Bier is Plezir

Ja, de start van de nieuwe module 'Bierkenner'... ik keer er wel naar uit. Keek ja, want gisteren kreeg ik telefoon dat deze minstens een half jaar wordt opgeschort. Jammer! Dat wordt dus geen half jaar bier proeven en mijn ongezouten en genadeloze mening geven over de etiketten van onze Belgische bieren. Echt, er zijn gatlelijke etiketten, dat hou je niet voor mogelijk. Gelukkig zijn er ook een reeks bieren die doorhebben dat de 'styling' van hun etiket / fles het verdere imago van het bier bepaalt. Bij de beteren van de klas zitten ondermeer Omer, Deus, Estaminet, Blauw...

Wat mij betreft mag je daar direct ook het nieuwe Plezir toe rekenen. Mooie flessen en glazen, stijlvolle etiketten. Als nu ook de smaak nog goed zit mogen ze mij direct als onvoorwaardelijke fan rekenen.

In hun gamma zit de 'Plezir Blond', een premium pilsbier en direct het vlaggenschip van het gamma. 5,5 % alcholpercentage, een exclusieve fles en naar verluidt een verrassende smaak voor een pilsbier. U heeft mijn aandacht!

Naast een blonde pils zit er ook de bruine 'Plezir Brown' in het gamma. Even exclusieve fles, een alcoholpercentage van 7,1 % en hergisting op de fles. Voor de liefhebbers van pure moutbieren met hun kruidige geur en afdronk.

Geen gamma compleet zonder enkele speciallekes en ook daar hebben ze aan gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van de 'Plezir D Lux Blond', een pittig blondje met 6,7% op de teller. Deze komt in een prachtige 75 cl fles en leent zich uitstekend als verrassend aperitiefbier.

Met de 'Plezir D Lux Rosé' gaan we op hetzelfde stijlvolle elan verder. Deze rosé is een blend van witbier op basis van tarwemout, in combinatie met natuurlijke kriekensappen. Met zijn 5,2 % aloholpercentage laat dit bier zich vlotjes drinken.

Bon, ik heb hetvolgende half jaar op woensdagavond niets om handen. Indien iemand graag een pintje wil gaan drinken, ik ben er wel voor te vinden. In de tussentijd wil ik die Plezirkes wel eens proberen.

Mosselen en bier - een gouden combinatie

Nee, het weer tijdens deze 'grote vakantie' was niet direct om over naar huis te schrijven. Nog een weekje en de schoolgaande jeugd en hun leerkrachten mogen zich terug richting schoolpoort begeven. Hoezeer ik het ook wil geloven, met zo'n 34 jaren op de teller mag ik me niet direct meer tot de jeugd rekenen. En toch schuif ik het volgende semester elke woensdagavond mijn benen onder de schoolbank. Op het menu staat de module 'Bierdegustatie' gevolgd door 'Bier en Gastronomie'. Vorige module heb ik ook niet stilgezeten. Zo'n 140 verschillende Belgische bieren werden er geproefd, ongeveer 10 per les.

Onder een schitterende avondzon zochten we afgelopen vrijdag wat afleiding van de - ik wik en weeg mijn woorden - traumatische gebeurtenissen van de dag voordien. Niets doen was geen optie, maar in koken had dan weer niemand zin. We staken de Turnhoutse ring over en namen plaats op het terras van 'Het Stadspark'. Mosselen stonden dat weekend op mijn planning, de keuze was snel gemaakt. Vriendin ging voor de Thaise mosselen, ik hield het bij mosselen witte wijn.

Wijn in de pot, wijn in het glas? Nadat ik mijn oog had laten vallen op de 'Oude Geuze Boon' op de suggestiekaart, dacht ik het niet nee! Een dijk van een keuze. Heerlijk zilte mosseltjes, krokante frietjes en een mooi zuur smakend biertje. Ideaal om van te genieten.

Meest hartverwarmende festivalhap, Pukkelpop 2011 - Kippenvleugels

Enkele dagen na een bezocht festival een standaardberichtje betreffende het festivaleten, sinds vorige zomer vaste kost op coolinary. Naast tal van te bekijken groepen stonden er dan ook tal van te bezoeken eetstandjes aangekruist op mijn officiële Pukkelpop 2011 programma. Een niet onaardige Vietnamese schotel met kipsaté, en wat later een Calippo – het was verdorie warm in Kiewit – bracht het flink om zich heen razende noodweer een einde aan al die plannen, met een te betreuren dramatische afloop. De geprezen gebakken vis aan de dancetent, een luxebuffetje of een flinke pot mosselen (vorige editie zowat de lekkerste maar tevens meest over het hoofd geziene snack van de festivalzomer),… kleine culinaire dingen die het weekend anders extra kleur geven deden er plots niet meer toe. Niets deed er eigenlijk nog toe!

Naarmate de tijd verstreek kwam het besef welke dans we, en bij uitbreiding de vrienden op het terrein, ontsprongen waren. Slechts een uur of drie later, misschien zelfs vier, werden we herenigd met het (schoon)zusje. Ze was goed opgevangen door de in onze boeken tot het heldenstatus verheven Nathalie en Joey. Ook wij kregen de kans om even te bekomen in het appartement van deze nobele onbekenden. Liesbet had niet alleen droge kleren gekregen, ze werd vergast op een puike lasagne en verse sandwiches. En toen Nathalie merkte dat ik – hoe slinks de poging ook - een restje van een sandwich van Liesbet haar bord ‘pikte’ kwam er binnen de kortste keren een familievoorraad gebakken kippenvleugeltjes en een koude schotel à l’improviste op tafel. De beste festivalsnack van het jaar heb ik op Pukkelpop helaas niet mogen eten, de meest hartverwarmende daarentegen wel, bedankt!

'Jack Box Revelation'

Vanaf 22 augstus tot 14 oktober te koop in de betere slijter in jouw buurt: de limited edition van de Jack Daniel's & Coke blikjes. Liefhebbers van deze Amerikaanse whiskey zijn niet zelden te vinden voor een vuige streep rock 'n roll, wat reden genoeg is om een samenwerking met de rockers van Black Box Revelation aan te gaan.

De rockers hebben - hoe kan het ook anders - een nieuwe single genaamd 'My Perception' te promoten, wat direct ook de aanloop naar de release van de zelfgenaamde derde langspeler is welke op 3 oktober uitkomt. De plaat werd eerder dit jaar in het verre LA opgenomen onder het toeziend oog van Alain Johannes en is vanaf drie oktober te koop in de betere platenzaak om de hoek.

En laat die nieuwe plaat nu net de inzet zijn van de gehele "Jack Daniel's meets Black Box Revelation" marketingstunt. Koop je een sixpack dan maak je immers kans om één van de 100 platen te winnen die worden verloot. Een gelukkige rocker mag trouwens thuis 'Dré Steemans spelen' en alle stoelen aan de kant zetten, want wie de hoofdvogel afschiet krijgt het jonge geweld Jan en Dries over de vloer voor een privé optreden. U moest al aan het drinken zijn!

Beste Festivalhap, Sjock, spaghetti

Pasta - nog steeds een klassieker op de zomerfestivals - had ik dit jaar tot op Sjock nog niet verorberd op de wei. Een pizzabaguette ook niet trouwens, maar die moest het toch afleggen tegen een, gezien de ranzige rock 'n roll omstandigheden, zeer voortreffelijke spaghetti bolognaise met extra kaas. Bier, spaghetti... nee Italiaanser werd het niet meer in de niet zo stille Kempen.

Antwerpen Proeft 2011

Foodies juicht, Antwerpen Proeft zit er weer aan te komen. Vier dagen (18, 19, 20 en 21 augustus) culinair plezier op de Vlaamse en de Waalse kaai in Antwerpen, dat wil je niet missen.

Wegens 3 dagen Pukkelpop - zelfs daar valt er allicht op culinair vlak weer 't een en 't ander te scoren - zal ikzelf pas op de slotdag aanwezig zijn. Dat treft trouwens want naast culinaire zwaargewichten zoals daar zijn Piet Huysentruyt, Viki Geunes, Roger van Damme, Albert Verdeyen en dies meer, zal ook de populaire keukennimf Lesley-Ann Poppe er haar opwachting maken. Reden genoeg om die foto van Graspop 2009 nog eens van stal te halen. Smakelijk!

Eat, Learn, Move

Ik denk dat ik hier thuis de Nederlandse vertaling van het boek 'Eat, Pray, Love' al wel eens zien rondslingeren heb. En dat er een chickflick bestaat met de gelijknamige titel weet ik ook, maar net als het boek, allicht geen spek voor mijn bek.

Nee, doe mij maar de drie filmpjes die de Australische Rick Mereki met zijn twee vrienden maakte in 11 landen tijdens hun 44 dagen tellende vakantie. Zoals mag blijken uit de filmpjes, die de titels 'Eat', 'Move' & 'Learn' meekregen liep de camera quasi continu. Awel, hier mag men mij altijd voor opbellen. Respect trouwens ook voor de 'five o'clock shade' die tijdens die 44 dagen quasi onveranderd is gebleven!

Njam hartje Coolinary

Kan moeilijk anders dan dat we bij Coolinary een boon hebben voor Njam. En wat blijkt? Njam heeft bij monde van hun magazine ook een boon voor Coolinary. Wederzijdse liefde, een mooiere 700ste blogpost had ik niet kunnen bedenken. Rock 'n Roll, Sid Frisjes, Humor en Keuken in één beschrijving. De essentie noemen ze dat!

Eerst een vermelding De Morgen Magazine, nu eentje in Njam Magazine... what's next? Een reportage in een vrouwenblad? Dat zou helemaal zot zijn!

Ten kantore Heineken

Met louter de mededeling dat er groot nieuws vanuit de wondere wereld van het bier zou volgen, trok ik met enkele vakcollega’s naar de persconferentie die de Nederlandse bierbrouwer Heineken had belegd. Zij komen vandaag immers op de proppen met een bierglas dat hun lauwe/warme pi(l)s in slechts enkele minuten afkoelt naar maar liefst 2 graden. “De ultieme doorbraak” aldus de woordvoerder van de brouwer die zichtbaar genoot van de aandacht die hem te beurt viel. Haarfijn schetste hij de immer gekende situatie waarbij je bezoek krijgt en er te weinig biertjes koud staan. Vervelend, maar dat is vanaf vandaag dus allemaal van de baan dankzij het innoverende Heineken glas.

“Dat zij de eersten zijn die een dergelijk dubbelwandig glas met koelvloeistof op de markt brengen moet ik eens opzoeken”, dacht ik zo, “maar ze zijn althans wel de eersten die er met zoveel tralala over uitpakken”. Of er al vragen waren, klonk het uit de mond van de van trots glimmende zegjesman. Pech voor hem natuurlijk – hoe kan het ook anders – want ik had er wel enkele.

Hoe het wondere glas dan wel zou werken was bijvoorbeeld de eerste vraag, welke gepareerd werd met een antwoord dat niemand van ons had zien aankomen. “Wel, de glazen leg je gewoon een uurtje ofzo in het vriesvak. Zodra je de pils wenst te serveren haal je deze eruit, je schenkt de lauwe pils in het glas en vervolgens is het een minuutje of twee wachten alvorens het bier de temperatuur van zo’n twee graden bereikt.” Tot zover het innovatieve van het glas, zoals voorheen doet vriend ijskast/vriezer nog steeds alle werk. Geroezemoes in de zaal, bedenkelijke blikken die zich leken af te vragen of ze het wel goed hadden gehoord.

Ik somde alles nog even goed op, mogelijk had ik iets over het hoofd gezien. “Dus we zetten een glas in de vriezer, wachten een uurtje, schenken het bier in, wachten vervolgens ongeveer 2 minuten en we kunnen consumeren?”. “Klopt gelijk”, wist de praatjesmaker, “het extra koude bier zorgt voor een stevigere schuimkraag en ook het koolzuur blijft langer in het bier, waardoor de smaak dan weer beter behouden wordt”.

Nu weet ik als fervent bierliefhebber dat het gouden godenvocht, smaakgewijs het best tot zijn recht komt op een temperatuur van zo’n 5 à 6 °. Koudere temperaturen zorgen er immers voor dat de subtiele smaakeigenschappen van bier, maar ook van bijvoorbeeld witte wijn, volledig verloren gaan. Ach, in het geval van Heineken mag die 2° C zelfs een zegen heten.

“En als we een nieuw biertje willen drinken”, probeerde ik. Gewoon een nieuw glas uit de vriezer nemen, of je oude glas afwassen en terug koelen zo bleek. Het geroezemoes werd luider, uit het Belgische kamp kwamen geluiden die met een beetje slechte wil als hoongelach omschreven konden worden, terwijl de Nederlandse vakbroeders licht gegeneerd een andere richting uitkeken en hoopten dat deze persconferentie een slecht verzinsel was van hun eigen verbeelding. “Dus als ik met 4 vrienden naar een voetbalmatch kijk en we elk 5 biertjes drinken, dan moet ik ofwel 25 glazen koelen, of telkens minimum een uur en 2 minuten wachten?” De persman de wanhoop nabij.

Als het enige troost mag wezen, het ontwikkelen van dat duivelse glas is slechts bijzaak voor Heineken, louter om de klant te plezieren. De core business van het bedrijf blijft natuurlijk bier brouwen. Wanneer ze met dat laatste nu trouwens serieus gaan beginnen kregen we helaas niet te horen!

Aperol Spritz

Op een licht druilerige dag ergens in juni stond deze doos plots aan de voordeur. De inhoud zou goed zijn om een zomers feestje op gang te trappen en laten we nu net daar niet vies van zijn. Enige problem, die zomer van ons! Tot nog toe stelt die drie keer niets voor en was er weinig reden om die Aperol Spritz uit de doos te halen. Tot vandaag!

Er staat straks namelijk een etentje met enkele collega's op het programma, - een volledig buffet dat we wonnen als hoofdprijs in een culinaire quiz. En daar mag uiteraard een tikkeltje lekkers in het glas niet ontbreken. Als de zon mee wil zit dat zomerse feestje er straks alsnog aan te komen. Indien niet, dan kan je nog altijd op de facebookpagina van Aperol terecht om te zien waar zij hun feestjes bouwen. Zon onder voorbehoud!

El Bulli - afscheid van het onbekende!

Gisteren was het zover, het laatste avondmaal in El Bulli, het gerenomeerde restaurant van de Spaanse topchefs Ferran en Albert Adrìa. De laatste 5 jaar was ik één van die 2.000.000 mensen die tevergeefs een poging deed om één van die gegeerde 8.000 zitjes te bemachtigen. Jammer genoeg heeft het niet mogen zijn (pinkt een traan weg). Tegen 2014 hoopt Adrìa een onderzoekscenrum naast het restaurant te openen, waar hij zich met een mooie verzameling knappe koppen over nieuwe kooktechnieken zal buigen. Vuurwerk allicht!

Nostalgische liefhebbers en nieuwsgierige lekkerbekken die toch van de El Bulli magie willen proeven kunnen dinsdag 30 augustus afzakken naar Turnhout waar de documentaire 'El Bulli - Cooking in progress' gedraaid zal worden.

Niet onder de indruk van 108 minuten pellicule? Probeer restaurant Alqueria nabij het Spaanse Sevilla dan. Dit restaurant, goed voor 2 Michelin sterren, maakt deel uit van het 'El Bulli Hotel' en serveert authentieke El Bulli klassiekers. Wij hadden tijdens ons verlof twee weken geleden naturlijk de pech dat men ook hier aan het verbouwen is, maar vanaf maart 2012 gaat de keet terug open. Allen daarheen, maar vooral, tegen niemand verder vertellen!

Restaurant Abantal - Sevilla

Niets beter om een geslaagde vakantie af te sluiten dan een bezoekje aan een van de betere restaurants van Sevilla. De digitale informatiesnelweg gidste me richting restaurant Abantal, de enige zaak met een Michelinster, en het enige wat mij nog restte was een reservatie voor 2 in de wacht slepen. Iets voor negen waren we present, en buiten het Duitse koppel aan de bar zou het nog een tijdje wachten zijn alvorens de locale gasten toekwamen. Ruimschoots vroeg naar Spaanse normen dus, maar er waren wel degelijk verzachtende omstandigheden. In een tijdspanne van amper 7 uur thuis moest er namelijk uitgebreid gegeten en gedronken, gepakt en gezakt, en met een gelukje ook nog een beetje geslapen worden. Ober, onze tafel por favor!

Bij onze aperitief - een ‘L’Hereu Brut Reserva 2008 D.O. - Cava’ – maakten we de keuze voor de meer dan schappelijk geprijsde 7-gangen-degustatie menu (55 € zonder, 70 € met wijnarrangement). Ondertussen werd ook een bordje met 4 proevertjes aangedragen. ‘Flinterdunne chips van yucca, een hartig chorizo/parmezaan koekje, lekker smeuïge aardappelpuree en een zachte crème van pompoen met sinaas’. Eerlijke hapjes om u tegen te zeggen, dat ging hier allemaal in orde komen.

Eerder in Sevilla was ik al als een blok gevallen voor de typische Andalusische ‘salmorejo’, een koude crèmige tomatensoep (niet te verwarren met gazpacho, dat veel lopender is). Logisch dan ook dat ik het extra gerechtje, een heerlijke frisse ‘salmorejo op basis van rode biet, met stukjes gedroogde tonijn', zeer wist te appreciëren. Coolinary tip van de dag: op een zonovergoten terras in plaats van een pintje eens een koud soepje bestellen. Zalig!

Tijd voor het eerste echte gerecht, ongetwijfeld licht geïnspireerd door het nabijgelegen Jerez de la Fontera, ‘gemarineerde tonijn & sherry kersen’. En in het glas, hoe kan het anders, ‘Amontillado Escuadrilla D.O. – Sherry’. Tonijn blijkt enorm populair te zijn in de regio en duikt dan ook in alle vormen op in gerechten. Mooie starter, al was de wijnpairing wat mij betreft een beetje ongelukkig. Smaken verschillen nu eenmaal.

“Dit kan wel eens het beste zijn wat ik ooit heb gegeten” aldus vriendin over de in een martiniglas geserveerde ‘Foie gras yoghurt op een abrikozencompote met gelparels van Modena azijn’. De combinatie foie met abrikoos hadden we een dag eerder nog, maar dit was inderdaad van een andere orde. De frisse smaak van de foie yoghurt en de zurige accenten van de gelparels in combinatie met een simpelweg lekkere compote. Elke hap opnieuw genieten. Als begeleidende wijn kreeg ik een ‘Casa de la Ermita Dulce Monastrell D.O. – Jumilla’, een zoetige wijn (niet zoet) die perfect samenging met het gerecht. Ware het niet dat dat laatste geheel opgelepeld was voor ik aan mijn wijn begon. Slechte timing maar wel heel lekker.

Volgend gerechtje werd aangekondigd als een ‘salade met boontjes en ‘skate’’. Wij op zoek naar de rolschaats tot bleek dat ‘skate’ eigenlijk gewoon een vis, genre rog was. Fris, krokant slaatje, lekkere stukjes vis... goed zonder meer. De witte wijnt, een aangename witte ‘K-Naja 2010 D.O. – Rueda’ liet zich goed drinken. Een meevaller want ook bij het volgende gerecht werd hij geserveerd.


‘Blauwe botervis met aardappelpuree, schaaldierencrumble en groentjes’. Opnieuw een fijn, hetzij minimalistisch afgewerkt bordje waar smaken primeren. Less is more and I like it. Niets zo jammer dan halverwege al met een onaangenaam gevoel van overdaad te zitten. Laat mij maar wat ‘ruimte’ voor het lekkers dat moet komen!

‘Een stukje Iberische varkensschouder, geroosterde tomatenpuree, honingnoedels en mosterdmayonaise’ bijvoorbeeld. Deze portie was een schijntje van het varkensgerecht dat ik een dag eerder elders at, maar wederom superieur. Wat wil je, mals en sappig varkensvlees in combinatie met al die grote smaken zoals de pittige mosterd, het krachtige van tomaat en het subtiel zoete van honing. De redelijk krachtige rode wijn ‘Fuente Reina 2009 V.T. – Sevilla’ deelde ik met vriendin, een liefhebber van rood!

Bij het eerste van de twee desserten, ‘kaneelijs met citroen en gecondenseerde melk’, volgde de afwerking aan tafel. Het ijs, de citroen en de crumble werden door de ober rijkelijk overgoten met de gecondenseerde melk. Ik had mijn bedenkingen bij de partjes citroen maar dat was loos alarm. Lekkere zuurtjes, ook Sevilla weten ze er weg mee.


'Het tweede dessert was een ‘dronken chocolade cake met vanilleschuim en sinaas’. Allergieën heb ik niet, maar cake, koekjes of boterhammen in koffie of iets dergelijks dompelen is voor mij des duivels. Net als de ‘baba’ vorig jaar bij Espai Sucre moest ik even door de zure appel heen bijten om te beseffen dat dit nog lang niet zo slecht was. Ik zal er nooit een grote liefhebber van worden, maar eerlijk is eerlijk, ook hier was niets op aan te merken.


En wat te denken van de presentatie? Dronken cake, in een glas… hè! Net als de cake begon ook ik trouwens na de laatste twee glaasjes dessertwijn - een sublieme met sinaas geparfumeerde ‘S’Sauci Orange D.O. – Condado de Huelva’ – lichtjes boven mijn theewater te geraken.

Voor vriendin geen maaltijdeinde zonder thee, ik hield het na rijp beraad bij derde glas van die S’Sauci Orange. Er kwamen nog wat friandises op tafel in de vorm van een ‘krokant koffieblad, een bonbon van bevroren yoghurt en een koekje’.

Een Michelin ster, aperitief + hapjes, 7-gangen-menu, eenmaal aangepaste wijn, water, thee, 2 personen, 140 €. Dat is verdraaid mooi geprijsd denk ik dan en bijgevolg zeer zeker een aanrader.

Restaurant Abantal
www.abantalrestaurante.es
C/ Alcalde José de la Bandera 7 – 9
Sevilla

Vakantielectuur

Ideaal voor aan het zwembad als de zon schijnt, voor in de zetel bij druilerig weer of gewoon in bed als je ze onmiddellijk wil uitlezen. Culinaire ondertoon maar uiteindelijk veel meer dan dat. In 'De Kok' staan trouwens aardig wat lustopwekkende recepten. Voor de liefhebbers, dat spreekt voor zich!

Heb ik trouwens de vergadering gemist waarin besloten werd de cover van elk culinair boek te sieren met een kreeft? Het lijkt wel zo! Soit, ze zijn uit dus als iemand van leentjebuur wil doen, laat maar horen.

Salade vs fruitsla

Vriendin had zin in een slaatje, en dat mocht gerust buitenshuis gegeten worden. Wie ben ik om tegen de wensen van een jarige in te gaan. Geitenkaas, dat ging het worden wist ze in de auto al. Een klassieker onder de slaatjes natuurlijk, spekjes erbij, beetje honing, pijnboompitjes, stukjes appel en een lekkere dressing. Basic, lekker, meer moet dat vooral niet zijn. En ze had geluk want een ‘slaatje geitenkaas’ stond wel degelijk op de kaart. Met stoofpeertjes in de plaats van appel, maar toch! Wijntje erbij, beetje door de raam turen en gezellig de maaltijd afwachten.

Grote porties zijn we in de Kempen ondertussen wel gewoon, en wat er op een slaatje moet liggen, daar valt ook over te discussiëren. Naast de sla, wortel, rode en witte kool, en de obligatoire peertjes was er hier echter ook nog fruit te vinden. En niet zomaar een aardbei (check)voor de afwerking maar een pak fruit. Een stukje ananas, een halve passievrucht, een halve granaatappel, een stuk of wat physalissen, een nectarine, wat schijfjes kiwi en godbetert een stuk pitahaya. Hadden we eigenlijk wel een vruchtensalade besteld?

’t Is ook nooit goed hoor ik jullie nu al denken, en inderdaad. Het is ook nooit goed! Fruit smaakt namelijk niet zo geweldig in combinatie met mayonaise en van dat laatste was er ook ruim voldoende aanwezig. Kunnen we misschien kort afspreken dat we op een simpele groentesalade niet onnozel gaan doen met een halve geïmporteerde fruitgaard? Ja? Bedankt!

Dinsdag in Sevilla

Op reis gebeurt het wel eens - in tegenstelling tot thuis waar ik 's het ochtends bij een Actimelleke houd - dat we samen ontbijten. In het hotel, of waar we ook logeren, of gewoon on the go. Starbucks leent zich perfect voor de laatste optie, ware het niet dat ik geen koffie drink. Nooit! Het moet van mijn 16e geleden zijn toen ik een maand 'met de nacht' vakantiewerk deed, en dan nog. Enige drankje dat je mij zult zien bestellen bij Starbucks is hun Frappucino Caramel, en op vakantie drink ik er daar dus altijd eentje van. Ideaal, zeker in het warme Sevilla.

En omdat zo'n Frappucino niet direct vult mocht daar ook nog wel de wrap met kip bij. Bijna geen foto van genomen zoals uit de bitemarks mag blijken, maar op de valreep nog net gelukt.

Niet dat in Sevilla alles snel moet gaan, maar een luttele minuten later stonden we in het prachtige paleis 'Real Alcazar'. Zo eentje waar de Moorse invloeden heel duidelijk zichtbaar zijn. Denk ontelbare fonteintjes in binnenplaatsjes, overvloedige mozaiekskes en tal van vervallen beeldjes. En koffie doet met mij hetzelfde als suiker... daar word ik een beetje druk van en dat zullen die beeldjes geweten hebben.

Gouden leidraad in Sevilla trouwens: Als Harry Potter zegt dat het 42° C is, dan kan je je maar best aan het zwembad van het hotel terugtrekken. Een siesta kan zelfs voor toeristen geen kwaad.

En als er aan het zwembad pintjes zijn dan kom je die namiddag wel door. Met zwemmen, en met boeken lezen. M'n eerste boek (Het Diner) was na amper een dag al uit, waardoor ik noodgedwongen nog enkele Engelstalige boeken diende in te slagen. Het werd 'The Prince of the Mist' en 'The Midnight Palace', beide van Carlos Ruiz Zafon. Blijkbaar lees ik te snel, want ok die boeken waren op een namiddag uit.

Na het zwembad even het bubbelbad in (geen foto's wegens buikje van het goed leven), douchen en terug de stad in. Met de fiets zoals ze dat in Sevilla doen. 10 € voor een 10 dagen abonnement, en als je het een beetje slim aanpakt fiets je vervolgens volledig gratis. Op weg naar Triana bijvoorbeeld, aan de andere kant van de rivier.


Niet dat we na 3 dagen onze buik vol hadden van tapas, maar mijn wederhelft kon een simpele menu wel smaken. Geen kleine gerechtjes, maar gewoon een voor- en hoofdgerecht. En misschien ook wel een dessert maar dat zouden we dan nog wel zien. We planden een rustige wandeling langst de kade van de rivier, maar voor we het wisten zaten we al op een deftig terras. Glaasje witte wijn in de aanslag en genieten van het zicht over Sevilla.

We kozen voor de menu 'For your eyes and your senses' waarvoor we 105 € diende neer te tellen. Inbegrepen zaten 2 voor- en twee nagerechten van de kaart en twee hoofdgerechten naar keuze. Verder kreeg je er nog water en een fles champagne bij. Een snelle rekensom leerde me dat we hier niet direct in de zak gezet werden dus waarom niet...

Misschien niet omdat vriendin amper drinkt, en omdat ik dan die hele fles zou moeten leegtutteren? Niet dat ik daar bezwaren tegen heb! Soit, we kregen als voorgerecht een leisteen met 'eendelever en abrikozencompote' en ook 'gefrituurde scampis en gefrituurde oesters'. Beiden vielen in de smaak, net als het hoofdgerecht (vis voor mevrouw, varken voor meneer) en de nagerechten. Van die laatste zijn trouwens geen foto's meer en ik durf er een en ander op verwedden dat die champagne daar voor iets tussen zit. In ieder geval, Abades Triana was de zaak en als brasserie with a view kon het er zeker mee door.

Broodje ei/bacon

Toen we in de herfst naar Praag trokken stond ik in de terminal van de luchthaven van Eindhoven een foto te nemen van een broodje met ei en bacon. Afgelopen zaterdagochend, vertrek naar Sevilla, krek hetzelfde plaatje. Tikkeltje voorbarig maar ik denk dat we van een patroon kunnen spreken. Maar eerlijk, is er iets wat feller een vakantiegevoel - al is het misschien maar voor een dag - oproept dan een boterhammetje met ei, in welke vorm dan ook? De bacon kreeg ik er gratis en voorniet bij!

Beste Festivalhap, Graspop 2011 - Churros

Het mag gezegd, het beste eten op en rond de 'Desselse Boerentang', huis en thuis van het immer geweldige Graspop, is achter de schermen te krijgen. Een dagelijks afwisselend buffet, en dan spreek ik nog maar over het eten voor de medewerkers. Dat van de artiesten is, hoe kan het ook anders, nog een klasse beter. Met recht en reden dus dat de chef kok van dienst, verantwoordelijk voor de artiestenkeuken in zijn gat gebeten was dat ik niet bij hem was komen eten.

Maar ik ben natuurlijk op een missie, en die speelt zich tot nader order nog steeds af op de festivalwei, niet erachter. Doorheen een overdaad van al dan niet gefrituurde bagger zoek ik mijn weg naar een snack die net om de juiste redenen buiten de middelmaat valt.

Churros iemand? Ideaal als afsluiter van een eerste festivaldag zo rond een uur of wat 's nachts. Meevaller voor ons, de man in het kraampje stond op het punt een en ander voor bekeken te houden. Zijn clienteel rond dit ontiegelijk late uur bestond voornamelijk uit dronkaards die niet direct doorhadden dat 'churros' zoetigheid was. Onze meer dan royale portie, die trouwens meermaals werd aangevuld, lieten we ons dan ook meer dan welgevallen. Graspop winnertje 2011

Grey Goose & Foodpairing : A Toast to Taste!

Grey Goose ging op zoek naar een een manier om de uitzonderlijke smaak van zijn wodka’s nog beter tot hun recht te doen komen. In samenwerking met Sense for Taste werden de verschillende wodka’s van het Franse premium merk aan een smaakanalyse onderworpen.

Het eindresultaat zijn vier foodpairingtrees die aangeven welke ingrediënten het beste samengaan met de wodka’s. Op basis van deze informatie werd vervolgens voor de vier varianten van de wodka, de ultieme culinaire combinatie uitgewerkt die bovendien de link met thuisland Frankrijk extra in de verf zet.

Vanaf september 2011 stelt Grey Goose deze vier pairings voor in een vijftiental geselecteerde horecazaken. Wie een glas van de wodka bestelt, krijgt er de bijhorende appetizer gratis bij geserveerd. De namen van de bars waar je de pairings kan gaan proeven, worden binnenkort bekendgemaakt.

GREY GOOSE L'Originale - Oesterblad met een kaviaar van rode wijnazijn en sjalot

GREY GOOSE La Poire - Foie gras met fruitleer van perzik



GREY GOOSE Le Citron - Camembert met lychee



GREY GOOSE L'Orange - Kaviar van zwarte truffel met gekonfijte gember

Culinair Tomorrowland

Straffe namen op Tomorrowland dit jaar, en dan heb ik het voor een keertje niet over de indrukwekkende deejays en -acts die geprogrammeerd staan. Nee, ook culinair pakt het inmiddels uitverkochte Tomorrowland (enkel nog dagtickets voor vrijdag) dit jaar uit. Zo zal het Antwerpse Lombardia naast hun gekende pittige ‘Gingerlove’ gemberthee, een speciale ‘Tomorrowland Magic’ creëren, speciaal voor alle bezoekers die op zoek zijn naar een gezonde maaltijd. De Burgerij - gekend voor hun geweldige, kwalitatieve hamburgers - slaat net als de in de culinaire gids Gault Millau genoteerde pitabar FinJan, de tenten op in het recreatiedomein De Schorre in Boom.

Nog niet onder de indruk van het culinaire aanbod? Zij die het geluk aan hun kant hebben kunnen misschien in de VIP ruimte gaan genieten van een lekkere cocktail, van de hand van Manuel ‘Sips’ Wouters, nog steeds ’s lands leading mixologist. Een ‘straffe’ cocktail, vette beats en een stralend zonnetje – de ideale zomercombinatie.

Eten met een sterretje kan trouwens ook! Daar waar de artiesten een dessert van toetjeskoning Roger van Damme krijgen voorgeschoteld, mag het publiek de beentjes onder één van de 15 tafeltjes van het gelegenheidsrestaurant van de alom tegenwoordige Wout Bru strekken. Zij die zich nog een indigestie eten aan diepvrieswaren en kant en klare bagger hebben het zelf gezocht.

Op de camping ofte DreamVille kunnen aspirant sterrenchefs zelf aan de bak op de aanwezige barbecues in drie verschillende barbecuezones. Op elke festivalcamping zowat geweigerd, hier voorzien door de organisatie. En de kolen krijg je er de 21ste op de nationale feestdag zelfs gratis bij. Wat zeggen we dan? Dank u wel Tomorrowland!

Oops we did it again!

Het wedstrijdbarbecueën zit er voor dit jaar op, en afsluiten deden we met heel veel plezier op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue te Hoofddorp. Vorig jaar, gingen we daar op onze tweede wedstrijd geheel onverwacht aan de haal met de eerste plaats, aantreden als underdogs zou dan ook niet meer gaan. Maar toch, andere concurrentie en meer/betere teams in de running... dat zorgt altijd wel voor een spannende finale.

Wat de ereplaatsen betreft werd het een onderonsje tussen onze goede vrienden van Five Q uit Knesselare en Qlinaria. Daar waar wij de 1ste plaats voor het 'kipgerecht' en het 'dessert' wegkaapten, gingen onze spitsbroeders aan de haal met de 1ste plaats voor de 'makreel', het 'varken' en het 'rundsgerecht'.

Met maar liefst drie eerste plaatsen kan je normaal gezien steeds aanspraak maken op de eerste plaats in de eindrangschikking dus hadden ons dus al neergelegd bij een verdiende tweede plaats, goed voor 750 € en een medium Green Egg. Groot was dan ook onze verbazing dat niet Five Q, maar wel Qlinaria het hoogste schavotje mocht betreden.

Een mooi georganiseerd kampioenschap, een stralend zonnetje, veel kameraadschap onder de teams, aangename interactie met de bezoekers, en zo'n 1300 € aan prijzengeld en een fikse inox barbecue ter waarde van 1500 €. Meer moet dat niet zijn!

Foto © Sander