Hof Van Cleve ***

Aan gerenoveerde hoeves geen gebrek in de Kempen, maar heuvels hebben we helaas niet. Wij dus richting Kruishoutem in de Vlaamse Ardennen om er in een schoon gerenoveerd hoeveke op de top van een flinke heuvel eens lekker te gaan eten. Een beetje foodie weet dan dat het over het gerenomeerde Hof Van Cleve van de even vermaarde Peter Goossens gaat. Spannend.

Meevallertje, het wagenpark stond eivol (luxe)wagens zodat we onze gammele Mégane rustig in de straat konden parkeren, als laatste in de rij. Het gaf ook een extra minuutje om van de omgeving te genieten, terwijl we naar het restaurant wandelden.

Lieve Goossens - vrouw van - stond ons als haar vriendelijke zelf op te wachten. De jassen werden aangenomen en we werden voorgegaan naar onze tafel, nummertje vijf ving ik op, als dat al terzake doet. Eens gezeten kon het culinaire spel beginnen, iets wat uiteindelijk vier prachtige uren zou duren.

Samen met mijn Gin Tonic (schijfje limoen en een druppeltje Angostura Bitter) en vriendin haar champagne, een Billecart-Salmon rosé verschenen de eerste hapjes op tafel. Altijd een leuk moment. Vanaf het allereerste proevertje, een klein koekje 'hazelnootkorst met hangop en butternut', mocht inderdaad blijken dat er geen woord gelogen was van de lofzangen die we al over de keuken van de meester gehoord hadden. Even simpel als geniaal was het stukje 'ansjovis met paprika en komkommer'. Laten we het gebrek aan foto's nog even aan het moment wijten.

De eerste twee hapjes waren amper achter de kiezen, of de volgende werden gepresenteerd. Wat te denken van een 'canneloni met noordzeekrab, Granny Smith en groene kruiden'. Let op de miniquenelle ijs bij het hapje. Fris is hip, laat zoveel duidelijk zijn!

Nog een pareltje was de 'Hoevekip met gember en kikkererwt'. Heel uitgebalanceerde smaken allemaal, waar na twee happen jammer genoeg niets meer van over schiet. Mij mag je altijd uitnodigen voor een degustatiemenu met een stuk of dertig van deze lekkernijen. Direct present!

Het laatste hapje bestond uit twee delen, een warme en een koude bereiding, beide met pijlinktvis. Tartaar met stukjes zwarte kroepoek. Hoe lekker waren die zalige stukjes kroepoek - op basis van inktvisinkt dacht ik - wel niet! De warme bereiding was een combinatie met chorizo, opnieuw een schot in de roos.

Met al die hapjes zouden we het huisbereidde brood zowaar vergeten, dat toch ook het vermelden waard is. Brood met maanzaad, puntjes, speltbrood, brood met trappist van Westmalle, met spekjes... En dat zijn dan nog maar degenen die we geproefd hebben.

Ook aanwezig in al zijn eenvoud, mooie kommetjes van Pieter Stockmans, voor de gelegenheid met een grijs randje. 't Schijnt dat je de ateliers van Stockmans op de C-Mine site in Genk wel eens kunt bezoeken. Als er liefhebbers zijn voor fijne keramiek, u weet mij te vinden.

Overroepen of niet, levende garnalen zijn alomtegenwoordig in 2011. Noma, The Flemish Primitives, Flemish Foodies' Bloot en nu in Hof Van Cleve dus. Drie spartelende beestjes zagen vanuit hun plonsbadje hoe vriendin van njet gebaarde, en ook nu zou ik ze niet kunnen overtuigen. Maar als de grote Peter Goossens dan plots aan tafel verschijnt, haar aanspreekt met schatje, een garnaaltje onthoofdt en haar dit aanbiedt, dan durft ze niet anders. "En dat ik niet de jeannet moest uithangen en er ook eentje moest proberen". Awel ja, met kopke en al Peter. Met kopke en al! 't Blijft verrassend krokant en subtiel licht zilt. Als je de kans krijgt, echt eens proberen, en vel dan je oordeel.

De garnaaltjes luidden de eerste van 5 gangen (menu 'frisheid van de natuur') in, met naast de noordzeegarnaal ook zeemes in de hoofdrol. Het bleek hier om een drieluik te gaan. Een eerste bord met verschillende bereidingen van garnaal, waar mij vooral de smaakvolle geconcentreerde bouillon zal bijblijven.

Het zeemes werd mooi gepresenteerd in de messchelp, aangevuld met enkele smaakvolle en frisse accenten.

Zeevruchten zoals een mosseltje, een venusschelp, en grijze garnaal, aangevuld met venkel, bombarijst en een sausje. Paella Spaans zeg je? Vlaamser kan haast niet.

Bijna niet te geloven dat we na al het lekkers nog maar aan de tweede gang aanbeland waren. Deze keer stond de Sint-Jacobsvrucht centraal en mochten we weer rekenen op een koude en een warme bereiding.

Bij de koude bereiding was frisheid weer troef. In het bord naast de coquilles ondermeer gerookte paling, tartaar van oester, gegaarde mosterdzaadjes, viseitjes, zeewier, postelein, noem maar op. Wees er maar zeker van dat dit aardig weglepelt.

En de warme bereiding, een ode aan de herfst en de absolute favoriet van vriendin, was ook niet te versmaden. Kort gebakken coquilles, knolselder, girolles, postelein, groene kruiden en wat crunch.

Al langer dan vandaag kijk ik met twee bewonderende ogen naar de messen van de Gentse kunstenaar Antoine Van Loocke. Verschijnt er ergens iets in de pers, dan zal ik niet nalaten om die stukjes met veel gretigheid te lezen. Uiteraard wist ik dat we bij ons hoofdgerecht één van zijn exclusieve messen aangeboden gingen krijgen.

Daar waar kleine kindjes in plaatjesboeken altijd de hond en de kat eruit halen, moet ik als kleine snuiter bijzonder sterk geweest zijn in het herkennen van de muskusos. Volledig door toedoen van grootvader Van De Ven was dat. Het stond dan ook als een paal boven water dat ik het mes met hoornen handvat van de muskusos zou kiezen. Misschien had ik dat ook tegen vriendin moeten zeggen, want gecharmeerd als ze was door de groeven in het handvat pikte ze net dat mes eruit. Restte er mij nog vijf messen, waarop ik prompt voor het mes ging waarvan het handvat gemaakt was uit het penisbeen van een walrus. Nee, ik ben van geen kleintje vervaardigd! Ooit doe ik mezelf zo'n prachtexemplaar van een patattenscheller cadeau, zoveel is zeker!

Het hoofdgerecht was een mooi stukje rosé gebakken 'haas van bij ons', met aardpeer, grondwitlof en hazelnoot'. De civet van haas werd er aan tafel bij geserveerd. Sterke aardse smaken die mooi samengingen met de Westmalle Dubbel. Voor een keertje had ik eens geen aangepaste wijn besteld, kwestie van ten volle van het eten te genieten zonder tegen het dessert op m'n kop te staan. Bier dus, en als dat uit de Kempen komt kan dat niet slecht zijn.

Op een apart bordje van de hand van keramiste Ann Van Hoey kregen we nog een alleraardigst stukje haas voorgeschoteld. Een frisse pastille zeg maar, om in een keer te verorberen.

Nee, van het prédessert heb ik geen foto's, en dat is spijtig. Niet dat het lekje 'chocoladecocktail' buitenaards lekker was, maar de 'mokka ijs met peer' was dat wel. 't Is dat het niet gepast is om je kommetje leeg te lekken, anders had ik het zeker gedaan.

De eigenlijke desserts stonden natuurlijk ook als een huis. Bij het eerste, een pareltje met 'Citrus, ananas, dropplant, en chocolade Sao Thomé 70%' was de link met die Pimms koekjes van Lu uit mijn jeugdjaren opnieuw niet ver weg. Citrus en chocolade, het blijft een match made in heaven.


Grappig momentje bij het tweede dessert - 'Jonagold, whisky, caramel, vanille' - toen vriendin een bord gepresenteerd kreeg met op de rand in mooie chocolade letters proficiat geschreven. "Voor je verjaardag" wist de man van de zaal te zeggen. Een vergissing in het spel dachten we, want die was toch al goed een maand of drie gepasseerd. Op haar verjaardag kregen we effectief geen tafeltje te pakken wegens volzet, maar zelfs met vertraging mag zoiets gevierd worden in Hof Van Cleve. Sterk dat ze daar rekening mee houden! Machtig dessert ook!

Geen koffie voor ons maar thee. Muntthee, ik blijf dat de wintervariant van Mojito vinden. Heerlijke geuren die doen denken aan warmere tijden. Een ijspraline, een madeleine met speculaaskruiden, en oervlaamsche oliebollen. Teatime met zoete hapjes zoals de traditie het voorschrijft.


We schonken onszelf een tweede kom thee in toen men de 'trein van genot' voorreed. Een wagentje volgepropt met huisbereide lekkernijen. Er was nog een beetje plaats voor 'een bokkenpootje, een macaron en een chocoladehapje', dus waarom niet. En ook het perentaartje van vriendin was ongemeen lekker. Zo goed dat ik niet eens de kans kreeg om te proeven.

Vier uur genieten is dat dan, zo'n lunch in Hof Van Cleve. Feit dat we voor een aardige som aan cadeaubonnen hadden liggen hielp ons natuurlijk mooi op weg, want de laatste keer dat ik keek waren we nog altijd niet schatrijk! Niet voor elke dag dus, maar het is het sparen dubbel en dik waard.

Nespresso, Les Chocolats.

Ik zag er wel naar uit, zo op uitnodiging van Nespresso gaan dineren in het Brusselse Muziekinstrumentenmuseum. Dit alles om de release van hun chocoladelijn ‘Les Chocolats’ een beetje luister bij te zetten. Jammer maar helaas moest ik ter elfder ure verstek laten gaan wegens een ‘ziekje’. Spijt dat ik had toen ik de leuke reportage van collega-blogger Cuberdon & Macaron onder ogen kreeg.

Onder het motto ‘veel beterschap’ stuurden de mensen van Nespresso me alsnog een box op met daarin ‘Les Chocolats, Variations’, 50 proevertjes in 5 verschillende variëteiten. Het flinterdunne deklaagje chocolade kraakt er eerst heerlijk op los en vervolgens worden de intense smaken van de vulling op je losgelaten. De ‘Caramel Beurre Salé’ ging mijn favoriet worden, en hij kwam goed in de buurt. Maar er is er eentje die er nog bovenuit steekt en dat is de ‘Fusion Agrumes’. Zelfs na een halfje waan ik me terug in de tijd, zittend in de living van mijn grootouders, knabbelend op een stukje ‘Lu Pimms Sinaasappel’. Exact dezelfde smaak zeg ik u, en laat mij nu een sucker voor jeugdsentiment zijn. De ‘Vanille Rose’, de ‘Vinaigre de Framboise’ of de ‘Passion Gingembre’,… je mag ze allemaal proeven, maar van de ‘Fusion Agrumes’ blijf je af, akkoord? Lekker !

Over muilperen en oorvijgen

Half 6 zondagochtend. Vrienden hadden gevraagd hun feestje op te leuken met dansbare muziekjes en die taak zat er net op. Onderweg naar mijn fiets die op de markt van Turnhout stond, was ik getuige van een vechtpartij in wording, zoiets wat je van kilometers ziet aankomen.

Een beschonken persoon – laten we hem D noemen – daagt 2 passanten een beetje verbaal uit, er worden wat lelijke woorden heen en weer geroepen, en voor je het weet gaan de poppen aan het dansen. Terwijl één van de twee passanten maar al te graag ingaat op de uitnodiging om een robbertje te vechten, houdt de andere zich op de achtergrond. Ik doe hetzelfde doch probeer van een veilige afstand te bedaren. Zonder al te veel succes! Geen beider kemphanen lijkt aanzet te geven om ermee te stoppen dus hou ik het voor bekeken. Op het moment dat ik mijn fiets van het slot haal zie ik uit mijn ooghoek hoe D -hij ligt inmiddels op de grond - te lijf wordt gegaan met een verkeersbord. Een verkeersbord! Ik grijp net op tijd in, maar sta dik tegen mijn goesting wel zelf oog in oog met de vechtersjas.

Toeval wil dat ik een vlotte babbel heb, en daar waar ik een 'koek op mijn bakkes' had verwacht, bleek de tegenpartij toch te vinden voor mijn argumenten. Diplomatie omstreeks 5.30 h ‘s nachts! Dat het inderdaad geen goed idee is om iemand tot gort te slagen met een verkeersbord omdat zoiets wel eens nefaste gevolgen zou kunnen hebben begreep hij wel.

Een groepje straatschorem - ik gok met een gemiddelde leeftijd van een jaar of 17 - was inmiddels op het strijdtoneel verschenen. 'Outnumbered by idiots' heet zoiets. Nu goed, de strijd was gestreden en alles leek zijn gewone gangetje terug te gaan. Tot de genaamde D het nodig vond verhaal te gaan halen bij de initiële tegenpartij natuurlijk. Binnen de kortste keren lag hij terug op de grond en werd hij door een man of 5 geschopt dat het een lieve lust was. Ik dus er opnieuw tussen om de oudste van D af te trekken, en opnieuw haalde hij het niet in zijn hoofd zich tegen mij te keren en droop hij af.

Ik draai me om om de overige vier te doen stoppen en mocht aan de lijve ondervinden dat het jonge gespuis bij het krieken van de dag blijkbaar niet echt staat te springen om aangesproken te worden over zinloos geweld. Binnen een fractie van een seconde werd ik door de jongens getrakteerd op enkele muilperen en een koppel oorvijgen, en verdwenen ze even geruisloos als ze gekomen waren de nacht in.

Culinair is het allerminst, maar wel een goed verhaal, niet? En dankzij de muilperen en oorvijgen kan het net nog op coolinary! En raad eens wat er stilletjes komt piepen vanonder mijn brilmontuur? Een bescheiden 'shiner' jandorie! Een gekloven lip en de barstjes in mijn oren vielen niet op, het blauwe oog daarentegen!

Sergiology

Gisteren naar de boekbeurs geweest, iets wat toch al weer een jaar of 20 geleden was. Een klasuitstap als ik het me goed herinner. Grote mensenmassa’s, ik ben daar niet zo voor, vandaar. Waarom gisteren dan wel naar de boekenbeurs afzakken? Omdat Tony Le Duc en Sergio Herman gisteren de tijd rijp achtten om eindelijk een tipje van de sluier te lichten van het boek waar ze al ongeveer twee jaar in alle geheimzinnigheid aan werken. Geen boekvoorstelling dus – die moet nog gedrukt worden – maar een kleine voorbeschouwing. Een proevertje zo u wil!

De heren schonken zich een glaasje champagne in en staken van wal met een mooi stukje film van ongeveer 4 minuten, een verzameling van impressies als het ware. We zagen Sergio aan de zee, een man in een museum met een ‘audioguide’, een citrusvrucht en vakbroeder Heston Blumenthal. Maar ook de inhoudsopgave van het boek, dj Sven Vath, kenmerkende portretten van de hand van Stephan Vanfleteren en foodfoto’s van Le Duc. Dat Sergio zich wel vaker laat inspireren door kunstenaars, Ibiza, de zee of muzikanten is gekend, in het boek krijg je hierover meer tekst en uitleg. Geef bijvoorbeeld de paginanummer in op de meegeleverde audioguide en Sergio himself geeft je met zijn zoetgevooisde stem de gepaste commentaar. Of Heston Blumenthal. Of René Redzepi. Of luister gewoon enkele minuten naar het ruisen en klotsen van de zee. Mooi!

Sergiology – want zo gaat het boek heten - wordt dus duidelijk geen kookboek, maar een uniek tijdsdocument waarin driesterrenchef Sergio Herman ons een blik gunt op de mens achter de mythe. Meer dan 400 pagina’s plezier, gebundeld in een zwarte luxebox. Uniek zoals we het van Uitgeverij Minestrone gewend zijn. Weldoordacht, mooi vormgegeven… een hebbeding als het ware. Dat laatste mag je trouwens letterlijk nemen gezien er slechts 2.000 exemplaren gemaakt zullen worden. Wil je jezelf van een exemplaar verzekeren, dan kan je mits het betalen van een voorschot van 65 €, op www.sergiology.com nu reeds intekenen op een kopie. Leuk is dat je het nummer van je boek zelf kunt kiezen. Troost jezelf echter de moeite op zoek te gaan naar het nummer 1977, want die is reeds voorbehouden. Wat moet ik zeggen, ik ben trots op mijn geboortejaar.

Nog groot nieuws! Sergio Herman gaat boeken uitgeven. Niet dat hij stopt met koken, maar levenslang gaat hij nu ook weer niet achter de kachel staan. En als de gelegenheid zich voordoet om tot Minestrone toe te treden, dan grijpt ook Sergio die kans met beide handen. Dat is uiteraard goed nieuws voor foodies. Minestrone had er al een handje van weg om met geweldig leuke uitgaves op de proppen te komen, iets in mij zegt dat dit nu nog meer het geval zal zijn. Iets om naar uit te kijken.

... may the forks be with you!

"May the forks be with you", de licht aangepaste Star Wars quote staat hier al enkele jaren als ondertitel op coolinary, af en toe afgewisseld met "will write for food". Niet dat ik een grote Star Wars fan ben, het klinkt gewoon lekker cool. En wie ben ik dan om jullie onderstaande foto te onthouden, het resultaat van een rondje rondsurfen op het net. Als die niet geweldig is, dan weet ik het ook niet meer!

Pure C

Na een iets te korte nacht en een last minute ontbijt (boterhammen met Meli Choco,) lieten we het ‘Venetië van het Noorden’ achter ons, en trokken we richting ‘Ibiza aan de Noordzee’. Een rit van amper een half uurtje, slingerend door het Brugse platteland en de Zeeuwse polders. Met een herfstzonnetje dat aardig stond te blinken aan de heldere hemel zou het geen slecht idee geweest zijn om een fiets te huren om zo Sluis en omgeving, op een gezapig tempo te ontdekken. Maar we hadden al andere plannen, een waardig alternatief zelf. We draaiden de Boulevard de Wielingen op, en lieten de zuilengalerij ons begeleiden tot ‘het Strandhotel’, de laatste blok in een rijtje van een stuk of 5 appartementsblokken. Op het eerste zicht doet niets vermoeden dat uitgerekend dit hotel - met bouwjaar allicht ergens laat jaren zeventig - de achtergrond vormt waartegen Pure C mag schitteren. En Pure C, dat is ondertussen genoegzaam bekend, is de Resto/Bar van het culinaire meesterbrein Sergio Herman.

Pure C bevindt zich op de tweede verdieping van het Strandhotel, en zodra de liftdeuren openen waan je jezelf in een parallel universum, waar de jaren 70 tristesse slechts een vage herinnering is. Het sfeervolle en trendy interieur, de loungy achtergrondmuziek, de hippe zitmeubels… alles draagt bij tot het concept van Sergio, een sfeer creëren zoals hij die mag beleven op zijn favoriete Ibiza. En het mag gezegd worden, die sfeer zit direct goed. We kregen een plaatsje toegewezen aan één van de 2 witte designerbooths, die elke op zich bestaan uit 4 afgescheiden zitgelegenheden. Houten sculpturen trekken de strakke lijn door naar de natuur, die zich in de gedaante van duinen en de zee, pal achter de glazen wand bevindt. Pure Sea indeed!

Op vakantie - en zo voelde het – willen we de bewandelde paden wel eens verlaten, dus kozen we als aperitief een cocktail van het huis in plaats van een glas bubbels. Vanuit de bar, welke van het restaurantgedeelte gescheiden is middels getint glas, verscheen in no time onze aperitief, een cocktail van ‘Granny Smith met gin en viooltjes’. Lekker fris, tikkeltje zuur, ongetwijfeld zoals Sergio het graag heeft. Uit de kaart die we voor ogen gekregen hadden ging onze voorkeur uit naar het ‘Beleven, delen en proeven’ menu, een lofzang van wat de keuken te bieden heeft.

Ondertussen werden ook de aperitiefhapjes door verschillende casual geklede zaalmedewerkers aangedragen. Laat schijn vooral niet bedriegen, want achter dat informele uniform schuilt immers een gedreven vakkennis. Niet zelden maakten ze in het verleden - net als het keukenpersoneel, aangevuurd door Syrco Bakker - de dienst uit bij het grote zusje Oud Sluis, nog altijd de referentie in culinair Nederland. Dit terzijde. Hapjes dus! ‘Marokkaans brood met humus en harissa’, ‘knapperige olijfcrostini met een frisse tzatziki’, ‘een krokantje met olijf, aubergine en gekonfijte tomaat’… wereldse combinaties, vol van smaak!

Een eerste bordje om te delen, waarvan ons niet direct duidelijk was of het nu nog bij de hapjes hoorde, dan wel een frisse starter was. ‘Verschillende bereidingen van biet, met een hangop van yoghurt’. Fris was het alleszins. ’t Bleek uiteindelijk nog een extra hapje te zijn.

Het menu stak pas echt van wal met een lekkere ‘oester met groene appel, venkel en curry’. Frisse zuurtjes, krokante texturen, een vlezige zilte oester, de smeuïge curry, een tikkeltje pit… allemaal aanwezig en dit zonder te overdonderen.

Met de ‘salade met pompoen, linzen en waterkers’, kregen we wederom een te delen bordje voorgeschoteld. Vriendin zelden zo vol verwondering naar eten zien kijken. Even wikken en wegen en na enkele happen kwam het. “Dit is ongetwijfeld het lekkerste dat ik ooit gegeten heb.” Ze is ondertussen wat gewoon, en wat simpele, eerlijke producten betreft heeft ze met haar macrobiotische /biologische verleden ongetwijfeld een streepje voor. Ik herhaal: “het lekkerste wat ze ooit gegeten had”, en ze meende het voor 100%. De kunst van het koken zit niet in het toveren met luxeproducten, maar in het verheffen van simpele alledaagse producten tot iets hemels. Kijk eens aan, een quote die je van mij mag hebben!

De laatste starter was een ‘gelakt stukje Berkshire buikspek met verschillende bereidingen van bio worteltjes, quinoa en ketsjap’. Het Berkshirevarken heb ik leren kennen toen we er mee aan de bak moesten op het Belgisch Kampioenschap Barbecue in 2009. Een zalig stukje vlees dat bijna smelt op je tong. Halfweg en al helemaal fan van de gerechtjes van chef Syrco Bakker.

Met de Noordzee binnen het gezichtsveld surften we rustig verder onze de golf van contentement. De ‘gekonfijte kabeljauw met paddenstoelen, pasta, aardpeer en optionele truffel’ was een schot in de roos. Opnieuw! Boterzachte kabeljauw, een aangenaam velletje pasta en een overheerlijk sausje. Mijn favoriet. In het glas een fris geserveerde rode wijn met uitgesproken stalgeur, en dat was niet gelogen. Ik waande me op de Turnhoutse kermis, ergens ten tijde van mijn jeugdjaren toen daar nog levend pony’s stonden. Niet eens een onaangename flashback/geur eigenlijk. Jammer dat ik begot niet meer zou weten welke wijn het was!

Vriendin is wel fan van kool in al zijn soorten, dus met de ‘jonge eend, koolvariëteiten, hazelnoot en jus’ die volgde zat het ook wel goed. Zelf bleek ik me ondertussen aardig te bekwamen in de kunst het gerecht van het stijlvolle ‘deelbord’ met Pieter Stockmans signatuur (coolinary blauw zeg maar), met chirurgische precisie over te hevelen naar mijn eigen bord. Blijven oefenen en een plaatsje aan de passe wenkt.

Ik vind het altijd jammer dat de desserts, op de snoeperijen bij de thee na, altijd het einde van het tafelen inluiden. Niet dat wij daarom minder graag desserts eten, begrijp me niet verkeerd. Met de creatie van ‘Kokos, yuzu en groene thee’ werd er afgesloten op het zelfde elan dan er gestart werd, namelijk lekker fris en een tikkeltje zuur. Het ‘Beleven, delen en proeven’ menu aan 59 € per persoon – een schijntje voor wat je gepresenteerd krijgt, kan ik iedereen van harte aanraden.

Euhm ja, wie de jarige was? Verjaren op de sluitingsdag van restaurants heeft zo zijn voordelen. Twee dagen in het weekend vieren bijvoorbeeld! Een extra gerechtje uit de keuken dat niet veel uitleg nodig heeft. Chocolade, lekker!

En wat doet een mens na zulk een godenmaaltijd? Richting Sluis rijden om daar eens even op de kaart te piepen natuurlijk!

Hertog Jan **

De vorige keer dat we bij Hertog Jan in Sint Michiels aan tafel zaten, was om vriendin haar verjaardag te vieren. Niets dan lof daarover zodat we afgelopen vrijdag, een jaar en zo’n drie maanden later, er voor een tweede keer de voeten onder tafel mochten schuiven. Nu met mezelf in de rol van het feestvarken.

Dat er in de kast nog een bongobon ‘Sterrenrestaurants’ lag, was reden genoeg om werk te maken van die reservatie. De bon in kwestie ter waarde van 135 € was goed voor 3 gangen, exclusief wijnarrangement. Upgraden met een extra gerechtje (en extra hapjes, dessert, snoeperijen) bleek geen enkel probleem, dus waarom ook niet. Her en der vallen er op internet klaaggezangen te lezen over het reserveren via zo’n bongobon, afwijkende goedkopere menu’s en dergelijke, maar daar was hier absoluut niets van te merken. Niet dat we daar ook maar een seconde aan twijfelden.

Het was gastheer Joachim die ons opwachtte en naar onze tafel in de knusse veranda begeleidde. Voor mij wederom een plaatsje met zicht op de open keuken, zodat ik terloops een blik kon werpen op het kloppend hart van Hertog Jan. Ongeacht het feit dat onze menukeuze reeds per mail werd doorgegeven kregen we toch de kaart aangeboden, al was het maar om een indruk te krijgen van het lekkers dat werd aangeboden. Iets wat ik trouwens wel wist te appreciëren.

Als aperitief gingen we uiteraard voor een glaasje champagne van het huis (André Clouet) - we hadden nu eenmaal iets te vieren - welke het gezelschap kreeg van maar liefst 6 fijne hapjes: ‘een passievruchtmeringue met ganzenlever en zoethout’, ‘aardappelkrokantjes met een hemelse huisbereidde currydip’, ‘een scheermes met ponzu en komkommerbloem’, ‘parmezaanchips met poeder van tomaat’, de oude getrouwe en persoonlijke favoriet ‘aardappel met koffie, vanille en mimolette’, en als laatste 'een gelei van mango met een krokante canneloni van cola gevuld met ganzenlever'. Starten in stijl!

Zitplaats met perfect zicht op de keuken, allemaal goed en wel, dat wou ook zeggen dat vriendin de trotse bezitter was van een plaatsje dat net dat tikkeltje beter belicht was dan de mijne. Om maar te zeggen dat ik niet van alle gerechten foto’s heb. Zoals van het eerste bijvoorbeeld, een gedurfde maar fel gesmaakte ‘tartaar van langoustine met framboos en vanille’. De zachte smaak van langoustine, in combinatie met de frisse zuurtjes van framboos en de subtiele vanilletoetsen … het werkte wonderwel.

Let bij de volgende foto’s direct ook even op het aantal ‘handeling per bord’. De moeite als je thuis aan de slag wil gaan om dergelijke kunstwerkjes te reproduceren. ‘Coquilles, aardappel, haringkaviaar en fijne groenten uit eigen tuin’. Een toefje hier, een rondje daar, een likje jus en gerechtje klaar. Iets in mij zegt dat het net niet zo simpel is. De huisleuze 'Eenvoud is niet eenvoudig' indachtig was dit ongetwijfeld mijn favoriete gerecht van de avond.

Dat de boerderij in Zedelgem ondertussen op volle toeren draait werd per gerecht duidelijker. De dagverse oogst kreeg steeds een prominentere rol. Bij het volgende gerecht bijvoorbeeld, een creatie van ‘gemarineerde en gerookte gele en rode bietjes met een gazpacho van kersen’, een extraatje van de chef. Geloof me als ik zeg dat de foto het gerecht oneer aan doet.

De luxe van zo'n groentetuin, of liever private boerderij, kan niet anders dan de droom zijn van elke chef. Getuige daarvan de alleraardigste worteltjes bij het volgende gerecht. 'Gekonfijt Limousinlam, met wortel, specerijen en sinaasappel'. Vriendin vond het een tikkeltje jammer voor het beestje, maar het getrancheerde stukje lamsnek was zo zalig zacht dat de gevoelens van meelij al snel naar de achtergrond werden gedreven. Smaken dat het deed!

Of er iemand per toeval zin had in kaas voor het dessert? Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Vriendin en ik deelden een bordje en lieten ons bij de keuze uit het gigantisch aanbod met plezier leiden door de sommelier en de kaasmeester, twee jonge snaken die een fantastische kundigheid wisten te etaleren. Lekkere kaasjes, compote van vijgen en eentje van abrikoos... waarom kiezen tussen kaas of dessert als beiden een optie zijn? Het valt trouwens echt op dat Hertog Jan uitermate jong talent in hun rangen heeft, zonder daardoor aan kwaliteit te moeten inboeten. Heel bemoedigend voor de toekomst.

Bij onze vorige passage kregen we niet één, maar twee desserts. Deze keer drie, stuk voor stuk en lust voor het oog. In het eerste dessert primeerden de smaken 'Pinda, banaan en chichorei'. Van smaak deed het een beetje denken aan een Snickers Ice Cream. De luxeversie weliswaar!

Het tweede dessert bestond uit 'gepofte rijst, boterkaramel en yoghurt'. Smeuïg, krokant, zuur... allemaal present, lekker!

Bij het presenteren van het derde dessert kon ik mijn enthousiasme amper verbergen. De 'Koffie, zoethout en passievrucht', hadden we al een keertje gegeten en meer dan goed bevonden. Een uitermate frisse afsluiter, met die ongelofelijk verfrissende ijsparels.

Bij een thee uit eigen tuin - éénmaal citroengras, éénmaal verbena - konden we nog even mijmeren over de culinaire wandeling doorheen de keuken van Hertog Jan waarvan we de afgelopen 4 à 5 uur konden genieten. Niet dat die er al op zat, want er volgden nog verschillende snoepertjes in de vorm van pralines. Toen er ook nog eens oliebollen uit de keuken tevoorschijn getoverd werden, was het tijd om van een digestiefje te genieten. Het werd een Madeira van 1977, mijn geboortejaar, die ik de sommelier bij een aanpalende tafel had horen aanprijzen. Niet dat ik ooit Madeira drink, maar een folieke op je verjaardag moet er af kunnen. Een folieke van 29 € zo bleek achteraf tot groot jolijt van vriendin.

Na zo'n relaas kunnen we niet anders dan besluiten dat we het weer enorm naar onze zin hadden in restaurant Hertog Jan. Bij wijze van cadeautje kreeg ik zelfs nog een pin aangeboden van huiskeramist Carlo Van Poucke. Een uniek stuk waardoor ik in één klap ook nog eens lid ben geworden van een exclusieve club. Waarmee ik eigenlijk al teveel heb gezegd, zo exclusief. Mag ik u Hertog Jan aanraden? Ja? Bij deze, zeker doen!

Le Pain Quotidien

Jezelf af en toe eens een vrije dag gunnen, 't is geen overbodige luxe. In een tijdspanne van amper 24 uur 2 restaurantreservaties in je binnenzak steken is dat wel. Al een geluk dat ik niet vies ben van een beetje overdaad op tijd en stond. Ook dat moet je jezelf kunnen gunnen. Vriendin en ik dus richting Brugge voor een diner bij Hertog Jan, een hotelovernachting, een ontbijt bij een vriendin, en een ritje richting Cadzand voor een lunch bij Pure C. Dat is veel eten en weinig tijd, maar om nu op een lege maag door het prachtige Brugge te slenteren? Ik dacht het niet.

De markt over, toeristenmenu's ontwijkend, op zoek naar hete soep. Links of rechts? Bij gebrek aan een tripstick koos vriendin voor links. Een goede keuze toen bleek dat op een meter of 50 een Pain Quotidien opdook. Soep van de dag voor mevrouw, boterham met erwtjeshumus en crispy bacon voor mijnheer. Het weekend smakelijk inzetten heet dat!

Secret Santa

Secret Santa, vorig jaar had ik er her en der al over gelezen en ook nu bij Sarah zag ik het onlangs passeren. Waarom niet, ik ga ook maar eens meedoen met de Secret Santa van Tess. Waarom wel? Omdat ik heel graag pakjes krijg natuurlijk. Een tikkeltje schaamteloos, dat zo verkondigen met je eigen verjaardag in het vooruitzicht, maar zo zijn we. Graag cadeautjes geven, zo zijn we gelukkig ook!

Het idee achter Secret Santa is simpel. In de eerste plaats ben je natuurlijk super gemotiveerd. Dan kan je jezelf inschrijven bij Tess voor 31 oktober, moodboard bijvoegen, en plechtig beloven een cadeautje van+/- 10 € te versturen naar de opgelegde persoon. Heel veel creatieve bloggers maken natuurlijk zelf hun cadeautjes, het is echter geen verplichting. Wat niet wegneemt dat ik eens goed mijn best ga doen. De mij toegewezen persoon kan maar beter fan zijn van huisgemaakte lekkernijen, kwestie van in de ‘coolinary’sfeer te blijven natuurlijk. In ieder geval, foodbloggers unite, en doe vooral ook mee met dit leuke initiatief.

Brasvar & Spirits of the Sea

Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van 'Brasvar'kens' gehoord. Tot ik tijdens Bloot! van de Flemish Foodies bij Kristof en Angelique van het gevierde landbouwbedrijf Verbivar aan tafel mocht zitten natuurlijk.

Los van het feit dat deze antibioticavrije beestjes op het einde van de rit op ons bord belanden, moeten dit zowat de gelukkigste varkentjes zijn die er rondlopen. Hun dieet, een uitgebalanceerd menu van rijstpap, gestoomde aardappelen, maïs van eigen teelt, kaaswei van een naburige kaasmakkerij, en draf van jeneverstoker en whiskydistilleerder Filliers. Parels voor de zwijnen zou je denken, maar niets is minder waar. Het bewijs wordt geleverd door de afnemers van dit kwaliteitsvarkensvlees: Restaurant Volta, L'Auberge du Pêcheur, Belgocatering, Slagerij Dierendonck,... om er maar enkelen te noemen.

Op 29 en 30 oktober kan je in het casino van Koksijde terecht voor Spirits of the Sea, de tweede editie inmiddels van dit whisky en spirits festival. Hoewel ogenschijnlijk vergezocht, ligt de link met het Brasvar'ken voor de hand. Chef Ivan Puystiens van Oh restaurant zal er immers de unieke smaak het Brasvar'ken koppelen aan de Goldlys whisky van Filliers. Indien een mals en sappig stukje varken - 18 uur gegaard en gegrild op de Green Egg - of een flinke borrel absoluut je ding zijn, dan weet je waarheen! Laat het smaken, maar geniet met mate. Van die borrels althans!

Alle kleuren van de regenboog

Het is weer zover. Vriendin staat opnieuw een paar weken gekleurde cakes te bakken voor een experimentje tijdens haar lessen. Fotograaf Henry Hargreaves ging haar enkele jaren geleden voor, en het resultaat - eten in alle kleuren van de regenboog - mag er wel zijn. Eetbaar? Dat is nog maar de vraag.

Een beetje kleur, dat mag zo wel tijdens de heftst denk ik dan!

Stokjestijd

Lap, ’t is weer van dat. Een stokje toegestuurd gekregen van ex-collega Sylvie, die van mij op deze manier 10 al dan niet gekende weetjes wenst los te peuteren. Omdat ze een braafke is zal ik dat met veel plezier een keertje doen, al moet er wel rekening mee gehouden worden dat ik geen hond heb en ik niet met stokjes gooi. Ook niet digitaal, nee, tenzij iemand zich geroepen zou voelen om te apporteren.

* Ambitie, dromen en plannen, ik loop er van over. In 2006 had ik het geweldige idee om ’s lands populairste muzikanten hun favoriete receptjes te ontfutselen. In 2007, een vol jaar later, heb ik een halfbakken poging ondernomen. Op 4 juni postte ik een eerste recept en wel van de Fixkes. Strak plan, Studio Brussel had het er in hun popnieuws over, en diezelfde zomer passeerden oa Hitch, El Guapo Stuntteam, Zornik, Confuse The Cat, Nid & Sancy en The Rhythm Junks de revue. En toen was het ’t gedaan wegens te moeilijk in contact komen met die Vlaamsche Sterren. Drie jaar later, in 2010 was er dan Cook ‘n’ Roll, een boek waarmee ik mijn wilde plan in uitvoering zag komen. Zonder dat ik er iets mee te maken had weliswaar. Een gemiste kans, zeker als je weet dat ik mijn naam ooit in een boek wil zien pronken. In mijn hoge hoed zit nog zo'n projectje, en dat ga ik aan niemand zijn neus hangen.

* Los van het feit of er al dan niet een record mee te breken valt heb ik me voorgenomen om op een dag eens 100 bitterballen te eten. Zomaar, omdat de kans bestaat dat het moet lukken. De keren dat wij naar de frituur gaan bestel ik trouwens altijd een portie bitterballen. Kwestie van een aperitiefhapje op te kunnen smikkelen in de auto of op de fiets. Volgens vriendin moet die recordpoging zowat het domste idee geweest zijn dat ik de laatste maanden heb gehad. We zullen zien wie laatst lacht!

* Ik ben iemand die moeilijk nee kan zeggen. Daardoor sta ik vaker dan me lief is plots met een fototoestel op een trouwfeest, of erger, in een kerk ofzo. En ik doe dat niet graag want dan kijkt iedereen naar mij. Ik leer gelukkig bij. Zopas nog iemand voor een trouw afgewimpeld. Blij dat ik was. Foto’s trekken op festivals doe ik dan wel weer graag, kwestie van goed loos te kunnen gaan. Wees er maar zeker van dat wij mening artiest het nakijken geven!

* Mijn zus woont in Sunderland, nabij Newcastle, en later deze week verhuist mijn vader naar het zonnige Kreta. Iets in de genen gok ik. Het mag dan ook niet verbazen dat ik, in tegenstelling tot mijn vriendin, perfect mijn draai kan vinden in grote steden. Een weekje New York, Barcelona, een dag Brussel, Antwerpen of Gent, laat die gezellige drukte maar komen. Als de lotto een tikkeltje wil meewerken dan zou ik niet de minste moeite hebben om in één van eerdergenoemde steden te gaan wonen. Voorlopig zijn we echter nog altijd gedomicilieerd in het mondaine Turnhout, parel van de Noorderkempen.

* Alom geweten, ik heb geen rijbewijs. Ik rij met de fiets, het openbaar vervoer of gewoon, als passagier. Dat lukt trouwens perfect, al zie ik me soms genoodzaakt op een ander te overnachten, gewoon omdat ik anders niet meer thuis geraak. Misschien moet ik er toch maar eens werk van maken, al was het maar om mij niet voor de zoveelste keer te moeten verantwoorden waarom ik geen rijbewijs heb. Zie ook het laatste puntje!

* Het is een droom van mij om ooit in een horrorfilm mee te spelen, en dat is allemaal de schuld van de film “The Return of the living dead”. Feit dat het er niet direct inzit geeft mij ook de mogelijkheid een beetje kieskeurig te zijn over de rol die ik zou willen spelen, namelijk die van een zombie. Gerafelde kleren, freaky make-up, beetje heen en weer schuifelen, wat mompelen en iedereen angst aanjagen. Als ik het zo lees lijkt het wel het draaiboek van het laatste optreden van Amy Winehouse, maar soit. Op Graspop dit jaar even kort staan kletsen met de grote Rob Zombie, die naast muziekjes ook nog eens filmpjes maakt. Tot mijn grote spijt had hij niet direct nog een projectje op til staan waarvoor hij een uit Belgë overgevlogen zombie nodig had. Jammer. Eric Van Looy, wij moeten eens babbelen makker.

* Net zoals bij Sarah wordt er ook in onze living wel eens wat afgedanst. Meestal wil dat zeggen dat we molenwiekend op onze luchtgitaar rammen, al willen we in een goede bui ook wel eens een stukje uit het gedrocht ‘Grease’ naspelen, of ons aan een kleine slow wagen. Die laatste twee echter enkel bij hoge uitzondering, dus misschien best die luchtgitaar onthouden!

* Sinds de ramp in Fukushima gaat het niet zo denderend met het toerisme in Japan. Om daar iets aan te doen gaat de Japanse overheid gratis 10.000 retourtickets aanbieden, en ik ben zinnens er daar eentje van op mijn naam te zetten. Een week lang de culinaire geneugten van hoofdstad Tokyo ontdekken lijkt me wel iets. Volgens de collega’s is het nu al zeker dat ik in die opzet ga slagen, want ik kan mezelf schijnbaar goed verkopen. Benieuwd of ik in aanmerking ga komen!

* Een vijfde plaats op het Belgisch Kampioenschap Barbecue, 2 jaar op rij de eerste plaats op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue en een derde plaats voor ons dessert op het Wereldkampioenschap Barbecue. Mooie adelbrieven die we met Qlinaria tijdens ons tweejarig bestaan bijeen gescoord hebben. Ik zou dan ook liegen als ik zeg dat we niet de ambitie hebben om volgend jaar nog beter te doen. Een ding is zeker, als underdog gaan we niet meer aan de start kunnen komen. Ach, zolang het maar plezant blijft!

* Ambities, dromen en plannen, allemaal goed en wel, maar ik ben ook een beetje een tamzak. Pas op, zowel in de keuken als op professioneel vlak ga ik uiterst georganiseerd te werk, en als ik mijn zinnen ergens op gezet heb, ga ik er voor! Maar toch… een beetje een tamzak dus en ik vind dat niet zo erg!

Presenting... Snowballs!

Sint en Piet, ze zijn er weer vroeg bij dit jaar. Chocolade, marsepein, speculaas, noem maar op. Er is grof geld mee te verdienen met die feestdagen, al moet je wel je waren gewoon goed op tijd op de markt brengen. Zodra de feestdagen gepasseerd zijn – of het nu Kerst, Pasen of Sinterklaas betreft - wachten er immers onherroepelijk de afprijsbakken. Zelfde product, helft van de prijs! Was er maar een manier om die zaakjes uit te melken moeten ze bij een niet nader vermelde paaseierenfabrikant gedacht hebben. De creatieve cel werd aan het werk gezet en het resultaat ligt ondertussen netjes in de winkel.

Even slikken toch toen ik in volle aanloop naar het feest van de Goed Heilig Man plots paaseieren in de rekken zag liggen. Paaseieren, in oktober? ’t Bleek uiteindelijk om ‘Snowballs’ te gaan. Sneeuwballen dus! Een geweldige zet, want ons klimaat kennende kan je die met een gelukje van november tot april slijten. Feestdagoverschrijdend snoepgoed, je moet er maar opkomen! En deze idioot had dat natuurlijk direct in zijn mandje liggen, wat had je gedacht.

Limoncello 2011

Een goed recept voor homemade limoncello had ik al, eentje met pure alcohol enzo, maar zoals zo vaak zijn er dus nog andere manieren om aan de slag te gaan. Met vodka bijvoorbeeld. En wie ben ik om bij één manier te zweren, zonder de andere geprobeerd te hebben.

Nodig:

1 fles vodka (70 cl)

6 biologische citroenen

250 gr suiker

100 ml water

Doen:

Eerste wat opvalt is de manier van werken. Niks drank infuseren met citroenschil en weken later trekken, maar direct in gang schieten. Citroenen schillen met een dunschiller, persen en sap bijhouden. Water met suiker en citroenschil* aan de kook brengen en 15 minuten laten doorkoken. Gezeefd citroensap toevoegen en nog 5 minuten verder laten pruttelen. Zodra het suikerwater afgekoeld is samen met de vodka in een glazen pot gieten, afsluiten en eens flink schudden. Het geheel op een koele, donkere plaats bewaren en dagelijks een keertje goed schudden. Na een week is de limoncello klaar voor consumptie, uiteraard ijskoud te schenken.

* Een tip: het wit van de schillen verwijderen, gezien dit een bittere, wrange smaak geeft.

Het vervelende is natuurlijk dat je een week moet wachten alvorens je lekker kunt borrelen. Heel benieuwd of ook deze gaat dubbelen als drankje en middeltje tegen verstopte luchtwegen. In het laatste geval, mag je dat dan ongestraft op het werk drinken als je verkouden bent? Baas?

Naar een recept van het boek "Kado's uit eigen keuken". Gouden keukentip 100 % Coolinary!

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!

Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

3e nationale Dag van het Brood - U smeert toch ook?

Notoir foodblogger, allemaal goed en wel, maar wat lunchpakketjes betreft, ben ik al jaren een saaie vogel. Boterhammetjes met kaas (Oud Brugge) en bokes met Nutella. Die laatste noem ik al jaren ‘dessertboterhammen’, en die worden uiteraard na die met kaas opgegeten. Altijd! Dessertboterham, ik vind dat gewoon een ontzettend knap woord. Misschien moeten we afspreken dat iedereen altijd minstens één boterham met zoet beleg eet, als laatste, en deze zijn dessertboterham noemt. Een volgende stap is er dan voor te zorgen dat het woord ook nog eens wordt opgenomen in een woordenboek. ’t Zou mooi zijn verdorie, maar ik dwaal af!

Zolang ik thuis woonde smeerde mama de boterhammetjes, en zij die mij kennen weten dat dat zowat een eeuwigheid was. Ondertussen doe ik dat dus, en wel volgens hetzelfde beproefde principe. Kaas en choco! Heel af en toe zit er wel eens eentje met fijnkostworst tussen, maar procentueel bekeken is dat te verwaarlozen. Boterhammen die door iemand anders gesneden zijn, daar moet ik trouwens niet van weten. Aan de basis hiervan ligt een klein incidentje in de kleuterklas, waarbij één of andere snoodaard aan de haal ging met mijn met dessertboterhammen gevulde brooddoos. Bleef er over… boterhammetjes met paté en salami. Dat ik daar nog niet aan toe was heeft heel de refter geweten hebben. Met tranen in de ogen en onder luide aanmoediging van de andere kindjes heb ik de boterhammetjes moeten opeten met een troostend applaus als beloning. Zonder twijfel mijn eerste culinaire trauma! Als ik toen van die novelty lunchzakjes had, waarmee het lijkt alsof je brood beschimmeld is, dan zou het allemaal niet waar geweest zijn.

Nu we toch over brood bezig zijn. Op donderdag 20 oktober is het alweer voor de derde keer de nationale Dag van het Brood. Via de website ‘Alle Dagen Brood’ roept de broodsector iedereen op om die dag boterhammetjes te smeren voor die leuke collega, beste vriend of tofste klasgenoot. Geweldig initiatief al huiver ik natuurlijk bij de gedachte, het jeugdtrauma indachtig. Toch maar eens lief glimlachen naar vriendin. Wie weet wil zij wel een pakketje voor mij samenstellen. En als de boterhammetjes dan nog in een speelse puzzelvorm worden afgeleverd, ben ik zelfs bereid ander beleg dan kaas en choco toe te staan. Alhoewel! Er moet er minstens eentje met choco bij zijn. Dessertboterham, weet u wel!

Donderdag 20 oktober 2011, nationale Dag van het Brood. U smeert toch ook?

Daskalidès

Het scheelt natuurlijk van dag tot dag, maar ik krijg massa's foodgerelateerde persteksten aan. Altijd interessant natuurlijk, daar niet van, maar om alles nu een plaatsje te geven op coolinary... dat komt er gewoon niet van! Zo had ik al twee mails van het Gentse chocoladehuis Daskalidès ontvangen zonder daar iets mee te doen. Zat vandaag in de bus, totaal onverwacht, een premium box met 18 chocolaatjes. Tja, dan voel ik me toch verplicht om een beetje mijn best te doen.

Niet zo zeer de 8 verschillende smaken maken deze pralines zo speciaal, wel het feit dat SweetPearl® als alternatieve zoetstof gebruikt wordt. Geen suiker wil zeggen minder calorieën, niet dat ik daar van wakker lig. Beter voor de lijn dus, toegankelijk voor diabetici, beter voor de tanden... er zijn ongetwijfeld mensen die deze criteria hanteren bij het kopen van hun chocolaatjes. Ik daarentegen ga toch eerder uit van de smaak.

Smaak dus, en ik heb de keuze uit acht verschillende chocolaatjes, gaande van 'amandelpraliné met speculaas' over 'ganache van caramel en lychee' tot 'amandelpraliné met stukjes zoute pecannoot'. Mijn voorlopige favoriet? Rabarberganache met een vleugje viooltjes.

Zelf ook proeven, dat kan? Surf naar de facebookpagina van Dakalidès, 'vind ik leuk' en wie weet ben jij één van de personen die een jaar lang pralines in de wacht sleept. Zeg dat ik het u gezegd heb!