Carte d'Or - dessertendiner

Als er iets is dat netjes hand in hand gaat, dan is het wel een stralend zomerzonnetje en een lekker ijsje. Niet meer dan logisch dat ik afgelopen donderdag met veel plezier inging op het aanbod van Carte d’Or om in het Brusselse te gaan genieten van een heus dessertendiner. Deze ‘culitrend’ komt overgewaaid van mooie oorden zoals Barcelona, New York en Amsterdam, waar de formule succesrijk werd ontvangen. Even leek het erop dat we in België die boot zouden missen, maar dat was buiten Carte d’Or gerekend. Zij hebben zich namelijk de nobele taak toegedicht om iedereen deze zomer aan het ‘dessertendineren' te krijgen.

Laten we eerlijk zijn, een bol ijs – hoe lekker hij ook mag zijn – is op het einde van de rit mààr een bol ijs. Hoog tijd dus om onze desserten tot een hoger niveau te verheffen, en er zelfs een volwaardig diner van te maken. Toppatissier Fabrice Collignon (foto) deed het ons even voor, en zoals te verwachten, was dat meer dan de moeite. Om duimen en vingers bij af te likken!

Een frisse starter als voordessert: citroensorbet, zanddeegkoekje, citroen-basilicumgelei en een crème van aardbeien uit Wépion. Nice!

Vervolgens een warm en romig hoofddessert: Stracciatella-ijs, speculooskoek, frambozen(confituur met viooltjes)

De laatste gang, hoe kon het ook anders, was het nadessert: yoghurtmousse met amandelen, koffie-ijs, caramel met koffie, peperkoek en anijs.



Dat bij een goed gerecht een lekkere wijn hoort spreekt voor zich. Bij een dessertendiner is dat niet anders. Wijnconsulent Steve Bette koos voor ons 3 begeleidende dranken, volledig in harmonie met het gerecht. Zijn vakkundige uitleg kregen we er gratis en voor niets bij.

Het frisse voordessert schreeuwde als het ware om een lekkere Riesling en de Trittenheimer Apotheke uit 2008 was wat mij betreft een schot in de roos. Fruitige aroma's die me tegemoetspringen nog voor het glas de lippen bereikt, dat is zomer!

Bij het hoofddessert kregen we een 21 jaar oude port uit Zuid-Australië geserveerd met een leuk verhaal. De dame achter het wijnhuis 'Anvers' uit Langhorne Creek blijkt namelijk uit de koekenstad afkomstig te zijn. Ideaal bij een stevig dessertje, nog beter als cadeautje voor de vrienden in 't Stad.

De Blandy's Alvada, een 5 jaar oude Madeira, in combinatie met een koffiedessert en een brandende zon die piekt zo rond de 30 ° C... afsluiten in stijl heet dat.

Dessertendinertje spelen en thuis vrienden ontvangen, met de nodige muisklik naar de Carte d'Or dinersite, of hun facebookpagina, wordt het alleen maar makkelijker. Om nog maar te zwijgen over hun handige receptenfiches die je 'in a shop near you' kan terugvinden. Genoeg geschreven, ik heb een ijsje verdiend!

Culinaria² 2010

Zelden een affiche gezien die een lading met zoveel verve dekt, dan die van Culinaria². De ondertitel 'het restaurant met de meeste sterren ter wereld' doet het event alle eer aan, en is meteen ook de reden waarom u allen één van de volgende 4 dagen naar de Brusselse Tour & Taxis gebouwen dient af te zakken.

Workshops, degustaties, een bezoek van de 'Mijn restaurant' finalisten, 4 verschillende 4-gangen-menu's, 16 chefs, 26 sterren, het zonnetje dat zal schijnen... redenen te over om aanwezig te zijn.

Een coolinarytip als een andere, maar wel eentje die je best ter harte neemt!

Hato Mugi

Ja, sinds we samenwonen sluipen er gekke dingen in mijn 'dieet'. Gisteren had ik weer prijs, toen bleek dat er in de soep naast rijst ook nog 'Hato Mugi' zat. Als ik me niet vergis een soort van parelgerst dat maar liefst 45 minuten gekookt had. Lekker, zo'n soepje met een beetje bite.

Hato Mugi dus! Naast kombu, miso, shoyu, daikon, en nog een hele reeks gekke namen is ook dat in mijn voedingspatroon geslopen. Volgens vriendin ben ik binnen het jaar nog macrobioot, al durf ik dat te bewijfelen.

Uiteraard verrijk ik, bij wijze van wederdienst, ook vriendins eetpatroon met allerlei 'nieuws'. Haar beste nieuwe vriend, die gewoon in de ontbijtkast woont, heet Nutella. Samen met mijnheer koffielepel beleven ze met zijn drietjes de dolste avonturen.

Dessertendiner!

Een bezoekje aan Espai Sucre in Barcelona, ooit het allereerste dessertenrestaurant van de wereld… ik denk dat het er in augustus wel van gaat komen. Als de teller van de thermometer vlotjes de 30°C overschrijdt kan het immers niet moeilijk zijn om ofwel vriendin, zus, schoonbroer of moeder en haar vriend te overtuigen. En in het slechtste geval ga ik gewoon alleen. Stiekem hoop ik natuurlijk nog op de jackpot (een onverwachte uitnodiging bij El Bulli) maar Espai Sucre is een meer dan mooi zoethoudertje.

Naar analogie met het gedachtegoed van Espai Sucre openden er indertijd trouwens meer en meer dessertenrestaurants hun deuren, waaronder bijvoorbeeld in New York, Amsterdam, Tokyo… Zo ontstond de mogelijkheid om je op te bezondigen aan een overvloed van zoete zaligheden, op een niveau dat dat van het lokale wafelhuis oversteeg.

Volgende donderdag kan ik me, op uitnodiging van Carte d’Or, in het Brusselse ook eens laten gaan op een dessertendiner. Tekenden present om een inspirerend dessertenmenu samen te stellen: topchefs Fabrice Collignon, Filip Claeys en sommelier Steve Bette. Iets in mij zegt nu al dat om duimen en vingers bij af te likken wordt. Uiteraard volgt er een (foto)verslag.

Over cowboys en een broodje ei!

Een daguitstap was zelden leuker dan al die keren dat we naar een ander land trokken en dat in eigen regio. Bobbejaanland op een steenworp van huis, jeugdsentiment hé! Kenmerkend voor deze uitstapjes, zeker toen we nog snotneuzen waren, was het boterhammetje met ei. Door het jaar aten we dat nooit, maar gingen we naar Bobbejaanland, dan zaten er boterhammetjes met ei in het lunchpakket. Als ik er nu over nadenk was dat volgens mij gewoon omdat de vette troep die je in het park kan krijgen misschien niet direct ‘attractieproof’ was. Maar met de bokes met ei… nooit lasts.

Het was trouwens pas in mijn tienerjaren dat ik in ‘den onderstenboven’ durfde te gaan, de natte attracties waren meer mijn ding. En elk jaar weer was het uitkijken naar de nieuwe attracties. The Rainbow, gigantische schuifaffen, vliegtuigjes, de Revolution, waterbakskes die plots achteruit gingen… het kon niet op. Maar een bezoekje was nooit compleet als we Bobbejaan himself niet zagen in zijn Amerikaanse slee, pistolen en beestenhorens incluis. Dan was het echt feest, en liepen we achter je auto tot onze schoenzooltjes versleten waren.

En als ik zelfs heel hard terugdenk aan vroeger, maar dan echt heel hard, dan kan ik me herinneren dat we wel eens in één van de ‘saloons’ iets gingen drinken met heel de familie. Binnen speelde er dan iemand ten dans tot groot jolijt van de volwassenen. Wij kleine rakkers daarentegen wilden natuurlijk gewoon terug dat pretpark in. Hoe zou je zelf zijn. Wisten wij toen veel dat onze held op het witte paard daar misschien zelf wel eens een riedeltje kwam fluiten.

Gisteren een vrijkaart gekregen voor Bobbejaanland. Benieuwd welke nieuwe attracties er allemaal zijn bijgekomen en welke mogelijk plaats hebben moeten ruimen. Een ding is nu echter zekerder dan ooit, in die slee zullen we je helaas niet meer zien. Het zal er stuiven op die eeuwige jachtvelden, nu er een nieuwe cowboy (lees keh’booi) is gearriveerd.

't Zilte ** verhuist naar Antwerpen

Als het hier windstil is wil dat zeggen dat ik druk bezig ben met andere dingen. De computer maken bijvoorbeeld, vergaderingen houden over allerlei barbecuegerelateerde evenementen die op til staan, of gewoon met andere zaken die niet direct jullie zaken zijn.

Of ik dan niet te melden heb? Tuurlijk wel. Als mijn welingelichte bronnen voldoende welingelicht zijn, en mij met andere woorden niet aan het spreekwoordelijke lijntje houden, dan zouden we hier misschien zelfs over een primeur kunnen spreken.

Zo zou, de formaliteiten zijn me kort en extreem bondig per sms doorgestuurd, een verhuis op til zijn van tweesterrenrestaurant 't Zilte van het mondaine Mol naar het nog mondainere Antwerpen. Viki Geunes zou, bronnen zijn er nu eenmaal om te wantrouwen, vanaf 17/5/2011 zijn intrek nemen in het MAS-gebouw en MAS staat voor Museum Aan de Stroom. Kijk, toch nieuws vanuit de Kempen.

Exit Kom' Af

Het doek is gevallen. De artiesten die, ongetwijfeld met tranen in de ogen, verplicht de coulissen op dienden te zoeken heten Jeroen en Isaura. Dat is jammer, want waar ik hen bij het begin van de reeks nog hetzelfde lot als de kibbelende hartsvriendinnen toewenste, zag ik ze nu graag een ronde ofzo verder gaan. Ik maak mezelf graag wijs dat ‘Mijn Open Brief’ voor de ommekeer heeft gezorgd, want eens de scherpe kantjes eraf gevijld viel ‘Thuiskok Jeroen’ goed mee. De gastronomische hoogvlieger die je in een dergelijk programma zou verwachten was hij misschien niet, maar een (h)eerlijke keuken is nooit mis. Op voorwaarde dat je producten dat ook zijn natuurlijk. Of die misstap, die trouwens na een zoveelste bezoek van Peter Goossens werd rechtgezet, Kom’Af de das heeft omgedaan zullen we allicht nooit weten. Feit is wel dat jullie één van de, zoniet het meest rendabele restaurant van de 5 kandidaat-koppels hadden.

Een schande is het trouwens niet, om de duimen te leggen tegen het Antwerpse duo Karel en Ken van Karnivale, dat in Aalst het mooie weer mag proberen te maken. Op culinair vlak mogen ze de hoge verwachtingen nog lang niet ingelost hebben, hun parcours is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen. Invallers, Antwerpenaren in een verkeerde provincie, een nog razender tempo waaraan gewerkt moest worden… Ondanks dat alles sloegen ze, Karel op kop, er steeds in om met een nuchtere blik en uitermate sympathiek voor de dag te komen.

Mijn Restaurant gedraagt zich wisselvalliger dan een – met alle respect – grillige dame in de overgang. Meer dan ooit mag dit jaar blijken dat het programma vooral een sterk staaltje beeldmontage betreft. De ene aflevering huizenhoog favoriet, de volgende uitgespuwd door de kijker en dat alles dankzij enkele simpele televisietrucs. Het blijft natuurlijk televisie en een reeks is maar zo spannend als zijn laatste aflevering dus zullen we de programmamakers maar vergeven.

‘Alea iacta est’ twitterde er iemand, alleen telde de teerlingen van restaurant Kom’af net een paar ogen te weinig om door te gaan. Op naar de volgende verkiezingen, en m’n kop eraf als het niet weer een kempenzoon is die mag opzouten.

En het restaurant dat moet sluiten is...

...Dell' Anno wegens de boeken neergelegd. Een onverwachte wending die zijn weerga niet kent als je het mij vraagt. Wie dacht dat het in 'Mijn Restaurant' vandaag louter tussen het Mechelse Kom'Af en het Oalsterse Karnivale ging is dus goed bij de neus genomen.

Over curryworst en cullywolst!

Het begon met de mij niet geheel onbekende enthousiaste moraalridder A. Van Gerwen, die in een lezersbrief aan Humo de kat de bel aanbond. Op Facebook is er namelijk de bewuste groep 'Als ge het woord cuRRyworst niet kunt uitspreken, moete geen frituur openen’. Racisme vond Van Gerwen. De bedenkelijke eer om lid te worden van deze groep had ik een tijdje terug al aan mij laten passeren, maar toch, platvloers racisme zag ik er nu ook weer niet in. Dat krijg je als je opgroeit met strips zoals ‘De Gele Spin’ uit de Jommeke reeks.

Na het verschijnen van de lezersbrief berichtte ook Het Nieuwsblad en Gazet Van Antwerpen over deze groep, en het debat dat er nooit echt een was stierf een stille dood. Niemand scheen zich zelfs de moeite te troosten om eens een frietje te gaan steken en vervolgens een culinair rapport over de Chinese frituurkunsten te brengen. De (on)dankbare taak voor een foodblogger dan maar.

Gewapend met een gezonde dosis honger trok ik naar Frituur De Graatakker, één van de drie zaken die door Xiao Dong Zhao uitgebaat worden. Het cliënteel bestond uit een bejaard koppel dat net aan hun avondmaal was begonnen, een tiener die zijn telefonische bestelling kwam afhalen en een – zo mag ik alvast hopen – oudere man met zijn jonge niet onaardige dochter. Een typisch frituur tafereel met andere woorden.

Het toeval wil dat er een aquarium in de zaak stond, zoals dat ook het geval is bij het gemiddelde Chinese restaurant. Maar ook mijn buurman zaliger was vroeger de trotse bezitter van een aquarium, en Aziatische roots had hij allerminst. Nee, een aquarium is zo Vlaams als maar kan zijn. In mijn ooghoeken zag ik dat het jonge meisje haar blik op de visjes had laten vallen. Toen haar vader luttele seconden later een fishburger bestelde kon ik mijn monkellachje nauwelijks onderdrukken. En datzelfde monkellachje was niets tegen de ‘glimlach tot achter de oren’ waarmee de jongenmanskerel achter de verstoog mij vlotjes bediende.

Viandel, frietje, flesje cola… een avondmaal voor winnaars maakte ik mezelf wijs! Gezien ik uit Oosthoven afkomstig ben, ben ik royale porties friet gewoon en Frituur Graatakker moest daarvoor alvast niet onderdoen. Maar wat eten betreft gaat kwaliteit boven kwantiteit dus de smaakproef zou doorslaggevend zijn. Op de fiets pitste ik dus enkele pijltjes uit mijn puntzak en ook hier scoorde Frituur Graatakker. Lekker krokant, niet te vet, goed gebakken… Niets op aan te merken.

Een muggenzifter mag dan gemakkelijk om over de uitspraak van het woord curryworst vallen,

als ik op het einde van de rit met de glimlach bediend ben, veel en vooral lekkere frietjes gegeten heb, dan lig ik daar alvast niet van wakker.

Groene Vingers

Groene vingers heb ik nooit gehad denk ik. Als er vroeger onkruid gewied moest worden was ik in geen velden te bekennen en om mij het gras te laten maaien moest er toch al wel iets tegenover staan. Bedorven jeugd!

Met grootvader naar zijn stadstuin gaan vond ik dan weer wel leuk. Sla, wortellen, aardappelen. Van niets, iets… dat maakte toch indruk. En aan zijn garage leek altijd wel rabarber te groeien. Leuk om te eten met flink wat suiker, of om als paraplu te gebruiken bij regenweer.

Bompa heeft me ooit geholpen, op een klein stukje grond achter in onze tuin bonen te planten. Ik geloof dat er een staak of 4 stond en als ze oogstrijp waren liep ik fier als een gieter achter moeder aan. Goed bekeken van ‘den bompa’, want dit bleek de ideale manier te zijn om me nuttig bezig te houden, en groentjes te doen eten. God weet wat ik op m’n perceeltje ooit nog gezet heb, maar plots was het weg. Niet gestructureerd aangeplant en als onkruid gewied door moeder. Ben ik er maar direct mee gestopt.

De overburen deden het beter, daar stond alles netjes in rijtjes, met plaatjes erbij. Als wij zin hadden in een wortel, vers uit de tuin, dan wisten we direct in welke rij we moesten zijn. Het lekkerste vond ik echter verse erwtjes, rech uit de peul. Die gingen we dan weer stiekem bij andere buren ontvreemden. Kun je amper een ‘jeugdzonde’ noemen denk ik dan.

Onlangs zelf zeer bescheiden begonnen met wat kruiden en een beetje sla! Wee het gebeente van de lokale jeugd die dit stiekem komt opeten.

Tevens verschenen op www.moestuinblog.be

Champignonspread Maison

Vriendin heeft het wel voor de champignonspread van Bio Planet. Telkens we er komen bestelt ze 100 gram aan de versafdeling en dan kan ze weer een dag of twee verder. ’t Ziet er niet echt uit, maar slecht smaken doet het niet.

Afgelopen week stond merkte ik nog een bakje champignons op in de koeling dat, indien ik er niets mee deed, er nu nog zou staan. Ik heb de champignonspread dan maar nagemaakt, en met succes zo blijkt want ondertussen is mijn tweede ‘maaksel’ bijna op. De volgende keer gaat vriendin alles nauwgezet opvolgen zodat ze het zelf ook kan maken. Moeten we dat alvast niet meer kopen in de winkel.

Met volgende ingrediënten heb ik het gedaan, al lijkt het me duidelijk dat de champignons, soyaroom en pesto de basis vormen en je vervolgens wat kan freewheelen.

Nodig:

250 gr champignons (in fijne blokjes gesneden)
1 sjalot
Groentebouillonpasta
Witte wijn
Pesto
Tuinkers
Basilicum uit een tube (moest op)
Yoghurt


Doen:

* Sjalot fijnsnipperen en samen met de champignons aanstoven in een beetje olijfolie.

* Scheutje witte wijn toevoegen, samen met groentebouillonpasta en omroeren.

* Scheutje soyaroom en basilicum toevoegen, goed omroeren en laten inkoken.

* Afsmaken met groene pesto en laten afkoelen

* Beetje yoghurt toevoegen om het smeuïg te maken en er verse tuinkers onder mengen.

Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2010

Het is zover, de San Pellegrino’s World 50 Best Restaurants is weer bekendgemaakt. Kleine aardverschuiving, El Bulli staat niet op de eerste stek! Deze keer is het niet de charismatische Heston Blumenthal die met de eer mag gaan lopen, maar wel het Deense restaurant Noma. Amper 32 jaar is de jonge chef René Redzepi, die geroemd wordt voor zijn creatief gebruik van lokale seizoensproducten.

Hof van Cleve van Peter Goossens, en Oud Sluis van Sergio Herman duiken de top 20 binnen en staan respectievelijk op de 17e en 19e plaats. De Librije van Jonnie Boer moet het stellen met een 37ste plaats en daar stopt het dan ook met restaurants uit België en Nederland.

Voor de volledigheid hier even het lijstje met 50 ronkende namen:

1. Noma, Copenhagen, Denmark
2. El Bulli, Roses, Spain
3. The Fat Duck, Bray, UK
4. El Celler de Can Roca, Girona, Spain
5. Mugaritz, Errenteria Gipuzkoa, Spain
6. Osteria Francescana, Modena, Italy
7. Alinea, Chicago, USA
8. Daniel, New York, USA
9. Arzak, San Sebastian, Spain
10. Per Se, New York, USA
11. Le Chateaubriand, Paris, France
12. La Colombe, Cape Town, South Africa
13. Pierre Gagnaire, Paris, France
14. Hotel de Ville, Crissier, Switzerland
15. Le Bernardin, New York, USA
16. L'Astrance, Paris, France
17. Hof van Cleve, Kruishoutem, Belgium
18. D.O.M, Sao Paulo, Brazil
19. Oud Sluis, EA Sluis, Netherlands
20. Le Calandre, Padova, Italy
21. Steirereck, Wien, Austria
22. Vendome, Gladbach, Germany
23. Chez Dominique, Helskinki, Finland
24. Les Créations de Narisawa, Tokyo, Japan
25. Mathias Dahlgren, Stockholm, Sweden
26. Momofuku Ssam Bar, New York, USA
27. Quay, Sydney, Australia
28. Iggy's, Singapore
29. L'Atelier de Joel Robuchon, Paris, France
30. Schloss Schauenstein, Graubunden, Switzerland
31. Le Quartier Francais, Franschhoek, South Africa
32. The French Laundry, California, USA
33. Martin Berasategui, San Sebastian, Spain
34. Aqua, Wolfsburg, Germany
35. Combal Zero, Rivoli, Italy
36. Dal Pescatore, Milan, Italy
37. De Librije, Zwolle, Netherlands
38. Tetsuya's, Sydney, Australia
39. Jaan par Andre, Singapore
40. Il Canto, Siena, Italy
41. Alain Ducasse au Plaza Athenee, Paris, France
42. Oaxen Skärgårdskrog, Holo, Sweden
43. St John, London, UK
44. La Maison Troisgros, Roanne, France
45. wd~50, New York, USA
46. Biko, Mexico City, Mexico
47. Die Schwarzwaldstube, Baiersbronn im Schwarzwald, Germany
48. Nihonryori RyuGin, Tokyo, Japan
49. Hibiscus, London, UK
50. Eleven Madison Park, New York, USA

Op zoek naar de beste festivalhap van het seizoen!

Dit weekend besloten om het komende festivalseizoen op zoek te gaan naar ‘de lekkerste festivalhap’ en waarom ook niet eigenlijk? Als ik zo’n ganse dag op een wei zit, soms zelfs enkele dagen, dan speel ik uiteindelijk toch wel iets naar binnen. Waarom enkel zaken schrijven over exclusieve events, sterrenchefs, klasserestaurants en diens meer, terwijl er op festivals misschien ook wel pareltjes te eten vallen.

Spaghetti, pizza, frituursnacks en frieten, Vietnamese loempia’s, broodjes, wokschotels, kebab, gebakken vis, Mexicaans, oesters … je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het wel op één van de vele muziekfestivals die België telt. Grote cateringketens, lokale middenstanders, noest werkende huismoeders… ik maak er een erezaak van om zo gevarieerd mogelijk te gaan eten, maar op het einde van de festivalzomer kan slechts één iemand met de onwaarschijnlijk felbegeerde eretitel ‘lekkerste festivalhap 2010’ gaan lopen.

Van het ongemak dat vorig jaar na Groezrock volgde op mijn geheel ongevraagde wereldrecordpoging ‘curryworsten eten’ - 4 op evenveel minuten – was dit jaar geen sprake. Meer zelfs, in de persruimte viel een meer dan behoorlijke pizza te eten. Een ganse dag zagen we mensen met pizzaboxen rondlopen en zo rond de klok van tienen hebben we met drie personen een pizza gedeeld. Die versbereide pizza margerita moet een van de lekkerste pizza’s geweest zijn die ik in jaren heb gegeten. Lekkere krokante bodem, smaakvolle topping… jammer alleen dat er gedeeld diende te worden. Groezrock vaardigt alvast een eerste potentiële winnaar af, benieuwd waar Graspop mee op de proppen komt!

Qlinaria Proefdag - 30 mei 2010

Als het online even windstil is wil dat niet noodzakelijk zeggen dat wij in slaap gevallen zijn. Verre van! Het vzw gedeelte begint meer vorm te krijgen en zit ei zo na in een laatste fase, en dan zijn er zijn nog enkele activiteiten in aantocht waarvoor we onze mouwen zullen mogen opstropen.

Niet meer dan logisch dat we graag even focussen op onze eigen proefdag, die we op zondag 30 mei in parochiezaal Meuletiende in Turnhout organiseren.

Zoals de prachtige flyer van de hand van de lieftallige Sarah reeds laat uitschijnen dient deze proefdag om een beetje centjes in het laatje te brengen om onze deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue te bekostigen. Draai het of keer het hoe je wil, voor een team van amateurs blijft het al bij al een kostelijke onderneming. En dan zwijgen we nog van het Nederlands Kampioenschap Barbecue op 20 juni waar we ook paraat zullen zijn.

Terwijl wij als team proefdraaien kunnen jullie lekker genieten van allerlei barbecuehapjes, een lekker glaasje cava of een fris pintje. Het spreekt voor zich dat de feestelijkheden onder een stralende hemel doorgaan. En mocht het weer toch proberen roet in het eten te gooien, dan kan je nog altijd binnen plaatsnemen.

Zondag 30/5, noteer alvast in die agenda. Iedereen welkom!

Goed gegeten - Cucina Marangon

En of we vrijdag goed gegeten hebben in Cucina Marangon! Net als vorige keer gingen we voor de 'Ponte dei Sospiri', al was er wat discussie vooraf. 4 gangen met aangepaste wijn of 5 gangen? De schaaldierenrisotto zag ik aan mijn neus voorbijgaan toen besloten werd om het bij vier gangen te houden. Iets na achten kwamen we toe en ook nu werden we weer vriendelijk ontvangen door Fabio en Liana. Aperitiefje van het huis, lekker hapje erbij en niet onbelangrijk... goed gezelschap!

Vier gangen dus, de ene nog lekkerder dan de andere. Helaas geen foto's, vieren en foto's nemen ging volgens vriendin niet zo samen. Ach misschien moet ik voor foto's nog maar eens naar de keuken trekken. U zult het dus met de bewoordingen van de chef moeten doen:

* Kort gebakken tonijn, tuinkruidenslaatje, wilde rucola, jonge scheuten, groentenvinaigrette
* Pastarolletjes 'Gragnano', schapenmelkricotta, konijnragoût, Taggiassche olijf, salie
* Kalfscarré, kalfsgehakt- en aubergineballetje, groene- en witte asperges, crème van witte bonen, rode paprikaconcentraat, rozemarijnolie, aardappel- en shii-takétaartje
* Vanille- en limoenpudding, polenta-koekjes, chocolade, 'Alchermes'likeur

Na het dessert volgde er nog thee met lekkere fiandises erbij voor de dame en een limoncello of twee voor mezelf. We waren het er over eens, de gerechtjes waren dik de moeite, lekker uitgebalanceerd en ruim voldoende zo bleek. Op de aangepaste wijnen viel niets aan te merken, met veel vakkennis uitgekozen.

Na de feestdis schoven Liana en Fabio nog even een stoel bij en voor we het wisten zaten we tot een flink stuk in de nacht weg te keuvelen. Over culinaire gidsen en 'Mijn Restaurant', de kinderen en wat nog allemaal.

Zes uur hebben we uiteindelijk aan tafel gezeten, en die zijn voorbij gevlogen. Dan kan het natuurlijk niet slecht geweest zijn.

11 jaar

Vandaag is het zover, vriendin en ik zijn 11 jaar samen. En of dat kan tellen. Het is potdorie langer dan het gemiddelde huwelijk stand houdt in België. Mag je na zo'n periode jezelf eigenlijk niet gewoon als getrouwd koppel bestempelen of moet je daarvoor echt langs een administratieve dienst van de stad passeren?

In ieder geval gaan we straks lekker gaan eten in CucinaMarangon. Dat lijkt ons wel een mooie manier om dit te vieren. U leest later wel hoe goed het eten ons gesmaakt heeft!

Verse vis aan 'De Lijn'

Een restaurant is maar zo goed als de kwaliteit van de producten die er gebruikt worden. Verse producten in de juiste handen zullen een beter resultaat opleveren dan het blikje ‘versbereide fret’ dat door iemand wordt geserveerd. Als zichzelf respecterende kok ga je dan op zoek naar een leverancier die je de beste kwaliteit kan voorschotelen. Het spreekt voor zich dat toprestaurants zich bedienen van het beste dat er op de markt te vinden is. Het is niet ongezien dat ze een mannetje hebben die bijvoorbeeld richting de versmarkt in Rungis rijdt om het beste van het beste op te pikken. Het mannetje weet wat de chef wil, en vooral ook waar hij niet mee moet afkomen. Gouden relaties om te koesteren zijn dat.

Het moet in de gouden jaren tachtig geweest zijn dat mijn vader een goede visleverancier in Antwerpen had. Het feit dat ze niet in Turnhout leverden was geen onoverkomelijke hindernis, het waren zoals gezegd de jaren tachtig, en mits een beetje vindingrijkheid was the sky the limit. In onze nationale vervoersmaatschappij De Lijn bleken beide partijen een goede partner gevonden te hebben. In Antwerpen ging de vis, uiteraard goed gekoeld, op de snelbus richting Turnhout. De bus stopte voor het restaurant, claxonneerde enkele malen en de vis werd door het keukenhulpje van dienst van ‘De Lijn’ gehaald. Tijdens een drukke service gebeurde het wel eens dat de claxon niet gehoord werd. De vis reisde dan mee tot Turnhout station en kon daar later opgepikt worden. Andere tijden!

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.

Over ecocheques en chocolade

90 €, de tegenwaarde van dat bedrag was ik aan ecocheques kwijt. Gelukkig had ik me al een flink uit de kluiten gewassen Brittakan aangeschaft. Dat verlies je namelijk niet zo makkelijk als die cheques. 90 €, verdraaid. Als je net een gans huizeke verbouwd hebt blijven die altijd welkom hoor. Verloren tijdens de verhuis. Begin dan maar te zoeken.

Platentas, geen cheques. Fototassen, geen cheques. Barbecuegerief, geen cheques. Reistas, geen cheques. Fototas nog maar eens, nog altijd geen cheques. Telefoontje naar de mama, geen cheques. Gdvrdm! Kijk, dan leg je je erbij neer dat je die cheques kwijt bent, en je gaat verder.

Gelukkig is het net Pasen geweest en kon ik mezelf een beetje verliezen in chocolade. Deze week alleen al, en ze is nog niet om, kom ik makkelijk aan 350 gram. Er was het doosje van het Persoone van 250 gr, gekocht in het prachtige Paleis op de Meir - een aanrader - dat ik mezelf heb cadeau gedaan. De eitjes in het chocolade ei van hetzelfde Paleis op de Meir dat ik de mama cadeau had gedaan. De eitjes die vriendin voor haar leerlingen had gekocht, maar die waren overgebleven. En er waren de 'origine chocolatebars' van collegablogger Evert-Jan die ik met veel plezier en evenveel zuinigheid weet te smaken.

En wat vind ik in mijn mooie zakje originechocolade? Mijn ecocheques! Schatten bewaar je best samen, op een veilige plaats. Zo is het maar net!

Wereldrecord kaassculptuur

Ei zo na was ik vergeten iets over de dag van de kaas te schrijven. In de koningin der badsteden Oostende liep de afgelopen dagen een wereldrecordpoging en wel deze om de grootste kaassculptuur ooit te maken. Huidig record stond op een dikke 600 kilogram maar kunstenaar Baldrick Buckle dacht wel deze zonder al te veel moeite te verbreken.

Hoe gaat men bij zoiets in godsnaam te werk zie ik u denken? Wel, als volgt! Men neme 100 bollen Oudendijk van 16 kilogram ’t stuk en vervolgens haalt men alle kaas die niet op een kunstwerk lijkt weg. Akkoord, er komt een team van 4 kunstenaars aan te pas die dagelijks zo’n 10 à 12 uur bezig zullen zijn met het onderscheiden van kunstwerk en ordinaire doch lekkere kaas. Sculpteren heet dat dan. De weggesneden kaas gaat trouwens niet de vuilbak in, deze vindt zijn weg naar tal van verenigingen zoals pakweg Poverello.

Ik was er graag bij geweest daar in Oostende. Niet enkel omdat het me knap lijkt zo’n kunstwerk in een gigantisch gekoelde glazen stolp te zien ontstaan, maar ook gewoon omdat ik graag kaas eet. Slechts twee redenen waarom ik niet tot in Oostende ben geraakt. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat ik moe(s)t werken maar ook andere zaken aan de hand had. De tweede heeft een muizenval en een treinbiljet in de hoofdrol. Om het wereldrecord wat extra luister bij te zetten had men namelijk enkele flink uit de kluiten gewassen muizenvallen en treinbiljetjes van 20 € rondgestuurd. En wat deed ik bij ontvangst… die val opspannen om te zien hoeveel kracht ze had. Voorzichtig met een stukje papier - daar kon ik dat treinbiljet wel voor gebruiken - de dangerzone een tik geven en hup, een geweldige klap en een totaal verscheurd treinbiljet. Zo loopt men dus een uitje naar zee mis.

The Flemish Primitives 2010 - Goodiebag

Zondagsbrunch

Vorige zondag kregen we twee vriendinnen van Ann over de vloer voor een zondagsbrunch. Wegens zomeruur en nachtleven had ik met zo'n 3 à 4 uurtjes nachtrust uiteraard te weinig geslapen maar soit, ik had beloofd om met het buffet een beetje te helpen dus dan deed ik dat maar.

Yoghurtdessertje gemaakt met laagje huisbereide aardbeienconfituur, verse aardbeien (kan ik iemand wijsmaken dat die al van Hoogstraten kwamen?) granencrunch en enkele bosvruchten. Schattige hotelbroodjes afbakken, koffiekoeken in de buurtsuper halen, een roereitje met champignons, kerstomaten en tuinkruiden voorbereiden, de Lavazza in gereedheid brengen... tot zover mijn inbreng bij de brunch.

Of hadden de dames graag nog een caloriearm, doch berecool extraatje? Iets met chocolade, munt en een vleugje gember misschien? Ach, who am I kidding? Elke reden is goed om de Chocolate Shooter van Persoone boven te halen. Licht ceremonieel, tikkeltje ondeugend en altijd verrassende blikken!

Uiteraard wenste iedereen een snuifje te wagen, hoe kan dat ook anders. Breakfast nosecandy, volgens mij zit een franchise in afkickcentra overal ten lande er wel in. Vriendin heeft nu twee weken vakantie en die gaan we ten volle benutten om aan haar snuiftechniek te werken want eerlijk, het wou haar niet zo lukken.

Bruut! - Flemish Foodies in Full Force

Afgelopen zondag was het eindelijk zover, Bruut!, het feestje van Flemish Foodies. Aanschuiven aan de feesttafel van het jonge talent dat ik sinds een jaartje met veel plezier online mag volgen is reden genoeg om in goed gezelschap richting Gent te trekken. Met welgeteld 136 reservaties op de teller konden de Foodies een bordje ‘vol huis’ aan de gevel van Volta hangen. Het zal je misschien niet verbazen, ondergetekende was stipt op tijd en bijgevolg de allereerste gast om de zaak te betreden. Tijd zat dus om de zaak – wat een prachtig pand – rustig uit te checken, om van een cocktail van kempenzoon Manuel ‘Sips’ Wouters te genieten, en om de ruim aanwezige hapjes met veel plezier en overgave te proeven.

In de auto ging het er nog over, hoe we de oesters het liefst aten: gegratineerd, gemarineerd of puur natuur. Gegratineerd bleek het meest in trek, waaruit ik kan afleiden wat wij geen echte oestereters zijn. Of waren, want de Gillardeau oester met waterkers en knolselder die we gepresenteerd kregen ging er bij alle drie zeer vlot in. Meer dan eens zelfs. Ook de andere hapjes, de elitaire bitterbal van kalfswang en eendenlever, de kroepoek van Oude Brugge en Tierentyn mosterd en het roggekrokantje met preskop vonden gretig aftrek. Enkel en alleen omdat er ons een mooi diner stond te wachten, heb ik me niet overeten aan deze bitesize lekkernijen.

Notoire zotte doos Maaike Cafmeyer, in bijzijn van vriend en kind trouwens niet zo zot, kreeg de eer en het genoegen de aanwezige gasten hun tafel toe te wijzen. De tafels waren allemaal van de hand van tafelbouwer Jean-Marie Waelkens. Helaas waren ze net enkele meters te lang om in mijn binnenzak te passen, kwestie van zo’n parel van een tafel thuis een plaatsje te geven. Van onze sober doch speels gedekte tafel hadden we een perfect zicht op de open keuken, waar tal van ‘jonge goden’ -waaronder de drie Flemish Foodies Kobe Desramaults, Olly Ceulenaere en Jason Blanckaert – duidelijk met veel arbeidsvreugde in de weer waren. Met een afvaardiging van restaurant Hertog Jan** aangevuld met wijnkenner Guido Francque, als disgenoten hadden we trouwens ook geen reden tot klagen. Je zult maar naast een topchef aan tafel zitten, mooi mooi, en dan moesten de fel gesmaakte kunstwerkjes nog komen.

* Haring, coquille, yoghurt, koolrabi

* Roggewang, eidooier, bloemkool, beurre noisette


* Varkensbuikspek, bouillon, ui, mosterd


* Lam, hooi, spinazie


"Pas de rouge" crème, uicrunch, zuring, appel

* Rode biet, chocolade

Eten en drinken in een uniek kader, daar waren we toch voor gekomen, niet? Maar liefst zeven gangen stonden ons te wachten, met aangepaste wijnen geselecteerd door de sommelier van het jaar, Pieter Verheyden. Zijn werkgever, ene P. Goossens was ook aanwezig, net als verschillende andere chefs met een unieke staat van dienst. Om je maar een idee te geven hoe hoog de Flemish Foodies in ‘het wereldje’ aangeschreven staan. Volkomen terecht trouwens, zoals ook mocht blijken uit het oorverdovende applaus dat de heren Desramaults, Ceulenaere en Blanckaert bij het afsteken van hun speech na de zevende gang in ontvangst mochten nemen.

Over topgasten gesproken, ook Dominique Persoone, gastchef op Flemish Foodies, mocht tijdens Bruut! opdraven. Hij creërde niet enkel een sakébonbon en een Manneke Pis met eau de vie van bier, hij ruimde tafels dat het een lieve lust wat. Zijn terugkeer naar de keuken leverde hem zelfs klamme gatskaken op, als dat niet teveel informatie is. Terwijl iedereen in de bovenruimte verwacht werd om van een "Black Widow" van Sips en een chocolade lipstick van Persoone te genieten werd beneden alles in gereedheid gebracht voor de afterparty. Vlotte beats, frisse pintjes en meer michelinsterren op de dansvloer dan ze bij de sterrenwacht in Ukkel op een heldere avond te zien krijgen. Ideale afsluiter.

Bruut! van Flemish Foodies bewijst dat de culinaire toekomst van het land ons toelacht met deze jonge garde aan het roer. Een meer dan geslaagd event waar ze gerust een vervolg aan mogen breien en daar hoeft geen jaar voor gewacht te worden.

Mooie sfeerbeelden van de hand van drijvende kracht Piet De Kersgieter vind je op de Flemish Foodies homepage. Checken die handel!

Bruin brood, gerookte zalm en guacamole

Altijd lekker als je hier en daar in huis wat dingen vindt waar je een lekkere guacamole mee kan maken. Een bruine boterham met gerookte zalm en je versbereide dipsaus, ideaal als gezonde snack. Fris, zomers en boordevol vitamientjes.

Nodig voor de guacamole:

vruchtvlees van 1 rijpe avocado, fijngesnipperd sjalotje, halve rode peper, fijngesnipperd teentje look, beetje limoensap, snuifje grof zeezout

Doen:

Alle ingredienten prakken met een vork, zout en limoensap er goed onder mengen. Boterham afwerken met preikiemen en hopen dat de vriendin er niet mee gaat lopen. Smakelijk

Open brief aan 'Thuiskok Jeroen'

Wat wordt de regio Kempen verwend in ‘Mijn Restaurant’. Vorig jaar was Turnhout bijvoorbeeld nog de stad die restaurant ’t Gerecht kortstondig te gast had, u weet wel, het decor van menig echtelijke onenigheid. Ook in de jury mag voor het derde jaar op rij een geheel uit Turnhoutse klei opgetrokken dame zetelen, ook al doet haar dialect anders vermoeden. En daar stopt het niet bij. Kristof, de immer vriendelijke chef die ongetwijfeld furore mag maken in het mondaine Nieuwpoort, heeft Turnhoutse roots. En dan ben jij er nog Jeroen… in onze regionen beter bekend als ‘Thuiskok Jeroen’.

Eigenlijk had ik me voorgenomen om me dit jaar niet te verliezen in het mediacircus dat Mijn Restaurant is. We zijn nu amper enkele weken ver in het met prijzen overladen circus waarin ook jij mag opdraven, en ik kan me al niet meer aan mijn voornemens houden. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar dat moet ik jou als gepassioneerde kok uiteraard niet vertellen. Ik mag je geruststellen als ik zeg dat je je niet hoeft te verwachten aan een scheldtirade aan jouw adres. Daar zit namelijk niemand op te wachten. Ook heb ik niet de behoefte alle roddels (of feiten) die dezer dagen druk de ronde over jou doen in je bloedeigen heimat neer te pennen. Nee, niets dan goede bedoelingen met deze open brief.

Zo mag ik aannemen dat ‘Mijn Restaurant’ wel eens jouw gouden ticket naar de verwezenlijking van een jeugddroom kan zijn? De referenties op je website liegen er alvast niet om: van een opleiding in de lokale hotelschool ‘het Spijker’ naar het vermaarde ‘Ter Duinen’ in Koksijde. Van het even lokale restaurant ‘Het Forum’ in Weelde over ‘De Pastorie’ in Lichtaart naar ‘Le Louis XV’ in Monaco. Iemand met een dergelijke erelijst kan niet anders dan het koken in de vingers hebben, tenzij je telkenmale weer aan ‘de plonge’ hebt moeten staan. Dat laatste valt ernstig te betwijfelen trouwens.

Als ik mezelf even als voltallig kijkend Vlaanderen mag beschouwen, kan ik niet anders dan vaststellen dat je droom misschien wel eens tergend traag op de beeldbuis aan het stukspatten is. Misschien heb je het zelf niet eens door, een eigen zaak starten is nu eenmaal geen lachertje, maar het lijkt er jammer genoeg op dat ik gelijk heb.

Waar loopt het dan toch fout vraag ik me af? Aan je kookkunsten kan het alvast niet liggen, want daar hebben de kijkers nog niet van mogen genieten? Wat misschien niet top is voor een gerenommeerde sterrenchef als Peter Goossens - geloof me, die man is een instituut – zou nog steeds ruimschoots voldoende moeten zijn voor het cliënteel dat in de nabije toekomst naar Mechelen zal afzakken om van je culinaire uitspattingen te komen genieten. Tenzij je de prijzen van een 3-sterren-restaurant gaat hanteren, verwacht men ook geen driesterren keuken. Lekker is een goed begin, ga van daaruit verder.

Nee, het is je strijdvaardigheid, je zelfingenomenheid die sommigen al snel als arrogantie durven bestempelen, die je de nek omdraait. Wij kijkend Vlaanderen proeven niet, wij zien? Wij zien iemand die het ongetwijfeld in zich heeft, maar ook iemand die keer op keer weer probeert te bewijzen dat ie het beter weet, beter dan iemand waarvan ruimschoots bewezen is dat ie het in zich heeft.

Sta jezelf toe om iets te doen met de kritiek, ook al lijkt het alsof je tien bakken bagger over je heen krijgt. Je reputatie als kok, iets waar je je duidelijk zorgen over maakt, ligt vooralsnog nog niet te grabbel. Zelf commentaar uiten op medekandidaten en op jurybeslissingen, het is niet meer dan menselijk, maar in de nabijheid van een camera is dat niet zo’n verstandige keuze. Zodra dit je populariteit ten goede komt moet je dat zeker doen - het spelletje blijft een populariteitsaangelenheid - maar voorlopig doet het je absoluut geen goed.

Deze donderdag, zo kunnen we althans uit de voorstukjes afleiden, vliegen de Oalsterse kemphanen er onherroepelijk uit. Dat is één bron van ergernis die ons ontnomen wordt en daar zijn we, eerlijk is eerlijk, niet echt rouwig om. Voorlopig ben jij hoofdzakelijk de enige die ervoor kan zorgen dat je titel ‘Thuiskok Jeroen’ binnen de kortste keren geen profetische bijklank krijgt. Benieuwd!

Basilicum op de vensterbank

Qlinaria op de wereldranglijst

Qlinaria, je weet wel, het team waarmee ik vorige zomer mee aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue heb deelgenomen, staat op de 25ste plaats van de wereldranglijst. Die ranking is uiteraard relatief, het lijkt immers een Benelux & Duitsland onderonsje. Naarmate er meer (inter)nationale wedstrijden volgen, en andere teams hun punten toegewezen krijgen zullen we ook een duik naar beneden nemen maar toch. Mogen we dat even een mooi resultaat vinden voor een bende hobbykoks?

Laten we dit even in het belachelijke door trekken. Justine Henin, nog altijd één van onze beste tennissters is vandaag op de 33ste stek op de wereldranking binnen gekomen. En wij staan lekker op 25! En waar staat Kristof Vliegen? Op een 37ste plaats. Misschien moeten één van mijn collega's of ik zijn plaats maar eens innemen in die KinderBueno reclame.

LeWhif

Nog maar pas in De Morgen Magazine over LeWhif gelezen of er zat al een proefpakketje in de bus. Kijk, dat vinden wij hier in de vernieuwde kantoren van Coolinary nu plezant. Na het snuiven van chocolade, kan het donkere goud nu ook geïnhaleerd worden. Crazy!

LeWhif is biologisch afbreekbaar, lijkt op een fleurige versie van een astmapuffertje, en bezorgt de verstokte koffiedrinker of chocoholic een instant shot caffeïne/chocolade. Hiervoor moet je enkel je favoriete puffertje (coffee, chocolade, munt/chocolade, braambes/chocolade) open klikken, een lekkere diepe haal nemen en ‘genieten’. Een hebbedingetje voor liefhebbers dus.

Mijn eerste bedenking was dat het inhaleren van chocopartikels wel eens slecht voor de longen kon zijn, maar dat spreekt de perstekst alvast tegen. Angst om te sterven aan de gevreesde ‘Chocolong’ moet je dus niet hebben.

Voordelen van zo’n hebbedingetje? Genieten van de intense smaak van koffie of chocolade in amper één calorie is er ééntje. En voor de prijs moet je het ook niet laten, één puffertje kost slechts 1,80 €. En als je een voordeelpakket neemt ben je zelfs nog goedkoper af, dat spreekt voor zich. Ik zie de hipsters nu alvast lopen met hun ‘LeWhif’ in de pollen, maar voorlopig ben ik nog de enige!

The Chocolate Line - nu ook in Antwerpen

Her en der viel er in de pers al te lezen dat de opening van ‘Het Paleis op de Meir’ vertraging had opgelopen. Uitgesteld tot het weekend van 8 mei, een probleempje met de meubels heette dat dan.. Misschien toch even een klein misverstandje uit de wereld helpen: The Chocolate Line van de vermaarde shock-o-latier Dominique Persoone opent wel degelijk in maart zijn deuren, en wel vandaag. Dolletjes! Als dat geen geweldig nieuws is om de dag mee te starten.

Het eerste avondmaal

Dat ze er eigenlijk wel een beetje schrik van had, samenwonen. Want wanneer eten we, en wie maakt dat klaar? En dan te bedenken dat voor het eten zorgen dan nog een leuk klusje is.

Vriendin ging omstreeks 5 uur thuis zijn. Ik om 16.40h dus restte mij voldoende tijd om aan het avondeten te beginnen. Kwestie van die 'wanneer eten we, en wie maakt dat klaar?' vraag al even te tackelen. Verse welliswaar ingevroren soep opwarmen, op die Boretti gaat dat alvast een stukje sneller dan vroeger in de microwave. Aardappelen halen in de buurtsuper en schillen, licht gezouten water koken om boontjes in te blancheren, spinazieburgers alvast uit de koelkast halen en de tafel dekken. Organisatorisch dik in orde met andere woorden.

Alle voorbereidingen getroffen, een pot dampende soep die naar hongerige monden snakte, maar geen vriendin. Niet om 5 uur, niet om half 6, en om 6 uur ook niet. Half 7 waaide ze dan uiteindelijk toch binnen, anderhalf uur na afspraak.

En de soep? Die was netjes warm, de patatjes in een mum van tijd klaar, de boontjes goed gekruid en de burgers om duimen en vingers van bij af te likken. Punten scoren en niet moeten afwassen. Great deal!

In de keuken

Gisteren, met een dag vertraging, naar ‘In de keuken’ van Wim Opbrouck gekeken en toch meer dan gemiddeld genoten. Niet noodzakelijk door de weelderige boezem die Els Pynoo onder haar bloesje verborg, noch door de vastberadenheid van Yves Desmet om het recept op zijn manier tot een goed einde te brengen.

Nee, chef van dienst was Lionel Rigolet van restaurant Comme Chez Soi, iemand die ik na mijn ‘Pottenkijkerssessie (1, 2, 3 en 4) van vorig jaar een warm hart toedraag. Niets dan bekende gezichten in de mij zo vertrouwd aanvoelende keuken. Je zou voor minder nostalgisch terugblikken. En zo zat ik dus voor de zetel, heel de tijd mensen aan te wijzen en vriendin te vertellen wie juist wie was.

Kijk, Daniel, de rechterhand van de chef die me onder andere coquilles leerden openen. En daar, de afwasser die me op tijd en stond een flesje bruiswater bezorgde. Dat is nu Marcel, die met zijn snor, die spontaan voorstelde mijn foto te nemen voor de gevel van het restaurant. En die daar dat is Papi (of Schele), degene die me stiekem nadeed toen ik klungelig tegen het fornuis aan leunde. De gastvrouw daar dat is Laurence Wynants, (dochter van) en vorig jaar gewillig bevonden om in de keuken foto’s van mij en Lionel te trekken. En die ukkies met hun schortje dat zijn hun kinderen. Hen heb ik enkel op foto gezien.

De aanwezigheid van schoonpapa Pierre Wynants maakte het plaatje helemaal af. Wie anders was er beter geplaatst om een woordje uitleg te geven bij de handtekeningen van alle sterren die de wand in de keuken sieren.

Mooie televisie, en ik wil precies terug die keuken in!

Flemish Foodies

Al meer dan een jaar vergaap ik me met veel plezier aan de culinaire uitspattingen op Flemish Foodies, zonder twijfel de mooiste aller Vlaamsche foodblogs. De prachtige foto’s van de hand van Piet de Kersgieter tonen je wat drie jonge Vlaamse topchefs, namelijk Kobe Desramaults (In De Wulf *), Jason Blanckaert (C-Jean *) en Olly Ceulenaere (Volta) in hun mars hebben. En alsof dat nog niet voldoende is om u op regelmatige basis naar hun webstek te lokken etaleren er met de regelmaat van de klok ook nog eens gasten van ‘diverse pluimage’ hun kunnen

Dat de Flemish Foodies een leutige bende zijn bleek al tijdens hun voorstelling op The Flemish Primitives (foto). Leuke filmpjes waarin de chefs werden voorgesteld en lekkere dingen die met de nodige verve tot kunstwerkjes verheven werden. I like!

Voor diegenen die willen weten of al dit getoeter op de loftrompet wel terecht is, organiseren de Flemish Foodies op 28 maart Bruut! Een uniek 7-gangen diner door Kobe, Jason en Olly, aangevuld met schoon volk zoals daar zijn Manuel ‘Sips’ Wouters, Pieter Verheyden en Dominique Persoone… een reden als een ander om als de vliegende weerga één van de 120 plaatsjes te reserveren.

The Flemish Primitives 2010 - Emulsionfire®

Maar liefst 5 wereldpremières waren er op 8 februari op The Flemish Primitives te zien en dat is natuurlijk iets om trots op te zijn. Eén van die vijf premières was weggelegd voor Emulsionfire® van Roger van Damme.

Een dag voor TFP was diezelfde Roger van Damme ook present in de keuken van Sense for Taste en zag ik hem, terecht fier als een gieter, de andere koks zijn emulsies laten proeven. Zijn woordje uitleg, het proeven van de emulsie en de daaropvolgende korte stilte werd telkens gevolgd door een goedkeurende knik (bv. Sang-Hoon Degeimbre, Viki Geunes …). Het enthousiasme van de chef van het jaar op zo’n moment is geld waard.

De zacht zalvende massa of glad glanzende crèmes zo u wilt, kan men met behulp van de Emulsionfire® in een fractie van de normale tijd bekomen en dat door gebruik van krachtige magneten. Deze techniek, die in de industrie bijvoorbeeld bij de productie van mayonaise toegepast werd, zal nu ook toegankelijk zijn voor koks. Niet enkel is er de tijdswinst gezien de snelle verwerking van de massa, ook zal de stabiliteit van de emulsie veel langer stand houden naargelang de bewaartemperatuur. Binnenkort onmisbaar in elke restaurantkeuken met andere woorden.

Proeven dan maar? Iedereen in de zaal kreeg drie mooie cosmeticapotjes voorgeschoteld met drie verschillende emulsies. Persoonlijk heb ik een dagje gewacht om me over te geven aan deze zoete zonde, al was het maar om toch even een foto te kunnen nemen. Het verdict: om duimen en vingers van af te likken maar ik had niet anders verwacht.

Na de Comme Chez Soi vorig jaar zou deze foodblogger gerust wel eens een shift in de keuken van Het Gebaar willen vertoeven. Een artikeltje, enkele foto’s en het doen van de vaat zijn het enige wat ik er tegenover kan zetten.

Writers Block?

Writers block, je zou zeggen dat ik er last van heb maar niets is minder waar. De primeurs van The Flemish Primitives, foto’s van de keuken, een kleine portie ‘Mijn restaurant’, noveltyzaken als ‘Le Whif’ … inspiratie te over.

Nee, het is een praktisch probleem. Mijn computer is sinds vorige week richting Turnhout verhuisd en staat daar netjes op de bureau te blinken. Het baasje volgt pas dit weekend, met gevolg dat die ’s avonds internetloos is. Geef me nog enkele dagen en dat posten op Coolinary komt volledig terug in de sjakosj.

In de tussentijd ook even met mijn gedachten bij de Red Bull Best Ad contest gezeten. Je kent hun filmpjes wel waar op het einde steeds iemand vleugels krijgt. Nu kan je zelf ideetjes voor een filmpje insturen en het spreekt voor zich dat ik mezelf dan even laat gaan.

In een eerste 'storyboard' krijgt het splijten van de Rode Zee door Mozes een alternatief einde, in een ander wint een leger zonder munitie de oorlog. Over mijn versies met God, een zelfmoordterrorist en de uitbater van een donsfabriek twijfel ik nog.

Je kan trouwens op mijn versie(s) stemmen via volgende link, wie weet werken ze dat spel wel uit. Dat de insteek van het Mozes stukje goed is blijkt alvast uit de copycat die een dag later iets soortgelijk post. Niet dat ik het alleenrecht van de bijbel plots wens op te eisen natuurlijk.

Mozes en het leger van de Farao

Het leger zonder munitie

Wat als?

Ik vraag het me wel eens af, wat als ik vroeger andere keuzes had gemaakt? Als je mij als kind vroeg wat ik wou worden, dan kreeg je steevast ‘uitvinder’ als antwoord. De invloed van de heren Gobelijn en Barabas gok ik. Akkoord, misschien had ik wat beter moeten studeren in mijn jeugdige jaren, maar als je bij wijze van spreken door het lager onderwijs freewheelt, dan leer je ook niet leren. Hakken over de sloot zonder al te veel moeite, dat omschrijft wie ik was. Een hele tijd, zowat mijn hele volwassen leven, ben ik er van overtuigd geweest dat het quasi onmogelijk was als 12 tot 18 jarige om gefundeerde beslissingen te nemen over je studiekeuzes. Ik deed talen omdat ik geen voeling had met wiskunde, je kent dat. Weet je als puber veel wat een job echt inhoudt, laat staan wat je wilt worden. Uitvinder, yeah right!

Tot ik daar van de week eens ernstig over aan het nadenken ben geweest. Ik herinner me plots redelijk goed dat ik rond mijn 14e een horeca opleiding wou gaan doen. Het restaurant van mijn vader zal daar wel voor iets hebben tussen gezeten, al ging ik daar toch vaak met gemengde gevoelens werken. Horeca was, naar de mening van mijn ouders trouwens geen optie. Rest uiteraard ook de vraag of de lokale hotelscholen wel uitzicht zouden geboden hebben op stageplaatsen in gerenommeerde sterrenzaken zoals Ter Groener Poorte en Ter Duinen dat wel deden/doen. Wie zal het zeggen?

En dan was er nog fotografie, iets wat ik na mijn humaniora eventueel wel wou gaan doen. Ook daar is wegens, laten we het omstandigheden noemen, niets van gekomen. Ach, datzelfde jaar stond ik al in een frontstage foto’s van The Sex Pistols te trekken dus zo’n ramp was dat nu ook weer niet.

Als ik nu even kijk waar ik me buiten mijn uren zoal mee bezig hou, blijkt dat enkele hobby’s toch wel in de gastronomische en fotografische sfeer te liggen zeker. Wist ik veel dat ik vroeger al goed wist wat ik wou!

En dan komt ook de onvermijdelijke hamvraag of ik spijt heb dat het allemaal anders is gelopen? Uiteraard wil je wel eens weten wat had kunnen zijn, maar toch denk ik dat ik geen spijt heb. Met ‘coolinary’ kan ik het me veroorloven af en toe een beetje aan te modderen gezien er uiteindelijk toch niets van afhangt. Krijg ik de kans om iets leuk te doen, dan grijp ik die met beide handen, maar op het einde van de dag moet er helemaal niets. And I like it!

The Flemish Primitives 2010 - Jonnie Boer

Onderstaande foto heb ik een tijdje geleden al eens gepost en vandaag doe ik het lekker weer. Niet enkel omdat deze 'deconstructie van appeltaart' van Jonnie Boer ronduit lekker is, wel omdat ze de rode draad vormde van 's mans presentatie op The Flemish Primitives 2010. Ook al was hij zelf dan niet aanwezig.

De afwezigheid van Jonnie Boer van De Librije was jammer, al was het maar omdat hij in België niet dezelfde status geniet als zijn Zeeuwse evenknie Sergio Herman. In de gedaante van Dave De Belder van restaurant De Godevaart was Boer toch een beetje aanwezig, om onder meer zijn 'Grootmoeders appeltaart, compleet losgeslagen' toe te lichten.

Toen ik dit dessert in november at, was ik net als mijn tafelgenoten onder de indruk van de presentatie. In mijn onwetendheid dacht ik zelfs heel even dat de vanillepeul, steranijs, kruidnagel en kaneelstok er ter versiering bij lagen, zo goed waren ze nagemaakt. En hoe, dat kwam ik in Brugge te weten.

Door middel van voedingssiliconen maakt men een mal, bijvoorbeeld van de reeds opgenoemde producten. Vervolgens kan men beginnen de basisproducten te kopiëren.

Zowel voor de steranijs als voor de kruidnagel infuseert men chocolade (45° C) met het product in kwestie, en laat met dit een nacht trekken. Deze chocolade gaat in de mal en na opstijven heb je je 'ruw' product. Vervolgens wordt alles met de hand nog bijgewerkt.

Voor de kaneelstok gebruikt men geen chocolade, maar mascarpone welke met kaneelpoeder wordt afgewerkt. Jammer maar helaas, naast vanillepeul staat op mijn notities enkel agaragar, zodat het gissen blijft naar de basis van deze kopie.

De gekarameliseerde appeltjes en de rozijnen zijn zowaar echtn de room en de crunch van appeltaart maken het bord tot wat het is... een meesterwerk.

Ook 'de truc met het ei', een piña colada in vaste vorm werd nog toegelicht. Denk rum, ananas, witte chocolade en kokos... en dat mocht die kleine Persoone dan proeven. Some people have all the luck.

Vlees is slecht...

... en sommige vleesvervangers, zo blijkt uit een recente studie, zijn al geen haar beter. Althans zo staat te lezen in een artikel in De Morgen.

Daar sta je dan met je 'vers uit de supermarkt, maar zeker niet uit het Amazonewoud' tofuburger in je pollen één of ander nieuw bewustzijn te prediken. Kijk, daar lachen de beestjes van de lokale bioboer nu eens mee zie!

The Flemish Primitives 2010 - Dominique Persoone

Een Flemish Primitives valentijnseditie, daar draait Coolinary.be zijn hand niet voor om. Het is natuurlijk wel makkelijk werken als één van die primitieven Dominique Persoone is. Over de avontuurlijke performance met James 'Jockey' Petrie, waarbij ondermeer chocolade discobollen de zaal invlogen en 1300 mensen een regenjasje kregen aangemeten zal ik het een andere keer nog wel eens hebben.

Now it's time for love... and chocolate. Een van de doosjes die iedereen onder de neus kreeg geschoven was een mooi roze hartje. Terwijl men druk in de weer was de essence van een 'woud' in het rond te verstuiven, kregen we een stukje van Sneeuwwitje te zien.

Nu ben ik niet iemand die zich normaal gezien door zo'n dekselse heks zou laten verschalken om een giftige appel te eten, deze keer deed ik het met plezier.

Een met cacaoboter appelgekleurde melkchocolade praline met een crunchy vulling van zure appel balsamico... daarvoor wil ik me zelfs buiten carnavalseizoen in het jurkje van Sneeuwwitje hijsen.

Wat hield met trouwens tegen, deze valentijnseditie indachtig, om in The Chocolate Line enkele romantische chocoladespulletjes in te slaan? Niets begot!

Chocolade lipstick voor de liefhebbers. Een beetje op de lippen, vanilleijs in de aanslag en je hebt een hippe versie van een Dame Blanche. Uitproberen!

Of de wederhelft eens lekker insmeren met 'chocolade massage crème', ook altijd lekker.

Maar er is niets leuker dan nu al op de verpakking het adres van het filiaal in Antwerpen te lezen. Dat wil zeggen dat het nu wel heel snel zover is. Vaarwel lange afstanden naar Brugge, welkom wereldchocolade binnen handbereik.

The Flemish Primitives 2010 - Pre event press diner

Zondagavond omstreeks 17.30h werd ik samen met een select gezelschap chefs en (inter)nationale journalisten, verwacht ten kantore Flanders Taste Foundation. Een prachtige locatie trouwens. Veel tralala werd er bij de uitnodiging niet meegegeven, maar aan de vooravond van een uniek event kon je je overal aan verwachten.

De gebroeders Wouters van de Sips Bar in Antwerpen hadden netjes post gevat pal naast de inkom en er werd geshaked dat het een lieve lust was. De 'Leffinesse', op basis van Leffe Blond, gekruide jenever en appel mocht er alvast wezen, hun 'Goose Bumps' was gewoon een onvervalste winner. Grey Goose wodka, komkommer, honing, munt, limoen en witte chocolade. De stemming zat er direct in.

Uiteraard waren er ook hapjes, al is die term misschien een tikkeltje oneerbiedig voor de prachtcreaties die de keukenbrigade van onder meer Viki Geunes, Roger Van Damme, Jonnie Boer, Dave De Belder en andere goden tevoorschijn wisten te toveren. Ik weet het, ik had notities moeten nemen maar foto's zeggen toch meer dan 1000 woorden, niet?

Zeg nu zelf, ziet er toch om duimen en vingers van af te likken uit, niet? En nog was het niet gedaan. Een shuttleservice bracht ons naar het imposante Concertgebouw waar op de zesde verdieping de tafels waren gedekt voor een diner van Sergio Herman, Peter Goossens en Roger van Damme. De heren van Mnu zeg maar. De chocolaatjes kwamen dan weer uit de toverhoed van Dominique Persoone. Wie gedurfde culinaire capriolen op zijn bord verwachtte kwam bedrogen uit. Met garnaalkroketten, paling in't groen en een Dame Blanche werd het speciaal voor de internationale pers een overvalst lesje 'Vlaamse Klassiekers'. Hier en daar een fronsende wenkbrauw maar deze traditionals van de hand van de Heilige drievuldigheid waren zeer zeker te pruimen. En dan moest The Flemish Primitives nog beginnen.

The Flemish Primitives 2010 - Bitesize

Jammer maar helaas, ‘The Flemish Primitives’ zit er weer op voor dit jaar. Het mag gezegd worden, er werd een schat aan culinaire ‘wetenschap’, waaronder maar liefst 5 wereldprimeurs, gedeeld met de 1300 aanwezigen. Onder die aanwezigen uiteraard veel schoon volk, waaronder Felix Alen, Frank Fol, Jeroen Meus, Peter de Clercq, … Maar ook chocolatiers, foodies, pers, bloggers, culi’s, gastronomen, studenten, noem maar op. Allen wisten ze de weg naar het Brugse Concertgebouw te vinden en met reden.

Even een volledig verslag over dit unieke event schrijven is quasi onmogelijk gezien The Flemish Primitives, met inbegrip van de pauzes, zo ongeveerd 12 uur duurde. In die tijdspanne passeerden gerenomeerde (inter)nationale chefs, goed voor 33 Michelin sterren, tesamen met vooraanstaande wetenschappers de revue. Innovatie troef, en het mag gezegd worden, visueel prachtig in beeld gebracht. Geen onpersoonlijk videoscherm meer, maar actie op het mooi ingerichte podium.

De organisatie had met de aanwezigheid van Albert Adrìa en Heston Blumenthal tijdens de vorige editie al de hoofdvogels afgeschoten, toch bleek er ruim wat marge te zitten in de formule. De premiere van 5 nieuwe technieken, foodpairing, mixologie, show, buitenlandse gasten, proevertjes, goodiebags... allemaal ingrediënten voor een fijne dag.

In plaats van een ellenlang verslag, waarbij iedereen na de tweede paragraaf reeds afhaakt, serveer ik u de volgende dagen en weken hapklare brokken tekst en foto’s. Kleine porties ‘Flemish Primitives’ die u naar believen kan degusteren. Bitesize met andere woorden!

Mijn Restaurant 2010

Na al wat er recent weer over ex-deelnemers aan mijn restaurant in de pers is verschenen (sluitingen, faillissement, schijnkoppel, …) kunnen we met recht en reden stellen dat met ‘Mijn Restaurant 2010’ in het vooruitzicht ‘de miserie’ weer gaat beginnen.

Ik ga het hierover redelijk kort houden, en me beperken tot de vijf steden en 10 kandidaten.

Een van die 10 kandidaten haalde ik vorig jaar al verkeerdelijk aan het Turnhoutse pand gelinkt. Helaas voor deze jongeman was zijn heimat Poppel te dicht bij Turnhout en wist men een koppeltje uit het Mechelse op te snorren die, toegegeven, voor zeer amusante televisie zorgeden. Jeroen, in de kempen beter gekend als thuiskok Jeroen, zal samen met Isaura in Mechelen de pannen van het dak mogen koken.

Andere kandidaten zijn het koppel Lucie en Jimmy, die in Genk het mooie weer mogen maken. Horecaervaring troef met een job in sterrenrestaurant Magis op het palmares.

Gescheiden hartsvriendinnen Catherine en Inge nemen Aalst voor hun rekening. Naar een kok zal moeten gezocht worden, wat mogelijk alweer mooie televisie zal opleveren. Remember Sint-Niklaas denk ik dan.

In Nieuwpoort maken het jonge koppel Silke en Kristof hun opwachting. Anderhalf jaar samen dus potentieel mogelijke vonken op televisie. Kristof doorzwom verschillende culinaire wateren, welke hem onder meer tot in London brachten. Zijn wederhelft heeft dan weer een management diploma en zaalervaring.

Last but not least, althans in dit lijstje, zijn de boezemvriendjes Ludovic en Jurgen. Een dancing werd verkocht om deze restaurantdroom te verwezelijken. Als daar maar geen spijt van komt, zeker als je weet dat er ook hier naar een chef gezocht dient te worden die in Halle wil werken. Was Witse niet op zoek naar een nieuwe ervaring?

Ongetwijfeld laat ik me weer meeslepen in de restaurantstrijd die zal volgen. Veel jonge koppels, koppels zonder kokservaring, en steden die met plezier riante sommen op tafel wensen te leggen om hun stad te promoten. Iets zegt me dat er buiten de uiteindelijke winnaar ook hier weer vooral verliezers zullen zijn. Believe you me, ik kook graag en hoop zelfs behoorlijk, maar om voor 5 minutes of fame mijn job op te zeggen? Ik dacht het niet. Laat daar die dancingverkoper en de advocate die de balie voor de zaal wenst te ruilen toch maar over nagedacht hebben denk ik dan.

Ach wat, niets om me in druk te maken. Het slechtste wat er kan gebeuren is dat er hier weer een hoop zever van in de boekskes zal komen, het beste dat ik die niet moet lezen.

De drooglegging van februari

Impulsief doch geniepig dat ik ben heb ik februari, de kortste maand van het jaar, uitgekozen om geen alcohol te drinken. Niet dat ik aan de fles zit, maar in januari werd er wel behoorlijk gefeest. En dat ging wel eens gepaard met een zekere alcoholconsumptie en ook met plakijzerij. Welk feestje dan ook, wij zijn altijd laatst weg.

De weekends van februari mogen dan al volgepropt zijn met optredens en feestjes, met een pintje zult u mij niet zien. En dankzij dit korte stukje mag ik me zeker aan een fikse controle verwachten maar daar heb ik niet de minste schrik van. Noch pintjes, noch Karmeliet dus en de liefhebber mag er direct een weddenschap aan vast koppelen indien gewenst. Ik sta er alvast open voor.

Eén uitzondering, we zitten nog steeds in België, maak ik voor volgend zondag/maandag. De mogelijkheid bestaat namelijk dat er maandag op het prestigieuze ‘The Flemish Primitives' wel eens een lekker drankje geserveerd kan worden. Om nog maar te zwijgen van het speciale pre-event dinner op zondag waar ik ook aanwezig zal zijn. Iets in mij zegt me namelijk dat de creaties van Peter Goossens, Roger van Damme en Dominique Persoone zich niet zomaar zullen laten begeleiden door een makke cola. En wie ben ik dan weer om de autoriteit van deze heren in vraag te stellen?