Het was me ei zo na ontgaan maar op de valreep merkte ik dat dit de 600ste keer is, dat ik hier op coolinary iets neerpen wat te classificeren valt onder ‘foodrelated’. De 600ste keer dus! En ik die dacht dat er lang niet zoveel te vertellen viel over een boterham met choco en de frituur om de hoek. Gelukkig zijn er zo af en toe nog interssante wedstrijden, foto’s die gedeeld mogen worden met de mensen, restaurants waarvan ik niet had durven dromen dat ik ze al bezocht zou hebben, beurzen waar een keur van de culinaire wereldtop aanwezig was… noem maar op! En zolang dergelijke zaken mijn pad blijven kruisen ben ik niet uitgeschreven. En soms, heel soms gebeuren er gewoon domme zaken die voor een keertje ook het licht mogen zien.
Bospaddenstoelen in de ijskast, speciale rijst in het winkelkarretje, lekkere bouillon op het vuur… dat schreeuwt gewoon om een lekkere herfstige risotto. Sjalotjes versnipperd, parmezaan geschaafd, een beetje boter in blokjes gesneden, peper en zout binnen handbereik en niet onbelangrijk, een wijntje voor de chef en eentje voor de pan. Nee, als het op koken aankomt ga ik redelijk gestructureerd te werk. Terwijl ik vriendin waarschuw dat we binnen een klein half uurtje de beste risotto ooit eten, flikker ik de rijst bij de gefruite ui. “Rijst voor risotto”, lees ik op het pak, “kooktijd 30 à 45 minuten”. “’In het slechtste geval zal het een kwartiertje langer duren schat”, riep ik, verwijzend naar de opgegeven kooktijd. Ondertussen ben ik druk in de weer bouillon toe te voegen en te roeren. Opletten dat het vocht netjes is opgenomen en het procédé herhalen.
Dat risotto een gevaarlijk gerecht is, hoor je mensen wel eens zeggen in kookprogramma’s. Als je enkele basisregels in acht neemt, valt dat nogal mee denk ik dan! Deftige rijst is misschien wel het belangrijkste, maar mag ik toch ook de grootte van de pan aanhalen? Al snel werd me duidelijk dat mijn pan niet groot genoeg was, maar denk je dan dat ik snel wissel? Nee hoor, koppig verder doen. Uiteindelijk ben ik tot 2 uur aan het roeren geweest en moest er op de koop toe bouillon (pakje) bijgemaakt worden. Tot groot jolijt van vriendin natuurlijk. Ik blij dat dit ‘Komen Eten’ niet was. Tot slot nog de punten voor de risotto, een welverdiende 8 als je het mij vraagt.
Hij doet het voor de 8ste keer op rij maar mooi weer die Peter Goossens, de hoogste score halen in de culinaire gids Gault Millau. Voor de duidelijkheid, de hoogst haalbare score in België is 19,5 op 20. Hier is men namelijk van mening dat in koken geen absolute perfectie mogelijk is. Een topscore van 20 op 20, zoals Sergio Herman er vorig jaar een achter zijn naam mocht schrijven, zal hier niet uitgedeeld worden. 19,5 op 20 dus, en als nieuwigheid een extra vijfde koksmuts. Wat uiteraard te interpreteren valt als een score van 20 op 20 maar zoals gezegd… doen we hier niet aan mee.
Nieuw met 18 op 20 zijn Hertog Jan (proficiat Gert en Joachim) en De Karmeliet. Chef kok Christophe Hardiquest van het Ukkelse restaurant Bon Bon - goed voor 18 op 20 - heeft de eer en het genoegen om een jaar de titel ‘Chef van het Jaar’ mee te dragen. Kwinten de Paepe, chef van het Leuvense restaurant Trente - goed voor een score van 15 op 20 - krijgt dan weer de ronkende titel ‘Jonge Vlaamse Topchef’ toegedicht.
In onze contreien (lees regio Turnhout) scoort ’t Zilte van Viki Geunes met 18 op 20 het best, met in zijn zog restaurant Waterschoot uit Rijkevorsel (16), De Cuylhoeve uit Geel (16), De Pastorie uit Lichtaart (16), De Watermolen uit Kasterlee (15), Vin Perdu uit Oud-Turnhout (14), Haute Cookure uit Oostmalle (14), Potiron uit Kasterlee (14), Kastelhof (14), De Eiken uit Oostmalle (13), Cucina Marangon uit Turnhout (13) en tot slot Savoury (12) tevens uit Turnhout.
Geen Gault Millau zonder vervelend foutje en ook dit jaar is het prijs. Zij die met veel goesting naar het Oostendse restaurant Le Sud afzakken – goed voor een mooie score van 12 op 20 – komen bedrogen uit. Het restaurant is immers al goed een jaar dicht. Meer zelfs, het Afrikaanse café Die Kaia, dat na de sluiting van Le Sud in hetzelfde pand kwam te huizen, is ondertussen ook niet meer ‘open for business’. De onfortuinlijken die deze onaangename vaststelling aan de lijven mogen ondervinden kan ik met plezier de dichtstbijzijnde frituur aanraden.
Benieuwd of het experiment een beetje lukt, en vooral wat haar leerlingen in de klinkstraat van de cakes vinden. 
De laatste dag van september, hoera! Niet enkel omdat Guns n’ Roses ten dans speelt in ‘Het Sportpaleis’, die verderfelijke muziektempel aan de rand van ’t stad. Nee, vooral omdat oktober mooie culinaire vooruitzichten te bieden heeft. En uiteraard ook omdat er vanaf vandaag nieuwe centjes op de rekening staan, dat is logisch.
Om te vermijden dat het weekend wordt afgesloten met een ‘duffe zetel zondag’, overweeg ik rustig naar Horeca Life in Brussel te sporen. Een beetje rondkijken, hier en daar een hapje proeven… ik vind dat plezant.
Het ‘peperkoeken huisje’ van Roger Van Damme stond al bijzonder lang op het verlanglijstje en eindelijk is het zover. Volgende woensdag wordt er geluncht in ‘Het Gebaar’. Kunnen we de chef direct ook zijn vet geven omdat dankzij zijn hulp, een welbepaald team op het BK BBQ met een eerste plaats voor het dessert is gaan lopen, waardoor wij een tweede podiumplaats misliepen. Verder staat er die dag nog een rumdegustatie op het programma, eentje van een merk met de ronkende naam ‘Mount Gay’. Als daar maar geen ongelukken van komen!
Een week later is Graanmarkt 13 aan de beurt, het restaurant in ‘de koekenstad’ waar Seppe Nobels – notoir vriend van K3, en in 2005 uitgeroepen tot ‘Beste Juniorchef van België – aan het roer staat. Als ik vriendin na deze lunch, eentje in het kader van zo’n Delicious actie, kan overtuigen dat er op de eerste verdieping geen trendy shop te vinden is, dan kunnen de uitgaven nog dik meevallen. Indien niet zoek ik mijn heil in chocolade van Persoone, iets wat te lang geleden is! Check trouwens voor de zekerheid ook even zijn vernieuwde website. Shock-O-Licious!
In oktober lijken we elke week wel geweldig te gaan eten. Op 23 oktober, de dag voor ik er een jaartje bij mag tellen, schuiven mijn wederhelft en ik netjes onze beentjes onder een tafeltje in restaurant L’Air du Temps. Van de voorniet nog wel, en dat dankzij de Grijze Garnaal, zoals in een eerdere post al te lezen viel. Ondanks het feit dat het restaurant van Sang Hoon Degeimbre al sinds geruime tijd op mijn wishlist stond, had het zonder deze wedstrijd allicht nog lang geduurd vooraleer ik er zou belanden. ‘De Walen’ is namelijk niet bij de deur. Twee dagen regio Namen, mezelf zelden zo’n leuk cadeau gegeven.
Een reisje naar Praag, een huwelijksfeest en bubbels aan het districthuis van Borgerhout maken de feestmaand compleet. En omdat ik vind dat je zo’n maand moet verdienen zal ik als afgevaardigde van Qlinaria tussendoor op de Knollenmarkt van Turnhout nog warme soep verkopen, en een barbecue verzorgen voor een pensioengerechtigde ex-collega van vriendin. Maar wat doet u in oktober?
