en een tafeltje reserveren kan je op onderstaand telefoonnummer.

Veruit de coolste visitekaartjes die ik ooit gezien heb. En zelfs als het eten niet je dat is - het lijkt me ondenkbaar, maar je weet maar nooit - dan zijn blote grieten met een beestenkop alsnog reden genoeg om naar Gent af te zakken, niet?

Chocotoff smeerpasta

Zelden een leuker 'persbericht' aangekregen dan dat van afgelopen donderdag. Feit dat ik dergelijke zaken sowieso in mijn bus krijg is natuurlijk très plezant, zeker als het volledig uit het niets komt. Chokotoff smeerpasta, dus en het mag een raadsel zijn hoe de postbode dat in hemelsnaam in de bus heeft gekregen.

De mensen van Côte d'Or zijn natuurlijk geen uilen, en als een beetje studie ons leert dat er jaarlijks zowat 15 ton 'choco' - excuses, smeerpasta - verkocht wordt, waarom zou je dan zelf niet op die kar springen. Met één van de paradepaardjes uit je gamma dan nog. Cijfers mogen dan zoveel bewijzen, niets velt een beter oordeel dan een aardig potje proeven. En dat wordt ten huize Coolinary niet gedaan door wat pasta op een boterham te smeren. Mijn wederhelft, mevrouw Frisjes, hanteert namelijk een strikte "pot in lepel" regel waarvan ze niet wenst af te wijken als het op het eten van 'choco' aankomt. Haar schuldig pleziertje zeg maar.

De 'Chokotoff smeerpasta' passeert trouwens met glans de smaaktest. Een heerlijke volle chocoladesmaak die lekker lang blijft hangen. Deze nieuwe speler op de markt zou wel eens potten kunnen gaan breken. Dat is natuurlijk als diezelfde mensen waarvan ik eerder zei dat het geen uilen waren, niet de onzalige beslissing zouden nemen om de productie van deze lekkernij naar de lageloonlanden te versassen.

Flemish Foodies - Bloot - een impressie

Een zweem van mysterie hing er rond ‘Bloot’, na Bruut! het tweede feestje van de Flemish Foodies. Dat de heren Ceulenaere, Blanckaert en Desramaults niet zelf aan de bak gingen - tal van vrienden werden opgetrommeld om hun culinaire kunnen te etaleren - was geweten, maar daar bleef het zowat bij. Vriendin en ik richting opgegegeven adres van een parking aan Gent-Dampoort, alwaar we werden doorverwezen naar een pand vlakbij. Twee Qlinariamakkers en bij uitbreiding nog zo’n 250 andere lekkerbekken, sloten zich op de binnenplaats bij ons aan om te genieten van enkele gedurfde cocktails (Augustijn Blond / The Belgian Owl), ongedwongen geserveerde hapjes, en vlotte babbels met het verzamelde ‘ons kent ons’. En of we er zin in hadden!

Het rustige gekeuvel kwam tot een einde toen Gène Bervoets de eer en het genoegen kreeg de tafelschikking megafoongewijs om te roepen. Ondegetekende mocht – als zijnde niemand minder dan de illustere ‘Sid Frisjes’ - met gezelschap post vatten aan tafel twee.

Als één van de eerste gasten betraden we een ogenschijnlijke fabriekshal, maar eenmaal de statige trap beklommen, bleek de ruimte tegen alle verwachtingen in meer dan deftig. Net als vorig jaar speels gedekte tafels (een gigantische witte onderbroek als servet) die per stuk plaats boden aan een gezelschap van om en bij de 16 personen. En we hadden geluk met onze disgenoten, die naast uiterst aangename mensen gewoon ook 'Facebookvriendjes' waren.

De opzet van de ganse avond was een reeks chefs (Gert De Mangeleer, Michaël Vrijmoed, David Martin, Filip Claeys, Pieter Lonneville, Davy Schellemans, Dominique Persoone) die eerder reeds als gast op de Foodies site verschenen, te koppelen aan koks die ze zelf enorm weten te appreciëren (Gregory Schatteman, Floris Van Der Veken, Nicolas Scheidt, Erwin Denis, Sean Uytterhaegen, Geert Weyn, Jean-Yves Wilmot). Een bont gezelschap kundige duvels die de opdracht kregen iets te brengen zoals ze dat ook thuis zouden doen voor hun vrienden. Ongedwongen maar toch culinair, niet gebonden aan de huisregels van het restaurant. Bloot!

De culinaire hoogstandjes van de heren chefs verschenen niet zelden in grote hoeveelheid aan tafel, hetzij op een vernuftige houten plateau of staander, dan wel in een groot diep bord. Niet alleen werkte dat makkelijker voor de koks, het paste tevens perfect binnen het plaatje – en belangrijker - het hield de sfeer aan tafel er ook helemaal in. Tal van gerechten werden netjes gedeeld, en naargelang het gepresenteerde, zo ook de verwondering. Filip Claeys wist na de Flemish Primitives opnieuw uit te pakken met een verbluffend gebracht gerecht, dat een prachtige ode was aan de zee. Het gespreksonderwerp en de blikvanger was uiteraard de blinkende glazen bokaal waarin levende grijze garnalen er lustig op los zwommenl. De durvers onder ons mochten aan de slag gaan met het bijgeleverde minischepnetje, om de vangst vervolgens in een smakelijk sausje de dippen. Dat laatste ging aan menig tafel gepaard met hilarische taferelen.

Tegen een sneltempo werden er door de helden van de dag vervolgens de alleraardigste verse groentjes aangedragen, ik durf zelfs vermoeden recht uit de tuin van Hertog Jan. Knapperige radijsjes iemand? Vers gedopte erwtjes met slaharten? Of toch liever dat flinterdun krokantje met kriekjes en een geblakerde asperge erbij? Mooi allemaal, wat niet direct gezegd kan worden van de manier waarop we alles zelf op onze borden kwakten. Maar hey, zo zouden we het thuis uiteindelijk ook doen en laat dat net de bedoeling geweest zijn.

De geserveerde wijntjes lieten zich meer dan vlot drinken. Een blik op de wijnetiketten leerde ons dat bij de selectie 'cooler dan cool' één van de criteria was. Van één van de wijnen werd speciaal voor Bloot! slechts één vat van 220 liter gebotteld. Ongefilterd en zonder toevoeging van sulfiet. In primeur heet dat dan!

Houtskool is mij niet onbekend, en als ze dat serveren op een bedje licht smeulend hooi dan weet ik dat er ons iets te wachten staat. En er stond ons wel degelijk iets te wachten, een verrassing zowaar toen bleek dat het houtskool verschillende geblakerde wortels en dergelijke waren. Heel straf!

Rijkelijk vloeiende wijn, de concurrentie van de disgenoten voor de geserveerde delicatessen... wie zal zeggen wat de reden was waarom ik van de high end tosti's, varkenswangen, hutsepot, bloemkool met spek, en de worst geen foto's heb. Het heeft er alvast niet minder om gesmaakt. Zodra het dessert geserveerd werd nog even de camera bovengehaald en een laatste foto genomen. Dominique Persoone, die de ganse avond aardig in de weer was, had nog een afsluitertje in petto, maar dat vonden we maar kak. Oordeel zelf maar!

Dikke pluim op de hoed van iedereen die aan Bloot! heeft meegewerkt, het was weer fantastisch. Voor de afterparty trokken we nog even richting rosse buurt, thuishaven van 'De Vitrine' van Kobe. Gezapig cocktails en pintjes drinken en daarna richting hotel. Topavond!

Studentenhaver

Euhm ja, mag ik schaamteloos die 'No Shit, Sherlock Award' kapen en vervolgens met plezier overhandigen aan de vriendelijke mensen van Colruyt? Niet meer dan normaal dat je informatie betreffende allergieën op de verpakking van je etenwaren zet, maar overdrijven is toch wel een tikkeltje belachelijk, niet?

Iemand met een notenallergie zou toch moeten weten dat er in studentenhaver noten zitten. Indien niet, dan is de doorzichtige verpakking toch een weggever zou je denken. En de slechte verstaander kan voor de zekerheid nog altijd even de ingrediëntenlijst checken. Maar als je na dat alles nog steeds de 'allergenen' waarschuwing nodig hebt - uiteraard iets van de fabrikant om zich in te dekken tegen eventuele schadeclaims - dan lig ik er echt niet van wakker dat je plots kortademig wordt en gemene uitslag krijgt. Idiots!

Beste Festivalhap, Maes Unscene 2011

Tja, als ik met de mysterybus mee mag richting 'Maes Unscene', dan ga ik niet alleen voor de gratis pintjes. Nope, dan nemen we er direct de diverse festivalsnacks mee door. Zoals al eerder gezegd blijken die tot nog toe allemaal geweldig te combineren met bier, al dan niet in hoge dosis gedronken. Over bier gesproken, een pintje aub!

Ik wou trouwens wel eens weten hoe die kleine Ixus het doet in de frontstage, in vergelijking tot zijn flink uit de kluiten gewassen achterneef de Eos 50D. Die laatste blijft maar wat vaak op stal wegens redelijk zwaar in combinatie met een slechte pols en schouder met werk aan. Snel een foto van A Brand weggeklikt alvorens de security me wegens te kleine camera uit de front kwam plukken. Meh! Eten dan maar!

Zekerheden in het leven, pizza van Sbarro op festivals. Tijdens mijn jaren van onwetendheid de absolute topsnack, nu vooral meer bodem dan pizza. Twee stuks als tegengewicht voor het gratis bier zou voldoende moeten zijn.

Slechts twee stukken pizza, want er lag nog een kipsaté met appelmoes te wachten. De saté lag overduidelijk al een tijdje onder de warmlamp, maar die appelmoes in plaats van een vettig sausjes was een welkome verrassing. Fris, fruitig en lekker!

En dan was er nog de pitta! Ik ben niet de persoon om iemands noeste arbeid af te breken. Alles wat op een bord komt, daar heeft iemand toch (veel) moeite voor gedaan, ook al is het maar een kartonnen bordje. Nee, zoiets afbreken ligt niet in mijn aard, maar die kleine Ixus heeft wel een foto genomen van wat ik op dat moment juist dacht!

Chef Chavroux

Chavroux, bij mijn weten zowat de bekendste geitenkaas van het land, wordt ten huize Coolinary vooral gekocht om als dip te dienen bij van die conische chipjes. Lekker smeuïg en een perfecte smaakmatch.

Het merk komt vanaf vandaag met een wel heel leuke actie op de proppen. Ze selecteerden namelijk 12 geweldige topchefs die in hun zaak een waar Chavroux driegangenmenu aanbieden. Feit dat het hier echte topchefs betreft doet vermoeden dat we hier net dat ietsje meer mogen verwachten dan die chipjes van mij die je hier wel eens bij het aperitief krijgt. Een culinair hoogstandje zoals op volgende foto misschien?

Extra interessant aan deze actie (gaat u vooral zitten), is dat er geen vaste menuprijs is. Na de maaltijd bepaalt u gewoon zelf de prijs van je ongetwijfeld felgesmaakte menu. Awel, ik vind dat een uiterst interessant ideetje, en als je dan kijkt welke restaurants er aan deze actie deelnemen biedt dat ongetwijfeld mogelijkheden om bij net dat ene restaurant dat al een tijdje op het verlanglijstje staat te gaan eten. Een overzichtje:

Dock’s Café, Antwerpen
Pastorale (**), Reet
Pakhuis, Gent
Bistro Refter, Brugge
Prêt-à-Goûter (*), Zolder
La Quincaillerie, Brussel
Les Brigittines, Brussel
La Table du Boucher, Bergen
Le Bistrot d’en Face, Luik
Si Jamais, Doornik
Le Fou est belge (*), Heure-en-Famenne
Le Cor de Chasse (*), Barvaux-sur-Ourthe

Reserveren kan vanaf vandaag 30 mei omstreeks 14:00h middels een klik op volgende link: www.chefchavroux.be. Vervolgens rest je enkel nog je vingers te kruisen dat nog niet alle tafeltjes volgeboekt zijn. Ondergetekende doet een poging er eentje bij Pastorale te reserveren wegens dichts bij de deur, maar zowel Refter als Le Cor de Chasse zouden me ook wel kunnen bekoren. Mij uitnodigen is trouwens strikt toegestaan, en voor één keer hoeft je dat niet veel te kosten.

Makreel & Buikspek

De vriendelijke Fabienne stuurde me een mailtje met de vraag of ik geen gerechtje in elkaar wou boksen waarin zowel vis als varken voorkwamen. Het budget voor 4 personen mocht vervolgens niet meer dan 20 € bedragen. Lijkt onoverkomelijk, maar als je een beetje uitkijkt valt dat geweldig mee. Ik heb een halfslachtige poging ondernomen en vond het resultaat, goed om te erveren als voorgerechtje, goed meevallen.

Nodig:

1 blok Breydelspek - 3.65 €

1 Gerookte makreel - 2,18 €

Bio Komkommer - 2,49 €

1 middelgrote wortel - 0,12 €

200 gr Yoghurt - eigen kweekcultuur en dus gratis

1 el Gegaarde mosterdzaadjes - 1,65 €

Marc de Champagne azijn - 3,65 €

Doen:

Voor de hangop, de yoghurt een dag voordien in een met een neteldoek bekleed vergiet. Plaats eventueel een gewicht op de neteldoek zodat het vocht nog beter uit de yoghurt kan, en zet weg in de koeling.

Snijd het buikspek in staafjes van gelijke grootte, verwarm een pan op het vuur en kleur de zijden van het spek kort aan op een hoog vuur. Uiteraard is vetstof in de pan niet nodig. Doe de spekstaafjes in een ovenschaal en zet +/- 45 minuten in een voorverwarmde oven op 60 ° C. Schil de komkommer met een dunschiller in flinterdunne reepjes, dep voorzichtig droog, maak er mooie rolletjes van en zet koud weg. Schil de wortel met een dunschiller in flinterdunne reepjes en steek hieruit rondjes. Deze rondjes in een plastic container doen, bestrooien met een weinig keukenzout, de azijn van marc de champagne en een uurtje koel wegzetten. De gerookte makreel (uiteraard kan je verse makreel zelf roken in een rookpan of barbecue, later meer daarover) van het vel ontdoen, voorzichtig fileren en portioneren in mooie stukken. Opgepast voor graten.

De wortelschijfjes, de makreel en het buikspek willekeurig op het bord plaatsen. De komkommerrolletjes een plaatsje geven, dotjes van de hangop van yoghurt op het bord spuiten en afwerken met de gegaarde mosterdzaadjes. Smakelijk.

De volle smaak van de gerookte makreel en het kruidige en zoutige spek combineert geweldig met de acide smaak van de yoghurt en de frisse knapperige groentjes. De gegaarde mosterdzaadjes geven het gerechtje extra pit. Lekker!

Maes Unscene

Een rustig weekendje, het mag wel eens. Geen wilde plannen, geen wilde nachten, gewoon rustig aan! Dat moet wel eens kunnen denk ik zo. Maar als de vriendelijke mensen van Maes dan plots op de proppen komen met de vraag of ik deel wil uitmaken van hun exclusieve Unscene feestje… tja, dan zet ik me vrijwillig terug in partymode! Ik heb heel het gebeuren zo’n beetje vanop afstand gevolgd op Facebook, maar het spreekt wel aan natuurlijk. Tig bussen met in totaal zo’n 3.000 mensen die naar een onbekende locatie rijden om een feestje te bouwen. Wie wil daar nu geen deel van uit maken

Zaterdag stapt ondergetekende dus in Turnhout de Maesbus op, richting niemandsland, dansschoenen vastgeknoopt en rockposes ingeoefend. Je mag zeggen wat je wil, het laatste jaar heeft Maes een wel heel sterk, en opmerkzaam reclameoffensief ingezet. Eentje dat ook toe te juichen valt natuurlijk, want gratis bakken bier, optredens in containers en een mysterieus feestje dat zijn weerga niet zou kennen… daar kan je alleen maar je petje voor afnemen.

Enige nadeel natuurlijk is dat de verwachtingen mogelijk zo hoog gespannen zijn, dat een en ander misschien tegenvalt. Denk bijvoorbeeld aan het onzalige idee van Pukkelpop om Live als surprise band te boeken terwijl iedereen dacht dat pakweg Pearl Jam er ging staan. Feit dat het morgen met bier is, mag hopelijk doen vermoeden dat het iets met een hoog en vettig rock gehalte zal zijn. Verslag volgt!

WK BBQ - scoren met het nagerecht!

't Is hier een weekje stil geweest, maar daar zat uiteraard dat Wereldkampioenschap Barbecue voor iets tussen. Maar aangezien 'geen nieuws, goed nieuws is'... mag die stilte niet zo erg zijn.

Even zag het er naar uit dat we met lege handen uit Gronau zouden terugkeren, maar dat was buiten het dessert gerekend. Jan (zie foto), en bij uitbreiding het ganse team, had er hard aan gewerkt en dat werd beloond met een mooie derde plaats. Helemaal niet slecht, zeker als je weet dat er maar liefst 73 teams uit 16 verschillende landen hun stinkende best aan het doen waren. Eremetaal dus, of liever ereplexiglas, zoals op de foto mag blijken.

Team gelukkig, ik gelukkig... en nu ons stilletjesaan voorbereiden op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue op 3 juli in Hoofddorp. Iedereen welkom, je weet nooit of er ginder per toeval ook iets te vieren valt.

Beste Festivalhap, Kastival 2011 - frituurtoestanden

De catering van een festival zegt vaak veel over het festival zelf. Heel veel! Dat er alleen maar frituursnacks zijn, hoeft niet noodzakelijk een ramp te zijn. Dat je zelf slechts één van de vier schrijffouten op het inderhaast bijeengekribbelde kartonnen menukaartje weet te verbeteren is zelfs hilarisch.

En de frietjes waren lang niet slecht. Niet geweldig, maar vooral lang niet slecht. Dat er vier man aan te pas kwam om ze te bakken durf ik zelfs charmant te noemen.

De 'boelet' was net als elke andere boulet op eender welk ander festival. Netjes ingesneden en toch net dat tikkeltje bevrozen aan de binnenkant. Op Kastival durf ik dat zelfs door de vingers te zien. Al was het maar omdat de mensen die frituurtje mochten spelen dat hoogstwaarschijnlijk dezelfde ochtend pas vernomen hebben. En als ze dan nog foto's trekken enzo, je zou voor minder zenuwachtig zijn.

Met veel plezier reik ik bij voorbaat de denkbeeldige prijs voor de 'meest goedgelovige medewerkers' uit aan het onovertroffen Kastival. Het is immers niet omdat iemand heel de dag in schabouwelijk Engels beweert te moeten optreden, dat je dat ook moet geloven. Toch bedankt voor de vele, vele pintjes, and much love from Manchester.

Flemish Foodies - Bloot

Geen idee wat uw plannen zijn deze avond, maar een poging doen om een reservatie te bemachtigen voor ‘Flemish Foodies - Bloot!’ is – neem het van mij aan – iets wat je je niet zult beklagen. Hun vorige feestje, ‘Bruut’ was er al boenk op, en alles laat uitschijnen dat het ook dit jaar het geval zal zijn. De ‘Flemish Foodies’ zijn trouwens luie rakkers geworden, het culinaire aspect van de avond besteden ze namelijk uit. Het is nu niet direct aan mij om uit de biecht te klappen en wereldkundig te maken welk schoon volk tijdens ‘Bloot’ in de potten komt roeren, die eer krijgen ‘de foodies’ deze avond zelf. En als er dan toch een tipje van de sluier gelicht dient te worden, dan zou ik op hun site eens gaan piepen wie er allemaal al als ‘gastchef’ aan bod is gekomen. De moeite begot! 't Tellertje tikt genadeloos weg en binnen een mum van tijd zijn die tickets weg. Er zijn nog zekerheden in het leven!

Plezant speelgoed - Big Green Egg

En of we blij zijn met onze investering, de Big Green Egg Large. Ziet er niet allen super uit, werkt ook nog eens geweldig. Drie van deze rakkers gaan vrijdag mee naar het wereldkampioenschap barbecue in Gronau en ze zullen hun peren zien, daar ben ik wel zeker van.

Daarstraks nog een klein oefensessieke gedaan en enkele theorietjes uitgeprobeerd die wonderwel bleken te werken. Luchtschuifkes hanteren, geen probleem.

En de temperatuur die blijft lekker netjes stabiel, wat een gemak. Ik ben fan, echt! Voor thuis misschien toch ook nog eentje overwegen?

Beste Festivalhap, Puntpop 2011

Afgelopen zaterdag een dagje op Puntpop in Wuustwezel doorgebracht, wat uiteraard weer een ideale gelegenheid was om naast fijne muziekjes hier en daar ook wat lekkers te scoren. En dat begon al direct in de heenrit. De snode gitarist van Colors Dead Bleed solliciteerde maar al te duidelijk naar een vermelding op coolinary toen hij een vershouddoos met muffins onder mijn neus hield. Uiteraard vallen ze uit de boot, maar die met chocolade waren wel het lekkerste wat ik die dag gegeten heb.

Bevers was de snackleverancier van dienst op Puntpop, met een breed gamma 'fastfood' in de aanbieding. Gouden tip voor Puntpop: als drankenbonnetjes evenveel kosten als eettickets, verkoop dan gewoon één jeton! Dat scheelt al gauw tien minuten aan de kassa. Iemand trouwens een pita? Natuurlijk ligt er op een festival niemand van wakker dat het gevacumeerde en diepgevrozen vlees op een sukkeldrafje in de kraam ontdooid wordt onder een loeihete zon. Als zelfs ik me dan toch nog laat verleiden tot zo'n pita, waarom zou je het dan in hemelsnaam uit het zicht doen? Soit, beetje groentjes onder het 'vlees', overdaad aan cocktailsaus... goed om er weer pakweg 3 optredens tegen te kunnen.

Nee, doe mij dan maar lekkere bami uit de wok. Dat het gloeiende plaatstaal tijdens het bestellen een mooie markering op mijn bovenarm achter laat wil ik er zelfs nog bijnemen. Dat de krokant gefrituurde kippensaté binnenin nog koud was daarentegen... daar ben ik dan weer geen fan van. Retourtje frietketel en een luttele 2 minuutjes later was hij wel ok, en zelfs goed voor een tweede portie. Opgelucht dat de kraamdame was!

Puntpop moest het van zijn bands hebben, en met Triggerfinger, Gabriel Rios, Diablo Blvd, Psycho 44 en consoorten zaten ze er pal op. De prijssnacks in de vorm van muffins nemen we de volgende keer zelf wel weer mee!

Le nouveau Jack Daniel's est arrivé

Vorige week nog was ik druk bezig de biografie van Slash te lezen. Het gekrulde tuig kent u voornamelijk van de periodes dat hij ondermeer bij Guns n' Roses en Velvet Revolver de snaren mocht beroeren. Een personage dat te pas - en achteraf bekeken mogelijk ook vaak te onpas - de revue passeerde was zijn goede vriend Jack. Lang voor 'Cristal' zijn intrede maakte in het hiphopmilieu, bereikte Jack Daniel's immers een haast mythische status in rock 'n roll middens. Geen vuige rocker met een morzel présence die het waagde zonder een fles van de genoemde whiskey in het openbaar te verschijnen. En die iconische fles, onderging recent zijn zoveelste make-over. Als je het mij vraagt zaten ze er bij JD bij hun vierde poging al boenk op.

En kijk, ik vind hier zo maar even een foto van Slash die ik nog geen jaar geleden getrokken heb? 't Moet niet altijd eten & drinken zijn. Een beetje rock 'n roll op zijn tijd moet kunnen.

Beste festivalhap 2011 - Groezrock, pizza

2011 is goed vier maanden bezig en naarmate de zomer dichterbij komt, zo ook de muziekfestivals. Reden tot gejuich alom want niet zelden staan die festivals garant voor een meer dan te smaken brok livemuziek. Tel daarbij een stralende zon, enthousiast publiek, enkele frisse pintjes en allerhande lekkere hapjes tussendoor, en de dag kan niet meer stuk. Coolinary zou Coolinary niet zijn, mocht ik niet van de nood een deugd maken en bijhouden waar er zoal goed te bikken valt. De catering op festivals mag dan vaak in handen zijn van dezelfde bedrijven, af en toe koop je met die eetbonnetjes iets dat er toch net een tikkeltje beter is dan de rest.

De zoektocht naar ‘de beste festivalhap van 2011’’ is bij deze officieel geopend. Vorig jaar ging Pukkelpop met de eer lopen dankzij een wel zeer fel gesmaakte portie mosselen. Een snelle blik op eigen site leert me dat dit verdorie nooit gepost werd. Chokri, mijn excuses! En uiteraard ook aan de mosselman van dienst, die zijn ticketje richting eeuwige roem door mijn vergetelheid teniet gedaan ziet.

Die zoektocht trouwens is een niet te onderschatten klus. Net zoals het gevarieerde aantal muziekstromingen, is het culinaire aanbod vaak even ruim, en een mens kan maar zoveel dingen eten. Een niet altijd even gematigd drankverbruik – eigen aan festivalbezoekjes – maakt de zaak er jammer genoeg niet makkelijker op. Niet dat ik mij na het drinken van enkele pintjes zomaar in de luren laat leggen hoor.

Groezrock had net als vorig jaar de eer en het genoegen het festivalseizoen voor mij op gang te trappen. Hoewel ik doorgaans met een grote bocht de festivalfrietkramen probeer te mijden – een incident met enkele curryworsten enkele jaren eerder ligt aan de basis van mijn fobie – had ik het vrijdagmiddag plots toch vlaggen. Tegen wil en dank zat ik plots een frietje te eten. Een lang niet onaardige Nederlandse deerne die plots in mijn gezichtsveld opdook stelde immers om nog onbegrijpelijke reden voor haar frietje te delen. Ja, dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik dus enkele pijltjes meegepitst, en zo snel het frietje op was, zo snel was ook de deerne verdwenen. Mijn ‘hongertje’ was helaas nog niet gestild dus overwon ik mijn fobie, en trok naar de dichtstbijzijnde stand voor een ‘frietje met stoofvlees’. “Het beste wat ik ooit gegeten had”, dacht ik, maar een tweede poging een dag later – en die keer zonder noemenswaardige hoeveelheden alcohol in mijn systeem – wist me van het tegendeel te overtuigen. Maar toch, de snack bij uitstek na flink wat pintjes.

Nee, ik was op een missie! Vorig jaar at ik in de perstent een verrukkelijke pizza, die indien dit jaar even smakelijk met een beetje meeval wel eens de hoofdvogel zou kunnen afschieten. Zaterdagavond was het zover en de kraamuitbater bleek speciaal voor mij – ik had de dag ervoor al even met hem gebabbeld – ansjovis gehaald te hebben. ‘Pizza margherita met extra ansjovis’, to go! Terwijl ik met de doos op de wei op zoek ging naar de vriendjes voelde ik me heel even een pizzakoerier. Iedereen was uiteraard benieuwd naar de pizza waar ik ondertussen al twee dagen over bezig was. In geen tijd waren de slices op en werd ik om een tweede portie gestuurd. Wat genoeg zegt natuurlijk. En er was nog ansjovis over ook. Dolletjes!

Funky B(r)unch

Vlotjes tot een flink eind de nacht in feesten, ik draai er mijn hand niet voor om. Als de vriendjes 's ochtends rond een uur of tien aan de deur staan met een ontbijt om u tegen te zeggen, dan lukt opstaan na amper 4 uur slaap wonderwel even makkelijk als anders. Cadeautje voor het winnen van de 'Komen Eten, Friends Editie'. Broodjes, koffiekoeken, 'bijval', drank. All in zeg maar.

Binnen de kortste keren werd de keuken ingenomen door het manvolk, cava werd uitgeschonken, ... het ideale begin van een lazy sunday! Dat de zon aardig zijn best deed om ons terrasje te doen baden in zijn gloed was mooi meegenomen.

Iedereen gezellig aan de rijkelijk gedekte tafel. En dat er ook kleine bengels rondliepen was de ideale gelegenheid om eindelijk die twee 'domoren' eens uit de kast te halen. Ik denk dat de chocomelk zo nog beter smaakte.

Enkele eischalen - ik kon het niet laten en had toch maar een smeuïg roereitje gemaakt- deden perfect dienst om een klein dessertje in te serveren. Panna cotta van kokos met mangocoulis. Dat laatste was de bedoeling althans, maar wegens tijdsgebrek is het een likje advocaat geworden. Even lekker, en visueel werkte het perfect.

Eerlijk, we doen dat te weinig zo gezellig samen iets doen. Dringend meer werk van maken!

SoyJoy, revisited

Van de verschillende repen SoyJoy die ik van de Insiders gekregen had bleef er nog eentje eenzaam over. En in tegenstelling tot de andere was ik niet van plan deze met appelsmaak uit te delen. Het leek me wel aardig om de reep een beetje te opwaarderen. Of althans een poging te doen.

Eigenlijk ben ik te lui om dat deftig aan te pakken. Oh, in mijn hoofd zijn er wel vage ideeën die, indien met de nodige kundigheid uitgevoerd, potentieel tot een deftig resultaat kunnen leiden. Het uitsteken van die reep is geen probleem, de appels met de gevreesde mandoline snijden evenmin. Maar dan slaat de verveling al halvelings toe. Het is te zeggen, dan moet het vooruit gaan. Appels uitsteken en besprenkelen met citroensap, de rest van de reep verkruimelen, quenelletje ijs pakken alles in sneltreinvaart. Alles in mij zegt dat ik de chocoladesaus moet negeren, maar om een of andere manier belanden er totaal zonder reden dan toch van die druppels op dat bordje. Hoe onnozel.

Frisse stukjes appel, SoyJoy reepje en ijs... lang geen slechte combinatie. Toch jammer van de chocoladesaus.

Water koken

Er zijn teveel kookprogramma's, waardoor ik me niet meer herinner in welke recent de Engelse uitdrukking "a watched pot never boils" voorkwam. Om maar te zeggen dat ik geen voorstander ben van water koken. Toen we pas verhuisd waren gebeurde dat met een pot op het fornuis, tegenwoordig gewoon met een waterkoker. Heel even heeft het er naar uitgezien dat we zo'n handige Quooker zouden installeren, maar dat is er helaas niet van gekomen. Ik zou potjandorie anders wel een goede 'ambassadeur' geweest zijn, want ik kan me niemand voorstellen die een meer hartsgrondige hekel heeft aan water koken. Dat duurt gewoon te lang!

God weet waar, maar ooit heb ik gelezen dat vele professionele koks de tijdspanne tussen het opzetten van het water en het uiteindelijke koken, net als ik verfoeien. Binnen de top drie ergernissen stond het. Het is zowat het culinaire equivalent van de periode tussen het intikken van je bankcode en het uitrollen van het opgevraagde geld maar soit.

"A watched pot never boils" dus! Eentje om te onthouden.