Niet overdruiven

Altijd leuk om binnen te lopen bij Ronny, de groenteboer van ons barbecueteam. Indien er geoefend dient te worden voor een wedstrijd zijn er bijvoorbeeld altijd frisse pintjes voorhanden. En als we er gewoon binnenlopen, mag je er donder op zeggen dat we, nog voor hij in de groentekraam staat, een lekkere kers of iets anders achter de kiezen hebben geslagen. Uiteraard wordt dat door de vingers gezien. Zaterdag was hij ons echter te snel af! Nog voor we iets uit de kraam konden ratten stond hij met zijn grote grijns al in de kraam. Tegenvaller!

“Moet je dit eens proeven”, zei hij, terwijl hij twee druiven van een tros trok. Nu ja, druiven? Die rakkers waren verdorie zo groot als een pruim! Ik durf mijn hand er niet meer voor in het vuur steken, maar een kilo van die druiven kostte 20 of 30 € dacht ik, en een kistje al gauw meer dan 100 €. Dat wil dus zeggen dat wij daar een druif van om en bij een euro aten. Een euro! Voor een druif! In ieder geval, ’t was een heel lekkere druif dus hebben we maar nen tros gekocht. Van een goedkopere soort, zo zijn we wel weer!

Viva Verrines - 100 feestelijke verrines

Verrines, iets om toe te voegen aan het rijtje tapas, amuses, lepelhapjes, fingerfood en dergelijke. Smakelijke hapjes geserveerd in glaasjes allerhande, dat zijn verrines. Zelf ben ik wel fan van de hapjes die op restaurant de maaltijd voorafgaan, maar procentueel gezien eet ik wel veel meer thuis. Reden genoeg om het boek '100 feestelijke verrines' in huis te halen.

100 verschillende smakelijke hapjes, varierend van hartig tot zoet, vlees, vis of veggie, groot of klein... de stijlvolle glaasjes hebben ze alvast als gemeenschappelijk element. Niks mis met een toastje met paté, maar op het volgende feestje ten huize Coolinary komen er glaasjes op tafel. De overheerlijke 'pompoencappucino met spek en maanzaad' is alvast een kanshebber, al moet pakweg de 'avocadomousse met pompelmousse en krab' niet onderdoen. En dan zijn er nog 98 andere recepten, allemaal van de hand van de Franse foodie / fotografe Sylvie Aït-Ali.

100 feestelijke verrines is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Voor een luttele 14,95 € kan je dit boek aan je eigen collectie toevoegen, en je etentjes thuis net dat tikkeltje meer allure geven. Layout trouwens door de Turnhoutse stadslegende Dominic Van Heupen. Respect!

Somersby - een zomerdrankje

De mensen die mij zo af en toe van lekkers voorzien weten waarmee ze me kunnen blij maken. Iets om te drinken natuurlijk! Zo kreeg ik deze zomer een kistje Somersby toegestuurd, een appelcider met roots in het door Carlsberg gedomineerde Denemarken. Nu heb ik niets met cider, in het beste geval durf ik dan nog denken aan de boecht die je op de kermis aan de schietkraam kon winnen, maar een gegeven paard... enfin!

Appeltjes, enkele flesjes Somersby, waaronder en lege met een boodschap in, bonnetjes... een pretpakket quoi. Onder het motto 'koud drinken' verdwenen de flesjes in de ijskast, wachtend op een zonovergoten moment. Bleek die zomer toch niet te bestaan uit 99% snertweer zeker.

En dat snertweer, liefste dames en heren, is een tikkeltje jammer. Niet alleen omdat bij de maanden juli en augustus gewoon zon hoort, maar ook omdat het drankje een proefsessie verdiende. Die enkele keer dat de zon scheen hebben we een gokje gewaagd, en wat blijkt? Somersby heeft niets met de kermisboecht waar ik eerder naar refereerde. Fris, sprankelend en met een overduidelijke appelsmaak. Een onverhoopte meevaller zowaar. Er staan hier nog enkele flesjes koud, als die nazomer nu nog even wil meewerken kan ik alsnog mijn party boosten.

Zondag feest - Cultuurmarkt Turnhout

't Is feest zondag in Turnhout. Aan het culturele centrum De Warande staan tal van activiteiten gepland, terwijl in de Gemeentestraat - een steenworp verder - 'de Cultuurmarkt' plaats vindt. Tal van verenigingen promoten zichzelf en wij doen met ons barbecueteam Qlinaria niet anders.

Voor een habbekrats kan je bij ons terecht voor een hapje. Een bordje heerlijke Chili Con Carne met mais, witte rijst / brood en zure room bijvoorbeeld. Geen fan van chili, proef dan onze gegrilde barbecuewraps - veggie, met hesp of met gerookte zalm- met een dot gepatenteerde limonaise. Of vier soorten mosselen (natuur, witte wijn, lookroom, provençale) met brood. En voor de allerkleinsten of de zoetebekken kunnen flensjes met verse aardbeien, chocoladesaus en slagroom een optie zijn. Tot zondag, en op is op!

Wijnkelder iemand?

Ooit heb ik het geluk gehad een flink uit de kluiten gewassen wijnklimaatkast te mogen winnen. Inclusief 266 verschillende flessen wijn! Met een wedstrijd van De Morgen was dat! Een mooie prijs dat kan je wel raden, en dankzij het ruime aanbod aan wijntjes kon ik vriend en vijand steeds verrassen met een flesje. Gewikt, gewogen en afgemeten... de wijnklimaatkast kon helaas niet blijven, en vond voor een prikje een nieuwe eigenaar. Mochten we ooit nog eens verbouwen, of godbetert zelfs bouwen, dan wil ik wel een subtiel wijnkeldertje. Zoals op onderstaande foto misschien!

Een gigantische spiraaltrap, een glazen deur en dat in het midden van de keuken! Subtiel is het niet, maar zonder twijfel de coolste wijnkelder die ik al gezien heb. Nuja, eigenlijk heb ik mezelf enkel nog maar een keertje mogen verliezen in de wijnkelder van Comme Chez Soi. Onder begeleiding weliswaar. In ieder geval nog snel even een plannetje meegeven voor diegenen die er thuis direct willen invliegen. Jeeves, mijn spade por favor!

Wishlist 2011 - revisited!

Net eens even gaan piepen naar de ‘culinaire wishlist’ die ik hier begin januari gepost had, en van de elf zaken ben ik er amper in drie (‘C-Jean’, ‘Trente’, ‘Noma’) geraakt. En er waren gelukkig ook nog andere parels (‘The Cube’, ‘Abantal’, ‘Flemish Foodies’, ‘Flemish Primitives’ …) dus al te hard had ik niet te lijden onder mijn ‘luxeprobleem’. Misschien toch maar even gewoon mijn lijstje bijstellen, en enkele klassebakken naar volgend jaar versassen. God weet dat ik dit jaar niet meer in Dranouter of aan de Nederlandse kust geraak.

Zo moet restaurant ‘Veranda’ in Berchem een haalbare kaart zijn. Een flinke steenworp van Turnhout, en het gerechtje tijdens ‘Flemish Foodies, bloot!’ smaakte alvast naar meer. Diezelfde foodies, maar dan afzonderlijk van elkaar? Zowel ‘Volta’ als ‘De Vitrine’ – en reken ‘J.E.F’ er in één trek ook maar bij - moeten reden genoeg zijn om een dagje naar Gent af te zakken. Ik heb trouwens nog twee Bongobonnen in mijn bezit die een doorreis naar Brugge (‘Hertog Jan’) verantwoorden, dus misschien maken we er gewoon een culinair weekendje van.

En dan zijn er nog twee zaken die al in de agenda staan aangestipt. Een vriend wou per sé eens in ‘Het Gebaar’ gaan eten, dus proberen we ons geluk daar op een dag die voor ons beiden uitkomt, een zaterdag. Er valt daar dan wel niet te reserveren op zaterdag, de kans dat een ouder koppel met trek in een lekkere pannenkoek deze twee jonge manskerels te snel af is, rekenen we voorlopig niet tot de mogelijkheden. Tweede aangestipte restaurant is een lunchdate met het vriendinnetje op wapenstilstand in een etablissement in Kruishoutem. En dan te weten dat ‘Hof van Cleve’ initieel niet eens op het lijstje stond. Jeeuj!

Meet Sonya Thomas - de zwarte weduwe

De 44 jarige Sonya Thomas, een Amerikaanse met Koreaanse roots, is wat ze noemen een professionele veeleter. Daar waar je bij veeleters doorgaans denkt aan flink uit de kluiten gewassen beren van venten, ziet Sonya er een echt schatje uit. Maar schijn bedriegt zo blijkt! Deze tengere deerne (45 kg droog aan de haak) – in het circuit gekend onder de bijnaam ‘The Black Widow’ – heeft er een handje van weg om kolossen van makkelijk vier keer haar gewicht zonder enige moeite te verslaan.

Haar palmares, de 5e beste veeleter in de States, en een 6de plaats op de wereldranglijst dankt ze aan een reeks overwinningen in de meest van de pot gerukte eetwedstrijden. Een overzichtje:

46 dozijn oesters in 10 minuten (dat zijn er dus 552!!)
41 hotdogs (broodje incluis) in 10 minuten
65 hard gekookte eieren in 400 seconden
80 chicken nuggets in 5 minuten
183 chicken wings in 12 minuten
44 kreeften in 12 minuten

En jullie vonden die barbecuekampioenschappen een rare bezigheid?

Kinderkookboek - De Zilveren Lepel voor kinderen

Wat werd er in 2007 rond de tafel gedanst toen er van ‘De Zilveren Lepel’, de Italiaanse kookbijbel zeg maar, eindelijk een Nederlandstalige versie op de markt werd gebracht. Het boek, een naslagwerk van zo’n 2.000 authentieke Italiaanse gerechten, was uiteraard een schot in de roos. Met ‘De zomer van de Zilveren Lepel’ en ‘De Zilveren Lepel, Pasta’ kwam er een doelgerichte uitbreiding, en nu kan je in de betere boekhandel ook ‘De Zilveren Lepel voor kinderen’ terugvinden.

Als kleine bengel deed ik niet liever dan in de keuken wat aanmodderen, maar kinderkookboeken waren schaars en vaak beperkt tot zoete troep. Zo kan ik me uit dat ene kinderkookboek dat we in huis hadden nog een receptje op basis van witte limonade en een bol vanilleijs herinneren. Aangezien dat schuimde moest dat wel iets voor kinderen zijn.

Niets van dat alles bij deze instant kinderklassieker. Het boek begint terecht bij een overzichtelijke basis (kooktechnieken, veiligheid, keukengereid), zodat de kleine chefs in spé veilig aan de slag kunnen gaan.

De receptenindex van ‘De Zilveren Lepel voor Kinderen’ biedt trouwens zoveel meer dan de heilige drievuldigheid pizza, pasta en spaghetti. Er passeren in totaal zo’n 40 recepten de revue, stuk voor stuk op kindermaat geïllustreerd en met een duidelijke foto van het afgewerkte gerecht. De feestdagen mogen dan nog niet echt voor de deur staan, laat je dat vooral niet weerhouden om de kroost te plezieren met dit puike kookboek. Dit loont reeds vanaf de eerste keer dat er een spetterende Italiaanse maaltijd op tafel verschijnt.

‘De Zilveren Lepel voor kinderen’ is een uitgave van Unieboek /Het Spectrum. ISBN 9789000301508

Smiths trakteert

Straf, iets dat volledig aan mij als zelfverklaarde foodie voorbij is gegaan, is het feit dat Smiths (je weet wel, van de chips) naast Lays (je weet wel, voorheen Smiths ofzo) is blijven voortbestaan. Het ene merk doet schijnbaar de ‘gewone chips’, het andere merk de plezante speciallekes genre ‘Mama Mia’s’, ‘Grills’ en ‘Ringlings’. In ieder geval, het merk van de speciallekes, - Smiths dus – heeft op dit eigenste moment een puik wedstrijdje lopen waar massa’s entreetickets voor allerhande pretparken te winnen is. Op hun website kan je onder het motto ‘Elke zak een feestje’ terecht, om virtuele ballonnen in de vorm van een chipszak te claimen die je, samen met je ‘sociaal netwerk vriendjes’, uit de lucht kunt plukken. Gewoon, opdat wij allemaal wat meer gegarandeerd plezier zouden maken.

En dat is niet alles! Goed nieuw voor iedereen die niet direct fan is van al die virtuele spelletjes. Sinds 20/8 maakt het Smiths streetteam de Belgische straten onveilig met nog meer tickets voor tal van oorden van plezier (denk Bellewaerde, Bobbejaanland, Boudewijn Seapark, Plopsa Coo, Plopsa Indoor Hasselt, Plopsaland De Panne, Sea Life Blankenberge en Walibi). Op de hoogte blijven van de volgende locaties waar het streetteam zal toeslagen kan op de Smiths Facebookpage. Geen enkele reden om geen poging te wagen, tenzij je allergisch bent voor pretparken. Of chips!

Kookboeken en kookboeken

Maandag laatstleden kreeg ik een aangenondigd telefoontje van de grote Pieter Van Doveren, culinair journalist bij Weekend Knack. De man was op zoek naar het meest praktische kookboek, en in zijn nabije kennissenkring had iemand laten waaien dat ik mogelijk wel wat kookboeken in het rek heb staan. Een pak dus, en daar heb ik er een aantal uit geseleceerd. Mogelijk niet allemaal even praktisch, maar toch, boeken waarvan ik blij ben dat ze in m'n kast staan.

Zonder twijfel het meest praktische is de trilogie 'de basis', 'het product' en 'het gerecht', de mooie boxset van uitgeverij Homarus, die hier altijd wel in de buurt van de keuken rondslingert. Overzichtelijke boekjes met prachtige foto's van de hand van Tony Le Duc.

Eervolle vermeldingen zijn er ondermeer voor 'Culinair Barbecueën' en 'Vegetarisch Barbecueën' van barbecueguru Steven Raichlen en 'Jonge Sla', 'Jonge Scheuten' en 'Jonge Wortels', drie mooie boekjes over aanstormend culinair talent. Enigzins opmerkelijk ook dat ik de boeken 'De Dikke Vegetariër' van Mark Bittman, 'Het Spaarzame Keukenboek', 'De Originele recepten van Pierre Wynants' en 'Ons kookboek' editie 1943 erbij heb genomen. Deze vier boeken, op het eerste na allemaal cadeautjes van m'n vader, bevatten namelijk amper tot geen foto's en laat dat laatste nu net één van de vereisten zijn van een goed kookboek. In ieder geval, alle boeken op een stapeltje geeft dat volgend resultaat.

Eentje die het lijstje niet heeft gehaald is 'Modernist Cuisine'. Deze laatste, een pil van om en bij de 21 kilogram is namelijk gisteren pas met de post aangekomen. Door de omvang allicht niet de meest praktische, maar jongens wat een inhoud! En eens alle eerder vernoemde boeken opeengestapeld zijn... nu ja, kijk voor uzelf! Even groot.

Geen idee of ik met mijn uitleg effectief de pagina's van Weekend Knack weet te halen - echt recente boeken à la 'Dagelijkse Kost' zaten er namelijk niet bij. We zien wel, je kan ook niet elke maand in de boekskes staan, wel?

I got a Feeling...

De Feeling van de maand september meerbepaald en vanaf pagina 254 ofzo kan je zes pagina's lang genieten van ons barbecueteam Qlinaria. Genieten, dat wil zeggen massa's foto's, zes recepten en een heel leuk artikel. 't Is dat het na acht uur 's avonds is, anders moest u al in de boekhandel staan! Plezier ermee en probeer zeker één van onze receptjes.... laat weten hoe het geweest is!

Bier is Plezir

Ja, de start van de nieuwe module 'Bierkenner'... ik keer er wel naar uit. Keek ja, want gisteren kreeg ik telefoon dat deze minstens een half jaar wordt opgeschort. Jammer! Dat wordt dus geen half jaar bier proeven en mijn ongezouten en genadeloze mening geven over de etiketten van onze Belgische bieren. Echt, er zijn gatlelijke etiketten, dat hou je niet voor mogelijk. Gelukkig zijn er ook een reeks bieren die doorhebben dat de 'styling' van hun etiket / fles het verdere imago van het bier bepaalt. Bij de beteren van de klas zitten ondermeer Omer, Deus, Estaminet, Blauw...

Wat mij betreft mag je daar direct ook het nieuwe Plezir toe rekenen. Mooie flessen en glazen, stijlvolle etiketten. Als nu ook de smaak nog goed zit mogen ze mij direct als onvoorwaardelijke fan rekenen.

In hun gamma zit de 'Plezir Blond', een premium pilsbier en direct het vlaggenschip van het gamma. 5,5 % alcholpercentage, een exclusieve fles en naar verluidt een verrassende smaak voor een pilsbier. U heeft mijn aandacht!

Naast een blonde pils zit er ook de bruine 'Plezir Brown' in het gamma. Even exclusieve fles, een alcoholpercentage van 7,1 % en hergisting op de fles. Voor de liefhebbers van pure moutbieren met hun kruidige geur en afdronk.

Geen gamma compleet zonder enkele speciallekes en ook daar hebben ze aan gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van de 'Plezir D Lux Blond', een pittig blondje met 6,7% op de teller. Deze komt in een prachtige 75 cl fles en leent zich uitstekend als verrassend aperitiefbier.

Met de 'Plezir D Lux Rosé' gaan we op hetzelfde stijlvolle elan verder. Deze rosé is een blend van witbier op basis van tarwemout, in combinatie met natuurlijke kriekensappen. Met zijn 5,2 % aloholpercentage laat dit bier zich vlotjes drinken.

Bon, ik heb hetvolgende half jaar op woensdagavond niets om handen. Indien iemand graag een pintje wil gaan drinken, ik ben er wel voor te vinden. In de tussentijd wil ik die Plezirkes wel eens proberen.

Mosselen en bier - een gouden combinatie

Nee, het weer tijdens deze 'grote vakantie' was niet direct om over naar huis te schrijven. Nog een weekje en de schoolgaande jeugd en hun leerkrachten mogen zich terug richting schoolpoort begeven. Hoezeer ik het ook wil geloven, met zo'n 34 jaren op de teller mag ik me niet direct meer tot de jeugd rekenen. En toch schuif ik het volgende semester elke woensdagavond mijn benen onder de schoolbank. Op het menu staat de module 'Bierdegustatie' gevolgd door 'Bier en Gastronomie'. Vorige module heb ik ook niet stilgezeten. Zo'n 140 verschillende Belgische bieren werden er geproefd, ongeveer 10 per les.

Onder een schitterende avondzon zochten we afgelopen vrijdag wat afleiding van de - ik wik en weeg mijn woorden - traumatische gebeurtenissen van de dag voordien. Niets doen was geen optie, maar in koken had dan weer niemand zin. We staken de Turnhoutse ring over en namen plaats op het terras van 'Het Stadspark'. Mosselen stonden dat weekend op mijn planning, de keuze was snel gemaakt. Vriendin ging voor de Thaise mosselen, ik hield het bij mosselen witte wijn.

Wijn in de pot, wijn in het glas? Nadat ik mijn oog had laten vallen op de 'Oude Geuze Boon' op de suggestiekaart, dacht ik het niet nee! Een dijk van een keuze. Heerlijk zilte mosseltjes, krokante frietjes en een mooi zuur smakend biertje. Ideaal om van te genieten.

Meest hartverwarmende festivalhap, Pukkelpop 2011 - Kippenvleugels

Enkele dagen na een bezocht festival een standaardberichtje betreffende het festivaleten, sinds vorige zomer vaste kost op coolinary. Naast tal van te bekijken groepen stonden er dan ook tal van te bezoeken eetstandjes aangekruist op mijn officiële Pukkelpop 2011 programma. Een niet onaardige Vietnamese schotel met kipsaté, en wat later een Calippo – het was verdorie warm in Kiewit – bracht het flink om zich heen razende noodweer een einde aan al die plannen, met een te betreuren dramatische afloop. De geprezen gebakken vis aan de dancetent, een luxebuffetje of een flinke pot mosselen (vorige editie zowat de lekkerste maar tevens meest over het hoofd geziene snack van de festivalzomer),… kleine culinaire dingen die het weekend anders extra kleur geven deden er plots niet meer toe. Niets deed er eigenlijk nog toe!

Naarmate de tijd verstreek kwam het besef welke dans we, en bij uitbreiding de vrienden op het terrein, ontsprongen waren. Slechts een uur of drie later, misschien zelfs vier, werden we herenigd met het (schoon)zusje. Ze was goed opgevangen door de in onze boeken tot het heldenstatus verheven Nathalie en Joey. Ook wij kregen de kans om even te bekomen in het appartement van deze nobele onbekenden. Liesbet had niet alleen droge kleren gekregen, ze werd vergast op een puike lasagne en verse sandwiches. En toen Nathalie merkte dat ik – hoe slinks de poging ook - een restje van een sandwich van Liesbet haar bord ‘pikte’ kwam er binnen de kortste keren een familievoorraad gebakken kippenvleugeltjes en een koude schotel à l’improviste op tafel. De beste festivalsnack van het jaar heb ik op Pukkelpop helaas niet mogen eten, de meest hartverwarmende daarentegen wel, bedankt!

'Jack Box Revelation'

Vanaf 22 augstus tot 14 oktober te koop in de betere slijter in jouw buurt: de limited edition van de Jack Daniel's & Coke blikjes. Liefhebbers van deze Amerikaanse whiskey zijn niet zelden te vinden voor een vuige streep rock 'n roll, wat reden genoeg is om een samenwerking met de rockers van Black Box Revelation aan te gaan.

De rockers hebben - hoe kan het ook anders - een nieuwe single genaamd 'My Perception' te promoten, wat direct ook de aanloop naar de release van de zelfgenaamde derde langspeler is welke op 3 oktober uitkomt. De plaat werd eerder dit jaar in het verre LA opgenomen onder het toeziend oog van Alain Johannes en is vanaf drie oktober te koop in de betere platenzaak om de hoek.

En laat die nieuwe plaat nu net de inzet zijn van de gehele "Jack Daniel's meets Black Box Revelation" marketingstunt. Koop je een sixpack dan maak je immers kans om één van de 100 platen te winnen die worden verloot. Een gelukkige rocker mag trouwens thuis 'Dré Steemans spelen' en alle stoelen aan de kant zetten, want wie de hoofdvogel afschiet krijgt het jonge geweld Jan en Dries over de vloer voor een privé optreden. U moest al aan het drinken zijn!

Beste Festivalhap, Sjock, spaghetti

Pasta - nog steeds een klassieker op de zomerfestivals - had ik dit jaar tot op Sjock nog niet verorberd op de wei. Een pizzabaguette ook niet trouwens, maar die moest het toch afleggen tegen een, gezien de ranzige rock 'n roll omstandigheden, zeer voortreffelijke spaghetti bolognaise met extra kaas. Bier, spaghetti... nee Italiaanser werd het niet meer in de niet zo stille Kempen.

Antwerpen Proeft 2011

Foodies juicht, Antwerpen Proeft zit er weer aan te komen. Vier dagen (18, 19, 20 en 21 augustus) culinair plezier op de Vlaamse en de Waalse kaai in Antwerpen, dat wil je niet missen.

Wegens 3 dagen Pukkelpop - zelfs daar valt er allicht op culinair vlak weer 't een en 't ander te scoren - zal ikzelf pas op de slotdag aanwezig zijn. Dat treft trouwens want naast culinaire zwaargewichten zoals daar zijn Piet Huysentruyt, Viki Geunes, Roger van Damme, Albert Verdeyen en dies meer, zal ook de populaire keukennimf Lesley-Ann Poppe er haar opwachting maken. Reden genoeg om die foto van Graspop 2009 nog eens van stal te halen. Smakelijk!

Eat, Learn, Move

Ik denk dat ik hier thuis de Nederlandse vertaling van het boek 'Eat, Pray, Love' al wel eens zien rondslingeren heb. En dat er een chickflick bestaat met de gelijknamige titel weet ik ook, maar net als het boek, allicht geen spek voor mijn bek.

Nee, doe mij maar de drie filmpjes die de Australische Rick Mereki met zijn twee vrienden maakte in 11 landen tijdens hun 44 dagen tellende vakantie. Zoals mag blijken uit de filmpjes, die de titels 'Eat', 'Move' & 'Learn' meekregen liep de camera quasi continu. Awel, hier mag men mij altijd voor opbellen. Respect trouwens ook voor de 'five o'clock shade' die tijdens die 44 dagen quasi onveranderd is gebleven!

Njam hartje Coolinary

Kan moeilijk anders dan dat we bij Coolinary een boon hebben voor Njam. En wat blijkt? Njam heeft bij monde van hun magazine ook een boon voor Coolinary. Wederzijdse liefde, een mooiere 700ste blogpost had ik niet kunnen bedenken. Rock 'n Roll, Sid Frisjes, Humor en Keuken in één beschrijving. De essentie noemen ze dat!

Eerst een vermelding De Morgen Magazine, nu eentje in Njam Magazine... what's next? Een reportage in een vrouwenblad? Dat zou helemaal zot zijn!

Ten kantore Heineken

Met louter de mededeling dat er groot nieuws vanuit de wondere wereld van het bier zou volgen, trok ik met enkele vakcollega’s naar de persconferentie die de Nederlandse bierbrouwer Heineken had belegd. Zij komen vandaag immers op de proppen met een bierglas dat hun lauwe/warme pi(l)s in slechts enkele minuten afkoelt naar maar liefst 2 graden. “De ultieme doorbraak” aldus de woordvoerder van de brouwer die zichtbaar genoot van de aandacht die hem te beurt viel. Haarfijn schetste hij de immer gekende situatie waarbij je bezoek krijgt en er te weinig biertjes koud staan. Vervelend, maar dat is vanaf vandaag dus allemaal van de baan dankzij het innoverende Heineken glas.

“Dat zij de eersten zijn die een dergelijk dubbelwandig glas met koelvloeistof op de markt brengen moet ik eens opzoeken”, dacht ik zo, “maar ze zijn althans wel de eersten die er met zoveel tralala over uitpakken”. Of er al vragen waren, klonk het uit de mond van de van trots glimmende zegjesman. Pech voor hem natuurlijk – hoe kan het ook anders – want ik had er wel enkele.

Hoe het wondere glas dan wel zou werken was bijvoorbeeld de eerste vraag, welke gepareerd werd met een antwoord dat niemand van ons had zien aankomen. “Wel, de glazen leg je gewoon een uurtje ofzo in het vriesvak. Zodra je de pils wenst te serveren haal je deze eruit, je schenkt de lauwe pils in het glas en vervolgens is het een minuutje of twee wachten alvorens het bier de temperatuur van zo’n twee graden bereikt.” Tot zover het innovatieve van het glas, zoals voorheen doet vriend ijskast/vriezer nog steeds alle werk. Geroezemoes in de zaal, bedenkelijke blikken die zich leken af te vragen of ze het wel goed hadden gehoord.

Ik somde alles nog even goed op, mogelijk had ik iets over het hoofd gezien. “Dus we zetten een glas in de vriezer, wachten een uurtje, schenken het bier in, wachten vervolgens ongeveer 2 minuten en we kunnen consumeren?”. “Klopt gelijk”, wist de praatjesmaker, “het extra koude bier zorgt voor een stevigere schuimkraag en ook het koolzuur blijft langer in het bier, waardoor de smaak dan weer beter behouden wordt”.

Nu weet ik als fervent bierliefhebber dat het gouden godenvocht, smaakgewijs het best tot zijn recht komt op een temperatuur van zo’n 5 à 6 °. Koudere temperaturen zorgen er immers voor dat de subtiele smaakeigenschappen van bier, maar ook van bijvoorbeeld witte wijn, volledig verloren gaan. Ach, in het geval van Heineken mag die 2° C zelfs een zegen heten.

“En als we een nieuw biertje willen drinken”, probeerde ik. Gewoon een nieuw glas uit de vriezer nemen, of je oude glas afwassen en terug koelen zo bleek. Het geroezemoes werd luider, uit het Belgische kamp kwamen geluiden die met een beetje slechte wil als hoongelach omschreven konden worden, terwijl de Nederlandse vakbroeders licht gegeneerd een andere richting uitkeken en hoopten dat deze persconferentie een slecht verzinsel was van hun eigen verbeelding. “Dus als ik met 4 vrienden naar een voetbalmatch kijk en we elk 5 biertjes drinken, dan moet ik ofwel 25 glazen koelen, of telkens minimum een uur en 2 minuten wachten?” De persman de wanhoop nabij.

Als het enige troost mag wezen, het ontwikkelen van dat duivelse glas is slechts bijzaak voor Heineken, louter om de klant te plezieren. De core business van het bedrijf blijft natuurlijk bier brouwen. Wanneer ze met dat laatste nu trouwens serieus gaan beginnen kregen we helaas niet te horen!