Restaurant Abantal - Sevilla

Niets beter om een geslaagde vakantie af te sluiten dan een bezoekje aan een van de betere restaurants van Sevilla. De digitale informatiesnelweg gidste me richting restaurant Abantal, de enige zaak met een Michelinster, en het enige wat mij nog restte was een reservatie voor 2 in de wacht slepen. Iets voor negen waren we present, en buiten het Duitse koppel aan de bar zou het nog een tijdje wachten zijn alvorens de locale gasten toekwamen. Ruimschoots vroeg naar Spaanse normen dus, maar er waren wel degelijk verzachtende omstandigheden. In een tijdspanne van amper 7 uur thuis moest er namelijk uitgebreid gegeten en gedronken, gepakt en gezakt, en met een gelukje ook nog een beetje geslapen worden. Ober, onze tafel por favor!

Bij onze aperitief - een ‘L’Hereu Brut Reserva 2008 D.O. - Cava’ – maakten we de keuze voor de meer dan schappelijk geprijsde 7-gangen-degustatie menu (55 € zonder, 70 € met wijnarrangement). Ondertussen werd ook een bordje met 4 proevertjes aangedragen. ‘Flinterdunne chips van yucca, een hartig chorizo/parmezaan koekje, lekker smeuïge aardappelpuree en een zachte crème van pompoen met sinaas’. Eerlijke hapjes om u tegen te zeggen, dat ging hier allemaal in orde komen.

Eerder in Sevilla was ik al als een blok gevallen voor de typische Andalusische ‘salmorejo’, een koude crèmige tomatensoep (niet te verwarren met gazpacho, dat veel lopender is). Logisch dan ook dat ik het extra gerechtje, een heerlijke frisse ‘salmorejo op basis van rode biet, met stukjes gedroogde tonijn', zeer wist te appreciëren. Coolinary tip van de dag: op een zonovergoten terras in plaats van een pintje eens een koud soepje bestellen. Zalig!

Tijd voor het eerste echte gerecht, ongetwijfeld licht geïnspireerd door het nabijgelegen Jerez de la Fontera, ‘gemarineerde tonijn & sherry kersen’. En in het glas, hoe kan het anders, ‘Amontillado Escuadrilla D.O. – Sherry’. Tonijn blijkt enorm populair te zijn in de regio en duikt dan ook in alle vormen op in gerechten. Mooie starter, al was de wijnpairing wat mij betreft een beetje ongelukkig. Smaken verschillen nu eenmaal.

“Dit kan wel eens het beste zijn wat ik ooit heb gegeten” aldus vriendin over de in een martiniglas geserveerde ‘Foie gras yoghurt op een abrikozencompote met gelparels van Modena azijn’. De combinatie foie met abrikoos hadden we een dag eerder nog, maar dit was inderdaad van een andere orde. De frisse smaak van de foie yoghurt en de zurige accenten van de gelparels in combinatie met een simpelweg lekkere compote. Elke hap opnieuw genieten. Als begeleidende wijn kreeg ik een ‘Casa de la Ermita Dulce Monastrell D.O. – Jumilla’, een zoetige wijn (niet zoet) die perfect samenging met het gerecht. Ware het niet dat dat laatste geheel opgelepeld was voor ik aan mijn wijn begon. Slechte timing maar wel heel lekker.

Volgend gerechtje werd aangekondigd als een ‘salade met boontjes en ‘skate’’. Wij op zoek naar de rolschaats tot bleek dat ‘skate’ eigenlijk gewoon een vis, genre rog was. Fris, krokant slaatje, lekkere stukjes vis... goed zonder meer. De witte wijnt, een aangename witte ‘K-Naja 2010 D.O. – Rueda’ liet zich goed drinken. Een meevaller want ook bij het volgende gerecht werd hij geserveerd.


‘Blauwe botervis met aardappelpuree, schaaldierencrumble en groentjes’. Opnieuw een fijn, hetzij minimalistisch afgewerkt bordje waar smaken primeren. Less is more and I like it. Niets zo jammer dan halverwege al met een onaangenaam gevoel van overdaad te zitten. Laat mij maar wat ‘ruimte’ voor het lekkers dat moet komen!

‘Een stukje Iberische varkensschouder, geroosterde tomatenpuree, honingnoedels en mosterdmayonaise’ bijvoorbeeld. Deze portie was een schijntje van het varkensgerecht dat ik een dag eerder elders at, maar wederom superieur. Wat wil je, mals en sappig varkensvlees in combinatie met al die grote smaken zoals de pittige mosterd, het krachtige van tomaat en het subtiel zoete van honing. De redelijk krachtige rode wijn ‘Fuente Reina 2009 V.T. – Sevilla’ deelde ik met vriendin, een liefhebber van rood!

Bij het eerste van de twee desserten, ‘kaneelijs met citroen en gecondenseerde melk’, volgde de afwerking aan tafel. Het ijs, de citroen en de crumble werden door de ober rijkelijk overgoten met de gecondenseerde melk. Ik had mijn bedenkingen bij de partjes citroen maar dat was loos alarm. Lekkere zuurtjes, ook Sevilla weten ze er weg mee.


'Het tweede dessert was een ‘dronken chocolade cake met vanilleschuim en sinaas’. Allergieën heb ik niet, maar cake, koekjes of boterhammen in koffie of iets dergelijks dompelen is voor mij des duivels. Net als de ‘baba’ vorig jaar bij Espai Sucre moest ik even door de zure appel heen bijten om te beseffen dat dit nog lang niet zo slecht was. Ik zal er nooit een grote liefhebber van worden, maar eerlijk is eerlijk, ook hier was niets op aan te merken.


En wat te denken van de presentatie? Dronken cake, in een glas… hè! Net als de cake begon ook ik trouwens na de laatste twee glaasjes dessertwijn - een sublieme met sinaas geparfumeerde ‘S’Sauci Orange D.O. – Condado de Huelva’ – lichtjes boven mijn theewater te geraken.

Voor vriendin geen maaltijdeinde zonder thee, ik hield het na rijp beraad bij derde glas van die S’Sauci Orange. Er kwamen nog wat friandises op tafel in de vorm van een ‘krokant koffieblad, een bonbon van bevroren yoghurt en een koekje’.

Een Michelin ster, aperitief + hapjes, 7-gangen-menu, eenmaal aangepaste wijn, water, thee, 2 personen, 140 €. Dat is verdraaid mooi geprijsd denk ik dan en bijgevolg zeer zeker een aanrader.

Restaurant Abantal
www.abantalrestaurante.es
C/ Alcalde José de la Bandera 7 – 9
Sevilla

Vakantielectuur

Ideaal voor aan het zwembad als de zon schijnt, voor in de zetel bij druilerig weer of gewoon in bed als je ze onmiddellijk wil uitlezen. Culinaire ondertoon maar uiteindelijk veel meer dan dat. In 'De Kok' staan trouwens aardig wat lustopwekkende recepten. Voor de liefhebbers, dat spreekt voor zich!

Heb ik trouwens de vergadering gemist waarin besloten werd de cover van elk culinair boek te sieren met een kreeft? Het lijkt wel zo! Soit, ze zijn uit dus als iemand van leentjebuur wil doen, laat maar horen.

Salade vs fruitsla

Vriendin had zin in een slaatje, en dat mocht gerust buitenshuis gegeten worden. Wie ben ik om tegen de wensen van een jarige in te gaan. Geitenkaas, dat ging het worden wist ze in de auto al. Een klassieker onder de slaatjes natuurlijk, spekjes erbij, beetje honing, pijnboompitjes, stukjes appel en een lekkere dressing. Basic, lekker, meer moet dat vooral niet zijn. En ze had geluk want een ‘slaatje geitenkaas’ stond wel degelijk op de kaart. Met stoofpeertjes in de plaats van appel, maar toch! Wijntje erbij, beetje door de raam turen en gezellig de maaltijd afwachten.

Grote porties zijn we in de Kempen ondertussen wel gewoon, en wat er op een slaatje moet liggen, daar valt ook over te discussiëren. Naast de sla, wortel, rode en witte kool, en de obligatoire peertjes was er hier echter ook nog fruit te vinden. En niet zomaar een aardbei (check)voor de afwerking maar een pak fruit. Een stukje ananas, een halve passievrucht, een halve granaatappel, een stuk of wat physalissen, een nectarine, wat schijfjes kiwi en godbetert een stuk pitahaya. Hadden we eigenlijk wel een vruchtensalade besteld?

’t Is ook nooit goed hoor ik jullie nu al denken, en inderdaad. Het is ook nooit goed! Fruit smaakt namelijk niet zo geweldig in combinatie met mayonaise en van dat laatste was er ook ruim voldoende aanwezig. Kunnen we misschien kort afspreken dat we op een simpele groentesalade niet onnozel gaan doen met een halve geïmporteerde fruitgaard? Ja? Bedankt!

Dinsdag in Sevilla

Op reis gebeurt het wel eens - in tegenstelling tot thuis waar ik 's het ochtends bij een Actimelleke houd - dat we samen ontbijten. In het hotel, of waar we ook logeren, of gewoon on the go. Starbucks leent zich perfect voor de laatste optie, ware het niet dat ik geen koffie drink. Nooit! Het moet van mijn 16e geleden zijn toen ik een maand 'met de nacht' vakantiewerk deed, en dan nog. Enige drankje dat je mij zult zien bestellen bij Starbucks is hun Frappucino Caramel, en op vakantie drink ik er daar dus altijd eentje van. Ideaal, zeker in het warme Sevilla.

En omdat zo'n Frappucino niet direct vult mocht daar ook nog wel de wrap met kip bij. Bijna geen foto van genomen zoals uit de bitemarks mag blijken, maar op de valreep nog net gelukt.

Niet dat in Sevilla alles snel moet gaan, maar een luttele minuten later stonden we in het prachtige paleis 'Real Alcazar'. Zo eentje waar de Moorse invloeden heel duidelijk zichtbaar zijn. Denk ontelbare fonteintjes in binnenplaatsjes, overvloedige mozaiekskes en tal van vervallen beeldjes. En koffie doet met mij hetzelfde als suiker... daar word ik een beetje druk van en dat zullen die beeldjes geweten hebben.

Gouden leidraad in Sevilla trouwens: Als Harry Potter zegt dat het 42° C is, dan kan je je maar best aan het zwembad van het hotel terugtrekken. Een siesta kan zelfs voor toeristen geen kwaad.

En als er aan het zwembad pintjes zijn dan kom je die namiddag wel door. Met zwemmen, en met boeken lezen. M'n eerste boek (Het Diner) was na amper een dag al uit, waardoor ik noodgedwongen nog enkele Engelstalige boeken diende in te slagen. Het werd 'The Prince of the Mist' en 'The Midnight Palace', beide van Carlos Ruiz Zafon. Blijkbaar lees ik te snel, want ok die boeken waren op een namiddag uit.

Na het zwembad even het bubbelbad in (geen foto's wegens buikje van het goed leven), douchen en terug de stad in. Met de fiets zoals ze dat in Sevilla doen. 10 € voor een 10 dagen abonnement, en als je het een beetje slim aanpakt fiets je vervolgens volledig gratis. Op weg naar Triana bijvoorbeeld, aan de andere kant van de rivier.


Niet dat we na 3 dagen onze buik vol hadden van tapas, maar mijn wederhelft kon een simpele menu wel smaken. Geen kleine gerechtjes, maar gewoon een voor- en hoofdgerecht. En misschien ook wel een dessert maar dat zouden we dan nog wel zien. We planden een rustige wandeling langst de kade van de rivier, maar voor we het wisten zaten we al op een deftig terras. Glaasje witte wijn in de aanslag en genieten van het zicht over Sevilla.

We kozen voor de menu 'For your eyes and your senses' waarvoor we 105 € diende neer te tellen. Inbegrepen zaten 2 voor- en twee nagerechten van de kaart en twee hoofdgerechten naar keuze. Verder kreeg je er nog water en een fles champagne bij. Een snelle rekensom leerde me dat we hier niet direct in de zak gezet werden dus waarom niet...

Misschien niet omdat vriendin amper drinkt, en omdat ik dan die hele fles zou moeten leegtutteren? Niet dat ik daar bezwaren tegen heb! Soit, we kregen als voorgerecht een leisteen met 'eendelever en abrikozencompote' en ook 'gefrituurde scampis en gefrituurde oesters'. Beiden vielen in de smaak, net als het hoofdgerecht (vis voor mevrouw, varken voor meneer) en de nagerechten. Van die laatste zijn trouwens geen foto's meer en ik durf er een en ander op verwedden dat die champagne daar voor iets tussen zit. In ieder geval, Abades Triana was de zaak en als brasserie with a view kon het er zeker mee door.

Broodje ei/bacon

Toen we in de herfst naar Praag trokken stond ik in de terminal van de luchthaven van Eindhoven een foto te nemen van een broodje met ei en bacon. Afgelopen zaterdagochend, vertrek naar Sevilla, krek hetzelfde plaatje. Tikkeltje voorbarig maar ik denk dat we van een patroon kunnen spreken. Maar eerlijk, is er iets wat feller een vakantiegevoel - al is het misschien maar voor een dag - oproept dan een boterhammetje met ei, in welke vorm dan ook? De bacon kreeg ik er gratis en voorniet bij!

Beste Festivalhap, Graspop 2011 - Churros

Het mag gezegd, het beste eten op en rond de 'Desselse Boerentang', huis en thuis van het immer geweldige Graspop, is achter de schermen te krijgen. Een dagelijks afwisselend buffet, en dan spreek ik nog maar over het eten voor de medewerkers. Dat van de artiesten is, hoe kan het ook anders, nog een klasse beter. Met recht en reden dus dat de chef kok van dienst, verantwoordelijk voor de artiestenkeuken in zijn gat gebeten was dat ik niet bij hem was komen eten.

Maar ik ben natuurlijk op een missie, en die speelt zich tot nader order nog steeds af op de festivalwei, niet erachter. Doorheen een overdaad van al dan niet gefrituurde bagger zoek ik mijn weg naar een snack die net om de juiste redenen buiten de middelmaat valt.

Churros iemand? Ideaal als afsluiter van een eerste festivaldag zo rond een uur of wat 's nachts. Meevaller voor ons, de man in het kraampje stond op het punt een en ander voor bekeken te houden. Zijn clienteel rond dit ontiegelijk late uur bestond voornamelijk uit dronkaards die niet direct doorhadden dat 'churros' zoetigheid was. Onze meer dan royale portie, die trouwens meermaals werd aangevuld, lieten we ons dan ook meer dan welgevallen. Graspop winnertje 2011

Grey Goose & Foodpairing : A Toast to Taste!

Grey Goose ging op zoek naar een een manier om de uitzonderlijke smaak van zijn wodka’s nog beter tot hun recht te doen komen. In samenwerking met Sense for Taste werden de verschillende wodka’s van het Franse premium merk aan een smaakanalyse onderworpen.

Het eindresultaat zijn vier foodpairingtrees die aangeven welke ingrediënten het beste samengaan met de wodka’s. Op basis van deze informatie werd vervolgens voor de vier varianten van de wodka, de ultieme culinaire combinatie uitgewerkt die bovendien de link met thuisland Frankrijk extra in de verf zet.

Vanaf september 2011 stelt Grey Goose deze vier pairings voor in een vijftiental geselecteerde horecazaken. Wie een glas van de wodka bestelt, krijgt er de bijhorende appetizer gratis bij geserveerd. De namen van de bars waar je de pairings kan gaan proeven, worden binnenkort bekendgemaakt.

GREY GOOSE L'Originale - Oesterblad met een kaviaar van rode wijnazijn en sjalot

GREY GOOSE La Poire - Foie gras met fruitleer van perzik



GREY GOOSE Le Citron - Camembert met lychee



GREY GOOSE L'Orange - Kaviar van zwarte truffel met gekonfijte gember

Culinair Tomorrowland

Straffe namen op Tomorrowland dit jaar, en dan heb ik het voor een keertje niet over de indrukwekkende deejays en -acts die geprogrammeerd staan. Nee, ook culinair pakt het inmiddels uitverkochte Tomorrowland (enkel nog dagtickets voor vrijdag) dit jaar uit. Zo zal het Antwerpse Lombardia naast hun gekende pittige ‘Gingerlove’ gemberthee, een speciale ‘Tomorrowland Magic’ creëren, speciaal voor alle bezoekers die op zoek zijn naar een gezonde maaltijd. De Burgerij - gekend voor hun geweldige, kwalitatieve hamburgers - slaat net als de in de culinaire gids Gault Millau genoteerde pitabar FinJan, de tenten op in het recreatiedomein De Schorre in Boom.

Nog niet onder de indruk van het culinaire aanbod? Zij die het geluk aan hun kant hebben kunnen misschien in de VIP ruimte gaan genieten van een lekkere cocktail, van de hand van Manuel ‘Sips’ Wouters, nog steeds ’s lands leading mixologist. Een ‘straffe’ cocktail, vette beats en een stralend zonnetje – de ideale zomercombinatie.

Eten met een sterretje kan trouwens ook! Daar waar de artiesten een dessert van toetjeskoning Roger van Damme krijgen voorgeschoteld, mag het publiek de beentjes onder één van de 15 tafeltjes van het gelegenheidsrestaurant van de alom tegenwoordige Wout Bru strekken. Zij die zich nog een indigestie eten aan diepvrieswaren en kant en klare bagger hebben het zelf gezocht.

Op de camping ofte DreamVille kunnen aspirant sterrenchefs zelf aan de bak op de aanwezige barbecues in drie verschillende barbecuezones. Op elke festivalcamping zowat geweigerd, hier voorzien door de organisatie. En de kolen krijg je er de 21ste op de nationale feestdag zelfs gratis bij. Wat zeggen we dan? Dank u wel Tomorrowland!

Oops we did it again!

Het wedstrijdbarbecueën zit er voor dit jaar op, en afsluiten deden we met heel veel plezier op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue te Hoofddorp. Vorig jaar, gingen we daar op onze tweede wedstrijd geheel onverwacht aan de haal met de eerste plaats, aantreden als underdogs zou dan ook niet meer gaan. Maar toch, andere concurrentie en meer/betere teams in de running... dat zorgt altijd wel voor een spannende finale.

Wat de ereplaatsen betreft werd het een onderonsje tussen onze goede vrienden van Five Q uit Knesselare en Qlinaria. Daar waar wij de 1ste plaats voor het 'kipgerecht' en het 'dessert' wegkaapten, gingen onze spitsbroeders aan de haal met de 1ste plaats voor de 'makreel', het 'varken' en het 'rundsgerecht'.

Met maar liefst drie eerste plaatsen kan je normaal gezien steeds aanspraak maken op de eerste plaats in de eindrangschikking dus hadden ons dus al neergelegd bij een verdiende tweede plaats, goed voor 750 € en een medium Green Egg. Groot was dan ook onze verbazing dat niet Five Q, maar wel Qlinaria het hoogste schavotje mocht betreden.

Een mooi georganiseerd kampioenschap, een stralend zonnetje, veel kameraadschap onder de teams, aangename interactie met de bezoekers, en zo'n 1300 € aan prijzengeld en een fikse inox barbecue ter waarde van 1500 €. Meer moet dat niet zijn!

Foto © Sander

Carnet de Table - fijn boekje voor Foodies

Ik was direct verkocht toen ik pas een mailtje aankreeg over de 'Carnet de Table', een leuk schriftje waarin je al je tafelervaringen kunt opschrijven. Ideaal voor de aspirant restaurantrecensent, en bij uitbreiding gewoon voor iedereen die eens graag tafelt en daar wat informatie over bijhoudt. En het ziet er nog eens leuk uit ook!


Er is plaats voor 52 flink uit de kluiten gewassen restaurantbesprekingen, wat wil zeggen dat ik hier ruimschoots enige tijd mee verder kan. Of vriendin er mee kan lachen dat er een schriftje en een pen aan tafel verschijnt is een andere zaak. Net nu ze halvelings gewend is geraakt aan dat kleine fototoestelletje dat hier en daar wel eens mee gaat.

Het houdt trouwens niet op bij de ruimte voorbehouden voor restaurantbesprekingen. Hoe vaak wordt je niet op een 'must visit restaurant' gewezen door bevriende foodies, of lees je een knaller van een bespreking waardoor het water je uit de mond loopt? Noteren die handel en werk maken van die reservatie.



Voor de aardigheid is er nog plaats (zo'n 42 blanco pagina's) om notities allerhande te noteren, en krijg je er een 34 pagina's nuttige informaties over wijn, spijs, basisvocabulaire en dergelijke bij. Altijd handig men dunkt!

Ik was maar wat snel om mijn schriftje te bestellen, zeker omdat 14,95 € nu niet direct een prijs is om van achterover te vallen. Al dit 'lekkers' in een geschenkverpakking dan nog, daar kan je niet voor sukkelen. Bestellen doe je hier.

De Vitrine - Gent

Vanaf heden in Gent, 'De Vitrine' van Flemish Foodie Kobe Desramaults, die er net als zijn spitsbroeders Olly Ceulenaere (Volta) en Jason Blanckaert (weldra j-e-f) een laagdrempelig restaurant opent, zonder een morzel aan kwaliteit in te boeten. De sterrenchef uit Dranouter zal zelf slechts sporadisch achter het fornuis staan, maar met het schoon volk in de keuken (met een geschiedenis in ondermeer Noma, Oud Sluis en In de Wulf) en zus Eef als gastvrouw komt alles ongetwijfeld meer dan goed. De Vitrine vind je in een oud slagerspand in de rosse buurt van Gent - driemaal raden waar de naam vandaan komt - en een tafeltje reserveren kan je op onderstaand telefoonnummer.

Veruit de coolste visitekaartjes die ik ooit gezien heb. En zelfs als het eten niet je dat is - het lijkt me ondenkbaar, maar je weet maar nooit - dan zijn blote grieten met een beestenkop alsnog reden genoeg om naar Gent af te zakken, niet?

Chocotoff smeerpasta

Zelden een leuker 'persbericht' aangekregen dan dat van afgelopen donderdag. Feit dat ik dergelijke zaken sowieso in mijn bus krijg is natuurlijk très plezant, zeker als het volledig uit het niets komt. Chokotoff smeerpasta, dus en het mag een raadsel zijn hoe de postbode dat in hemelsnaam in de bus heeft gekregen.

De mensen van Côte d'Or zijn natuurlijk geen uilen, en als een beetje studie ons leert dat er jaarlijks zowat 15 ton 'choco' - excuses, smeerpasta - verkocht wordt, waarom zou je dan zelf niet op die kar springen. Met één van de paradepaardjes uit je gamma dan nog. Cijfers mogen dan zoveel bewijzen, niets velt een beter oordeel dan een aardig potje proeven. En dat wordt ten huize Coolinary niet gedaan door wat pasta op een boterham te smeren. Mijn wederhelft, mevrouw Frisjes, hanteert namelijk een strikte "pot in lepel" regel waarvan ze niet wenst af te wijken als het op het eten van 'choco' aankomt. Haar schuldig pleziertje zeg maar.

De 'Chokotoff smeerpasta' passeert trouwens met glans de smaaktest. Een heerlijke volle chocoladesmaak die lekker lang blijft hangen. Deze nieuwe speler op de markt zou wel eens potten kunnen gaan breken. Dat is natuurlijk als diezelfde mensen waarvan ik eerder zei dat het geen uilen waren, niet de onzalige beslissing zouden nemen om de productie van deze lekkernij naar de lageloonlanden te versassen.

Flemish Foodies - Bloot - een impressie

Een zweem van mysterie hing er rond ‘Bloot’, na Bruut! het tweede feestje van de Flemish Foodies. Dat de heren Ceulenaere, Blanckaert en Desramaults niet zelf aan de bak gingen - tal van vrienden werden opgetrommeld om hun culinaire kunnen te etaleren - was geweten, maar daar bleef het zowat bij. Vriendin en ik richting opgegegeven adres van een parking aan Gent-Dampoort, alwaar we werden doorverwezen naar een pand vlakbij. Twee Qlinariamakkers en bij uitbreiding nog zo’n 250 andere lekkerbekken, sloten zich op de binnenplaats bij ons aan om te genieten van enkele gedurfde cocktails (Augustijn Blond / The Belgian Owl), ongedwongen geserveerde hapjes, en vlotte babbels met het verzamelde ‘ons kent ons’. En of we er zin in hadden!

Het rustige gekeuvel kwam tot een einde toen Gène Bervoets de eer en het genoegen kreeg de tafelschikking megafoongewijs om te roepen. Ondegetekende mocht – als zijnde niemand minder dan de illustere ‘Sid Frisjes’ - met gezelschap post vatten aan tafel twee.

Als één van de eerste gasten betraden we een ogenschijnlijke fabriekshal, maar eenmaal de statige trap beklommen, bleek de ruimte tegen alle verwachtingen in meer dan deftig. Net als vorig jaar speels gedekte tafels (een gigantische witte onderbroek als servet) die per stuk plaats boden aan een gezelschap van om en bij de 16 personen. En we hadden geluk met onze disgenoten, die naast uiterst aangename mensen gewoon ook 'Facebookvriendjes' waren.

De opzet van de ganse avond was een reeks chefs (Gert De Mangeleer, Michaël Vrijmoed, David Martin, Filip Claeys, Pieter Lonneville, Davy Schellemans, Dominique Persoone) die eerder reeds als gast op de Foodies site verschenen, te koppelen aan koks die ze zelf enorm weten te appreciëren (Gregory Schatteman, Floris Van Der Veken, Nicolas Scheidt, Erwin Denis, Sean Uytterhaegen, Geert Weyn, Jean-Yves Wilmot). Een bont gezelschap kundige duvels die de opdracht kregen iets te brengen zoals ze dat ook thuis zouden doen voor hun vrienden. Ongedwongen maar toch culinair, niet gebonden aan de huisregels van het restaurant. Bloot!

De culinaire hoogstandjes van de heren chefs verschenen niet zelden in grote hoeveelheid aan tafel, hetzij op een vernuftige houten plateau of staander, dan wel in een groot diep bord. Niet alleen werkte dat makkelijker voor de koks, het paste tevens perfect binnen het plaatje – en belangrijker - het hield de sfeer aan tafel er ook helemaal in. Tal van gerechten werden netjes gedeeld, en naargelang het gepresenteerde, zo ook de verwondering. Filip Claeys wist na de Flemish Primitives opnieuw uit te pakken met een verbluffend gebracht gerecht, dat een prachtige ode was aan de zee. Het gespreksonderwerp en de blikvanger was uiteraard de blinkende glazen bokaal waarin levende grijze garnalen er lustig op los zwommenl. De durvers onder ons mochten aan de slag gaan met het bijgeleverde minischepnetje, om de vangst vervolgens in een smakelijk sausje de dippen. Dat laatste ging aan menig tafel gepaard met hilarische taferelen.

Tegen een sneltempo werden er door de helden van de dag vervolgens de alleraardigste verse groentjes aangedragen, ik durf zelfs vermoeden recht uit de tuin van Hertog Jan. Knapperige radijsjes iemand? Vers gedopte erwtjes met slaharten? Of toch liever dat flinterdun krokantje met kriekjes en een geblakerde asperge erbij? Mooi allemaal, wat niet direct gezegd kan worden van de manier waarop we alles zelf op onze borden kwakten. Maar hey, zo zouden we het thuis uiteindelijk ook doen en laat dat net de bedoeling geweest zijn.

De geserveerde wijntjes lieten zich meer dan vlot drinken. Een blik op de wijnetiketten leerde ons dat bij de selectie 'cooler dan cool' één van de criteria was. Van één van de wijnen werd speciaal voor Bloot! slechts één vat van 220 liter gebotteld. Ongefilterd en zonder toevoeging van sulfiet. In primeur heet dat dan!

Houtskool is mij niet onbekend, en als ze dat serveren op een bedje licht smeulend hooi dan weet ik dat er ons iets te wachten staat. En er stond ons wel degelijk iets te wachten, een verrassing zowaar toen bleek dat het houtskool verschillende geblakerde wortels en dergelijke waren. Heel straf!

Rijkelijk vloeiende wijn, de concurrentie van de disgenoten voor de geserveerde delicatessen... wie zal zeggen wat de reden was waarom ik van de high end tosti's, varkenswangen, hutsepot, bloemkool met spek, en de worst geen foto's heb. Het heeft er alvast niet minder om gesmaakt. Zodra het dessert geserveerd werd nog even de camera bovengehaald en een laatste foto genomen. Dominique Persoone, die de ganse avond aardig in de weer was, had nog een afsluitertje in petto, maar dat vonden we maar kak. Oordeel zelf maar!

Dikke pluim op de hoed van iedereen die aan Bloot! heeft meegewerkt, het was weer fantastisch. Voor de afterparty trokken we nog even richting rosse buurt, thuishaven van 'De Vitrine' van Kobe. Gezapig cocktails en pintjes drinken en daarna richting hotel. Topavond!

Studentenhaver

Euhm ja, mag ik schaamteloos die 'No Shit, Sherlock Award' kapen en vervolgens met plezier overhandigen aan de vriendelijke mensen van Colruyt? Niet meer dan normaal dat je informatie betreffende allergieën op de verpakking van je etenwaren zet, maar overdrijven is toch wel een tikkeltje belachelijk, niet?

Iemand met een notenallergie zou toch moeten weten dat er in studentenhaver noten zitten. Indien niet, dan is de doorzichtige verpakking toch een weggever zou je denken. En de slechte verstaander kan voor de zekerheid nog altijd even de ingrediëntenlijst checken. Maar als je na dat alles nog steeds de 'allergenen' waarschuwing nodig hebt - uiteraard iets van de fabrikant om zich in te dekken tegen eventuele schadeclaims - dan lig ik er echt niet van wakker dat je plots kortademig wordt en gemene uitslag krijgt. Idiots!

Beste Festivalhap, Maes Unscene 2011

Tja, als ik met de mysterybus mee mag richting 'Maes Unscene', dan ga ik niet alleen voor de gratis pintjes. Nope, dan nemen we er direct de diverse festivalsnacks mee door. Zoals al eerder gezegd blijken die tot nog toe allemaal geweldig te combineren met bier, al dan niet in hoge dosis gedronken. Over bier gesproken, een pintje aub!

Ik wou trouwens wel eens weten hoe die kleine Ixus het doet in de frontstage, in vergelijking tot zijn flink uit de kluiten gewassen achterneef de Eos 50D. Die laatste blijft maar wat vaak op stal wegens redelijk zwaar in combinatie met een slechte pols en schouder met werk aan. Snel een foto van A Brand weggeklikt alvorens de security me wegens te kleine camera uit de front kwam plukken. Meh! Eten dan maar!

Zekerheden in het leven, pizza van Sbarro op festivals. Tijdens mijn jaren van onwetendheid de absolute topsnack, nu vooral meer bodem dan pizza. Twee stuks als tegengewicht voor het gratis bier zou voldoende moeten zijn.

Slechts twee stukken pizza, want er lag nog een kipsaté met appelmoes te wachten. De saté lag overduidelijk al een tijdje onder de warmlamp, maar die appelmoes in plaats van een vettig sausjes was een welkome verrassing. Fris, fruitig en lekker!

En dan was er nog de pitta! Ik ben niet de persoon om iemands noeste arbeid af te breken. Alles wat op een bord komt, daar heeft iemand toch (veel) moeite voor gedaan, ook al is het maar een kartonnen bordje. Nee, zoiets afbreken ligt niet in mijn aard, maar die kleine Ixus heeft wel een foto genomen van wat ik op dat moment juist dacht!