Van seizoen naar seizoen - Sophie Dahl

Sophie Dahl, in een vorig leven één van ’s werelds bekendste volslanke modellen, heeft een tweede kookboek geschreven, getiteld ‘Van seizoen naar seizoen’. Indien de meer dan geslaagde metamorfose van de kleindochter van Roald Dahl louter te wijten zou zijn aan haar kookkunsten, dan zou iedereen bij wet verplicht moeten worden dit kookboek in huis te halen. Gezien we hier bij Coolinary echter vermoeden dat er ook wel eens een handige chirurg in het spel kan zijn, lopen we niet te hard van stapel en bladeren we het boek toch ook maar eens even door. Met plezier trouwens.

Na het succes van het boek ‘Miss Dahls heerlijkheden’ is er nu dus ‘Van seizoen naar seizoen’. Wie een beetje op de hoogte is van de culitrends weet dat koken volgens de seizoenen al een tijdje behoorlijk hip is. En niet alleen hip, maar vooral ook heel lekker. Tegen een seizoensgebonden keuken kan geen kweekprogramma of import uit verre oorden tegenop. En laat ik je dat niet wijsmaken, gewoon even naar je eigen smaakpapillen luisteren.

Dit mooie seizoensgebonden kookboek biedt naast heerlijke nieuwe recepten ook anekdotes en intieme herinneringen van Sophie Dahl zelf. Dahl heeft een natuurlijk instinct voor het combineren van het beste dat ieder seizoen te bieden heeft, en deelt dit met de lezer. Zo proef je de warmte van een zomerse tuin in volle bloei met gegrilde perziken, pistachenoten en Ricotta, de ontluikende knapperigheid van de lente met een rivierkreeftsalade en de druilerige en natte herfst met een Parmezaanse soep. Behalve de voedzame en makkelijk te bereiden reepten en de prachtige illustraties, neemt Sophie je ook mee op een gastronomische reis door de seizoenen, deelt ze hilarische jeugdherinneringen over een coltrui dragende ex of een doordeweekse avond met haar huidige man (Jamie Cullum) in Parijs.

Van seizoen naar seizoen belooft plezier, verwennerij en natuurlijk eenvoudig en goed eten, op een Angelsaksische leest geschoeid.

Van seizoen naar seizoen – Sophie Dahl
ISBN 9789048809875, € 24,90
288 blz. - gebonden
Een uitgave van Carrera

iPad snijplank

De heren Meus en Huysentruyt, beiden veelverkopers van kookboeken, kunnen ongetwijfeld bevestigen dat de digitale revolutie vooralsnog niet aan hun verkoopscijfers knibbelt. Nog niet, maar feit is dat de tabletcomputers genre iPad steeds meer opduiken in de keuken. Kwestie van snel iets op te zoeken op het net, al dan niet gebruik makend van tal van handige apps.

Beetje jammer dat de vriendelijke mensen van Apple niet zo te vinden zijn voor producten die, zelfs al was het maar van ver, een beetje op hun spullen lijken. Anders had menig kitchennerd volledig loos kunnen gaan op het iPad Cutting Board. Niet dus!

En zeg nu zelf, zou iemand de iPad en de snijplank ooit met elkaar verwarren? Je zou denken van niet, maar blijkbaar...

Diner in het donker

Er stond gisteren een etentje op het programma, bij een 'dissident Turnhouts gemeenteraadslid' nog wel. Eén oktober en tot een uur of elf gezellig op het dakterras zitten in het schemerdonker. Je zou voor minder vergeten dat we een rotzomer achter de rug hebben. We kwamen natuurlijk niet alleen om wat te keuvelen over koetjes en kalfjes - politiek gebral was me door vriendin strikt verboden - er moest ook gegeten en gedronken worden. Zalmtartaar met een mierikswortelsausje, saltimbocca, een taartje van Gaelens, en een kaasbordje (Fourme d'Ambert, Compté, Brie)... Daar mag je mij altijd voor opbellen hoor, zeker als een en ander gepaard gaat met de nodige drankjes.

Een alleraardigst Aziatisch kommetje zorgde voor een nostalgisch moment aan tafel. We hadden die kommetjes thuis ook, en werd steevast kreeftensoep in geserveerd. Van Unox weliswaar maar toch, kreeftensoep! We hadden ook één bijhorende lepel, en daar werd thuis letterlijk om gevochten. M'n zus en ik mochten om beurt met die lepel eten, maar wanneer die kommetjes en de lepel uit de kast kwamen wisten we natuurlijk niet meer wie er laatst mee gegeten had. Altijd ruzie! Behalve op verjaardagen, het was maar wat logisch dat de jarige de lepel kreeg.

De laatste schitterende dag van deze nazomer kon niet beter besteed worden dan met een rondje over de Turnhoutse rommelmarkt. Naast een gietijzeren poffertjespan (3€) zowaar krak dezelfde lepel teruggevonden als die van de kreeftensoep. Een halve euro moest het kleinood kosten en dat is twee keer niks als je het mij vraagt. Misschien moet ik er maar eens werk van maken om zo'n heel servies bij elkaar te vinden. Dat mag niet al te moeilijk zijn als je weet dat zowat iedereen die vroeger bij de Seca ging tanken er zijn punten aan besteed heeft.

Jong Keukengeweld

Met bijna 34 jaren op de teller kan ik het alleen maar jammer vinden dat ik niet in aanmerking kom om te genieten van de door Vlaanderen Lekker Land op poten gezette actie 'Jong Keukengeweld'. De actie laat jongeren kennis maken met de Vlaamse topgastronomie. Van 1 oktober tot en met 15 november bieden 48 jonge topchefs jongeren van 18 tot en met 30 jaar een gastronomisch driegangenmenu aan voor € 45, wijnen en/of bieren en waters inbegrepen.

Vlaanderen telt immers een zeer getalenteerde generatie jonge topkoks die de Vlaamse eetcultuur doet bruisen van vakmanschap, innovatie en kwaliteit. Met Jong Keukengeweld zet Vlaanderen Lekker Land het jong aanstormend talent op vlak van topgastronomie in de kijker. De deelnemers werden zorgvuldig geselecteerd en gescreend door een professionele jury, onder leiding van culinair adviseur Jan Buytaert.

Bij enkele van de chefs mochten wij de benen reeds onder tafel schuiven, ik kan je dan ook garanderen dat je waar voor je geld krijgt. De menu's en portfolio's van de jonge chefs kan je op op www.vlaanderenlekkerland.be bekijken, een overzichtje per provincie vind je hier. Reserveer snel je plaatsje bij je favoriet zou ik zeggen! Misschien mezelf nog eens scheren, m'n sneakers aantrekken en doen alsof ik 29 ben. Ik denk dat ik er mee weg kom!

Magisso theekop

Om de theedrinkers na mijn vorige post ook iets te gunnen misschien even de schijnwerper op het übercoole Magisso theekopje richten. Het hebbeding, een ontwerp van Laura Bougdanos, toont aan dat vernuftigheid en design netjes hand in hand gaan. De driehoekige bodem mag dan wel vreemd ogen, er is over nagedacht.

Rust het kopje met de kant van het zeefje naar beneden, dan kan je de theeblaadjes overgieten met heet water en je thee rustig laten trekken. Heeft je thee de gewenste sterkte bereikt, dan kantel je het kopje naar de andere kant. Zo geniet je van de zalige geur van de theeblaadjes, zonder dat je drankje nog sterker wordt.

De theekopjes uit hoogwaardig kunststof zijn verkrijgbaar in stijlvol zwart en wit voor 19,95 €.

Shark Coffee Mug

Ik weet het, koffie is datgene dat je op elk moment van de dag alert houdt. Hetgene dat er voor zorgt dat je bij de pinken bent, terwijl je lichaam eigenlijk nog/al schreeuwt om deugddoende slaap. Om je echter superalert te houden - na een jarenlange koffieverslaving kan er misschien wel eens een zekere gewenning optreden - is er speciaal voor de gadgetfreaks de 'shark coffee mug'. Het ene moment drink je rustig koffie, het andere zit Jaws je van gevaarlijk dichtbij aan te staren. Misschien ook wel plezant voor de chocomelk van de kindjes. In ieder geval, très coolinary!

Peter Goossens - De essentie Masterclass

Gisterennamiddag ben ik even naar Brussel gespoord. Na een stuk of 10 uitnodigingen in mijn mailbox was ik dan toch maar gezwicht. Allicht omdat er een masterclass van Peter Goossens op het programma stond, daar steek je altijd wel iets van op. Plus, de gebouwen van Tour & Taxi zijn altijd wel de moeite om, al was het maar even, te bezoeken. Ik was tijdig vertrokken, zodat ik toch ook de tijd zou hebben om even op de beurs zelf rond te kuieren. Overal standjes, hapjes in overvloed en een overdaad aan rijkelijk vloeiende drank. Eerlijk, met een cola, en één proefglas Malheur 12 heb ik het heel bescheiden gehouden. Er waren er natuurlijk ook anderen, die vergroeid leken met de bar van hun keuze, lallend als ware het zaterdagnacht. Het was kwart na drie, dinsdagmiddag.

Omstreeks kwart na vier, een kwartiertje later dan gepland, was het tijd om de masterclass van Peter Goossens bij te wonen. Eerst stond er ons een aperitief te wachten, vergezeld van twee hapjes (scampi en zalm), kwestie van ons in de stemming te krijgen. Vervolgens verscheen Goossens ten tonele, geflankeerd door de Nederlandse chef van Unilever (Patrick Schooneman) en chef Kenny uit het team van Yves Mattagne. Doel van deze masterclass was een inzicht geven van ‘gastronomische catering’, toegespitst dus op zij die voor 100 of meer personen koken zonder aan kwaliteit in te boeten. Ze deden dat trouwens goed zo met zijn drieën. Schooneman zetten op tijd en stond de producten van Unilever in de verf, Kenny nam het leeuwendeel van voorbereiding voor zich en Goossens praatte het zaakje aan elkaar. Wij zagen een Peter Goossens die er na zijn periode van rust inderdaad een pak strakker uitziet. Strakker, spitsvondig en ad rem als nooit te voren, met de Nederlandse Schooneman als kop van jut. Afgesproken werk verzekerde deze laatste ons achteraf.

Er stonden mooie dingen op de menu: ‘Carbonade van rundswang met espuma van aardappel’, ‘Filet van kalfsvlees let béarnaise van kreeft en Pont Neuf aardappel’, ‘Traaggegaarde lamsschouder met couscous en een jus van kip’, ‘Kwartelei met bospaddenstoelen, spinazie en emulsie van parmezaan’ en ‘Zeebaars met escabeche van artisjok en ponzu’. Alles netjes voorzien van vakkundige uitleg door de drie chefs, met de nodige aandacht voor technieken, tips, tricks… u noemt maar op. Achteraf werd de Q2 in stelling gebracht, waardoor iedereen in een wip en een vloek bediend werd met al dat lekkers. Nice!

Ik bleek trouwens niet de enige die fan is van een lekker eitje. Goossens wist te vertellen dat hij op een zonnige zomerdag niets liever at dan een rauw eitje, beetje peper en zout en wat brood om te ‘soppen’. Wijsheid van de meester: indien een kip zoals de steur slechts om de zoveel tijd eitjes zou leggen, onze eieren een pak duurder zouden zijn. En ook dat we niet beseffen wat een mooi product iets simpels als een ei wel is!

Latte Art - Aroma

Het was de koffie verkeerd van mijn zus, en meerbepaald het wolkerige melkpatroontje, dat het gesprek op gang bracht zaterdagochtend tijdens het ontbijt. ‘Latte Art’, hoe doen ze dat? ’t Is dat ik zelf geen koffiedrinker ben dat ik me er nog niet in verdiept had, want leuk is het natuurlijk wel. We kwamen er maar niet uit of ze het nu met een sjabloon doen, dan wel met één of andere schenktechniek. De barista van het huis verloste ons uit ons lijden, en kon bevestigen dat het wel degelijk een schenktechniek is die aan de basis ligt van de leuke figuurtjes in de koffie. Meer zelfs, de volgende wou ze uitzonderlijk aan tafel wel demonstreren. Goed bekeken, want die extra latte werd uiteraard binnen de kortste keren besteld.

Het werd een ‘indiaan die de vredespijp rookt’, allicht geïnspireerd door de hanenkam van mijn schoonbroer. Een beetje draaien met de koffiemok, een tikkeltje bewegen met het kannetje, twee trekjes met een pennetje en daar was Geronimo. Wij, en met ons de tafels naast en achter ons, waren onder de indruk.

Mogelijk nog indrukwekkender is het trouwens om een hele koffie verkeerd op te drinken, zonder dat het kunstige figuurtje verdwijnt. Indrukwekkend, maar niet onmogelijk dus!

Aroma
Sint-Antoniusstraat 35
2300 Turnhout

De naaktslak en het bier

Nog even terugkomen op het schrappen van de vrij te kiezen laatste maaltijd voor ter dood veroordeelden in Texas uit mijn vorige post. Persoonlijk vind ik dat een tikkeltje jammer, maar ach, in het licht van de omstandigheden is dat nu niet direct de grootste ramp. De naaktslakken in onze voortuin hebben het gelukkig beter getroffen.

Euhm ja, we hebben dus naaktslakken in de woesternij die ons voortuintje is. Ze doen niet echt iets verkeerd, vreten geen planten op ofzo, maar het is een klein beetje vervelend dat ze zo half aan de schoenzool plakken bij terugkomst van één van onze nachtelijke escapades. Het gevolg, een plakkerige rotzooi in de gang, is alles behalve aangenaam. En geloof me, die slakken denken er net hetzelfde over. Verhuizen vinden ze niet zo'n optie, doodtrappen daar zijn vriendin en ik dan weer niet zo'n fan van. Wat gedaan, wat gedaan?

We hebben de opties even overlopen en zijn uitgekomen bij een oplossing zo cool, dat al het ongedierte binnen de kortste keren jaloers zal zijn op onze naaktslakken. Coolinary presenteert de slakkenval! Het porseleinen beestje vullen met bier en vervolgens simpelweg afwachten. Het bier trekt de slakken aan waarna ze een zalige verdrinkingsdood sterven. Wat zeg ik, ze lossen zelfs op in het gerstennat.

Een La Chouffe leek me wel een mooie keuze voor mijn glibberige vriendjes. De kabouter op het etiket heeft immers hun postuur enzo. Goeie keuze, al kan het natuurlijk nog beter.

Met een Mort Subite Kriek bijvoorbeeld, in de hoop dat die zijn naam alle eer aan doet. 't Is niet omdat die slakken tot de dood veroordeeld zijn, dat het geen zoete dood mag zijn hé!

Het laatste avondmaal

Eén rotte appel, meer was er niet nodig om in Texas een einde te maken aan de wondermooie traditie om ter dood veroordeelden een laatste avondmaal te laten kiezen. Rotte appel van dienst is/was Lawrence Russel Brewer, een ter dood veroordeeld Ku Klux Klanlid. Dat hij zijn slachtoffer, James Byrd Jr, met een ketting achter zijn auto bond om vervolgens door de straten de gaan racen is hier niet aan de orde, wel het feit dat hij zijn exuberante maaltijd amper had aangeraakt. Op zijn menu: twee kipfilets met braadjus en uien, een driedubbele bacon cheeseburger, een kaasomelet, gebakken okra met ketchup, een halve kilo barbecuevlees met een half wit brood, drie fajita’s, een pizza, een karton pindafudge ijs met nootjes en drie pintjes! Het was dus Brewer’s reactie bij het serveren van zijn galgenmaal – “ik heb geen honger” – die bij senator Jim Whitmire in het verkeerde keelgat is geschoten met het gekende resultaat.

Door de jaren heen zijn er trouwens enkele opmerkelijke verzoekjes gekomen als laatste maaltijd.

Wat te denken van Thomas J Grasso, de man die een 85-jarige vrouw met de kerstverlichting wurgde. Op zijn lijstje stonden oa. 48 gestoomde mosselen (twee soorten), een dubbele cheeseburger van Burger King, 6 barbecue spare ribs, twee grote milkshakes, een halve pompoentaart, aardbeien met slagroom en een blik SpaghettiO’s met ballekes. Zijn laatste woorden: “Ik heb geen SpaghettiO’s gehad, maar spaghetti. Ik wil dat de pers hiervan weet”.

Kindermoordenaar en verkrachter Robert Buell hield het vrij bescheiden bij een enkele zwarte ontpitte olijf.

En dan is er nog Phillip Workman, de man die bij een mislukte overval een politieagent doodschoot. Hij deed afstand van zijn laatste maaltijd, maar vroeg als wederdienst dat een dakloze in Nashville een vegetarische pizza zou krijgen. Hoewel de rechter dit verzoek weigerde, was het wel opvallend dat in verschillende daklozencentra in de staat de volgende dag pizza’s werden afgeleverd. Een eerbetoon aan een moordenaar zowaar.

Opvallend is trouwens dat het merendeel van de moordenaars gegrilde kip als laatste maaltijd wilt. Een enkeling wil hangt de grote jan uit door kreeft te bestellen, terwijl een minderheid afziet van hun recht op een laatste maaltijd. Je hebt ook gevangenen die de buitenwereld niets gunnen en eisen dat hun maaltijd niet bekend gemaakt wordt aan de pers. Vervelende moordenaars, type Ronald Janssens zeg maar.

TM 31 vs Terminator

De gouden jaren tachtig, iets om met een zekere nostalgie aan terug te denken. Zo was er die tante waarvan gezegd werd dat ze een keukenrobot had. We schrijven 1984, ik was 7 jaar of net niet, en een keukenrobot … daar had ik de wildste verwachtingen bij. Hoe groot zo’n robot was, of ie armen had en/of hij kon spreken. Hij, dat spreekt voor zich, want robotten zijn nu eenmaal mannen, zelfs al doen ze keukenklusjes. Teleurstelling alom toen ik na het zoveelste bezoekje die robot nog altijd niet gezien had. Wat voor nut had het nu zoiets cool ergens diep in een kast te bewaren. Belachelijk!

1984 is trouwens hetzelfde jaar dat ene Arnold Schawarzenegger voor de eerste keer furore mocht maken op het witte doek als een T 800 in de Terminator reeks. Niet dat ik me daar toen van bewust was, maar gewoon even om duidelijk te maken dat robotten toen wel bijzonder hip waren. In de keuken, en op het grote scherm! Ondertussen zijn we 27 jaar, en een stuk of 5 Terminator films verder en robotten blijven cool. Op het grote scherm alsook in de keuken!

Met Qlinaria hebben we een tijdje terug ook een robot gekocht, en wel een TM 31. Het is de moderne versie van de T 800 die gespeeld werd door Schwarzenegger in de originele Terminator uit 1984. Onze TM 31 staat garant voor stomende scènes en loeihete actie met vlijmscherpe, alles verpulverende messen. Deeg kneden, aardappelen en groenten stomen, sabayon kloppen, chocomousse of soep maken… kinderspel zo blijkt. Ik denk dat ik die Thermomix* als ultiem eerbetoon toch maar eens Arnold ga noemen.

* Vuurwapens niet inbegrepen!

Electrolux Experience Centre

Een beetje bedrijf beschikt over een ruimte waar het bezoekers kan ontvangen. Doorgaans betreft dat een showroom, maar Electrolux gaat met zijn ‘Experience Centre’ een stapje verder. Het spreekt voor zicht dat het nieuwe gamma producten van zowel Electrolux, AEG en Zanussi er tentoongesteld staat, waaronder enkele coole volledig uit plexiglas opgetrokken modellen. Deze laatste geven je een mooie inkijk wat er nu juist in zo’n toestel gebeurt nadat je ze in werking stelt. Nog niet overtuigd, bezoek dan de 3D bioscoop, ongetwijfeld één van de toppers van het ‘Experience Centre’.

Voor wie bij dit alles nog een tikkeltje op zijn honger blijft zitten is er het kookatelier dat plaats biedt aan 12 enthousiaste kookfanaten. In de toekomst zullen hier allerhande workshops gegeven worden, gaande van basistutorials voor de nieuwe Electrolux gebruiker, tot Masterclasses met chefs zoals Bart de Pooter van Pastorale (**). Hierover kan je alles terugvinden op de webstek CookingClub.

Het Experience Center is vanaf september vrij toegankelijk op maandag tot vrijdag van 10 tot 18 uur. Op zaterdag sluiten de deuren een uurtje vroeger. De hele keet afhuren, dat wil zeggen 3D cinema, vergaderlokalen, loungerestaurant, ontvangstreceptie en kookatelier is trouwens ook een optie. En dat is exact wat het bedrijf voor ons nobele (food)bloggers gedaan had, kwestie van er een beetje rugbaarheid aan te geven. Ik keek mijn ogen uit, en liet me de verschillende hapjes welke door Electroluxambassadeurs bereid werden smaken.

Toen er een glas sneuvelde en de ‘Ergorapido 2 in 1’ werd bovengehaald, een draadloze stofzuiger en kruimeldief in 1 uitvoering, was ik toch even onder de indruk! Handig, functioneel, en –niet onbelangrijk - het spel leent zich volgens mij perfect om een potje "I want to break free" van Queen te playbacken. ’t Is dat we al een stofzuiger hebben, anders was dit een ideaal vroeg kerstcadeau.

Afrocookie

Wat mij betreft zijn de meest stijlvolle koekjesverpakkingen toch nog altijd die van Jules Destrooper. Een van de coolste was gewoon op de interwebz terug te vinden en die wou ik jullie niet onthouden. Afro iemand?

Niet overdruiven

Altijd leuk om binnen te lopen bij Ronny, de groenteboer van ons barbecueteam. Indien er geoefend dient te worden voor een wedstrijd zijn er bijvoorbeeld altijd frisse pintjes voorhanden. En als we er gewoon binnenlopen, mag je er donder op zeggen dat we, nog voor hij in de groentekraam staat, een lekkere kers of iets anders achter de kiezen hebben geslagen. Uiteraard wordt dat door de vingers gezien. Zaterdag was hij ons echter te snel af! Nog voor we iets uit de kraam konden ratten stond hij met zijn grote grijns al in de kraam. Tegenvaller!

“Moet je dit eens proeven”, zei hij, terwijl hij twee druiven van een tros trok. Nu ja, druiven? Die rakkers waren verdorie zo groot als een pruim! Ik durf mijn hand er niet meer voor in het vuur steken, maar een kilo van die druiven kostte 20 of 30 € dacht ik, en een kistje al gauw meer dan 100 €. Dat wil dus zeggen dat wij daar een druif van om en bij een euro aten. Een euro! Voor een druif! In ieder geval, ’t was een heel lekkere druif dus hebben we maar nen tros gekocht. Van een goedkopere soort, zo zijn we wel weer!

Viva Verrines - 100 feestelijke verrines

Verrines, iets om toe te voegen aan het rijtje tapas, amuses, lepelhapjes, fingerfood en dergelijke. Smakelijke hapjes geserveerd in glaasjes allerhande, dat zijn verrines. Zelf ben ik wel fan van de hapjes die op restaurant de maaltijd voorafgaan, maar procentueel gezien eet ik wel veel meer thuis. Reden genoeg om het boek '100 feestelijke verrines' in huis te halen.

100 verschillende smakelijke hapjes, varierend van hartig tot zoet, vlees, vis of veggie, groot of klein... de stijlvolle glaasjes hebben ze alvast als gemeenschappelijk element. Niks mis met een toastje met paté, maar op het volgende feestje ten huize Coolinary komen er glaasjes op tafel. De overheerlijke 'pompoencappucino met spek en maanzaad' is alvast een kanshebber, al moet pakweg de 'avocadomousse met pompelmousse en krab' niet onderdoen. En dan zijn er nog 98 andere recepten, allemaal van de hand van de Franse foodie / fotografe Sylvie Aït-Ali.

100 feestelijke verrines is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Voor een luttele 14,95 € kan je dit boek aan je eigen collectie toevoegen, en je etentjes thuis net dat tikkeltje meer allure geven. Layout trouwens door de Turnhoutse stadslegende Dominic Van Heupen. Respect!

Somersby - een zomerdrankje

De mensen die mij zo af en toe van lekkers voorzien weten waarmee ze me kunnen blij maken. Iets om te drinken natuurlijk! Zo kreeg ik deze zomer een kistje Somersby toegestuurd, een appelcider met roots in het door Carlsberg gedomineerde Denemarken. Nu heb ik niets met cider, in het beste geval durf ik dan nog denken aan de boecht die je op de kermis aan de schietkraam kon winnen, maar een gegeven paard... enfin!

Appeltjes, enkele flesjes Somersby, waaronder en lege met een boodschap in, bonnetjes... een pretpakket quoi. Onder het motto 'koud drinken' verdwenen de flesjes in de ijskast, wachtend op een zonovergoten moment. Bleek die zomer toch niet te bestaan uit 99% snertweer zeker.

En dat snertweer, liefste dames en heren, is een tikkeltje jammer. Niet alleen omdat bij de maanden juli en augustus gewoon zon hoort, maar ook omdat het drankje een proefsessie verdiende. Die enkele keer dat de zon scheen hebben we een gokje gewaagd, en wat blijkt? Somersby heeft niets met de kermisboecht waar ik eerder naar refereerde. Fris, sprankelend en met een overduidelijke appelsmaak. Een onverhoopte meevaller zowaar. Er staan hier nog enkele flesjes koud, als die nazomer nu nog even wil meewerken kan ik alsnog mijn party boosten.

Zondag feest - Cultuurmarkt Turnhout

't Is feest zondag in Turnhout. Aan het culturele centrum De Warande staan tal van activiteiten gepland, terwijl in de Gemeentestraat - een steenworp verder - 'de Cultuurmarkt' plaats vindt. Tal van verenigingen promoten zichzelf en wij doen met ons barbecueteam Qlinaria niet anders.

Voor een habbekrats kan je bij ons terecht voor een hapje. Een bordje heerlijke Chili Con Carne met mais, witte rijst / brood en zure room bijvoorbeeld. Geen fan van chili, proef dan onze gegrilde barbecuewraps - veggie, met hesp of met gerookte zalm- met een dot gepatenteerde limonaise. Of vier soorten mosselen (natuur, witte wijn, lookroom, provençale) met brood. En voor de allerkleinsten of de zoetebekken kunnen flensjes met verse aardbeien, chocoladesaus en slagroom een optie zijn. Tot zondag, en op is op!

Wijnkelder iemand?

Ooit heb ik het geluk gehad een flink uit de kluiten gewassen wijnklimaatkast te mogen winnen. Inclusief 266 verschillende flessen wijn! Met een wedstrijd van De Morgen was dat! Een mooie prijs dat kan je wel raden, en dankzij het ruime aanbod aan wijntjes kon ik vriend en vijand steeds verrassen met een flesje. Gewikt, gewogen en afgemeten... de wijnklimaatkast kon helaas niet blijven, en vond voor een prikje een nieuwe eigenaar. Mochten we ooit nog eens verbouwen, of godbetert zelfs bouwen, dan wil ik wel een subtiel wijnkeldertje. Zoals op onderstaande foto misschien!

Een gigantische spiraaltrap, een glazen deur en dat in het midden van de keuken! Subtiel is het niet, maar zonder twijfel de coolste wijnkelder die ik al gezien heb. Nuja, eigenlijk heb ik mezelf enkel nog maar een keertje mogen verliezen in de wijnkelder van Comme Chez Soi. Onder begeleiding weliswaar. In ieder geval nog snel even een plannetje meegeven voor diegenen die er thuis direct willen invliegen. Jeeves, mijn spade por favor!

Wishlist 2011 - revisited!

Net eens even gaan piepen naar de ‘culinaire wishlist’ die ik hier begin januari gepost had, en van de elf zaken ben ik er amper in drie (‘C-Jean’, ‘Trente’, ‘Noma’) geraakt. En er waren gelukkig ook nog andere parels (‘The Cube’, ‘Abantal’, ‘Flemish Foodies’, ‘Flemish Primitives’ …) dus al te hard had ik niet te lijden onder mijn ‘luxeprobleem’. Misschien toch maar even gewoon mijn lijstje bijstellen, en enkele klassebakken naar volgend jaar versassen. God weet dat ik dit jaar niet meer in Dranouter of aan de Nederlandse kust geraak.

Zo moet restaurant ‘Veranda’ in Berchem een haalbare kaart zijn. Een flinke steenworp van Turnhout, en het gerechtje tijdens ‘Flemish Foodies, bloot!’ smaakte alvast naar meer. Diezelfde foodies, maar dan afzonderlijk van elkaar? Zowel ‘Volta’ als ‘De Vitrine’ – en reken ‘J.E.F’ er in één trek ook maar bij - moeten reden genoeg zijn om een dagje naar Gent af te zakken. Ik heb trouwens nog twee Bongobonnen in mijn bezit die een doorreis naar Brugge (‘Hertog Jan’) verantwoorden, dus misschien maken we er gewoon een culinair weekendje van.

En dan zijn er nog twee zaken die al in de agenda staan aangestipt. Een vriend wou per sé eens in ‘Het Gebaar’ gaan eten, dus proberen we ons geluk daar op een dag die voor ons beiden uitkomt, een zaterdag. Er valt daar dan wel niet te reserveren op zaterdag, de kans dat een ouder koppel met trek in een lekkere pannenkoek deze twee jonge manskerels te snel af is, rekenen we voorlopig niet tot de mogelijkheden. Tweede aangestipte restaurant is een lunchdate met het vriendinnetje op wapenstilstand in een etablissement in Kruishoutem. En dan te weten dat ‘Hof van Cleve’ initieel niet eens op het lijstje stond. Jeeuj!

Meet Sonya Thomas - de zwarte weduwe

De 44 jarige Sonya Thomas, een Amerikaanse met Koreaanse roots, is wat ze noemen een professionele veeleter. Daar waar je bij veeleters doorgaans denkt aan flink uit de kluiten gewassen beren van venten, ziet Sonya er een echt schatje uit. Maar schijn bedriegt zo blijkt! Deze tengere deerne (45 kg droog aan de haak) – in het circuit gekend onder de bijnaam ‘The Black Widow’ – heeft er een handje van weg om kolossen van makkelijk vier keer haar gewicht zonder enige moeite te verslaan.

Haar palmares, de 5e beste veeleter in de States, en een 6de plaats op de wereldranglijst dankt ze aan een reeks overwinningen in de meest van de pot gerukte eetwedstrijden. Een overzichtje:

46 dozijn oesters in 10 minuten (dat zijn er dus 552!!)
41 hotdogs (broodje incluis) in 10 minuten
65 hard gekookte eieren in 400 seconden
80 chicken nuggets in 5 minuten
183 chicken wings in 12 minuten
44 kreeften in 12 minuten

En jullie vonden die barbecuekampioenschappen een rare bezigheid?