Groene vingers met Sid Frisjes

Gisteren op het internet, deze week hopelijk nog in mijn brievenbus, volgend jaar bij ons in de tuin en iets later lekker op ons bord. ‘Groentjes uit eigen hof’, naar het motto van de legendarische Kempische stadionrockband ‘Evil Tupperware’. Inderdaad ja, ik heb me voor een tweede keer loos laten gaan op de prachtige website van De Nieuwe Tuin. Eerder had ik me, met het oog op volgende lente, al een keur aan potentieel zaaigoed aangekocht en nu heb ik dus mijn collectie nog een beetje uitgebreid.

Maken aardig kans om volgend jaar, al dan niet in potten of kweekzakken, te schitteren in onze kleine stadstuin:

micro-erwten tom thumb
micro-tomaat
mini-goudsbloem
citroenmelisse
citroenbergamot
maanzaadpapaver
ui kiemzaad
paarse radijs
rucola microgroente
chia
amaranth mix
parijse worteltjes
centiflor mix
droogtomaten-mix
candlelight
pardon
lemon drop
cayenne mix,
slim jim

Ik vermoed dat er heel voorzichtig in fases geplant zal worden en hoop van harte dat we het tuintje deze winter op orde krijgen zodat ik daar in de lente geen tijd mee verlies.

Voorlopig beperkt de eigen teelt zich trouwens tot mijn kruidenton met daarin onder andere: rozemarijn, citroentijm, salie, gewone tijm en currykruid. In potten staan er verder nog enkele kerstomaatplantjes, een paprikaplant, rode basilicum en een peperplantje. De rode basilicum en de kerstomaten heb ik volledig van zaadje tot plant gekweekt, de rest zijn aangekochte plantjes die zich nu mooi mogen bewijzen in ons kleine stadstuintje. Eergisteren, met een kanjer van een bui in het vooruitzicht, heb ik het aangedurfd om nog Chinees bieslook en winterpostelein te zaaien. Hopelijk met veel succes. ‘Herfstradijzen’ en ‘Krinkle Winkle Tuinkers’ staan dit weekend op het programma.

BK BBQ 2010 - de gerechten

Een simpele blik door het venster leert ons dat het barbecueseizoen alweer in het verleden ligt. De puristen onder ons vinden dat natuurlijk onzin, die staan immers bij weer en wind achter hun grill / smoker. Laten we daar nu vooral geen punt van maken en op Coolinary de grillverhalen van Qlinaria afsluiten met de foto’s van onze gerechten op het BK BBQ in Genk.

Visgerecht: Op de vel gebakken zeebaars, ‘Pomme Moskovite’ met Royal Belgian Caviar (uit Turnhout), gewokte groentjes (zeekraal, groene asperge, tuinboon, peultjes), oester en kokkels van de grill, scampi, groene kruidensaus en een champagnesaus.

Kipgerecht: Kiprollade gevuld met patanegra en saffraancoquilles, babyleaves, kort gegrilde kleine champignons en puree van gepofte zoete aardappel.

Varkensgerecht: Traag gegaarde varkensspiering (gepekeld en geïnfuseerd met Grimbergen Gold), gegrilde groenten, in ganzenvet gebakken aardappelblokjes en een honing-mosterd-Grimbergensaus.

Rundsgerecht: Traag gegaarde entrecote, gegrilde kalfszweriken, in de Qbag gegaarde groenten (broccoli, bloemkool, aspergepunten), gegrild spek, puree van gepofte truffelaardappel, morieljes, vleesjus en gegrilde aardappeltjes en rode ui.

Dessert: Barbecueflensjes met Qbag gegaarde seizoensvruchten en warme Loonse stroop, kletskop van Loonse stroop, ‘candyapples’ en suikergarnituur.

Komen Eten, Kids!

Awel ik vond dat tof, ‘Komen Eten’ met kinderen. Schatten van poppemiekes die niks lustten, ne loebas met sterrenambities en gegiechel als achtergrondgeluid. Volgende week is het terug aan de grote kindjes. Maak plaats voor hypocriet gezwets, geneuzel over de cuisson en een spelletje punten geven in de ijdele hoop zelf toch maar te winnen. U kijkt toch ook?

BK BBQ 2010 Genk - het verdict van de jury!

Het Belgisch Kampioenschap Barbecue 2010 zit erop en ik denk dat we daar met het ganse team heel tevreden op kunnen terugblikken.

Vrijdag was er ondermeer de eerste voorzichtige kennismaking met de stad Genk en de zoektocht naar standplaats 14. Deze ons toegewezen plaats lag tussen de twee centrale marktpleinen, wat er voor zorgde dat we op de wedstrijddag steeds veel voorbijgangers aan onze stand mochten verwelkomen. Zaterdag was het tijd voor de parade van de deelnemers, en dat is altijd plezant. Daar waar ik met mijn kleine groene Weber vorig jaar nog menig kind mocht verrassen met een snoepje, bleken de kleine rakkers nu hun pollen vol te hebben met zoetigheid. Trendsetters wij hoor! De wedstrijddag zelf was net als vorige keer zo voorbij. Focussen, stressen, van hot naar her lopen... het hoort er nu eenmaal bij. Andere teams ook deze keer bijna niet in actie gezien, laat staan dat ik hun mooie borden heb mogen aanschouwen aan de wedstrijdstand.

Onze deelname van vorig jaar indachtig, hadden we ons voorgenomen om beter te doen. Heel specifiek hoopten we (stiekem) op een gerechtje in de top 3 en een plaatsje in de top 10 van de eindrangschikking. En als we dan ook nog zouden kunnen eindigen als eerste Kempische team… dan was dat mooi meegenomen.

Met enige trots – u zou eens moeten zien hoe fel we glimmen – kunnen we dan ook zeggen dat we aan al onze doelstellingen hebben voldaan. Hier volgen de scores:

3e plaats ‘Varkensgerecht’
4e plaats ‘Dessert’
9e plaats ‘Visgerecht’
9e plaats ‘Ambiance’

… Tromgeroffel …

5e plaats ‘Algemene rangschikking’

We beseffen nu maar al te zeer dat het voor ons bijzonder moeilijk wordt om nog beter te doen. Misschien moeten we maar een voorbeeld nemen aan de grote overwinnaars de BBCats, die bij amper hun derde deelname op verbluffende wijze zo goed als alle prijzen in de wacht sleepten. Rendez-vous volgend jaar, de messen gewet en het vuur heter dan ooit!

Geweldig weekend, klasse team, prachtige sponsors en natuurlijk ook geweldige supporters.

BK BBQ 2010 - Genk - winwinwin

Het is zover, de laatste rechte lijn richting Belgisch Kampioenschap Barbecue. Gisteren hebben we een laatste ‘praktische meeting’ gehouden en iedereen weet ongeveer wat mee te nemen en wat te doen. Vrijdagnamiddag zakken we reeds met 5 personen af naar het Genkse om te zien waar onze standplaats is, en om deze een beetje in te richten. Niet dat we daar een half cowboydorp of een volledig gedekte restaurantzaal zullen installeren hoor. We moeten gewoon praktisch even bekijken wat voor ons het makkelijkst werkt en waar we best welke barbecue zetten.

Op zaterdag proberen we, als de rest van het team gearriveerd is, de laatste hand aan de stand te leggen. Verder maken we ons op voor de deelnemersparade later die namiddag. Strak in het pak, en slechts gewapend met een piepkleine draagbare barbecue gaan we natuurlijk in het niets vallen tegen andere teams die er aantreden met een colonne Vespas, Harleys, praalwagens, muziekformaties en diens meer. We troosten ons met de gedachte dat we onze ogen eens mooi de kost zullen geven en, met de wijze woorden van een jurylid van vorig jaar: “Klasse en stijl doet al veel, en we zijn hier vooralsnog niet op een carnavalsstoet beland”. Mooi vind ik dat. Scoren we misschien onverhoopt en zonder enige moeite alsnog enkele ‘ambiancepunten’.

Zondag dan, het Belgisch Kampioenschap Barbecue, de hoogmis voor de vrienden van het gloeiende culinaire vuur. Zonder verwachtingen doch met goede hoop zullen we het beste geven dat we met huidige voorbereiding te bieden hebben. Valt het tegen, dan weten we dat we meer en beter moeten barbecueën. Valt het mee, des te beter!

Allen welkom om voor ons en uiteraard ook de andere (Kempische) teams te komen supporteren. En omdat we nu eenmaal vriendelijke loebassen zijn, mogen 5 lekkerbekken op onze kosten zondag met de supportersbus meerijden. Een dag culinair vertier in het Genkse is uw deel, alsook onze eeuwige vriendschap, een kleine culinaire attentie en de mogelijkheid om een kanjer van een lowrider te winnen. Email naar info@qlinaria.be of bel 0486/49 23 28. First come, first serve! Deadline donderdagavond ofzo.

Taks voor overgewicht

Artikels in de kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws zijn altijd grappig, al was het maar omdat ze stof tot nadenken geven. Jammer genoeg geeft dat laatste, nadenken, wel eens problemen bij de doorsnee HLN lezer die wel eens een commentaartje wenst neer te pennen. Een voorbeeld hiervan zijn de vaak ongenuanceerde redelijk van de pot gerukte lezerscommentaren.

Afgaand op de reacties van menig lezer, zou iemand met een beetje slechte wil al durven generaliseren om vervolgens vast te stellen dat het intellectueel niveau van 'zij die niets beter te doen hebben dan commentaar te geven' schijnbaar niet toelaat verder te lezen dan de vet gedrukte kop van het artikel. De inhoud van het artikel wordt veelal genegeerd, de kern van de zaak dringt niet door en erger nog, iedereen vindt het nodige om zijn soms ridicule mening te moeten delen. Gelukkig onder een schuilnaam, zo zijn we wel!

Om het even in de culinaire sfeer te houden, dat spreekt voor zich - kan je via volgende link een artikeltje lezen, met bijhorende commentaar. Straf dat ik mezelf zelden kan vinden in de commentaren van de lezers, wel leuk om te lezen anders!

And now pay fattie, pay!

Vakantie vs kapotte computer

Niks geen writers block, en toch twee weken niets posten op Coolinary. Dat kan alleen maar vakantie en een kapotte computer betekenen. Liggen op u te wachten. Zalig zoete foto's van Espai Sucre in Barcelona, een fotoverslagje van Antwerpen Proeft en enkele boeken die dringend aan een recensie toe zijn.

Hertog Jan ** - Sint Michiels

Heel even leek het erop dat we richting Jan Breydel stadion reden, ware het niet dat onze GPS ons netjes op de Torhoutsesteenweg 479 halt deed houden. Nu ja, ietsje verder dan nummer 479 want een blik op de privé-parking van restaurant Hertog Jan ** deed ons terecht beslissen onze ongewassen Mégane toch maar aan de straatkant te parkeren. ’t Is dat we twee wieldoppen missen, vandaar.

Een dag eerder, toen we met de fiets onze “Tour de Sergio” reden, - Knokke, Cadzand, Sluis is dat – werd het overduidelijk dat noch een etentje in Oud Sluis, nog één in Hermans hippe strandbistro Pure C tot de mogelijkheden zouden behoren. Bij Hertog Jan – al langer aangestipt als te bezoeken restaurant - hadden we gelukkig meer succes en zo geschiedde dat we fietsend door de zwinpolders een reservatie tot een goed einde brachten. Iedereen tevreden!

Half één ‘on the clock’ wandelden we Hertog Jan binnen voor onze lunchafspraak en werden we vriendelijk begeleid naar een knus tafeltje in de open veranda met zicht op het tuinterras. Vriendin en ik wisselden snel nog even van plaats zodat ik de bedrijvigheid in de open keuken kon aanschouwen (Green Egg, check).

De sprankelende frisse huisaperitief, een speelse ‘You are so Bubbly’, werd begeleid door een verscheidenheid aan hapjes welke we ons uiteraard lieten welgevallen. Wat dacht u van een makaron van kers met ganzenlevervulling en een cola-krokantje, dat dubbelde met een tweede hapje waarin ganzenlever, framboos en rozen de hoofdrol speelden. Vervolgens kregen we een gelei van schaaldieren, bloemkoolcrème en haringeitjes alsook een kroepoek met tomaatpoeder, parmezaan en sjalot. Het laatste hapje kende ik al vanop The Flemish Primitives, het gastro-event waar chef Gert de Mangeleer twee opeenvolgende jaren zijn culinaire kunnen mocht tonen. In het ruime kader ‘foodpairing’ deed hij toen iets met een fijne aardappelpuree, koffie, vanille en geraspte mimolette. Het smakelijke resultaat haalde dus terecht de kaart.

Heel subtiel – met vooraf ingesteld diafragma en sluitertijd – en vooral heel snel heb ik me eraan gewaagd om de verschillende gerechten te fotograferen. Geen idee of me dat in dank wordt afgenomen, maar een restaurantbespreking met enkele foto’s oogt net dat tikkeltje smakelijker, niet? Zekers als het dan pareltjes van gerechten betreft.

Jonge haring, wilde klaverzuring, gemarineerde komkommer. Fijne uitgebalanceerde smaken, frisse zuurtjes en boterzachte stukjes haring. Mooie starter met een lekker glaasje Griekse witte wijn in het glas.

Oosterscheldekreeft, krieken, cacao… een combinatie die ongetwijfeld al menig wenkbrauw heeft doen fronsen, maar wel eentje die klopt als een bus. En dan te bedenken dat ik eigenlijk zelfs nooit krieken eet. In het glas, hoe kan het ook anders, een bijpassende Kriek van – als ik me niet vergis – brouwerij Boon. Niet alleen een frisse dorstlesser, maar gewoon ook mooi complementair bij het gerecht. Bier op restaurant, ik ben er echt wel fan van.

Framboos, platte kaas, chocolade. Bittere chocolade om u tegen te zeggen, leuke structuren van framboos en ijsgekoelde parels platte kaas. Een lekkere luchtige afsluiter, althans dat dachten wij.

Bij het presenteren van de dessertwijn - een alleraardigste port – meenden we een verwijzing naar 2 desserts die de revue zouden passeren gehoord te hebben, en dat bleek zowaar te kloppen.

Koffie, passievrucht, zoethout. Een frisse, aangename verrassing.

Effectief afsluiten deden we met een lekker theetje en bijhorende zoetigheden. Het mag niet verbazen dat ook de chocolaatjes dik in orde waren. Chapeau voor het jonge en kundige team van Hertog Jan dat, met nu reeds twee sterren op zak, een gouden toekomst te wachten staat. Aanrader!

Antwerpen Proeft 2010

Van donderdag 5 tot en met zondag 8 augustus bieden meer dan 25 restaurants, cateraars en speciaalzaken op Antwerpen Proeft lekkernijen aan in een weids tentendorp. De keuze is uitgesproken divers. Het gaat van gastronomisch en Belgisch-Frans, over Italiaans, Spaans, authentiek Chinees, Japans en Thais, tot Zuid-Amerikaans, Afrikaans en Australisch. Ook chocolade, patisserie, barbecue, kazen, cava's en cocktails zijn van de partij. Gerechten worden aangeboden in degustatievorm en betaald met speciale bonnen, verkrijgbaar op het plein zelf of vooraf via website antwerpenproeft.be. Op de menukaart staan heel wat hapjes voor 4 à 6 bonnen. Zo kunnen nieuwsgierigen van meerdere keukens proeven. De toegang tot Belgiës grootste culinaire festival is gratis.

De openingsuren van Antwerpen Proeft zijn: donderdag 5 augustus van 18 tot 24 uur, vrijdag 6 augustus van 16 tot 24 uur, zaterdag 7 augustus van 12 tot 24 uur en zondag 8 augustus van 11 tot 21 uur. Voor het eerst wordt dus ook op donderdag geproefd. Locatie blijft de Gedempte Zuiderdokken, Vlaamse Kaai en Waalse Kaai, 2000 Antwerpen


EERSTE TIEN MENU'S ANTWERPEN PROEFT BEKEND

De organisatie van Antwerpen Proeft heeft de eerste tien menu's bekendgemaakt. Lees en watertand. Meer menu's volgen spoedig. Antwerpen Proeft start op donderdag 5 augustus om 18 uur en loopt tot zondagavond 8 augustus, 21 uur. Met vorig jaar 100.000 aanwezige lekkerbekken is Antwerpen Proeft tijdens 't Bollekesfeest het grootste culinair festival van België. Ook dit jaar gaat een coolinary afvaardiging van de partij zijn. Kwestie van goed voorbereid voor de dag te komen heb ik al wat hapjes in cursief gezet.

Michel Van Tricht & Zoon > Kaasaffineurs
Bordje met twee speciaal voor Antwerpen Proeft geselecteerde kazen: 4 b. Bordje met vier kazen: 6 b. Bordje met zes kaasvariëteiten: 8 b. Morbiflette, of tartiflette van morbier (smeuïg eenpansgerecht met pittige kaas uit de Franche-Comté, spek en aardappeltjes): 8 b. Luxebordje met antipasti: 10 b. Kaasbuffet Michel & Frédéric à volonté: 15 b.

Rascasse > Gastronomie Cook & Style > Cateraar
Gazpacho, avocado, goudbrasem (daurade royale): 5 b. Makreel, rode biet, komkommer, limoen: 5 b. Speenvarken, Bolleke De Koninck, gekonfijte aardappel: 5 b. Volle kaas, biologisch geteelde aardbeien uit Nieuwmoer: 5 b. Degustatie van alle voorgaande gerechtjes: 18 b. Kalfswang, ratatouille, couscous: 5 b. Cocktail Summer Lime: 7 b. Gazpacho, mierikswortel: 2 b. Gebarbecuede kotelet van speenvarken, pickles: 3 b.

MataMata & PiliPili > Afrikaans
Akkra - Nigeriaanse bonenbeignets, gevuld met paprika en uitjes: 4 b. Makemba - Congolese knapperig gebakken plataan (bakbanaan), in schijfjes gesneden: 4 b. Traditioneel gemarineerde, gegrilleerde Kameroense biefstukspiesjes: 6 b. Senegalees stoofpotje met lamsvlees, savooikool, cashewnoten en aardappeltjes: 8 b. Scampi in mango-chilipepersaus: 10 b. Diverse fruitcocktails (met of zonder alcohol): 8 b.

Patisserie Manus
Verse aardbei in pure chocolade: 1 b. Bol vers, in eigen huis bereid schepijs (vanille, chocolade, mokka of aardbei): 1 b. IJsglaasje naar keuze (vijf smaken): 3 b. Dessertbord met finger food van aardbei, rabarber en kwarkmousse, bord afgewerkt met chocoladesaus en vers rood fruit: 7 b. Dessertbord met makaron, gevuld met zomerse tiramisu, gebakje van tonkamousse en kriekengelei, en tarteletje met vers rood fruit, bord afgewerkt met vanillesaus: 7 b.

Hochito > Cocktailbar
Hochito (limoen, clementine, rietsuiker, munt en ijskoude jonge graanjenever): 7 b. Hochito keizer (met Mandarine Napoléon): 8 b. Hochito behekst (met Strega) Hochito sjiek (met cava): 8 b. Caipirinha (limoen, rietsuiker en witte rum): 7 b. Mojito (limoen, rietsuiker, munt en witte rum): 7 b. Mojito royal (met cava): 8 b.

Fiskebar > Vis & seafood, wijnen
Gazpacho met garnalen: 5 b. Trio van zalmtartaar, tartaar van koningskrab en tataki van tonijn: 7 b. Gegrilleerde scampibrochette met curryvinaigrette en slaatje: 7 b. Zeevruchtenschotel (5 oesters, wulken, roze garnalen, venusschelpen, scheermessen, mosseltjes): 18 b. Dozijn Zeeuwse creuses: 9 b. Dozijn fines de claires: 12 b. Dozijn platte oesters: 15 b.

SanoSano > Healthy & Tasty Food Bar
SanoSano Veggie Salad, verrassend gevarieerd met superverse seizoengroenten en fruit: 3 b. proevertje, 9 b. grote portie Hartig slaatje van farfalle (strikjespasta) met pittig gekruide gebakken kip, vergezeld van rucola en een fijne selectie tomatenvariëteiten: 4 b. proevertje, 12 b. grote portie Verfrissend slaatje met malse filet van geelvintonijn, geserveerd met pompoen- en zonnebloempitjes en sinaasappel: 5 b. proevertje, 14 b. grote portie Saladetrio met voorgaande drie slaatjes in tapasvorm: 12 b. Portie in olie gemarineerde zwarte en groene olijven: 3 b. Queso Manchego (Spaanse kaas) met sneetjes biolabel-brood: 5 b. Superieure Italiaanse bergham, achttien maanden gerijpt, smelt op de tong, met sneetjes biolabel-volkorenbrood: 7 b. Tapasbordje met Italiaanse bergham, Queso Manchego en gemarineerde olijven: 14 b. Red Mystic River - heerlijk verfrissende smoothie met aardbei, framboos, banaan, bosbes en vers geperst sinaasappelsap: 4 b. Banana Boost - energy shake met banaan, vanilleroomijs en melk: 4 b. Purple Rain - smoothie vol frambozen en bosbessen, en met vers geperst sinaasappelsap: 4 b.

Cuisine Serge P'tit Paris Services > Vis & schaaldieren, traiteur
Sorbet van vlierbloesem: 2 b. Diepe oester: 2 b. Irish van kreeft (kreeftensoep, geparfumeerd met Ierse whiskey): 4 b. Paling in 't groen, signée Serge: 4 b. Huisgedroogde ham: 4 b. Huisgebraiseerde ham: 4 b. Gewokte sint-jakobsvruchten: 8 b. Mouclade van Zeeuwse mosselen: 8 b.

Harvest > Authentiek Chinees, Japans Traditionele pikante soep uit Noord-China, vergezeld van gebakken Chinese broodjes met vanille: 4 b. Garnalen, gebakken in amandelschijfjes: 4 b. Tempura (Japanse beignets) van garnalen, licht gefrituurd: 4 b. Yakitori (Japanse kippenspiesjes), gekruid met sake en gember: 5 b. Assortiment van gestoomde of gebakken dim sum (hartige Chinese hapjes): 6 b. Dwaze kip (heet, zoet, zuur, bitter) - wokgerecht: 6 b. Gesneden kipfilet met groenten in pikante Sichuansaus - wokgerecht: 6 b. Geurig gebakken grote garnalen met look, ui en champignon - wokgerecht: 9 b. Hemelse pekingeend met saus van de chef of sinaasappelsaus - wokgerecht: 10 b. Op teppanyaki (Japanse ijzeren bakplaat) bereide zalm, scampi of ossenhaasje, vergezeld van diverse sauzen: 10 b. Combinatieschotel: 14 b. Alle voorgaande gerechten geserveerd met gebakken rijst Dame blanche op Japanse wijze: 6 b.

Reservegast, reservelijst, reservepool... reservering!

Het wereldkampioenschap voetbal mag dan wel gedaan zijn, het lijkt er wel op dat ik de uitverkoren reservespeler van het grote culinaire speelveld ben. Dat klinkt natuurlijk allemaal erger dan het is. Het grote voordeel als bankzitter is dat je zo af en toe onverwacht toch even mag deelnemen aan het spel. Plezant is dat!

Zo stonden vriendin en ik maandagavond op het punt op restaurant te gaan – het was een vermoeiend weekend geweest en koken daar had geen van beiden zin in – toen we uit het niets gevraagd werden om bij vrienden te gaan barbecueën. Weliswaar als reservegasten, maar toch… (opgepast, schandalige overdrijving) daar laat een beetje lokale barbecuegod zich niet door tegenhouden. Aangenaam gezelschap, lekker gegeten, en als wederdienst zal ik bij de gastvrouw des huizes wel eens een kleine workshop succesvol papillotjes vouwen geven.

Van reservegast naar reservelijst. Geen idee hoe ik het in mijn hoofd haalde te denken dat ik een week van te voren wel een lunchreservering bij Oud Sluis zou kunnen regelen. Op de reservelijst dan maar. Misschien gaan we dus op 21, 22 of 23 juli voor vriendin haar verjaardag lunchen in Oud Sluis. Meer waarschijnlijk is dat we, in afwachting van een telefoontje dat mogelijk niet komt, zullen moeten uitwijken naar een andere gelegenheid.

En dan is er nog die wedstrijd van de Gazet Van Antwerpen waarbij er sterrenchefs bij je thuis komen koken waar ik ‘in de reservepool’ zit. Ook hier kan er last minute gebeld worden dat pakweg Viki Geunes een half uur later voor de deur staat. In afwachting koken we voorlopig nog altijd zelf, maar een echte sterrenchef aan mijn fornuis, hoe cool zou dat wel niet zijn?

Reservegast, reservelijst, reservepool… maar geen reservering! Na jaren proberen een reservering in de wacht te slepen bij El Bulli (net als jaarlijks 1.992.000 andere mensen) vang ik ook dit jaar bot. Het is te zeggen, exact op respectievelijk 21 of 22 juli zal ik weten of we op 3 dan wel 4 augustus een tripje van Barcelona naar Rosas moeten maken. ’t Is een beetje zoals op de lotto spelen, ik maak me geen illusies, maar stiekem hoop ik toch een beetje dat het lukt natuurlijk.

Tenzij het Belgische leger plots terug aanwerft en ik als reservist aan de slag kan hoop ik spoedig – het is zomer, ik schrijf gewoon wat trager- terug een stukje te posten

Beste Festivalhap 2010 - Graspop

Sinds jaren onherroepelijk verbonden aan de zomer zijn voor mij België’s talrijke zomerfestivals. In alle soorten en maten komen ze, en trekken een verscheidenheid van mensen aan die zijn weerga niet kent. Verschillende mensen, verschillend eten, dat spreekt!

Gezien ik in mijn vrije weekends ook wel van een muziekje durf te genieten ben ik vaak op menig festivalwei terug te vinden. Een pintje en een hapje hoort er dan onherroepelijk ben, wat meteen de reden is waarom ik me heb voorgenomen om op zoek te gaan naar de lekkerste festivalhap van de zomer. “Onbegonnen werk”, zo denk ik bij mezelf, want het aanbod aan foodstands is zo mogelijk nog groter dan het aantal zomerfestivals. Toch maar een poging!

Graspop was met zijn ‘Metal Meeting’ aan een zwoele 15e feesteditie toe en laat ik me nu voorgenomen hebben mee te stappen in dat feestgedruis. Geen vettige frieten, witte pensen of halfgare bouletten, zoals je op een metalfestival misschien zou verwachten, maar oesters. Er was toch iets te vieren, niet? Als de thermometer temperaturen boven de 30 °C aangeeft zijn oesters uiteraard een riskante gok, zeker op zo’n festival, maar of dat ons nu zou tegenhouden? Ik dacht het niet.

Professioneel opengestoken oesters, zilt van smaak, lekker vlezig en heerlijk gekoel geserveerd. Je mag je afvragen of die draai peper er bij moest, laat staan dat druppeltje citroensap. Een riskante gok, maar wel een hele goede! Een waardige opponent voor de geweldige pizza op Groezrock.

Mag ik bij u komen koken?

Een sterrenchef in je keuken, het kan! Zowel Het Belang Van Limburg als Gazet Van Antwerpen hebben een wedstrijd lopen waar je niet meer of minder moet doen dan je in te schrijven. Wie weet krijg je wel één van Vlaanderen’s culinaire goden over de vloer om te tonen dat met de inhoud van je ijskast wel degelijk een gastronomische maaltijd te maken is.

Die gedachte was alvast reden genoeg voor ondergetekende om zich in te schrijven en kijk eens aan… ik zit in de reservepool. Fornuis kuisen, verantwoord eten kopen en vingertjes kruisen dus!

WK Hotdogs happen

Afgelopen zondag, op de Amerikaanse nationale feestdag, was de de fastfoodkeet Nathans weer het strijdtoneel van het wereldvermaarde en reeds sinds 1916 georganiseerde ‘WK Hotdogs eten’. Dat deze felgesmaakte vreetwedstrijd, oa live te volgen op ESPN, een massa kijklustigen naar het immer amusante Coney Island lokte mag dan ook geen verrassing heten.

Wat stellen we ons zo voor bij een wedstrijdje hotdogs happen? Wel, de winnaar Joey ‘Jaws’ Chestnut, hapte op een luttele 10 minuten zomaar even 54 hotdogs weg. Dat zijn er 10 minder dan vorig jaar. Oudgediende Takeru ‘Tsunami’ Kobayashi, als toeschouwer aanwezig gezien hij weigerde een contract met Major League Eating te tekenen, mocht nog even amok maken op het podium maar de titel van Joey kwam nooit in het gedrang.

54 hotdogs op 10 minuten liefste lezers is een record om u tegen te zeggen. Sinds All In Fest afgelopen zaterdag mag ik mezelf in deze materie trouwens ervaringsdeskundige noemen. In twee minuten tijd versloeg ik, met nipte voorsprong, een kompaan in een wedstrijdje ‘om ter snelst 2 hotdogs opeten’. Twee dus, op 2 minuten, en dat nadat ik er al eentje om te oefenen op had. Ik kan je verzekeren dat mijn glansprestatie al afzien was, en Joey ‘Jaws’ Chestnut doet in verhouding dus maar eventjes 27 keer beter. Respect!

Met de bus naar het BK Barbecue!

Alleen is maar alleen, zo dachten wij bij Qlinaria op het NK BBQ. Net daarom leggen wij voor de Belgische evenknie, het BK BBQ op 29 augustus in Genk weer een supportersbus in. Maar liefst 50 lekkerbekken en smulpapen kunnen zonder zorgen meerijden naar het kampioenschap wat, hoe kan het ook anders, een ongelofelijk culinair festijn zal blijken te zijn.

Inschrijven kan per mail, telefonische op 0486/49 23 28 en is geldig na overschrijving van het inschrijvingsgeld, een luttele 12 €, op onze barbecuerekening. (te verkrijgen per mail/gsm).

Niet enkel het lekkere eten ter plaatse, onze eeuwige dankbaarheid en mogelijk zelfs een kleine culinaire attentie zouden reden genoeg moeten zijn om zo snel mogelijk in te schrijven. Onze sponsor Heinz komt maar eventjes op de proppen met een kanjer van een rode beachcruiser en die verloten we onder de meegereisde fans en medewerkers.

Snel zijn is de boodschap, want op dit moment zit de bus reeds half vol!

Quick & Fruity

Altijd leuk om telefoontjes te krijgen van Talking Heads, al was het maar omdat die soms zo – hoe moet ik het zeggen – ‘grappig’ verlopen. “Of ik wel eens confituur maakte”, wilde Joke weten. “En indien niet, of ik het eens een keertje wou proberen”.

Nu moet ik zeggen dat ik ons ma vroeger wel eens in de weer heb gezien met gigantische hoeveelheden aardbeien, een grote ketel, suiker, pec… en dat leken me altijd van die toestanden zodat ik er niet veel zin in had. Maar, zo werd mij verzekerd, met die Quick & Fruity pakketjes van Tiense Suiker heb je geen gedoe, wel confituur binnen luttele minuten. Proberen dan maar.

Na veel vijven en zessen, een mailtje of twee en dito telefoontjes werd uiteindelijk het proefpakketje geleverd. Jampotjes, zakjes Quick & Fruity, een receptenboekje... genoeg om aan de slag te gaan dus. Eigenlijk eet ik alleen aardbeienconfituur, en meerbepaald nog de lopende variant die ons ma speciaal voor mij maakt dus het leek een logische stap om met aardbeien in de weer te gaan. Met een twist, wat dacht je.

Nodig:

260 gr aardbeien, gewassen
1 pakje Quick & Fruity
Verse muntblaadjes
Versgemalen zwarte peper

Doen:

240 gr aardbeien samen met Quick & Fruity 1 minuutje mixen. Munt fijnhakken en samen met zwarte peper naar smaak toevoegen. Overige aardbeien in fijne blokjes snijden en tevens toevoegen.

Zoet, pittig, fris, en ongelofelijk lekker op een beschuitje of waarom niet, op een bolletje vanille-ijs.

Qlinaria presteert op NK Barbecue

Zondag was het eindelijk zover, het Nederlands Kampioenschap Barbecue. Amper een jaar na het ontstaan van Qlinaria deden we mee aan onze tweede officiële barbecuewedstrijd. Dat de titel Nederlands Kampioen 2010 niet door een Belgisch Team gewonnen zou kunnen worden wisten we van te voren, vandaar dat we het NK vooral als een voorbereiding op het Belgisch Kampioenschap zagen. We kunnen alvast zeggen dat we veel geleerd hebben.

Hierbij alvast de foto's van onze wedstrijdgerechtjes:

Rollade van kemperkip met in saffraanolie gemarineerde coquille, gegrilde kreeft, in de schil gegaarde zoete aardappel en een met limoenzest, knoflook en gerookte peper geparfumeerd botersausje. Goed voor een derde plaats in de categorie 'kip'.

Duo van Claressefilet. Eentje gegrild met ham en tomatenpesto, eentje op mesquite gerookt. Zeekraal, lamsoren gegrilde groentjes en een puree van zoete aardappel.

Traag gegaarde livarrack, barbecuewokgroentjes, in ganzevet gebakken aardappeltjes en een honingmosterdsausje.

Trio van mini wagyuburgers. Eén met foie gras en rode uienconfituur, een cheeseburger met Roquefort en eentje met een truffeleitje. Goed voor een 2de plaats in de categorie 'runds'.

Verschillende bereidingen van jonagold waaronder met vanille, kardemom en steranijs geparfumeerde appelblokjes, een gedroogd appelschijfje, een flensje met fijne vruchten, een candyapple. Goed voor de eerste prijs in de categorie 'dessert'. eerste plaats.

Nederlands kampioen zijn we niet geworden, maar we eindigden in het eindklassement wel mooi op de eerste plaats. De volledige rangschikking kan je hier terugvinden.

Het team netjes op twee rijtjes. Van linksboven naar rechtsonder ziet u Rudi Nagels, Rob Janssens, Ronny Jacobs, Karel Janssens, Erwin Hofkens, Jan Christiaensens, Ronny Hertogs en Yves Van De Ven.

The Chocolate Line - Cola & Munt

De enige manier om een doosje pralines van Persoone niet in een keer op te eten... is door even de tijd te nemen om er een foto van te nemen. En zelfs dan is het aartsmoeilijk zoals uit volgende foto's mag blijken! Gelukkig heb ik een klantenkaart van The Chocolate Line, zodat ik, buiten de chocolaatjes uiteraard, nog een reden heb om bij een leeg doosje terug te gaan.

De Godevaart

Zaterdagmiddag in Antwerpen met veel plezier gaan lunchen in De Godevaart. Op The Flemish Primitives had ik al de eer en het genoegen om te mogen proeven van een hapje van chef Dave De Belder, nu was het tijd voor een tikkeltje meer.

Tijdens restaurantweek is het altijd een beetje afwachten hoe men je soigneert, maar een beetje restaurant doet dat uiteraard met de nodige verve. In De Godevaart was dat niet anders. Zo werd er ons voorgesteld om voor de aperitief nog even plaats te nemen in het knusse stadstuintje. Twee glaasjes cava, een lolly van geitenkaas met ananasgelei, een fris erwten/muntsoepje en een lekker zonnetje. Meer hebben we echt niet nodige om in de stemming te geraken.

Jammer dat ik geen fototoestel bij me had want de vier (we kozen nog voor een extra gang) gerechten waren om duimen en vingers van af te likken. Netjes alles als sms genoteerd om toch op zijn minst iets over de pareltjes van borden te kunnen vertellen.

We begonnen met een lekker stukje kabeljauw, crème van bloemkool, ponzu en mooie roosjes romanesco. Ponzu is een bouillon gemaakt van ondermeer mirin, rijstazijn en kombu. Vriendin met haar macrobiotische voorgeschiedenis kende het niet, maar wist het uiteraard meer dan te smaken. Net als ik trouwens.

Ons extra gerecht was een hoenderhaasje, peterseliewortel, aspergecarpaccio en misomosterd. We waren het er roerend over eens dat het een geweldige keuze was om voor die extra gang te gaan. Met de misomosterd zaten er opnieuw Japanse invloeden in het bord, tot grote tevredenheid van mijn disgenoot, dat spreekt.

Mooie stukjes pata negra, girolles, aardappelpuree en een asperge.... Geen overdaad van uiteenlopende smaken, noch een spielerei van technieken maar wel een schot in de roos. Het bijgeserveerde brood bleek al drie gangen op rij perfect van pas te komen om de borden zo mogelijk spiksplinternieuw terug af te leveren.

Voor het dessert, een creatie met aardbeien, witte chocolade, yoghurt en kokosespuma in de hoofdrol, mochten we terug op het terras plaatsnemen. De zon schijnt al zo weinig dus die gelegenheid grepen we uiteraard met beide handen aan. Na het dessert nog een tasje thee, al was het maar omdat de snoeperijtjes - een madeleine met speculaaskruiden, een caramel en een praline uit de collectie van Persoone - er zo lekker uit zagen.

Het verdict was unaniem lovend. Mooi uitgebalanceerde smaakcombinaties waarover nagedacht was. Wij aten vier heerlijke gangen zonder dat we getrakteerd werden op dat ongemakkelijke gevoel van overdaad. Misschien eerlijkheidshalve er nog even bij zeggen dat we, hetzij foutief, in de veronderstelling waren dat De Godevaart zijn eerste Michelinster reeds binnen had. Mochten wij van het rode boekje zijn, wij zouden wel weten aan welke hemel de sterren dit jaar hangen mogen.

Culinaria² 2010 - menu 3

Afgelopen zondag even snel snel met de trein een retourtje Turnhout - Brussel gemaakt. Gewoon, om op Culinaria² bij een paar sterrenchefs te gaan eten. Moet toch kunnen, niet? Dat het na een mooie eerste editie vorig jaar, deze keer opnieuw een schot in de roos zou zijn mocht alvast blijken uit de fikse wachtrij aan de balie die men mij had toegewezen. Er volgden vriendelijke verontschuldigingen dus zo erg was dat nu ook weer niet. Het gaf me verder ook de mogelijkheid om op mijn gemak in het programmaboekje te kiezen welke menu het zou worden.

Menu drie dus, met in de hoofdrol Mario Elias van Le Cor de Chasse *, Wout Bru van Chez Bru ** (al bleek hij noch zijn team, op zondag in geen velden of wegen te bespeuren), Peter Goossens van Hof Van Cleve *** en ook Tim Meuleneire en Wouter Van Tichelen van De Koopvaardij *. Klinkt goed, smaakte nog beter!

Eerste gerecht was: 'Kreeft 'in de mist', venkel, appelsien, algen, daslook'. Mario Elias mocht vorig jaar reeds verrassen met zijn dessert, een prachtige interpretatie rond het parfum 'Homme' van Guerlain. Voorgerechten gaan hem duidelijk even goed af. Een aangename starter.

Voor de tweede keer al liet Wout Bru me in de steek, en wederom is het Lionel Rigolet van Comme Chez Soi ** die de meubelen redt. Een frisse 'carpaccio van Sint-Jakobsvruchten, gemarineerd met oosterse kruiden' was mijn deel, net als een fikse handdruk en korte babbel met Lionel. Lang geen gummiballs trouwens zoals Goossens deze delicatessen rond deze tijd van het jaar wel eens durft te noemen.


Over Goossens gesproken, ook hem niet gezien deze zondag. Zijn team, dat net zoals in het restaurant op dergelijke momenten gelukkig ook zonder de meester kan, toverde een fel gesmaakte creatie van 'gesmoorde kalfswangen, knolselder, dragon en parmezaanse kaas', uit hun hoge hoed.

Als afsluiter was er het mooie 'ceci n'est pas une orange' van de heren van de Koopvaardij. Prachtig plaatje, lekkere smaken... allicht het mooiste bordje van de dag.

Maar waarom afsluiten als Pierre Marcolini ook een stand heeft op Culinaria²? Dan neem je zijn degustatiepalletje toch gewoon mee door, niet? Zo gezegd zo gedaan. Beetje wringen, maar het kon er nog net bij.

Algemene indruk, Culinaria² was wederom een winnertje. Akkoord, het was er druk, warm en er ontbrak zowaar een chef met zijn equippe maar los daarvan? Los daarvan blijft het een laagdrempelig event, waar een zeer breed publiek niet alleen de mogelijk krijgt om verschillende sterrenchefs aan het werk te zien, men kan hun creaties ook proeven. Rendez-vous volgend jaar? Ik dacht het wel. Niet twijfelen, doen!

Carte d'Or - dessertendiner

Als er iets is dat netjes hand in hand gaat, dan is het wel een stralend zomerzonnetje en een lekker ijsje. Niet meer dan logisch dat ik afgelopen donderdag met veel plezier inging op het aanbod van Carte d’Or om in het Brusselse te gaan genieten van een heus dessertendiner. Deze ‘culitrend’ komt overgewaaid van mooie oorden zoals Barcelona, New York en Amsterdam, waar de formule succesrijk werd ontvangen. Even leek het erop dat we in België die boot zouden missen, maar dat was buiten Carte d’Or gerekend. Zij hebben zich namelijk de nobele taak toegedicht om iedereen deze zomer aan het ‘dessertendineren' te krijgen.

Laten we eerlijk zijn, een bol ijs – hoe lekker hij ook mag zijn – is op het einde van de rit mààr een bol ijs. Hoog tijd dus om onze desserten tot een hoger niveau te verheffen, en er zelfs een volwaardig diner van te maken. Toppatissier Fabrice Collignon (foto) deed het ons even voor, en zoals te verwachten, was dat meer dan de moeite. Om duimen en vingers bij af te likken!

Een frisse starter als voordessert: citroensorbet, zanddeegkoekje, citroen-basilicumgelei en een crème van aardbeien uit Wépion. Nice!

Vervolgens een warm en romig hoofddessert: Stracciatella-ijs, speculooskoek, frambozen(confituur met viooltjes)

De laatste gang, hoe kon het ook anders, was het nadessert: yoghurtmousse met amandelen, koffie-ijs, caramel met koffie, peperkoek en anijs.



Dat bij een goed gerecht een lekkere wijn hoort spreekt voor zich. Bij een dessertendiner is dat niet anders. Wijnconsulent Steve Bette koos voor ons 3 begeleidende dranken, volledig in harmonie met het gerecht. Zijn vakkundige uitleg kregen we er gratis en voor niets bij.

Het frisse voordessert schreeuwde als het ware om een lekkere Riesling en de Trittenheimer Apotheke uit 2008 was wat mij betreft een schot in de roos. Fruitige aroma's die me tegemoetspringen nog voor het glas de lippen bereikt, dat is zomer!

Bij het hoofddessert kregen we een 21 jaar oude port uit Zuid-Australië geserveerd met een leuk verhaal. De dame achter het wijnhuis 'Anvers' uit Langhorne Creek blijkt namelijk uit de koekenstad afkomstig te zijn. Ideaal bij een stevig dessertje, nog beter als cadeautje voor de vrienden in 't Stad.

De Blandy's Alvada, een 5 jaar oude Madeira, in combinatie met een koffiedessert en een brandende zon die piekt zo rond de 30 ° C... afsluiten in stijl heet dat.

Dessertendinertje spelen en thuis vrienden ontvangen, met de nodige muisklik naar de Carte d'Or dinersite, of hun facebookpagina, wordt het alleen maar makkelijker. Om nog maar te zwijgen over hun handige receptenfiches die je 'in a shop near you' kan terugvinden. Genoeg geschreven, ik heb een ijsje verdiend!

Culinaria² 2010

Zelden een affiche gezien die een lading met zoveel verve dekt, dan die van Culinaria². De ondertitel 'het restaurant met de meeste sterren ter wereld' doet het event alle eer aan, en is meteen ook de reden waarom u allen één van de volgende 4 dagen naar de Brusselse Tour & Taxis gebouwen dient af te zakken.

Workshops, degustaties, een bezoek van de 'Mijn restaurant' finalisten, 4 verschillende 4-gangen-menu's, 16 chefs, 26 sterren, het zonnetje dat zal schijnen... redenen te over om aanwezig te zijn.

Een coolinarytip als een andere, maar wel eentje die je best ter harte neemt!

Hato Mugi

Ja, sinds we samenwonen sluipen er gekke dingen in mijn 'dieet'. Gisteren had ik weer prijs, toen bleek dat er in de soep naast rijst ook nog 'Hato Mugi' zat. Als ik me niet vergis een soort van parelgerst dat maar liefst 45 minuten gekookt had. Lekker, zo'n soepje met een beetje bite.

Hato Mugi dus! Naast kombu, miso, shoyu, daikon, en nog een hele reeks gekke namen is ook dat in mijn voedingspatroon geslopen. Volgens vriendin ben ik binnen het jaar nog macrobioot, al durf ik dat te bewijfelen.

Uiteraard verrijk ik, bij wijze van wederdienst, ook vriendins eetpatroon met allerlei 'nieuws'. Haar beste nieuwe vriend, die gewoon in de ontbijtkast woont, heet Nutella. Samen met mijnheer koffielepel beleven ze met zijn drietjes de dolste avonturen.

Dessertendiner!

Een bezoekje aan Espai Sucre in Barcelona, ooit het allereerste dessertenrestaurant van de wereld… ik denk dat het er in augustus wel van gaat komen. Als de teller van de thermometer vlotjes de 30°C overschrijdt kan het immers niet moeilijk zijn om ofwel vriendin, zus, schoonbroer of moeder en haar vriend te overtuigen. En in het slechtste geval ga ik gewoon alleen. Stiekem hoop ik natuurlijk nog op de jackpot (een onverwachte uitnodiging bij El Bulli) maar Espai Sucre is een meer dan mooi zoethoudertje.

Naar analogie met het gedachtegoed van Espai Sucre openden er indertijd trouwens meer en meer dessertenrestaurants hun deuren, waaronder bijvoorbeeld in New York, Amsterdam, Tokyo… Zo ontstond de mogelijkheid om je op te bezondigen aan een overvloed van zoete zaligheden, op een niveau dat dat van het lokale wafelhuis oversteeg.

Volgende donderdag kan ik me, op uitnodiging van Carte d’Or, in het Brusselse ook eens laten gaan op een dessertendiner. Tekenden present om een inspirerend dessertenmenu samen te stellen: topchefs Fabrice Collignon, Filip Claeys en sommelier Steve Bette. Iets in mij zegt nu al dat om duimen en vingers bij af te likken wordt. Uiteraard volgt er een (foto)verslag.

Over cowboys en een broodje ei!

Een daguitstap was zelden leuker dan al die keren dat we naar een ander land trokken en dat in eigen regio. Bobbejaanland op een steenworp van huis, jeugdsentiment hé! Kenmerkend voor deze uitstapjes, zeker toen we nog snotneuzen waren, was het boterhammetje met ei. Door het jaar aten we dat nooit, maar gingen we naar Bobbejaanland, dan zaten er boterhammetjes met ei in het lunchpakket. Als ik er nu over nadenk was dat volgens mij gewoon omdat de vette troep die je in het park kan krijgen misschien niet direct ‘attractieproof’ was. Maar met de bokes met ei… nooit lasts.

Het was trouwens pas in mijn tienerjaren dat ik in ‘den onderstenboven’ durfde te gaan, de natte attracties waren meer mijn ding. En elk jaar weer was het uitkijken naar de nieuwe attracties. The Rainbow, gigantische schuifaffen, vliegtuigjes, de Revolution, waterbakskes die plots achteruit gingen… het kon niet op. Maar een bezoekje was nooit compleet als we Bobbejaan himself niet zagen in zijn Amerikaanse slee, pistolen en beestenhorens incluis. Dan was het echt feest, en liepen we achter je auto tot onze schoenzooltjes versleten waren.

En als ik zelfs heel hard terugdenk aan vroeger, maar dan echt heel hard, dan kan ik me herinneren dat we wel eens in één van de ‘saloons’ iets gingen drinken met heel de familie. Binnen speelde er dan iemand ten dans tot groot jolijt van de volwassenen. Wij kleine rakkers daarentegen wilden natuurlijk gewoon terug dat pretpark in. Hoe zou je zelf zijn. Wisten wij toen veel dat onze held op het witte paard daar misschien zelf wel eens een riedeltje kwam fluiten.

Gisteren een vrijkaart gekregen voor Bobbejaanland. Benieuwd welke nieuwe attracties er allemaal zijn bijgekomen en welke mogelijk plaats hebben moeten ruimen. Een ding is nu echter zekerder dan ooit, in die slee zullen we je helaas niet meer zien. Het zal er stuiven op die eeuwige jachtvelden, nu er een nieuwe cowboy (lees keh’booi) is gearriveerd.

't Zilte ** verhuist naar Antwerpen

Als het hier windstil is wil dat zeggen dat ik druk bezig ben met andere dingen. De computer maken bijvoorbeeld, vergaderingen houden over allerlei barbecuegerelateerde evenementen die op til staan, of gewoon met andere zaken die niet direct jullie zaken zijn.

Of ik dan niet te melden heb? Tuurlijk wel. Als mijn welingelichte bronnen voldoende welingelicht zijn, en mij met andere woorden niet aan het spreekwoordelijke lijntje houden, dan zouden we hier misschien zelfs over een primeur kunnen spreken.

Zo zou, de formaliteiten zijn me kort en extreem bondig per sms doorgestuurd, een verhuis op til zijn van tweesterrenrestaurant 't Zilte van het mondaine Mol naar het nog mondainere Antwerpen. Viki Geunes zou, bronnen zijn er nu eenmaal om te wantrouwen, vanaf 17/5/2011 zijn intrek nemen in het MAS-gebouw en MAS staat voor Museum Aan de Stroom. Kijk, toch nieuws vanuit de Kempen.

Exit Kom' Af

Het doek is gevallen. De artiesten die, ongetwijfeld met tranen in de ogen, verplicht de coulissen op dienden te zoeken heten Jeroen en Isaura. Dat is jammer, want waar ik hen bij het begin van de reeks nog hetzelfde lot als de kibbelende hartsvriendinnen toewenste, zag ik ze nu graag een ronde ofzo verder gaan. Ik maak mezelf graag wijs dat ‘Mijn Open Brief’ voor de ommekeer heeft gezorgd, want eens de scherpe kantjes eraf gevijld viel ‘Thuiskok Jeroen’ goed mee. De gastronomische hoogvlieger die je in een dergelijk programma zou verwachten was hij misschien niet, maar een (h)eerlijke keuken is nooit mis. Op voorwaarde dat je producten dat ook zijn natuurlijk. Of die misstap, die trouwens na een zoveelste bezoek van Peter Goossens werd rechtgezet, Kom’Af de das heeft omgedaan zullen we allicht nooit weten. Feit is wel dat jullie één van de, zoniet het meest rendabele restaurant van de 5 kandidaat-koppels hadden.

Een schande is het trouwens niet, om de duimen te leggen tegen het Antwerpse duo Karel en Ken van Karnivale, dat in Aalst het mooie weer mag proberen te maken. Op culinair vlak mogen ze de hoge verwachtingen nog lang niet ingelost hebben, hun parcours is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen. Invallers, Antwerpenaren in een verkeerde provincie, een nog razender tempo waaraan gewerkt moest worden… Ondanks dat alles sloegen ze, Karel op kop, er steeds in om met een nuchtere blik en uitermate sympathiek voor de dag te komen.

Mijn Restaurant gedraagt zich wisselvalliger dan een – met alle respect – grillige dame in de overgang. Meer dan ooit mag dit jaar blijken dat het programma vooral een sterk staaltje beeldmontage betreft. De ene aflevering huizenhoog favoriet, de volgende uitgespuwd door de kijker en dat alles dankzij enkele simpele televisietrucs. Het blijft natuurlijk televisie en een reeks is maar zo spannend als zijn laatste aflevering dus zullen we de programmamakers maar vergeven.

‘Alea iacta est’ twitterde er iemand, alleen telde de teerlingen van restaurant Kom’af net een paar ogen te weinig om door te gaan. Op naar de volgende verkiezingen, en m’n kop eraf als het niet weer een kempenzoon is die mag opzouten.

En het restaurant dat moet sluiten is...

...Dell' Anno wegens de boeken neergelegd. Een onverwachte wending die zijn weerga niet kent als je het mij vraagt. Wie dacht dat het in 'Mijn Restaurant' vandaag louter tussen het Mechelse Kom'Af en het Oalsterse Karnivale ging is dus goed bij de neus genomen.

Over curryworst en cullywolst!

Het begon met de mij niet geheel onbekende enthousiaste moraalridder A. Van Gerwen, die in een lezersbrief aan Humo de kat de bel aanbond. Op Facebook is er namelijk de bewuste groep 'Als ge het woord cuRRyworst niet kunt uitspreken, moete geen frituur openen’. Racisme vond Van Gerwen. De bedenkelijke eer om lid te worden van deze groep had ik een tijdje terug al aan mij laten passeren, maar toch, platvloers racisme zag ik er nu ook weer niet in. Dat krijg je als je opgroeit met strips zoals ‘De Gele Spin’ uit de Jommeke reeks.

Na het verschijnen van de lezersbrief berichtte ook Het Nieuwsblad en Gazet Van Antwerpen over deze groep, en het debat dat er nooit echt een was stierf een stille dood. Niemand scheen zich zelfs de moeite te troosten om eens een frietje te gaan steken en vervolgens een culinair rapport over de Chinese frituurkunsten te brengen. De (on)dankbare taak voor een foodblogger dan maar.

Gewapend met een gezonde dosis honger trok ik naar Frituur De Graatakker, één van de drie zaken die door Xiao Dong Zhao uitgebaat worden. Het cliënteel bestond uit een bejaard koppel dat net aan hun avondmaal was begonnen, een tiener die zijn telefonische bestelling kwam afhalen en een – zo mag ik alvast hopen – oudere man met zijn jonge niet onaardige dochter. Een typisch frituur tafereel met andere woorden.

Het toeval wil dat er een aquarium in de zaak stond, zoals dat ook het geval is bij het gemiddelde Chinese restaurant. Maar ook mijn buurman zaliger was vroeger de trotse bezitter van een aquarium, en Aziatische roots had hij allerminst. Nee, een aquarium is zo Vlaams als maar kan zijn. In mijn ooghoeken zag ik dat het jonge meisje haar blik op de visjes had laten vallen. Toen haar vader luttele seconden later een fishburger bestelde kon ik mijn monkellachje nauwelijks onderdrukken. En datzelfde monkellachje was niets tegen de ‘glimlach tot achter de oren’ waarmee de jongenmanskerel achter de verstoog mij vlotjes bediende.

Viandel, frietje, flesje cola… een avondmaal voor winnaars maakte ik mezelf wijs! Gezien ik uit Oosthoven afkomstig ben, ben ik royale porties friet gewoon en Frituur Graatakker moest daarvoor alvast niet onderdoen. Maar wat eten betreft gaat kwaliteit boven kwantiteit dus de smaakproef zou doorslaggevend zijn. Op de fiets pitste ik dus enkele pijltjes uit mijn puntzak en ook hier scoorde Frituur Graatakker. Lekker krokant, niet te vet, goed gebakken… Niets op aan te merken.

Een muggenzifter mag dan gemakkelijk om over de uitspraak van het woord curryworst vallen,

als ik op het einde van de rit met de glimlach bediend ben, veel en vooral lekkere frietjes gegeten heb, dan lig ik daar alvast niet van wakker.

Groene Vingers

Groene vingers heb ik nooit gehad denk ik. Als er vroeger onkruid gewied moest worden was ik in geen velden te bekennen en om mij het gras te laten maaien moest er toch al wel iets tegenover staan. Bedorven jeugd!

Met grootvader naar zijn stadstuin gaan vond ik dan weer wel leuk. Sla, wortellen, aardappelen. Van niets, iets… dat maakte toch indruk. En aan zijn garage leek altijd wel rabarber te groeien. Leuk om te eten met flink wat suiker, of om als paraplu te gebruiken bij regenweer.

Bompa heeft me ooit geholpen, op een klein stukje grond achter in onze tuin bonen te planten. Ik geloof dat er een staak of 4 stond en als ze oogstrijp waren liep ik fier als een gieter achter moeder aan. Goed bekeken van ‘den bompa’, want dit bleek de ideale manier te zijn om me nuttig bezig te houden, en groentjes te doen eten. God weet wat ik op m’n perceeltje ooit nog gezet heb, maar plots was het weg. Niet gestructureerd aangeplant en als onkruid gewied door moeder. Ben ik er maar direct mee gestopt.

De overburen deden het beter, daar stond alles netjes in rijtjes, met plaatjes erbij. Als wij zin hadden in een wortel, vers uit de tuin, dan wisten we direct in welke rij we moesten zijn. Het lekkerste vond ik echter verse erwtjes, rech uit de peul. Die gingen we dan weer stiekem bij andere buren ontvreemden. Kun je amper een ‘jeugdzonde’ noemen denk ik dan.

Onlangs zelf zeer bescheiden begonnen met wat kruiden en een beetje sla! Wee het gebeente van de lokale jeugd die dit stiekem komt opeten.

Tevens verschenen op www.moestuinblog.be

Champignonspread Maison

Vriendin heeft het wel voor de champignonspread van Bio Planet. Telkens we er komen bestelt ze 100 gram aan de versafdeling en dan kan ze weer een dag of twee verder. ’t Ziet er niet echt uit, maar slecht smaken doet het niet.

Afgelopen week stond merkte ik nog een bakje champignons op in de koeling dat, indien ik er niets mee deed, er nu nog zou staan. Ik heb de champignonspread dan maar nagemaakt, en met succes zo blijkt want ondertussen is mijn tweede ‘maaksel’ bijna op. De volgende keer gaat vriendin alles nauwgezet opvolgen zodat ze het zelf ook kan maken. Moeten we dat alvast niet meer kopen in de winkel.

Met volgende ingrediënten heb ik het gedaan, al lijkt het me duidelijk dat de champignons, soyaroom en pesto de basis vormen en je vervolgens wat kan freewheelen.

Nodig:

250 gr champignons (in fijne blokjes gesneden)
1 sjalot
Groentebouillonpasta
Witte wijn
Pesto
Tuinkers
Basilicum uit een tube (moest op)
Yoghurt


Doen:

* Sjalot fijnsnipperen en samen met de champignons aanstoven in een beetje olijfolie.

* Scheutje witte wijn toevoegen, samen met groentebouillonpasta en omroeren.

* Scheutje soyaroom en basilicum toevoegen, goed omroeren en laten inkoken.

* Afsmaken met groene pesto en laten afkoelen

* Beetje yoghurt toevoegen om het smeuïg te maken en er verse tuinkers onder mengen.

Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2010

Het is zover, de San Pellegrino’s World 50 Best Restaurants is weer bekendgemaakt. Kleine aardverschuiving, El Bulli staat niet op de eerste stek! Deze keer is het niet de charismatische Heston Blumenthal die met de eer mag gaan lopen, maar wel het Deense restaurant Noma. Amper 32 jaar is de jonge chef René Redzepi, die geroemd wordt voor zijn creatief gebruik van lokale seizoensproducten.

Hof van Cleve van Peter Goossens, en Oud Sluis van Sergio Herman duiken de top 20 binnen en staan respectievelijk op de 17e en 19e plaats. De Librije van Jonnie Boer moet het stellen met een 37ste plaats en daar stopt het dan ook met restaurants uit België en Nederland.

Voor de volledigheid hier even het lijstje met 50 ronkende namen:

1. Noma, Copenhagen, Denmark
2. El Bulli, Roses, Spain
3. The Fat Duck, Bray, UK
4. El Celler de Can Roca, Girona, Spain
5. Mugaritz, Errenteria Gipuzkoa, Spain
6. Osteria Francescana, Modena, Italy
7. Alinea, Chicago, USA
8. Daniel, New York, USA
9. Arzak, San Sebastian, Spain
10. Per Se, New York, USA
11. Le Chateaubriand, Paris, France
12. La Colombe, Cape Town, South Africa
13. Pierre Gagnaire, Paris, France
14. Hotel de Ville, Crissier, Switzerland
15. Le Bernardin, New York, USA
16. L'Astrance, Paris, France
17. Hof van Cleve, Kruishoutem, Belgium
18. D.O.M, Sao Paulo, Brazil
19. Oud Sluis, EA Sluis, Netherlands
20. Le Calandre, Padova, Italy
21. Steirereck, Wien, Austria
22. Vendome, Gladbach, Germany
23. Chez Dominique, Helskinki, Finland
24. Les Créations de Narisawa, Tokyo, Japan
25. Mathias Dahlgren, Stockholm, Sweden
26. Momofuku Ssam Bar, New York, USA
27. Quay, Sydney, Australia
28. Iggy's, Singapore
29. L'Atelier de Joel Robuchon, Paris, France
30. Schloss Schauenstein, Graubunden, Switzerland
31. Le Quartier Francais, Franschhoek, South Africa
32. The French Laundry, California, USA
33. Martin Berasategui, San Sebastian, Spain
34. Aqua, Wolfsburg, Germany
35. Combal Zero, Rivoli, Italy
36. Dal Pescatore, Milan, Italy
37. De Librije, Zwolle, Netherlands
38. Tetsuya's, Sydney, Australia
39. Jaan par Andre, Singapore
40. Il Canto, Siena, Italy
41. Alain Ducasse au Plaza Athenee, Paris, France
42. Oaxen Skärgårdskrog, Holo, Sweden
43. St John, London, UK
44. La Maison Troisgros, Roanne, France
45. wd~50, New York, USA
46. Biko, Mexico City, Mexico
47. Die Schwarzwaldstube, Baiersbronn im Schwarzwald, Germany
48. Nihonryori RyuGin, Tokyo, Japan
49. Hibiscus, London, UK
50. Eleven Madison Park, New York, USA

Op zoek naar de beste festivalhap van het seizoen!

Dit weekend besloten om het komende festivalseizoen op zoek te gaan naar ‘de lekkerste festivalhap’ en waarom ook niet eigenlijk? Als ik zo’n ganse dag op een wei zit, soms zelfs enkele dagen, dan speel ik uiteindelijk toch wel iets naar binnen. Waarom enkel zaken schrijven over exclusieve events, sterrenchefs, klasserestaurants en diens meer, terwijl er op festivals misschien ook wel pareltjes te eten vallen.

Spaghetti, pizza, frituursnacks en frieten, Vietnamese loempia’s, broodjes, wokschotels, kebab, gebakken vis, Mexicaans, oesters … je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het wel op één van de vele muziekfestivals die België telt. Grote cateringketens, lokale middenstanders, noest werkende huismoeders… ik maak er een erezaak van om zo gevarieerd mogelijk te gaan eten, maar op het einde van de festivalzomer kan slechts één iemand met de onwaarschijnlijk felbegeerde eretitel ‘lekkerste festivalhap 2010’ gaan lopen.

Van het ongemak dat vorig jaar na Groezrock volgde op mijn geheel ongevraagde wereldrecordpoging ‘curryworsten eten’ - 4 op evenveel minuten – was dit jaar geen sprake. Meer zelfs, in de persruimte viel een meer dan behoorlijke pizza te eten. Een ganse dag zagen we mensen met pizzaboxen rondlopen en zo rond de klok van tienen hebben we met drie personen een pizza gedeeld. Die versbereide pizza margerita moet een van de lekkerste pizza’s geweest zijn die ik in jaren heb gegeten. Lekkere krokante bodem, smaakvolle topping… jammer alleen dat er gedeeld diende te worden. Groezrock vaardigt alvast een eerste potentiële winnaar af, benieuwd waar Graspop mee op de proppen komt!

Qlinaria Proefdag - 30 mei 2010

Als het online even windstil is wil dat niet noodzakelijk zeggen dat wij in slaap gevallen zijn. Verre van! Het vzw gedeelte begint meer vorm te krijgen en zit ei zo na in een laatste fase, en dan zijn er zijn nog enkele activiteiten in aantocht waarvoor we onze mouwen zullen mogen opstropen.

Niet meer dan logisch dat we graag even focussen op onze eigen proefdag, die we op zondag 30 mei in parochiezaal Meuletiende in Turnhout organiseren.

Zoals de prachtige flyer van de hand van de lieftallige Sarah reeds laat uitschijnen dient deze proefdag om een beetje centjes in het laatje te brengen om onze deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue te bekostigen. Draai het of keer het hoe je wil, voor een team van amateurs blijft het al bij al een kostelijke onderneming. En dan zwijgen we nog van het Nederlands Kampioenschap Barbecue op 20 juni waar we ook paraat zullen zijn.

Terwijl wij als team proefdraaien kunnen jullie lekker genieten van allerlei barbecuehapjes, een lekker glaasje cava of een fris pintje. Het spreekt voor zich dat de feestelijkheden onder een stralende hemel doorgaan. En mocht het weer toch proberen roet in het eten te gooien, dan kan je nog altijd binnen plaatsnemen.

Zondag 30/5, noteer alvast in die agenda. Iedereen welkom!

Goed gegeten - Cucina Marangon

En of we vrijdag goed gegeten hebben in Cucina Marangon! Net als vorige keer gingen we voor de 'Ponte dei Sospiri', al was er wat discussie vooraf. 4 gangen met aangepaste wijn of 5 gangen? De schaaldierenrisotto zag ik aan mijn neus voorbijgaan toen besloten werd om het bij vier gangen te houden. Iets na achten kwamen we toe en ook nu werden we weer vriendelijk ontvangen door Fabio en Liana. Aperitiefje van het huis, lekker hapje erbij en niet onbelangrijk... goed gezelschap!

Vier gangen dus, de ene nog lekkerder dan de andere. Helaas geen foto's, vieren en foto's nemen ging volgens vriendin niet zo samen. Ach misschien moet ik voor foto's nog maar eens naar de keuken trekken. U zult het dus met de bewoordingen van de chef moeten doen:

* Kort gebakken tonijn, tuinkruidenslaatje, wilde rucola, jonge scheuten, groentenvinaigrette
* Pastarolletjes 'Gragnano', schapenmelkricotta, konijnragoût, Taggiassche olijf, salie
* Kalfscarré, kalfsgehakt- en aubergineballetje, groene- en witte asperges, crème van witte bonen, rode paprikaconcentraat, rozemarijnolie, aardappel- en shii-takétaartje
* Vanille- en limoenpudding, polenta-koekjes, chocolade, 'Alchermes'likeur

Na het dessert volgde er nog thee met lekkere fiandises erbij voor de dame en een limoncello of twee voor mezelf. We waren het er over eens, de gerechtjes waren dik de moeite, lekker uitgebalanceerd en ruim voldoende zo bleek. Op de aangepaste wijnen viel niets aan te merken, met veel vakkennis uitgekozen.

Na de feestdis schoven Liana en Fabio nog even een stoel bij en voor we het wisten zaten we tot een flink stuk in de nacht weg te keuvelen. Over culinaire gidsen en 'Mijn Restaurant', de kinderen en wat nog allemaal.

Zes uur hebben we uiteindelijk aan tafel gezeten, en die zijn voorbij gevlogen. Dan kan het natuurlijk niet slecht geweest zijn.

11 jaar

Vandaag is het zover, vriendin en ik zijn 11 jaar samen. En of dat kan tellen. Het is potdorie langer dan het gemiddelde huwelijk stand houdt in België. Mag je na zo'n periode jezelf eigenlijk niet gewoon als getrouwd koppel bestempelen of moet je daarvoor echt langs een administratieve dienst van de stad passeren?

In ieder geval gaan we straks lekker gaan eten in CucinaMarangon. Dat lijkt ons wel een mooie manier om dit te vieren. U leest later wel hoe goed het eten ons gesmaakt heeft!

Verse vis aan 'De Lijn'

Een restaurant is maar zo goed als de kwaliteit van de producten die er gebruikt worden. Verse producten in de juiste handen zullen een beter resultaat opleveren dan het blikje ‘versbereide fret’ dat door iemand wordt geserveerd. Als zichzelf respecterende kok ga je dan op zoek naar een leverancier die je de beste kwaliteit kan voorschotelen. Het spreekt voor zich dat toprestaurants zich bedienen van het beste dat er op de markt te vinden is. Het is niet ongezien dat ze een mannetje hebben die bijvoorbeeld richting de versmarkt in Rungis rijdt om het beste van het beste op te pikken. Het mannetje weet wat de chef wil, en vooral ook waar hij niet mee moet afkomen. Gouden relaties om te koesteren zijn dat.

Het moet in de gouden jaren tachtig geweest zijn dat mijn vader een goede visleverancier in Antwerpen had. Het feit dat ze niet in Turnhout leverden was geen onoverkomelijke hindernis, het waren zoals gezegd de jaren tachtig, en mits een beetje vindingrijkheid was the sky the limit. In onze nationale vervoersmaatschappij De Lijn bleken beide partijen een goede partner gevonden te hebben. In Antwerpen ging de vis, uiteraard goed gekoeld, op de snelbus richting Turnhout. De bus stopte voor het restaurant, claxonneerde enkele malen en de vis werd door het keukenhulpje van dienst van ‘De Lijn’ gehaald. Tijdens een drukke service gebeurde het wel eens dat de claxon niet gehoord werd. De vis reisde dan mee tot Turnhout station en kon daar later opgepikt worden. Andere tijden!

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.

Over ecocheques en chocolade

90 €, de tegenwaarde van dat bedrag was ik aan ecocheques kwijt. Gelukkig had ik me al een flink uit de kluiten gewassen Brittakan aangeschaft. Dat verlies je namelijk niet zo makkelijk als die cheques. 90 €, verdraaid. Als je net een gans huizeke verbouwd hebt blijven die altijd welkom hoor. Verloren tijdens de verhuis. Begin dan maar te zoeken.

Platentas, geen cheques. Fototassen, geen cheques. Barbecuegerief, geen cheques. Reistas, geen cheques. Fototas nog maar eens, nog altijd geen cheques. Telefoontje naar de mama, geen cheques. Gdvrdm! Kijk, dan leg je je erbij neer dat je die cheques kwijt bent, en je gaat verder.

Gelukkig is het net Pasen geweest en kon ik mezelf een beetje verliezen in chocolade. Deze week alleen al, en ze is nog niet om, kom ik makkelijk aan 350 gram. Er was het doosje van het Persoone van 250 gr, gekocht in het prachtige Paleis op de Meir - een aanrader - dat ik mezelf heb cadeau gedaan. De eitjes in het chocolade ei van hetzelfde Paleis op de Meir dat ik de mama cadeau had gedaan. De eitjes die vriendin voor haar leerlingen had gekocht, maar die waren overgebleven. En er waren de 'origine chocolatebars' van collegablogger Evert-Jan die ik met veel plezier en evenveel zuinigheid weet te smaken.

En wat vind ik in mijn mooie zakje originechocolade? Mijn ecocheques! Schatten bewaar je best samen, op een veilige plaats. Zo is het maar net!

Wereldrecord kaassculptuur

Ei zo na was ik vergeten iets over de dag van de kaas te schrijven. In de koningin der badsteden Oostende liep de afgelopen dagen een wereldrecordpoging en wel deze om de grootste kaassculptuur ooit te maken. Huidig record stond op een dikke 600 kilogram maar kunstenaar Baldrick Buckle dacht wel deze zonder al te veel moeite te verbreken.

Hoe gaat men bij zoiets in godsnaam te werk zie ik u denken? Wel, als volgt! Men neme 100 bollen Oudendijk van 16 kilogram ’t stuk en vervolgens haalt men alle kaas die niet op een kunstwerk lijkt weg. Akkoord, er komt een team van 4 kunstenaars aan te pas die dagelijks zo’n 10 à 12 uur bezig zullen zijn met het onderscheiden van kunstwerk en ordinaire doch lekkere kaas. Sculpteren heet dat dan. De weggesneden kaas gaat trouwens niet de vuilbak in, deze vindt zijn weg naar tal van verenigingen zoals pakweg Poverello.

Ik was er graag bij geweest daar in Oostende. Niet enkel omdat het me knap lijkt zo’n kunstwerk in een gigantisch gekoelde glazen stolp te zien ontstaan, maar ook gewoon omdat ik graag kaas eet. Slechts twee redenen waarom ik niet tot in Oostende ben geraakt. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat ik moe(s)t werken maar ook andere zaken aan de hand had. De tweede heeft een muizenval en een treinbiljet in de hoofdrol. Om het wereldrecord wat extra luister bij te zetten had men namelijk enkele flink uit de kluiten gewassen muizenvallen en treinbiljetjes van 20 € rondgestuurd. En wat deed ik bij ontvangst… die val opspannen om te zien hoeveel kracht ze had. Voorzichtig met een stukje papier - daar kon ik dat treinbiljet wel voor gebruiken - de dangerzone een tik geven en hup, een geweldige klap en een totaal verscheurd treinbiljet. Zo loopt men dus een uitje naar zee mis.

The Flemish Primitives 2010 - Goodiebag

Zondagsbrunch

Vorige zondag kregen we twee vriendinnen van Ann over de vloer voor een zondagsbrunch. Wegens zomeruur en nachtleven had ik met zo'n 3 à 4 uurtjes nachtrust uiteraard te weinig geslapen maar soit, ik had beloofd om met het buffet een beetje te helpen dus dan deed ik dat maar.

Yoghurtdessertje gemaakt met laagje huisbereide aardbeienconfituur, verse aardbeien (kan ik iemand wijsmaken dat die al van Hoogstraten kwamen?) granencrunch en enkele bosvruchten. Schattige hotelbroodjes afbakken, koffiekoeken in de buurtsuper halen, een roereitje met champignons, kerstomaten en tuinkruiden voorbereiden, de Lavazza in gereedheid brengen... tot zover mijn inbreng bij de brunch.

Of hadden de dames graag nog een caloriearm, doch berecool extraatje? Iets met chocolade, munt en een vleugje gember misschien? Ach, who am I kidding? Elke reden is goed om de Chocolate Shooter van Persoone boven te halen. Licht ceremonieel, tikkeltje ondeugend en altijd verrassende blikken!

Uiteraard wenste iedereen een snuifje te wagen, hoe kan dat ook anders. Breakfast nosecandy, volgens mij zit een franchise in afkickcentra overal ten lande er wel in. Vriendin heeft nu twee weken vakantie en die gaan we ten volle benutten om aan haar snuiftechniek te werken want eerlijk, het wou haar niet zo lukken.