Studentenhaver

Euhm ja, mag ik schaamteloos die 'No Shit, Sherlock Award' kapen en vervolgens met plezier overhandigen aan de vriendelijke mensen van Colruyt? Niet meer dan normaal dat je informatie betreffende allergieën op de verpakking van je etenwaren zet, maar overdrijven is toch wel een tikkeltje belachelijk, niet?

Iemand met een notenallergie zou toch moeten weten dat er in studentenhaver noten zitten. Indien niet, dan is de doorzichtige verpakking toch een weggever zou je denken. En de slechte verstaander kan voor de zekerheid nog altijd even de ingrediëntenlijst checken. Maar als je na dat alles nog steeds de 'allergenen' waarschuwing nodig hebt - uiteraard iets van de fabrikant om zich in te dekken tegen eventuele schadeclaims - dan lig ik er echt niet van wakker dat je plots kortademig wordt en gemene uitslag krijgt. Idiots!

Beste Festivalhap, Maes Unscene 2011

Tja, als ik met de mysterybus mee mag richting 'Maes Unscene', dan ga ik niet alleen voor de gratis pintjes. Nope, dan nemen we er direct de diverse festivalsnacks mee door. Zoals al eerder gezegd blijken die tot nog toe allemaal geweldig te combineren met bier, al dan niet in hoge dosis gedronken. Over bier gesproken, een pintje aub!

Ik wou trouwens wel eens weten hoe die kleine Ixus het doet in de frontstage, in vergelijking tot zijn flink uit de kluiten gewassen achterneef de Eos 50D. Die laatste blijft maar wat vaak op stal wegens redelijk zwaar in combinatie met een slechte pols en schouder met werk aan. Snel een foto van A Brand weggeklikt alvorens de security me wegens te kleine camera uit de front kwam plukken. Meh! Eten dan maar!

Zekerheden in het leven, pizza van Sbarro op festivals. Tijdens mijn jaren van onwetendheid de absolute topsnack, nu vooral meer bodem dan pizza. Twee stuks als tegengewicht voor het gratis bier zou voldoende moeten zijn.

Slechts twee stukken pizza, want er lag nog een kipsaté met appelmoes te wachten. De saté lag overduidelijk al een tijdje onder de warmlamp, maar die appelmoes in plaats van een vettig sausjes was een welkome verrassing. Fris, fruitig en lekker!

En dan was er nog de pitta! Ik ben niet de persoon om iemands noeste arbeid af te breken. Alles wat op een bord komt, daar heeft iemand toch (veel) moeite voor gedaan, ook al is het maar een kartonnen bordje. Nee, zoiets afbreken ligt niet in mijn aard, maar die kleine Ixus heeft wel een foto genomen van wat ik op dat moment juist dacht!

Chef Chavroux

Chavroux, bij mijn weten zowat de bekendste geitenkaas van het land, wordt ten huize Coolinary vooral gekocht om als dip te dienen bij van die conische chipjes. Lekker smeuïg en een perfecte smaakmatch.

Het merk komt vanaf vandaag met een wel heel leuke actie op de proppen. Ze selecteerden namelijk 12 geweldige topchefs die in hun zaak een waar Chavroux driegangenmenu aanbieden. Feit dat het hier echte topchefs betreft doet vermoeden dat we hier net dat ietsje meer mogen verwachten dan die chipjes van mij die je hier wel eens bij het aperitief krijgt. Een culinair hoogstandje zoals op volgende foto misschien?

Extra interessant aan deze actie (gaat u vooral zitten), is dat er geen vaste menuprijs is. Na de maaltijd bepaalt u gewoon zelf de prijs van je ongetwijfeld felgesmaakte menu. Awel, ik vind dat een uiterst interessant ideetje, en als je dan kijkt welke restaurants er aan deze actie deelnemen biedt dat ongetwijfeld mogelijkheden om bij net dat ene restaurant dat al een tijdje op het verlanglijstje staat te gaan eten. Een overzichtje:

Dock’s Café, Antwerpen
Pastorale (**), Reet
Pakhuis, Gent
Bistro Refter, Brugge
Prêt-à-Goûter (*), Zolder
La Quincaillerie, Brussel
Les Brigittines, Brussel
La Table du Boucher, Bergen
Le Bistrot d’en Face, Luik
Si Jamais, Doornik
Le Fou est belge (*), Heure-en-Famenne
Le Cor de Chasse (*), Barvaux-sur-Ourthe

Reserveren kan vanaf vandaag 30 mei omstreeks 14:00h middels een klik op volgende link: www.chefchavroux.be. Vervolgens rest je enkel nog je vingers te kruisen dat nog niet alle tafeltjes volgeboekt zijn. Ondergetekende doet een poging er eentje bij Pastorale te reserveren wegens dichts bij de deur, maar zowel Refter als Le Cor de Chasse zouden me ook wel kunnen bekoren. Mij uitnodigen is trouwens strikt toegestaan, en voor één keer hoeft je dat niet veel te kosten.

Makreel & Buikspek

De vriendelijke Fabienne stuurde me een mailtje met de vraag of ik geen gerechtje in elkaar wou boksen waarin zowel vis als varken voorkwamen. Het budget voor 4 personen mocht vervolgens niet meer dan 20 € bedragen. Lijkt onoverkomelijk, maar als je een beetje uitkijkt valt dat geweldig mee. Ik heb een halfslachtige poging ondernomen en vond het resultaat, goed om te erveren als voorgerechtje, goed meevallen.

Nodig:

1 blok Breydelspek - 3.65 €

1 Gerookte makreel - 2,18 €

Bio Komkommer - 2,49 €

1 middelgrote wortel - 0,12 €

200 gr Yoghurt - eigen kweekcultuur en dus gratis

1 el Gegaarde mosterdzaadjes - 1,65 €

Marc de Champagne azijn - 3,65 €

Doen:

Voor de hangop, de yoghurt een dag voordien in een met een neteldoek bekleed vergiet. Plaats eventueel een gewicht op de neteldoek zodat het vocht nog beter uit de yoghurt kan, en zet weg in de koeling.

Snijd het buikspek in staafjes van gelijke grootte, verwarm een pan op het vuur en kleur de zijden van het spek kort aan op een hoog vuur. Uiteraard is vetstof in de pan niet nodig. Doe de spekstaafjes in een ovenschaal en zet +/- 45 minuten in een voorverwarmde oven op 60 ° C. Schil de komkommer met een dunschiller in flinterdunne reepjes, dep voorzichtig droog, maak er mooie rolletjes van en zet koud weg. Schil de wortel met een dunschiller in flinterdunne reepjes en steek hieruit rondjes. Deze rondjes in een plastic container doen, bestrooien met een weinig keukenzout, de azijn van marc de champagne en een uurtje koel wegzetten. De gerookte makreel (uiteraard kan je verse makreel zelf roken in een rookpan of barbecue, later meer daarover) van het vel ontdoen, voorzichtig fileren en portioneren in mooie stukken. Opgepast voor graten.

De wortelschijfjes, de makreel en het buikspek willekeurig op het bord plaatsen. De komkommerrolletjes een plaatsje geven, dotjes van de hangop van yoghurt op het bord spuiten en afwerken met de gegaarde mosterdzaadjes. Smakelijk.

De volle smaak van de gerookte makreel en het kruidige en zoutige spek combineert geweldig met de acide smaak van de yoghurt en de frisse knapperige groentjes. De gegaarde mosterdzaadjes geven het gerechtje extra pit. Lekker!

Maes Unscene

Een rustig weekendje, het mag wel eens. Geen wilde plannen, geen wilde nachten, gewoon rustig aan! Dat moet wel eens kunnen denk ik zo. Maar als de vriendelijke mensen van Maes dan plots op de proppen komen met de vraag of ik deel wil uitmaken van hun exclusieve Unscene feestje… tja, dan zet ik me vrijwillig terug in partymode! Ik heb heel het gebeuren zo’n beetje vanop afstand gevolgd op Facebook, maar het spreekt wel aan natuurlijk. Tig bussen met in totaal zo’n 3.000 mensen die naar een onbekende locatie rijden om een feestje te bouwen. Wie wil daar nu geen deel van uit maken

Zaterdag stapt ondergetekende dus in Turnhout de Maesbus op, richting niemandsland, dansschoenen vastgeknoopt en rockposes ingeoefend. Je mag zeggen wat je wil, het laatste jaar heeft Maes een wel heel sterk, en opmerkzaam reclameoffensief ingezet. Eentje dat ook toe te juichen valt natuurlijk, want gratis bakken bier, optredens in containers en een mysterieus feestje dat zijn weerga niet zou kennen… daar kan je alleen maar je petje voor afnemen.

Enige nadeel natuurlijk is dat de verwachtingen mogelijk zo hoog gespannen zijn, dat een en ander misschien tegenvalt. Denk bijvoorbeeld aan het onzalige idee van Pukkelpop om Live als surprise band te boeken terwijl iedereen dacht dat pakweg Pearl Jam er ging staan. Feit dat het morgen met bier is, mag hopelijk doen vermoeden dat het iets met een hoog en vettig rock gehalte zal zijn. Verslag volgt!

WK BBQ - scoren met het nagerecht!

't Is hier een weekje stil geweest, maar daar zat uiteraard dat Wereldkampioenschap Barbecue voor iets tussen. Maar aangezien 'geen nieuws, goed nieuws is'... mag die stilte niet zo erg zijn.

Even zag het er naar uit dat we met lege handen uit Gronau zouden terugkeren, maar dat was buiten het dessert gerekend. Jan (zie foto), en bij uitbreiding het ganse team, had er hard aan gewerkt en dat werd beloond met een mooie derde plaats. Helemaal niet slecht, zeker als je weet dat er maar liefst 73 teams uit 16 verschillende landen hun stinkende best aan het doen waren. Eremetaal dus, of liever ereplexiglas, zoals op de foto mag blijken.

Team gelukkig, ik gelukkig... en nu ons stilletjesaan voorbereiden op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue op 3 juli in Hoofddorp. Iedereen welkom, je weet nooit of er ginder per toeval ook iets te vieren valt.

Beste Festivalhap, Kastival 2011 - frituurtoestanden

De catering van een festival zegt vaak veel over het festival zelf. Heel veel! Dat er alleen maar frituursnacks zijn, hoeft niet noodzakelijk een ramp te zijn. Dat je zelf slechts één van de vier schrijffouten op het inderhaast bijeengekribbelde kartonnen menukaartje weet te verbeteren is zelfs hilarisch.

En de frietjes waren lang niet slecht. Niet geweldig, maar vooral lang niet slecht. Dat er vier man aan te pas kwam om ze te bakken durf ik zelfs charmant te noemen.

De 'boelet' was net als elke andere boulet op eender welk ander festival. Netjes ingesneden en toch net dat tikkeltje bevrozen aan de binnenkant. Op Kastival durf ik dat zelfs door de vingers te zien. Al was het maar omdat de mensen die frituurtje mochten spelen dat hoogstwaarschijnlijk dezelfde ochtend pas vernomen hebben. En als ze dan nog foto's trekken enzo, je zou voor minder zenuwachtig zijn.

Met veel plezier reik ik bij voorbaat de denkbeeldige prijs voor de 'meest goedgelovige medewerkers' uit aan het onovertroffen Kastival. Het is immers niet omdat iemand heel de dag in schabouwelijk Engels beweert te moeten optreden, dat je dat ook moet geloven. Toch bedankt voor de vele, vele pintjes, and much love from Manchester.

Flemish Foodies - Bloot

Geen idee wat uw plannen zijn deze avond, maar een poging doen om een reservatie te bemachtigen voor ‘Flemish Foodies - Bloot!’ is – neem het van mij aan – iets wat je je niet zult beklagen. Hun vorige feestje, ‘Bruut’ was er al boenk op, en alles laat uitschijnen dat het ook dit jaar het geval zal zijn. De ‘Flemish Foodies’ zijn trouwens luie rakkers geworden, het culinaire aspect van de avond besteden ze namelijk uit. Het is nu niet direct aan mij om uit de biecht te klappen en wereldkundig te maken welk schoon volk tijdens ‘Bloot’ in de potten komt roeren, die eer krijgen ‘de foodies’ deze avond zelf. En als er dan toch een tipje van de sluier gelicht dient te worden, dan zou ik op hun site eens gaan piepen wie er allemaal al als ‘gastchef’ aan bod is gekomen. De moeite begot! 't Tellertje tikt genadeloos weg en binnen een mum van tijd zijn die tickets weg. Er zijn nog zekerheden in het leven!

Plezant speelgoed - Big Green Egg

En of we blij zijn met onze investering, de Big Green Egg Large. Ziet er niet allen super uit, werkt ook nog eens geweldig. Drie van deze rakkers gaan vrijdag mee naar het wereldkampioenschap barbecue in Gronau en ze zullen hun peren zien, daar ben ik wel zeker van.

Daarstraks nog een klein oefensessieke gedaan en enkele theorietjes uitgeprobeerd die wonderwel bleken te werken. Luchtschuifkes hanteren, geen probleem.

En de temperatuur die blijft lekker netjes stabiel, wat een gemak. Ik ben fan, echt! Voor thuis misschien toch ook nog eentje overwegen?

Beste Festivalhap, Puntpop 2011

Afgelopen zaterdag een dagje op Puntpop in Wuustwezel doorgebracht, wat uiteraard weer een ideale gelegenheid was om naast fijne muziekjes hier en daar ook wat lekkers te scoren. En dat begon al direct in de heenrit. De snode gitarist van Colors Dead Bleed solliciteerde maar al te duidelijk naar een vermelding op coolinary toen hij een vershouddoos met muffins onder mijn neus hield. Uiteraard vallen ze uit de boot, maar die met chocolade waren wel het lekkerste wat ik die dag gegeten heb.

Bevers was de snackleverancier van dienst op Puntpop, met een breed gamma 'fastfood' in de aanbieding. Gouden tip voor Puntpop: als drankenbonnetjes evenveel kosten als eettickets, verkoop dan gewoon één jeton! Dat scheelt al gauw tien minuten aan de kassa. Iemand trouwens een pita? Natuurlijk ligt er op een festival niemand van wakker dat het gevacumeerde en diepgevrozen vlees op een sukkeldrafje in de kraam ontdooid wordt onder een loeihete zon. Als zelfs ik me dan toch nog laat verleiden tot zo'n pita, waarom zou je het dan in hemelsnaam uit het zicht doen? Soit, beetje groentjes onder het 'vlees', overdaad aan cocktailsaus... goed om er weer pakweg 3 optredens tegen te kunnen.

Nee, doe mij dan maar lekkere bami uit de wok. Dat het gloeiende plaatstaal tijdens het bestellen een mooie markering op mijn bovenarm achter laat wil ik er zelfs nog bijnemen. Dat de krokant gefrituurde kippensaté binnenin nog koud was daarentegen... daar ben ik dan weer geen fan van. Retourtje frietketel en een luttele 2 minuutjes later was hij wel ok, en zelfs goed voor een tweede portie. Opgelucht dat de kraamdame was!

Puntpop moest het van zijn bands hebben, en met Triggerfinger, Gabriel Rios, Diablo Blvd, Psycho 44 en consoorten zaten ze er pal op. De prijssnacks in de vorm van muffins nemen we de volgende keer zelf wel weer mee!

Le nouveau Jack Daniel's est arrivé

Vorige week nog was ik druk bezig de biografie van Slash te lezen. Het gekrulde tuig kent u voornamelijk van de periodes dat hij ondermeer bij Guns n' Roses en Velvet Revolver de snaren mocht beroeren. Een personage dat te pas - en achteraf bekeken mogelijk ook vaak te onpas - de revue passeerde was zijn goede vriend Jack. Lang voor 'Cristal' zijn intrede maakte in het hiphopmilieu, bereikte Jack Daniel's immers een haast mythische status in rock 'n roll middens. Geen vuige rocker met een morzel présence die het waagde zonder een fles van de genoemde whiskey in het openbaar te verschijnen. En die iconische fles, onderging recent zijn zoveelste make-over. Als je het mij vraagt zaten ze er bij JD bij hun vierde poging al boenk op.

En kijk, ik vind hier zo maar even een foto van Slash die ik nog geen jaar geleden getrokken heb? 't Moet niet altijd eten & drinken zijn. Een beetje rock 'n roll op zijn tijd moet kunnen.

Beste festivalhap 2011 - Groezrock, pizza

2011 is goed vier maanden bezig en naarmate de zomer dichterbij komt, zo ook de muziekfestivals. Reden tot gejuich alom want niet zelden staan die festivals garant voor een meer dan te smaken brok livemuziek. Tel daarbij een stralende zon, enthousiast publiek, enkele frisse pintjes en allerhande lekkere hapjes tussendoor, en de dag kan niet meer stuk. Coolinary zou Coolinary niet zijn, mocht ik niet van de nood een deugd maken en bijhouden waar er zoal goed te bikken valt. De catering op festivals mag dan vaak in handen zijn van dezelfde bedrijven, af en toe koop je met die eetbonnetjes iets dat er toch net een tikkeltje beter is dan de rest.

De zoektocht naar ‘de beste festivalhap van 2011’’ is bij deze officieel geopend. Vorig jaar ging Pukkelpop met de eer lopen dankzij een wel zeer fel gesmaakte portie mosselen. Een snelle blik op eigen site leert me dat dit verdorie nooit gepost werd. Chokri, mijn excuses! En uiteraard ook aan de mosselman van dienst, die zijn ticketje richting eeuwige roem door mijn vergetelheid teniet gedaan ziet.

Die zoektocht trouwens is een niet te onderschatten klus. Net zoals het gevarieerde aantal muziekstromingen, is het culinaire aanbod vaak even ruim, en een mens kan maar zoveel dingen eten. Een niet altijd even gematigd drankverbruik – eigen aan festivalbezoekjes – maakt de zaak er jammer genoeg niet makkelijker op. Niet dat ik mij na het drinken van enkele pintjes zomaar in de luren laat leggen hoor.

Groezrock had net als vorig jaar de eer en het genoegen het festivalseizoen voor mij op gang te trappen. Hoewel ik doorgaans met een grote bocht de festivalfrietkramen probeer te mijden – een incident met enkele curryworsten enkele jaren eerder ligt aan de basis van mijn fobie – had ik het vrijdagmiddag plots toch vlaggen. Tegen wil en dank zat ik plots een frietje te eten. Een lang niet onaardige Nederlandse deerne die plots in mijn gezichtsveld opdook stelde immers om nog onbegrijpelijke reden voor haar frietje te delen. Ja, dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik dus enkele pijltjes meegepitst, en zo snel het frietje op was, zo snel was ook de deerne verdwenen. Mijn ‘hongertje’ was helaas nog niet gestild dus overwon ik mijn fobie, en trok naar de dichtstbijzijnde stand voor een ‘frietje met stoofvlees’. “Het beste wat ik ooit gegeten had”, dacht ik, maar een tweede poging een dag later – en die keer zonder noemenswaardige hoeveelheden alcohol in mijn systeem – wist me van het tegendeel te overtuigen. Maar toch, de snack bij uitstek na flink wat pintjes.

Nee, ik was op een missie! Vorig jaar at ik in de perstent een verrukkelijke pizza, die indien dit jaar even smakelijk met een beetje meeval wel eens de hoofdvogel zou kunnen afschieten. Zaterdagavond was het zover en de kraamuitbater bleek speciaal voor mij – ik had de dag ervoor al even met hem gebabbeld – ansjovis gehaald te hebben. ‘Pizza margherita met extra ansjovis’, to go! Terwijl ik met de doos op de wei op zoek ging naar de vriendjes voelde ik me heel even een pizzakoerier. Iedereen was uiteraard benieuwd naar de pizza waar ik ondertussen al twee dagen over bezig was. In geen tijd waren de slices op en werd ik om een tweede portie gestuurd. Wat genoeg zegt natuurlijk. En er was nog ansjovis over ook. Dolletjes!

Funky B(r)unch

Vlotjes tot een flink eind de nacht in feesten, ik draai er mijn hand niet voor om. Als de vriendjes 's ochtends rond een uur of tien aan de deur staan met een ontbijt om u tegen te zeggen, dan lukt opstaan na amper 4 uur slaap wonderwel even makkelijk als anders. Cadeautje voor het winnen van de 'Komen Eten, Friends Editie'. Broodjes, koffiekoeken, 'bijval', drank. All in zeg maar.

Binnen de kortste keren werd de keuken ingenomen door het manvolk, cava werd uitgeschonken, ... het ideale begin van een lazy sunday! Dat de zon aardig zijn best deed om ons terrasje te doen baden in zijn gloed was mooi meegenomen.

Iedereen gezellig aan de rijkelijk gedekte tafel. En dat er ook kleine bengels rondliepen was de ideale gelegenheid om eindelijk die twee 'domoren' eens uit de kast te halen. Ik denk dat de chocomelk zo nog beter smaakte.

Enkele eischalen - ik kon het niet laten en had toch maar een smeuïg roereitje gemaakt- deden perfect dienst om een klein dessertje in te serveren. Panna cotta van kokos met mangocoulis. Dat laatste was de bedoeling althans, maar wegens tijdsgebrek is het een likje advocaat geworden. Even lekker, en visueel werkte het perfect.

Eerlijk, we doen dat te weinig zo gezellig samen iets doen. Dringend meer werk van maken!

SoyJoy, revisited

Van de verschillende repen SoyJoy die ik van de Insiders gekregen had bleef er nog eentje eenzaam over. En in tegenstelling tot de andere was ik niet van plan deze met appelsmaak uit te delen. Het leek me wel aardig om de reep een beetje te opwaarderen. Of althans een poging te doen.

Eigenlijk ben ik te lui om dat deftig aan te pakken. Oh, in mijn hoofd zijn er wel vage ideeën die, indien met de nodige kundigheid uitgevoerd, potentieel tot een deftig resultaat kunnen leiden. Het uitsteken van die reep is geen probleem, de appels met de gevreesde mandoline snijden evenmin. Maar dan slaat de verveling al halvelings toe. Het is te zeggen, dan moet het vooruit gaan. Appels uitsteken en besprenkelen met citroensap, de rest van de reep verkruimelen, quenelletje ijs pakken alles in sneltreinvaart. Alles in mij zegt dat ik de chocoladesaus moet negeren, maar om een of andere manier belanden er totaal zonder reden dan toch van die druppels op dat bordje. Hoe onnozel.

Frisse stukjes appel, SoyJoy reepje en ijs... lang geen slechte combinatie. Toch jammer van de chocoladesaus.

Water koken

Er zijn teveel kookprogramma's, waardoor ik me niet meer herinner in welke recent de Engelse uitdrukking "a watched pot never boils" voorkwam. Om maar te zeggen dat ik geen voorstander ben van water koken. Toen we pas verhuisd waren gebeurde dat met een pot op het fornuis, tegenwoordig gewoon met een waterkoker. Heel even heeft het er naar uitgezien dat we zo'n handige Quooker zouden installeren, maar dat is er helaas niet van gekomen. Ik zou potjandorie anders wel een goede 'ambassadeur' geweest zijn, want ik kan me niemand voorstellen die een meer hartsgrondige hekel heeft aan water koken. Dat duurt gewoon te lang!

God weet waar, maar ooit heb ik gelezen dat vele professionele koks de tijdspanne tussen het opzetten van het water en het uiteindelijke koken, net als ik verfoeien. Binnen de top drie ergernissen stond het. Het is zowat het culinaire equivalent van de periode tussen het intikken van je bankcode en het uitrollen van het opgevraagde geld maar soit.

"A watched pot never boils" dus! Eentje om te onthouden.

The Cube by Electrolux - aanrader!

Nee, een fan van grote hoogtes ben ik niet. Op pakweg de triomfboog in het Brusselse ijzerpark - goed voor zo’n 45 meter - krijg je mij met geen stokken op. Tenzij je de magische woorden ‘Bart de Pooter’, ‘The Cube by Electrolux’ en ‘uitnodiging’ in een enkele zin verwerkt. Dan wil zelfs ik moeite doen om men angsten te overwinnen. Met de lift naar boven, allemaal goed en wel. Een bezoekje aan het geïmproviseerde Electrolux museum, geen enkel probleem. Maar voor ik het wist stond ik wel op het terras van die glazen kolos, met enkel een halfhoge glazen balustrade tussen mij en het grote gapende niets. Dat laatste doet de waarheid allicht oneer aan, want de Brusselse skyline bij valavond, die mag er zeer zeker zijn. Om van de eerste schrik te bekomen misschien toch maar een glaasje champagne aub… “and make it a triple one”! Het bleek te helpen.

De rijkelijk gedekte feesttafel - een kanjer van 900 kg die rust op twee flinke poten en plaats biedt aan maxiaal 18 personen - mocht het even zonder ons doen. Het zonovergoten terras lonkte, en de hapjes lieten zich in die toch wel unieke setting des te meer smaken.

De hapjes werden dus gepresenteerd op een smalle doch relatief lange plexiglazen plateau. Ermee rondparaderen bleek alvast een hoogstandje. Het eerste proevertje was een 'kroepoek van garnaal', het tweede een moderne interpretatie van 'pizza met ansjovis', compleet met tapenade van zwarte olijven en gepofte quinoa.

Er werd ons gevraagd of we zin hadden om met een iPad in de weer te gaan en foto's van onszelf de wereld in te sturen. Nu ben ik niet vies van een beetje nieuwe technologie, maar mijn voorkeur ging toch uit naar de voortreffelijke hapjes. Wat gedacht van 'makreel met shisomayoniase en auberginekaviaar', gevolgd door 'eenderilettes met verschillende structuren van rode kool'. Het hapte allemaal even vlot weg, zodat ik geen tijd had om aan mijn hoogtevrees te denken. Toen het eenmaal tijd was binnen plaats te nemen voelde ik me zelfzeker genoeg het beste plaatsje uit te kiezen, zo ben ik wel. Voor een keertje niet aan de open keuken, maar wel aan de raam.

Er verscheen een alleraardigst zuurdesembroodje op tafel. De liefhebbers konden verder nog genieten van een krokant gefrituurd kippenvelletje, waarvan de presentatie geïnspireerd was op de skyline van Brussel. Ik loop al twee jaar te zeggen dat we dit in één van onze BBQ gerechtjes moeten verwerken, dit jaar moet het er maar eens van komen.

Ook voor het eerste gerecht, 'kabeljauw, jalapenocrème, zeealgen, gedroogd paprikavel, abc-kruid en komkommer' vond de chef insipratie bij de Brusselse skyline. Het bordje stond immers op een vervaarlijk ogende porseleinen sokkel. Alle pogingen ten spijt, ik heb de beiden niet samen op één foto gekregen. Die crème van jalapeno was trouwens duivels lekker. Zacht, smeuïg en toch op een laag pitje brandend in de keel. Geweldig contrast met de frisheid van de komkommer. Love it!

Ook de volgende gang, 'de Oosterscheldekreeft, asperges uit Werchter, crème van kervel' was met zijn zachte en toch uitgesproken smaken een ware streling voor de tong. In een dergelijk doordacht concept als 'The Cube' kan je al niet meer van een geïmproviseerde keuken spreken, wat niet wegneemt dat het bijzonder straf blijft wat de chef en zijn team binnen die kleine ruimte allemaal klaar speelden.

Indien me de keuze gelaten wordt neem ik op restaurant 80% van de tijd vis. Dat we met de 'zeetong, bloemkool, carpaccio van intvis en sepia gekleurd broodkruim' drie keer op een rij vis kregen was voor mij dan ook niet de minste reden tot klagen. Iets zwart op je bord - denk bijvoorbeeld aan de Spaanse 'Arroz Negro' - het blijft altijd een beetje vreemd. In combinatie met de mooi blanke tinten van de andere bordcomponenten klopt het plaatje wel volledig.

Feit dat ik een voorkeur voor vis schijn te hebben wil trouwens niet zeggen dat ik een aardig stukje vlees zomaar de rug toe keer. In tegendeel zelfs! Voor het heerlijk malse ‘Axuria lam’, geserveerd met verse morieljes, tuinbonen, erwten, gepofte tarwe en een rijke lamsjus met sherry, mag je me zelfs in het midden van de nacht wakker maken. Dat ik in de tussentijd mijn laatste trein verspeeld had kon me zelfs niet deren. Zalig eten maakt veel goed!

Dat bij valavond de ramen van de Cube weerspiegelen is een uitgelezen moment om van jezelf foto's te nemen. Zelfs een select gezelschap nobele onbekenden weerhoudt me om deftig rockend de foto op te gaan. Applaus voor mezelf! De tl-lampen op de achtergrond waren trouwens niet meer of minder dan bijzonder trendy kruidenrekjes. De plantjes zouden bij de thee trouwens nog van pas komen.

"Geef me één goede reden waarom ik al mijn gerechten in de keuken zou maken", moet Bart de Pooter gedacht hebben, "als ik het dessert gewoon knal op de tafel kan creëren". Dat in gedacht stond de chef luttele minuten later met zijn equipe aan tafel iets moois uit zijn mouw te schudden.

Chocolade, sesamkrokantjes, crumble, ijs... you name it, we ate it! En als je overbuur een tikkeltje onoplettend was viel er langs zijn/haar kant ook nog iets te rapen. Niets dan voordelen!

Een man kan niet altijd even alert zijn. Het voorgeschotelde 'kokosdessert' blijkt niet op het geheugenkaartje van de camera te staan. Niet dat ik daarmee de helft van al het zoets gemist heb, want er passeerde nog een verrassingsdoos de revue. Hoe de vork in de steel zat - ik wil je plezier bij een bezoekje aan Pastorale niet bederven - ga ik niet aan jullie neus hangen, maar uiteindelijk vielen er nog wel een stuk of 5 friandises te proeven.

Dat Bart de Pooter - vriendelijk dat hij is - achteraf met iedereen een praatje kwam slaan mag in een 'culinair aquarium' op een eenzame hoogte van 45 meter zelfs niet verbazen. Dat hij wederom wat lekkers bij zich had maakte van hem de grote ster van de avond. Geen evidentie, want er stonden er veel aan de Brusselse hemel te fonkelen.

Zelf een poging ondernemen om een reservatie vast te krijgen kan via de website van Electrolux nog tot 3 juli. Daarna zal je naar Zwitserland, Stockholm of Moskou moeten afzakken wil je een kansje maken. Benieuwd of ze daar ook met een helikopter röntgenfoto's dienen te nemen van het gebouw dat dienst doet als 'draagmoeder'. Een gevaarte van een 160 ton kwak je immers niet zomaar overal op.