Noma - kennismaking en hapjes

Het blijft natuurlijk iets wat ik niet elke dag doe, zo in een sterrenzaak gaan eten. Reden genoeg om vrijdag acht april 2011, 12 uur en 17 minuten, tot memorabel moment in de coolinary geschiedenis te noemen. Waarom? Op dat eigenste moment stapten m'n disgenoot en ik binnen bij Noma, dat op het moment dat ik dit schrijf volgens de geroemde San Pellegrino lijst nog minstens 6 dagen het beste restaurant van de wereld is. Het moest al erg vreemd lopen dat deze unieke ervaring een tegenvaller zou worden, maar vanaf het moment dat we binnenstapten deed het voltallige team van Noma - René Redzepi incluis - zijn best om ons volledig op ons gemak te stellen. En dat deden ze met verve!

De gastheer van dienst troonde ons naar onze tafel, zo dicht bij de open keuken gelegen dat het er wel om gedaan leek. Genieten, daar waren we voor gekomen, dus bleef de balpen in de vestzak zitten. Het kleine fototoestelletje mocht wel meespelen, want foto's zeggen uiteindelijk meer dan 1000 woorden, niet? Het verslagje volgt in twee delen, al was het maar omdat je anders het gevoel zou hebben dat je een roman aan het lezen bent.

De keuze voor de aperitief was uiteraard vrij, maar de gastheer was erop gebrand om ons twee biertjes te laten proeven van de hand van de mij onbekende Deense bierlegende Mikkeller. Dat het bier het merendeel van de hapjes perfect zou begeleiden sprak uiteraard voor zich. Een eerste chef - de keukenbrigade serveert quasi alle gerechten - had er ons ondertussen op gewezen dat het eerste hapje (12:24 h) terug te vinden was in de tafeldecoratie. Na een snel rondje surfen kan ik nu wel met zekerheid zeggen dat we het juist takje - als ik me niet vergis op basis van gefrituurde mout - eruit gekozen hadden. René was tegelijkertijd (12:24 h) nog een bordje komen bijplaatsen met het inmiddels iconische 'gefrituurde mos en poeder van eekhoorntjesbrood', ook in het wild dikke vrienden. Jammer dat net dat één van de twee gerechtjes was waarvan de foto mislukte. Om van een knapperige start te spreken!

Het heeft wel iets zo met je handen eten op restaurant, en op dat elan gingen we nog een tijdje door. Wat te denken van 'leer van duindoorn met gepekelde rozenblaadjes'. Verrassend hoe mondverfrissend een dergelijk hapje kan zijn. Ogenschijnlijk simpel, maar verfijnd tot in de perfectie. Amper drie hapjes en een goeie tien minuten ver en ik was al helemaal verkocht.

"Mosselen en bier, meer kan ik echt niet doen om je thuis te doen voelen", grapte René, terwijl hij met een bord richting een andere tafel ging. Voorzichtig en zo beschaafd mogelijk probeerde ik het mosselvlees (12:29 h) uit de schelp te halen, tot ik er attent op werd gemaakt dat het een eetbare schelp betrof. Qué? Ik brak er mijn hoofd over welke vernuftige techniek dit mogelijk zou kunnen maken terwijl ik me aan de tweede schelp waagde. Heel kordaat passeerde dezelfde ober die me een subtiele "not that one" toevertrouwde. Boodschap aangekomen!

Hierna werd ons 'grootmoeders koekendoos' (12;31 h) voorgeschoteld. Binnenin vonden we twee heerlijke licht krokante koekjes met speck, zwarte bessenpoeder en dat alles afgewerkt met een kleine sparrenscheut. Creatief met wat de natuur te bieden heeft, en creatief in presentatie.

Met twee levende levende garnalen (12:33h) op ijs, geserveerd met een dipsausje, waren we aan ons zesde hapje toe. Tegenspartelen mocht maar het had geen zin. M'n stevige greep en een vloeiende combinatie tussen pot, dipsaus en mond werd de garnaal fataal. De overkant van de tafel twijfelde even, maar bleek niet het type zich snel te laten kennen.

Noma's knipoog naar het Deense smørrebrød kregen we in de vorm van een sandwich (12:34 h) bestaande uit krokant kippenvel, roggebrood, gerookte kaas en lompviseieren. Zo breekbaar het kippenvel zo lekker het hapje.

Een klassieker waar ik reikhalzend naar zat uit te kijken, Noma's 'gerookte kwartelei' (12:37 h). Een presentatie die zijn gelijke niet kent met het in deze nakende paastijden zeer toepasselijke grote ei, gevuld met rokend hooi en twee alleraardigste kwarteleitjes. In een keer binnen te spelen wegens lopende binnenste. Mijn favoriete hapje.

Hebben ze hier wel hapjes die op korte tijd niet tot klassiekers zijn uitgegroeid? Eerlijk is eerlijk, mijn 'radijsjes in aarde' - geserveerd tijdens onze Komen Eten Friends editie - staat nergens in vergelijking bij Redzepi's signature dish (12:38 h). Het moet allemaal niet te stijf zijn. "Make sure to dig in deep and enjoy every flavour."

Er leek maar geen einde te komen aan de stroom hapjes. Een flinterdunne, mooi golvend toast (12:42 h) met een keur aan fijne verse kruiden was de volgende snack in de rij. Het krokantje aan de bovenkant is het vel van een eendenbouillon. Als proeven geloven is, dan is het maken niet minder dan een sterk staaltje culinaire meesterschap.

Het laatste hapje (12:46 h) was Noma's interpretatie van een zoet Deens dessert met appel, met name de 'aebleskiver', welke traditioneel tegen kersttijd geserveerd wordt. In deze hartelijke versie met een kern van frisse komkommer was de vis welke door de deegbal stak de eyecather. Zonder twijfel de zwaarste van de 11 hapjes, maar met een lekker biertje om door te spoelen mag dat geen probleem heten.

Waren wij onder indruk van het afgeleverde visitekaartje? Reken maar van yes! Onze keuze voor de 'Noma Nassaaq', het 12 gangen menu bestaande uit klassiekers en nieuwe inventies spreekt voor zich. Wij moesten amper een kwartiertje wachten alvorens eraan te beginnen, jullie net een tikkeltje langer!

SoyJoy

Niet dat ik de geweldig vriendelijke mensen van The Insiders niet vertrouw, maar als ze me een pakketje lekkers toesturen dat rechtstreeks uit Japan komt, dan neem ik zo mijn voorzorgen. De stralingsmeter erbij genomen, en steekproefgewijs enkele van die 'SoyJoy' repen aan een deskunding onderzoek onderworpen. Goed nieuws, geen enkel spoortje straling!

Japanners zijn wel te vinden voor een beetje ceremonie, en wie ben ik om dat naast mij neer te leggen? Een lang bordje, stokjes, de reep stukjes ter grote van sushi versnijden... voor die arme, fel geteisterde Japanners heb ik het er graag voor over.

Maar alle gekheid op een stokje, een reep op basis van soja, dat wil ik met de nodige scepsis wel eens eerst geproefd hebben. En dat valt zowaar goed mee. Wat zeg ik, ze zijn zelfs lekker. Stevige reep, tikkeltje aan de harde kant, maar vol van smaak. En wat die smaak betreft, kan je zelfs kiezen uit 7 verschillende repen: Pruim, appel, aardbei, sinaas, goji, blauwe bes en banaan. Voor ieder wat wils dus.

De verpakking belooft 30 tot 40 % fruit, al naargelang welke reep je hebt. Als je trouwens goed op onderstaande foto kijkt, zal je merken dat er geen bewaarmiddelen noch kleurstoffen inzitten, iets wat bij de bewuste consument als muziek in de oren moet klinken. 't Vervangt nog altijd geen echte appel of banaan, en er zit nog altijd suiker in, maar de SoyJoy repen hebben voldoende troeven in huis om ook hun weg naar uw winkelkarretje te vinden.

Nieuw in Turnhout - McDonalds

Heel af en toe komt er een moment dat je je trots mag inslikken, en je je (culinaire) principes aan de kant moet schuiven. Het had een aprilgrap kunnen zijn maar niets is minder waar. Sinds gisteren is er officieel terug een McDonalds in Turnhout. 't Zou zowaar de 2de grootste van het land zijn. Eentje met zonnepanelen, een oplaadpunt voor electrische auto's en zowaar een tweede verdieping. Ecologisch enzo dus. Aanschuiven aan de kassa's zou trouwens tot de verleden tijd behoren, want er is "een dubbele lijn". Dat wil zeggen dat je aan een terminal je bestelling zelf kan intoetsen en direct met de kaart kan betalen. Fastfood, iemand?

Principes aan de kant en de trots met een fris pintje doorgespoeld, ik naar McDonalds in gezelschap van de genaamde 'Crazyboy' en zijn eega. Dubbele lijn of niet, een jaar of tien zonder hamburgertent in de stad wil zeggen dat er de eerste dagen aangeschoven moet worden. Ook aan die selfterminals. Niet lang, maar toch, en het mag gezegd, via die terminals ben je effectief sneller verder geholpen. Een troost voor de mensen zonder bankpas, er loopt een iemand met een mobiel besteltoestelletje door de keet. Een psychologische meevaller, want zo kan je tijdens het aanschuiven sneller bestellen dan verwacht. Goed bekeken.

Op een continue toestroom van een pak of honderd mensen kan je maar beter voorzien zijn en dat leek alvast snor te zitten. De keuken gonsde van bedrijvigheid als ware het een bijenkorf, en iedereen leek te weten wat er van hem verwacht werd. De man met het hemd en das moet de floormanager geweest zijn, maar de verdere hiërarchie, je hebt er het raden naar. In de bediening liepen er minstens 4 verschillende werktenues rond. Veruit de grappigste was het broekje dat mij mocht bedienen met zijn 'I don't like my job' shirt. Sarcasme, wie zal het zeggen.

Als meester in het bemachtigen van goeie plaatsjes zaten we in no time op het terras. En een oude rakker met hoorapparaat mocht gerust aanschuiven. Nee, tolerantie kent geen grenzen bij McDonalds. Of toch! Een vader - type bouwvakker met vervaagde foute tatoeages - zag zich genoodzaak zijn plaatsje in de wachtrij te moeten verlaten om drie onschuldige jongens uit te kafferen. Zij hadden het immer aangedurfd plaats te nemen aan de tafel bij zijn dochtertje. "En zie mer dat ge weg zè as ik sebiet terug zèn", schreeuwde hij ze nog toe alvorens terug aan te gaan schuiven. Gewikt, gewogen, en de hele situatie aan mij voorbij laten gaan. Wat zat er voor mij in buiten zo'n wakke hamburger - op culinair vlak is er niets veranderd bij McDonalds - naar zijn hoofd te gooien? Achteraf bekeken had die hamburger me op die manier toch nog enige voldoening kunnen geven. Een gemiste kans.

Geluk zit soms in een klein koekje!

Tijdens het winkelen, mag ik met veel plezier kijken naar de dozen van Jules Destrooper. In de rekken zijn er namelijk maar weinig producten terug te vinden, waarvan de verpakking zo mooi vormgegeven is. Dat de koekjes overheerlijk zijn, is een dubbele meevaller.

Tegenwoordig kan je een bevriende liefhebber van koekjes (en mooie verpakkingen) een ‘Jules Destrooper Vivabox’ cadeau doen, en dat naar aanleiding van de 125ste verjaardag van de koekjesproducent. Het smakelijke kleinood zelf houden is uiteraard ook een wel te overwegen optie. Voor een luttele 24,95 euro krijg je uiteraard lekkere koekjes, maar ook een uniek retroblik, twee exclusieve porseleinen kopjes en schoteltjes, een kunstboek, en als kers op de taart, een uitnodiging voor twee personen voor een bezoekje aan het deze zomer te openen bezoekerscentrum in Lo.

Voor wie het wat meer mag zijn, misschien eens surfen naar de homepage van Destrooper, want er valt een appartement aan de Belgische kust, en tal van andere prijzen te winnen. Toch ook eens een poging wagen!

Brouwerijbezoek: Het Anker

Sid speelt mandoline

Verduivelde mandoline! Gelijke plakjes aardappel, allemaal goed en wel, maar zomaar aan mijn rechterduim beginnen. Zo gaan we geen vrienden blijven. 't Is dat het topje er nog aan staat, anders was het een enkeltje richting rommelmarkt. De foto's hadden trouwens ook van de oven en een brandwonde op m'n bovenarm kunnen zijn. Of van caramel en mijn linker wijsvinger. Ja, het was een bewogen week in de keuken.

The many varieties of beer!

Eerder deze week in de brievenbus en absoluut 100 % cool bevonden door de voltallige eenmansredactie van Coolinary. Recht uit Brooklyn New York, een pakketje van 'PopChartsLab' met een T-Shirt en een poster. Lang geleden dat ik nog iets via 't net gekocht had maar hey, een zo goed als volledig overzicht van alle bieren op een shirt... dat kan bij een examen in de bierles wel eens van pas komen.

Blijkt nu dat er geen examen komt, aanwezig zijn is goed genoeg. Waarom zou je in hemelsnaam afwezig zijn als je weet dat je een stuk of tien biertjes mag proeven.

Iemand trouwens een idee wie het onzalige idee heeft gekregen om 'French' bij in het circeltje met 'Belgian Ale' te zetten? Die hebben wijn toch al, niet? Mocht je trouwens de poster kopen in plaats van het T-Shirt, dan krijg je er per bier nog enkele merken bij. Net nog eens naar de site geweest, staan er weeral enkele nieuwe coole shirts en posters bij!

The Flemish Primitives 2011 - Modernist Cuisine

Begin deze maand had ik hier al eens een stukje geschreven over ‘Modernist Cuisine’, een must have kookboek dat zonder twijfel de ‘Larousse Gastronomique’ van zijn tijd is. Bij uitbreiding ook van de jaren die volgen. Als absolute primeur kwam Chris Young, één van de drie auteurs, het boek voorstellen op The Flemish Primitives. Jammer was dat zijn voorstelling – allicht strategisch – zo tussen de kookdemo’s was geplaatst, dat een eventuele vertraging in het programma hier goedgemaakt kon worden. En zo geschiedde, Young freewheelde zich door zijn mooi geïllustreerde presentatie, terwijl op de vierde rij iemand naarstig nota’s nam en een gewiekst plan bedacht om het boek te bemachtigen. Eerst de nota’s in cijfers, dan het plan!

Aan het boek werd ongeveer 5 jaar gewerkt. De 21 kilo zware kanjer telt ongeveer 1.100.000 woorden, 2.438 pagina’s, 3.200 foto’s en 1.500 recepten. Indien je alle woorden achtereen zou zetten – nodig mij vooral uit mocht je daar zin in hebben – dan krijg je 11 kilometer tekst. En het gewicht van de inkt in het boek alleen al bedraagt 1,8 kilogram. Voor de smossers onder ons nog even zeggen dat ‘Modernist Cuisine’ trouwens waterdicht is. Redenen te meer om het boek aan te kopen, ware daar niet de flink uit de kluiten gewassen aankoopprijs die varieert tussen de 440 en 750 €, naargelang waar je het boek bestelt. Jeeves, een plan en snel!

Hoe verantwoord ik bij vriendin de aankoop van een kookboek ter waarde van een gezellige citytrip? Roken doe ik niet, dus daar kan ik alvast niet op besparen? Een rondje overslagen op café zou een optie zijn, maar daar maak je je dan weer niet erg populair mee. Ik dus op zoek naar een slechte gewoonte, en het waren de wijze woorden van moeder die me op een gouden idee brachten. Geen (lees minder) broodjes op het werk bestellen, daar spaar je geld mee uit!

Het idee heeft tal van gaten, om de aankoopprijs van brood en beleg bijvoorbeeld maar te noemen, maar ik denk dat het toch een winnertje is. Rekening houdend met de kostprijs van een broodje kaas à 2,40 €, wil dat zeggen dat indien ik 183 dagen geen broodje bestel, ik het boek ‘al’ heb terugverdiend. En er is nog beter nieuws! Als ik 122 dagen geen ‘Briehap’ (3,6 €) eet, dan kom ik er ook. Maar waarom daar stoppen? 88 dagen geen slaatje bestellen bij de lunch (5 € stuk) zou ook de oplossing bieden. De volgende 17 tot 37 werkweken sta ik dus zelf in voor mijn lunch, wetende dat het voor een goed doel is! Maak ik er een goeie gewoonte van, dan kan ik mezelf mogelijk nog iets anders leuk permitteren. Mooie vooruitzichten!

The Flemish Primitives 2011 - René Redzepi

En ik die dacht op weg te zijn naar een algemene persconferentie over The Flemish Primitives, bleek plots midden in de officiële persbabbel met René Redzepi te zitten. Een beetje vervelend natuurlijk, want mijn minutieus opgestelde vragenlijstje lag gewoon in het hotel. Net als mijn degelijk fototoestel trouwens. In m’n vestzak vond ik gelukkig nog een pen en papier, al blijft notities nemen op een enkel velletje niet zo simpel, en dat maken volgende kribbels meer dan duidelijk.

Redzepi trouwens, voor degenen die uit de lucht komen vallen, is de chef van het Deense restaurant Noma. Dat restaurant mag zich volgens het lijstje van San Pellegrino nog tot half april ‘Het Beste Restaurant van de Wereld’ mag noemen. Nog twee weken voor we er gaan lunchen, en dat is uiteraard iets om naar uit te zien.

Een niet onbelangrijke vraag die er gesteld werd (en ook op mijn lijstje stond), was of hij reeds een idee had wat de toekomst zou brengen. Veel chefs openen tegenwoordig namelijk een tweede, iets toegankelijkere zaak, maar dat behoort voorlopig niet tot zijn plannen. René claimde zelfs geen vaag idee over de toekomst te hebben. 99% van mijn tijd spendeer ik in een keuken, en die overige ene percent vervang ik luiers. Als je dan weet dat er nog eentje onderweg is, schiet er echt niet veel tijd over om andere wilde plannen te maken.

Eén plan waarover René wel iets concreet wist te zeggen was over het culinaire festival dat hij mee op poten aan het zetten is. Het MAD festival, want dat is de naam, wordt een culinair equivalent van het muziekfestival in Roskilde. Zo zullen op de ‘main stage’ van het non-profit-event chefs kun kunsten tonen, terwijl bijvoorbeeld foodwriters of wetenschappers in de ‘marquee’ hun ding doen. Stiekem is Redzepi gewoon een rocker, zoals ook mocht blijken uit de reactie die volgde nadat Michelin hem geen derde ster had toegekend. “Ach, ik droom van die derde ster, net zoals ik er van droom een gitaarsolo te spelen op Roskilde. Misschien moet ik gewoon nog harder mijn best doen”. Topkerel!

René probeerde binnen een korte tijdspanne iedereen zo goed en zo kwaad mogelijk te woord te staan, wat niet weg nam dat sommige vragen hem wel de wenkbrauwen deden fronsen. Wat moet je immers met de vraag of we in zijn ogen momenteel van een revival van het romanticisme kunnen spreken. Phaidon, de uitgever van René’s boek wees er nog op dat een Nederlandstalig exemplaar van ‘Noma, Time & Place in Nordic Cuisine’, in mei in de betere boekhandel te vinden zou zijn. Dat was het ideale moment om een foto te nemen van de chef die even zijn eigen boek doorbladerde. Dat hij uiteindelijk amper een dag in België zou verblijven vond hij trouwens best jammer. Over Hof van Cleve had hij al veel gehoord, en ook In De Wulf had hij graag bezocht. Een andere keer misschien.

De volgende dag stond een kookdemo van René in goed gezelschap op het programma (later meer daarover). Nog voor deze demo werd het podium door de persmeute belegerd. De persconferentie was een mooie appetizer geweest, maar ze hadden zin in meer. Ik dus ook maar mee het podium op, net op tijd om een Nederlandse collega de meest hilarische vraag ooit te horen stellen. “How does it feel to be one of the biggest cocks in the World”. René vroeg zich af of zijn vrouw misschien uit de biecht had geklapt, nam het compliment met zichtbare animo in ontvangst en ging verder met zijn voorbereidingen. Ik herhaal: Topkerel!

Rookverbod

Geen idee of het aan de situatie in Japan, dan wel aan die in Libië ligt, maar het algemene rookverbod dat hier op 30 juni in voege gaat, lijkt me op weinig tegenstand te botsen. Het schijnt wel herleid te zijn tot een fait divers, zo geruisloos passeerde het in de pers. Op een enkele hongerstaking van een misnoegde café-uitbater na – ik ben benieuwd hoe ver hij gaat – blijkt iedereen de beslissing wel te aanvaarden. Niks geen collectieve staking of mars op Brussel, maar stilte. Houden zo!

Romanesco

Zonder twijfel de mooiste groente die er is! Wetenschappelijk bewezen is het niet, maar de romanesco is minstens 7 keer cooler dan zijn witte neefje de bloemkool. Feit dat dit de enige groente is die mits een beetje verbeelding zelfs op een kameleon lijkt, maakt ze nog mooier!

The Flemish Primitives 2011 - Meat Masterclass

Ik ben niet echt een vleeseter. Ik lust het wel, liefst niet te rood, maar op restaurant zal ik het zelden bestellen. En toch heb ik op The Flemish Primitives de masterclass ‘Meat – Aging, preparation and cooking techniques’ gevolgd. Ik zou wel gek geweest zijn het niet te doen, want de helden van de dag waren stuk voor stuk stielmannen die zich met heel hun hart inzetten voor hun product. Van links naar rechts op de foto: Hendrik Dierendonck (B, Slagerij Dierendonck), Giorgio Nava (I / ZA, Carne SA & 95 Keerom), David Martin (B, La Paix), Jack O’Shea (UK, Jack O’Shea) en Kevin Love (UK, The Hinds Head - Heston Blumenthal).

De heren hadden niet enkel een schat aan kennis bij, het uitgestalde vlees was van een kwaliteit om U tegen te zeggen. U, met een hoofdletter! Het West-Vlaams ‘Rood Rund’, ook wel ‘Rouge de Flandres’ genoemd van Hendrik, de ‘Aberdeen Angus’ van Jack... Stuk voor stuk klassevlees!

De prachtige stukken ‘gerijpt vlees’, waren mooi vetdooraderd, ‘Marbling’ heet dat dan! Het intramusculaire vet zal ervoor zorgen dat je echt ongelofelijk zacht vlees hebt. Misschien is het wel de moment om af te stappen van die dwaze gedachte dat vet slecht is. Vet is nodig verdorie!

Nog een indrukwekkend stuk, in as gerijpt vlees van David Martin. Alvorens te proeven mochten we eerst allemaal eens ruiken. En smelten op de tong dat het vlees deed, ongelofelijk.

Een slager is maar zo goed als zijn materiaal. Messen, een zaag, een houten kapblok zijn uiteraard essentieel. Dat, en vlees natuurlijk!

Hier is Jack aan het uitleggen waarom hij zo’n grote fan is van de ‘Aberdeen Angus’. Ook daar mochten we een stukje van proeven en ook dat was fenomenaal lekker. De heren waren het trouwens roerend met elkaar eens. Een product van goede afkomst, verwerkt door een goede vakman en klaargemaakt door een kok met verstand van zaken, dat kan niet anders dan vuurwerk geven. Haal één schakel uit die ketting uit, en dat merk je direct aan het resultaat. Om dat te staven nam Jack een stukje vlees welke het een keer op de draad, en een keer tegen de draad sneed. Zelfde stukje vlees, alleen één keer ongelofelijk taai en de andere keer fantastisch mals.

Terug een stukje van David Martin uit zijn Josper, een houtskoolgestookte barbecue die hij wel tot 400° C en hoger kan stoken. Daar sta je dan als je denkt dat de temperatuur niet laag genoeg kan zijn, en je zo’n sappig stukje krijgt voorgeschoteld. Het sous-vide koken, ofwel vacuümverpakt in een warmwaterbad met constante temperatuur, blijft natuurlijk een optie voor een mals stukje vlees. De meest extreme vorm hiervan kunnen we volgens Kevin en Jack zonder twijfel op naam van Heston Blumenthal schrijven. Die heeft ooit - zo wil de legende - het geweldige idee gehad om een volledig varken in een waterbadje te bereiden. Feit dat de industrie niet direct zulke grote baden voorziet mocht trouwens geen beperking zijn. Een jacuzzi bracht de oplossing en het varkentje werd ‘vakkundig gewassen’. Dat zijn nog eens anekdotes waarmee je de aandacht trekt!

In een masterclass ‘Meat’ kan het niet anders dan dat het vlees je rond de oren vliegt. Hier wordt er alweer een stuk uit de Josper versneden. Licht krokant gekorst door de hoge temperatuur, maar o zo mals van binnen. En dan te bedenken dat ik vroeger mijn vlees altijd doorbakken moest hebben. Een regelrechte schande.

Komen Eten, Friends editie

't Was bij ons gisteren, als laatste in een rijtje van vier bevriende koppels. 'Koken Etenke' spelen, ik vond dat vroeger al plezant, en voor echt - met eten, drinken en gasten - blijft ook altijd geweldig. Half acht mijn nest uit, naar de markt voor coquilles en brood, een bezoekje aan de slager voor een goei stuk vlees, drank in de supermarkt halen... love it!

Fastforward, 12 uur later, de vriendjes waren gearriveerd! Geen gedocumenteerd verslagje deze keer want foto's zijn er niet genomen. De filmpjes met de punten hebben we - technisch mankementje - ook nog niet gezien. Daar spreken we nog een keertje voor af!

Geproefd en hopelijk goed bevonden:

Knabbels:

Kerstomaatje in een suikerjasje en gerookt sesamzaad.

Radijsje in een yoghurt bietendip, gepresenteerd als een licht verlept plantje. De blaadjes mag je, indien je dat zou willen, gewoon opeten.

Hapjes:

Rundstartaar

Minigarnaalcocktail

Coquile met gemarineerde knolselder en crunch van spek

Voorgerecht:

Vitello Tonato

Frisse couscous met zalm

Hoofdgerecht:

Varkenwangetje met Turnhoutse Tripel, kruidenpuree en gestoomde groentjes

Schelvishaasje in een garnaalroomsausje, kruidenpuree en gestoomde groentjes

Prédessert:

Drie kaasjes, gel van Granny Smith, hangop van yoghurt, komkommer en mosterdzaad

Dessert:

Frangipanecakeje, brownie, stoofpeertjes, gebakken peertje, vanilleijs en chocoladekaviaar

Koffie, thee, sherry, advocaat, Omer, witte wijn, rode wijn, prosecco, cava, Tripel Hop, water, ... ik kan niet zeggen dat er weinig gedronken is. 't Heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen. Een simpele muziekkwis bijvoorbeeld wordt hilarisch grappig. Twee april het verdict!

The Flemish Primitives 2011 - prereview

The Flemish Primitives, het twee daagse mindblowing en ongelofelijk inspirerende culinaire event, zit er helaas op. Een overdaad aan indrukken was het! Maar wat 'all things culinary' betreft ben ik nogal gulzig, dus in dit geval schaadt die ‘overdaad’ niet. Even snel een impressie neerpennen, of inderhaast wat foto’s selecteren en online zwieren is hier niet aan de orde. Net als vorig jaar zal ik mondjesmaat foto’s, indrukken, informatie, weetjes loslaten op Coolinary. Bitesize, zoals dat dan heet!

Benieuwd hoe we gezellig samen aan de drugs gingen (kikkers likken)?
Wat Heston Blumenthal in de jacuzzi met een varken uitvreet?
Wat de boodschap in de fles was?
Waar het hilarische gerucht van komt dat Rene Redzepi groot geschapen is?

Hoeveel glazen er per persoon op zo'n galadiner op tafel staan?

...

Dat, en nog een pak meer, volgt. Maar alles op zijn tijd, even bekomen!