Hato Mugi

Ja, sinds we samenwonen sluipen er gekke dingen in mijn 'dieet'. Gisteren had ik weer prijs, toen bleek dat er in de soep naast rijst ook nog 'Hato Mugi' zat. Als ik me niet vergis een soort van parelgerst dat maar liefst 45 minuten gekookt had. Lekker, zo'n soepje met een beetje bite.

Hato Mugi dus! Naast kombu, miso, shoyu, daikon, en nog een hele reeks gekke namen is ook dat in mijn voedingspatroon geslopen. Volgens vriendin ben ik binnen het jaar nog macrobioot, al durf ik dat te bewijfelen.

Uiteraard verrijk ik, bij wijze van wederdienst, ook vriendins eetpatroon met allerlei 'nieuws'. Haar beste nieuwe vriend, die gewoon in de ontbijtkast woont, heet Nutella. Samen met mijnheer koffielepel beleven ze met zijn drietjes de dolste avonturen.

Dessertendiner!

Een bezoekje aan Espai Sucre in Barcelona, ooit het allereerste dessertenrestaurant van de wereld… ik denk dat het er in augustus wel van gaat komen. Als de teller van de thermometer vlotjes de 30°C overschrijdt kan het immers niet moeilijk zijn om ofwel vriendin, zus, schoonbroer of moeder en haar vriend te overtuigen. En in het slechtste geval ga ik gewoon alleen. Stiekem hoop ik natuurlijk nog op de jackpot (een onverwachte uitnodiging bij El Bulli) maar Espai Sucre is een meer dan mooi zoethoudertje.

Naar analogie met het gedachtegoed van Espai Sucre openden er indertijd trouwens meer en meer dessertenrestaurants hun deuren, waaronder bijvoorbeeld in New York, Amsterdam, Tokyo… Zo ontstond de mogelijkheid om je op te bezondigen aan een overvloed van zoete zaligheden, op een niveau dat dat van het lokale wafelhuis oversteeg.

Volgende donderdag kan ik me, op uitnodiging van Carte d’Or, in het Brusselse ook eens laten gaan op een dessertendiner. Tekenden present om een inspirerend dessertenmenu samen te stellen: topchefs Fabrice Collignon, Filip Claeys en sommelier Steve Bette. Iets in mij zegt nu al dat om duimen en vingers bij af te likken wordt. Uiteraard volgt er een (foto)verslag.

Over cowboys en een broodje ei!

Een daguitstap was zelden leuker dan al die keren dat we naar een ander land trokken en dat in eigen regio. Bobbejaanland op een steenworp van huis, jeugdsentiment hé! Kenmerkend voor deze uitstapjes, zeker toen we nog snotneuzen waren, was het boterhammetje met ei. Door het jaar aten we dat nooit, maar gingen we naar Bobbejaanland, dan zaten er boterhammetjes met ei in het lunchpakket. Als ik er nu over nadenk was dat volgens mij gewoon omdat de vette troep die je in het park kan krijgen misschien niet direct ‘attractieproof’ was. Maar met de bokes met ei… nooit lasts.

Het was trouwens pas in mijn tienerjaren dat ik in ‘den onderstenboven’ durfde te gaan, de natte attracties waren meer mijn ding. En elk jaar weer was het uitkijken naar de nieuwe attracties. The Rainbow, gigantische schuifaffen, vliegtuigjes, de Revolution, waterbakskes die plots achteruit gingen… het kon niet op. Maar een bezoekje was nooit compleet als we Bobbejaan himself niet zagen in zijn Amerikaanse slee, pistolen en beestenhorens incluis. Dan was het echt feest, en liepen we achter je auto tot onze schoenzooltjes versleten waren.

En als ik zelfs heel hard terugdenk aan vroeger, maar dan echt heel hard, dan kan ik me herinneren dat we wel eens in één van de ‘saloons’ iets gingen drinken met heel de familie. Binnen speelde er dan iemand ten dans tot groot jolijt van de volwassenen. Wij kleine rakkers daarentegen wilden natuurlijk gewoon terug dat pretpark in. Hoe zou je zelf zijn. Wisten wij toen veel dat onze held op het witte paard daar misschien zelf wel eens een riedeltje kwam fluiten.

Gisteren een vrijkaart gekregen voor Bobbejaanland. Benieuwd welke nieuwe attracties er allemaal zijn bijgekomen en welke mogelijk plaats hebben moeten ruimen. Een ding is nu echter zekerder dan ooit, in die slee zullen we je helaas niet meer zien. Het zal er stuiven op die eeuwige jachtvelden, nu er een nieuwe cowboy (lees keh’booi) is gearriveerd.

't Zilte ** verhuist naar Antwerpen

Als het hier windstil is wil dat zeggen dat ik druk bezig ben met andere dingen. De computer maken bijvoorbeeld, vergaderingen houden over allerlei barbecuegerelateerde evenementen die op til staan, of gewoon met andere zaken die niet direct jullie zaken zijn.

Of ik dan niet te melden heb? Tuurlijk wel. Als mijn welingelichte bronnen voldoende welingelicht zijn, en mij met andere woorden niet aan het spreekwoordelijke lijntje houden, dan zouden we hier misschien zelfs over een primeur kunnen spreken.

Zo zou, de formaliteiten zijn me kort en extreem bondig per sms doorgestuurd, een verhuis op til zijn van tweesterrenrestaurant 't Zilte van het mondaine Mol naar het nog mondainere Antwerpen. Viki Geunes zou, bronnen zijn er nu eenmaal om te wantrouwen, vanaf 17/5/2011 zijn intrek nemen in het MAS-gebouw en MAS staat voor Museum Aan de Stroom. Kijk, toch nieuws vanuit de Kempen.

Exit Kom' Af

Het doek is gevallen. De artiesten die, ongetwijfeld met tranen in de ogen, verplicht de coulissen op dienden te zoeken heten Jeroen en Isaura. Dat is jammer, want waar ik hen bij het begin van de reeks nog hetzelfde lot als de kibbelende hartsvriendinnen toewenste, zag ik ze nu graag een ronde ofzo verder gaan. Ik maak mezelf graag wijs dat ‘Mijn Open Brief’ voor de ommekeer heeft gezorgd, want eens de scherpe kantjes eraf gevijld viel ‘Thuiskok Jeroen’ goed mee. De gastronomische hoogvlieger die je in een dergelijk programma zou verwachten was hij misschien niet, maar een (h)eerlijke keuken is nooit mis. Op voorwaarde dat je producten dat ook zijn natuurlijk. Of die misstap, die trouwens na een zoveelste bezoek van Peter Goossens werd rechtgezet, Kom’Af de das heeft omgedaan zullen we allicht nooit weten. Feit is wel dat jullie één van de, zoniet het meest rendabele restaurant van de 5 kandidaat-koppels hadden.

Een schande is het trouwens niet, om de duimen te leggen tegen het Antwerpse duo Karel en Ken van Karnivale, dat in Aalst het mooie weer mag proberen te maken. Op culinair vlak mogen ze de hoge verwachtingen nog lang niet ingelost hebben, hun parcours is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen. Invallers, Antwerpenaren in een verkeerde provincie, een nog razender tempo waaraan gewerkt moest worden… Ondanks dat alles sloegen ze, Karel op kop, er steeds in om met een nuchtere blik en uitermate sympathiek voor de dag te komen.

Mijn Restaurant gedraagt zich wisselvalliger dan een – met alle respect – grillige dame in de overgang. Meer dan ooit mag dit jaar blijken dat het programma vooral een sterk staaltje beeldmontage betreft. De ene aflevering huizenhoog favoriet, de volgende uitgespuwd door de kijker en dat alles dankzij enkele simpele televisietrucs. Het blijft natuurlijk televisie en een reeks is maar zo spannend als zijn laatste aflevering dus zullen we de programmamakers maar vergeven.

‘Alea iacta est’ twitterde er iemand, alleen telde de teerlingen van restaurant Kom’af net een paar ogen te weinig om door te gaan. Op naar de volgende verkiezingen, en m’n kop eraf als het niet weer een kempenzoon is die mag opzouten.

En het restaurant dat moet sluiten is...

...Dell' Anno wegens de boeken neergelegd. Een onverwachte wending die zijn weerga niet kent als je het mij vraagt. Wie dacht dat het in 'Mijn Restaurant' vandaag louter tussen het Mechelse Kom'Af en het Oalsterse Karnivale ging is dus goed bij de neus genomen.

Over curryworst en cullywolst!

Het begon met de mij niet geheel onbekende enthousiaste moraalridder A. Van Gerwen, die in een lezersbrief aan Humo de kat de bel aanbond. Op Facebook is er namelijk de bewuste groep 'Als ge het woord cuRRyworst niet kunt uitspreken, moete geen frituur openen’. Racisme vond Van Gerwen. De bedenkelijke eer om lid te worden van deze groep had ik een tijdje terug al aan mij laten passeren, maar toch, platvloers racisme zag ik er nu ook weer niet in. Dat krijg je als je opgroeit met strips zoals ‘De Gele Spin’ uit de Jommeke reeks.

Na het verschijnen van de lezersbrief berichtte ook Het Nieuwsblad en Gazet Van Antwerpen over deze groep, en het debat dat er nooit echt een was stierf een stille dood. Niemand scheen zich zelfs de moeite te troosten om eens een frietje te gaan steken en vervolgens een culinair rapport over de Chinese frituurkunsten te brengen. De (on)dankbare taak voor een foodblogger dan maar.

Gewapend met een gezonde dosis honger trok ik naar Frituur De Graatakker, één van de drie zaken die door Xiao Dong Zhao uitgebaat worden. Het cliënteel bestond uit een bejaard koppel dat net aan hun avondmaal was begonnen, een tiener die zijn telefonische bestelling kwam afhalen en een – zo mag ik alvast hopen – oudere man met zijn jonge niet onaardige dochter. Een typisch frituur tafereel met andere woorden.

Het toeval wil dat er een aquarium in de zaak stond, zoals dat ook het geval is bij het gemiddelde Chinese restaurant. Maar ook mijn buurman zaliger was vroeger de trotse bezitter van een aquarium, en Aziatische roots had hij allerminst. Nee, een aquarium is zo Vlaams als maar kan zijn. In mijn ooghoeken zag ik dat het jonge meisje haar blik op de visjes had laten vallen. Toen haar vader luttele seconden later een fishburger bestelde kon ik mijn monkellachje nauwelijks onderdrukken. En datzelfde monkellachje was niets tegen de ‘glimlach tot achter de oren’ waarmee de jongenmanskerel achter de verstoog mij vlotjes bediende.

Viandel, frietje, flesje cola… een avondmaal voor winnaars maakte ik mezelf wijs! Gezien ik uit Oosthoven afkomstig ben, ben ik royale porties friet gewoon en Frituur Graatakker moest daarvoor alvast niet onderdoen. Maar wat eten betreft gaat kwaliteit boven kwantiteit dus de smaakproef zou doorslaggevend zijn. Op de fiets pitste ik dus enkele pijltjes uit mijn puntzak en ook hier scoorde Frituur Graatakker. Lekker krokant, niet te vet, goed gebakken… Niets op aan te merken.

Een muggenzifter mag dan gemakkelijk om over de uitspraak van het woord curryworst vallen,

als ik op het einde van de rit met de glimlach bediend ben, veel en vooral lekkere frietjes gegeten heb, dan lig ik daar alvast niet van wakker.

Groene Vingers

Groene vingers heb ik nooit gehad denk ik. Als er vroeger onkruid gewied moest worden was ik in geen velden te bekennen en om mij het gras te laten maaien moest er toch al wel iets tegenover staan. Bedorven jeugd!

Met grootvader naar zijn stadstuin gaan vond ik dan weer wel leuk. Sla, wortellen, aardappelen. Van niets, iets… dat maakte toch indruk. En aan zijn garage leek altijd wel rabarber te groeien. Leuk om te eten met flink wat suiker, of om als paraplu te gebruiken bij regenweer.

Bompa heeft me ooit geholpen, op een klein stukje grond achter in onze tuin bonen te planten. Ik geloof dat er een staak of 4 stond en als ze oogstrijp waren liep ik fier als een gieter achter moeder aan. Goed bekeken van ‘den bompa’, want dit bleek de ideale manier te zijn om me nuttig bezig te houden, en groentjes te doen eten. God weet wat ik op m’n perceeltje ooit nog gezet heb, maar plots was het weg. Niet gestructureerd aangeplant en als onkruid gewied door moeder. Ben ik er maar direct mee gestopt.

De overburen deden het beter, daar stond alles netjes in rijtjes, met plaatjes erbij. Als wij zin hadden in een wortel, vers uit de tuin, dan wisten we direct in welke rij we moesten zijn. Het lekkerste vond ik echter verse erwtjes, rech uit de peul. Die gingen we dan weer stiekem bij andere buren ontvreemden. Kun je amper een ‘jeugdzonde’ noemen denk ik dan.

Onlangs zelf zeer bescheiden begonnen met wat kruiden en een beetje sla! Wee het gebeente van de lokale jeugd die dit stiekem komt opeten.

Tevens verschenen op www.moestuinblog.be

Champignonspread Maison

Vriendin heeft het wel voor de champignonspread van Bio Planet. Telkens we er komen bestelt ze 100 gram aan de versafdeling en dan kan ze weer een dag of twee verder. ’t Ziet er niet echt uit, maar slecht smaken doet het niet.

Afgelopen week stond merkte ik nog een bakje champignons op in de koeling dat, indien ik er niets mee deed, er nu nog zou staan. Ik heb de champignonspread dan maar nagemaakt, en met succes zo blijkt want ondertussen is mijn tweede ‘maaksel’ bijna op. De volgende keer gaat vriendin alles nauwgezet opvolgen zodat ze het zelf ook kan maken. Moeten we dat alvast niet meer kopen in de winkel.

Met volgende ingrediënten heb ik het gedaan, al lijkt het me duidelijk dat de champignons, soyaroom en pesto de basis vormen en je vervolgens wat kan freewheelen.

Nodig:

250 gr champignons (in fijne blokjes gesneden)
1 sjalot
Groentebouillonpasta
Witte wijn
Pesto
Tuinkers
Basilicum uit een tube (moest op)
Yoghurt


Doen:

* Sjalot fijnsnipperen en samen met de champignons aanstoven in een beetje olijfolie.

* Scheutje witte wijn toevoegen, samen met groentebouillonpasta en omroeren.

* Scheutje soyaroom en basilicum toevoegen, goed omroeren en laten inkoken.

* Afsmaken met groene pesto en laten afkoelen

* Beetje yoghurt toevoegen om het smeuïg te maken en er verse tuinkers onder mengen.

Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2010

Het is zover, de San Pellegrino’s World 50 Best Restaurants is weer bekendgemaakt. Kleine aardverschuiving, El Bulli staat niet op de eerste stek! Deze keer is het niet de charismatische Heston Blumenthal die met de eer mag gaan lopen, maar wel het Deense restaurant Noma. Amper 32 jaar is de jonge chef René Redzepi, die geroemd wordt voor zijn creatief gebruik van lokale seizoensproducten.

Hof van Cleve van Peter Goossens, en Oud Sluis van Sergio Herman duiken de top 20 binnen en staan respectievelijk op de 17e en 19e plaats. De Librije van Jonnie Boer moet het stellen met een 37ste plaats en daar stopt het dan ook met restaurants uit België en Nederland.

Voor de volledigheid hier even het lijstje met 50 ronkende namen:

1. Noma, Copenhagen, Denmark
2. El Bulli, Roses, Spain
3. The Fat Duck, Bray, UK
4. El Celler de Can Roca, Girona, Spain
5. Mugaritz, Errenteria Gipuzkoa, Spain
6. Osteria Francescana, Modena, Italy
7. Alinea, Chicago, USA
8. Daniel, New York, USA
9. Arzak, San Sebastian, Spain
10. Per Se, New York, USA
11. Le Chateaubriand, Paris, France
12. La Colombe, Cape Town, South Africa
13. Pierre Gagnaire, Paris, France
14. Hotel de Ville, Crissier, Switzerland
15. Le Bernardin, New York, USA
16. L'Astrance, Paris, France
17. Hof van Cleve, Kruishoutem, Belgium
18. D.O.M, Sao Paulo, Brazil
19. Oud Sluis, EA Sluis, Netherlands
20. Le Calandre, Padova, Italy
21. Steirereck, Wien, Austria
22. Vendome, Gladbach, Germany
23. Chez Dominique, Helskinki, Finland
24. Les Créations de Narisawa, Tokyo, Japan
25. Mathias Dahlgren, Stockholm, Sweden
26. Momofuku Ssam Bar, New York, USA
27. Quay, Sydney, Australia
28. Iggy's, Singapore
29. L'Atelier de Joel Robuchon, Paris, France
30. Schloss Schauenstein, Graubunden, Switzerland
31. Le Quartier Francais, Franschhoek, South Africa
32. The French Laundry, California, USA
33. Martin Berasategui, San Sebastian, Spain
34. Aqua, Wolfsburg, Germany
35. Combal Zero, Rivoli, Italy
36. Dal Pescatore, Milan, Italy
37. De Librije, Zwolle, Netherlands
38. Tetsuya's, Sydney, Australia
39. Jaan par Andre, Singapore
40. Il Canto, Siena, Italy
41. Alain Ducasse au Plaza Athenee, Paris, France
42. Oaxen Skärgårdskrog, Holo, Sweden
43. St John, London, UK
44. La Maison Troisgros, Roanne, France
45. wd~50, New York, USA
46. Biko, Mexico City, Mexico
47. Die Schwarzwaldstube, Baiersbronn im Schwarzwald, Germany
48. Nihonryori RyuGin, Tokyo, Japan
49. Hibiscus, London, UK
50. Eleven Madison Park, New York, USA

Op zoek naar de beste festivalhap van het seizoen!

Dit weekend besloten om het komende festivalseizoen op zoek te gaan naar ‘de lekkerste festivalhap’ en waarom ook niet eigenlijk? Als ik zo’n ganse dag op een wei zit, soms zelfs enkele dagen, dan speel ik uiteindelijk toch wel iets naar binnen. Waarom enkel zaken schrijven over exclusieve events, sterrenchefs, klasserestaurants en diens meer, terwijl er op festivals misschien ook wel pareltjes te eten vallen.

Spaghetti, pizza, frituursnacks en frieten, Vietnamese loempia’s, broodjes, wokschotels, kebab, gebakken vis, Mexicaans, oesters … je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het wel op één van de vele muziekfestivals die België telt. Grote cateringketens, lokale middenstanders, noest werkende huismoeders… ik maak er een erezaak van om zo gevarieerd mogelijk te gaan eten, maar op het einde van de festivalzomer kan slechts één iemand met de onwaarschijnlijk felbegeerde eretitel ‘lekkerste festivalhap 2010’ gaan lopen.

Van het ongemak dat vorig jaar na Groezrock volgde op mijn geheel ongevraagde wereldrecordpoging ‘curryworsten eten’ - 4 op evenveel minuten – was dit jaar geen sprake. Meer zelfs, in de persruimte viel een meer dan behoorlijke pizza te eten. Een ganse dag zagen we mensen met pizzaboxen rondlopen en zo rond de klok van tienen hebben we met drie personen een pizza gedeeld. Die versbereide pizza margerita moet een van de lekkerste pizza’s geweest zijn die ik in jaren heb gegeten. Lekkere krokante bodem, smaakvolle topping… jammer alleen dat er gedeeld diende te worden. Groezrock vaardigt alvast een eerste potentiële winnaar af, benieuwd waar Graspop mee op de proppen komt!

Qlinaria Proefdag - 30 mei 2010

Als het online even windstil is wil dat niet noodzakelijk zeggen dat wij in slaap gevallen zijn. Verre van! Het vzw gedeelte begint meer vorm te krijgen en zit ei zo na in een laatste fase, en dan zijn er zijn nog enkele activiteiten in aantocht waarvoor we onze mouwen zullen mogen opstropen.

Niet meer dan logisch dat we graag even focussen op onze eigen proefdag, die we op zondag 30 mei in parochiezaal Meuletiende in Turnhout organiseren.

Zoals de prachtige flyer van de hand van de lieftallige Sarah reeds laat uitschijnen dient deze proefdag om een beetje centjes in het laatje te brengen om onze deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue te bekostigen. Draai het of keer het hoe je wil, voor een team van amateurs blijft het al bij al een kostelijke onderneming. En dan zwijgen we nog van het Nederlands Kampioenschap Barbecue op 20 juni waar we ook paraat zullen zijn.

Terwijl wij als team proefdraaien kunnen jullie lekker genieten van allerlei barbecuehapjes, een lekker glaasje cava of een fris pintje. Het spreekt voor zich dat de feestelijkheden onder een stralende hemel doorgaan. En mocht het weer toch proberen roet in het eten te gooien, dan kan je nog altijd binnen plaatsnemen.

Zondag 30/5, noteer alvast in die agenda. Iedereen welkom!

Goed gegeten - Cucina Marangon

En of we vrijdag goed gegeten hebben in Cucina Marangon! Net als vorige keer gingen we voor de 'Ponte dei Sospiri', al was er wat discussie vooraf. 4 gangen met aangepaste wijn of 5 gangen? De schaaldierenrisotto zag ik aan mijn neus voorbijgaan toen besloten werd om het bij vier gangen te houden. Iets na achten kwamen we toe en ook nu werden we weer vriendelijk ontvangen door Fabio en Liana. Aperitiefje van het huis, lekker hapje erbij en niet onbelangrijk... goed gezelschap!

Vier gangen dus, de ene nog lekkerder dan de andere. Helaas geen foto's, vieren en foto's nemen ging volgens vriendin niet zo samen. Ach misschien moet ik voor foto's nog maar eens naar de keuken trekken. U zult het dus met de bewoordingen van de chef moeten doen:

* Kort gebakken tonijn, tuinkruidenslaatje, wilde rucola, jonge scheuten, groentenvinaigrette
* Pastarolletjes 'Gragnano', schapenmelkricotta, konijnragoût, Taggiassche olijf, salie
* Kalfscarré, kalfsgehakt- en aubergineballetje, groene- en witte asperges, crème van witte bonen, rode paprikaconcentraat, rozemarijnolie, aardappel- en shii-takétaartje
* Vanille- en limoenpudding, polenta-koekjes, chocolade, 'Alchermes'likeur

Na het dessert volgde er nog thee met lekkere fiandises erbij voor de dame en een limoncello of twee voor mezelf. We waren het er over eens, de gerechtjes waren dik de moeite, lekker uitgebalanceerd en ruim voldoende zo bleek. Op de aangepaste wijnen viel niets aan te merken, met veel vakkennis uitgekozen.

Na de feestdis schoven Liana en Fabio nog even een stoel bij en voor we het wisten zaten we tot een flink stuk in de nacht weg te keuvelen. Over culinaire gidsen en 'Mijn Restaurant', de kinderen en wat nog allemaal.

Zes uur hebben we uiteindelijk aan tafel gezeten, en die zijn voorbij gevlogen. Dan kan het natuurlijk niet slecht geweest zijn.

11 jaar

Vandaag is het zover, vriendin en ik zijn 11 jaar samen. En of dat kan tellen. Het is potdorie langer dan het gemiddelde huwelijk stand houdt in België. Mag je na zo'n periode jezelf eigenlijk niet gewoon als getrouwd koppel bestempelen of moet je daarvoor echt langs een administratieve dienst van de stad passeren?

In ieder geval gaan we straks lekker gaan eten in CucinaMarangon. Dat lijkt ons wel een mooie manier om dit te vieren. U leest later wel hoe goed het eten ons gesmaakt heeft!

Verse vis aan 'De Lijn'

Een restaurant is maar zo goed als de kwaliteit van de producten die er gebruikt worden. Verse producten in de juiste handen zullen een beter resultaat opleveren dan het blikje ‘versbereide fret’ dat door iemand wordt geserveerd. Als zichzelf respecterende kok ga je dan op zoek naar een leverancier die je de beste kwaliteit kan voorschotelen. Het spreekt voor zich dat toprestaurants zich bedienen van het beste dat er op de markt te vinden is. Het is niet ongezien dat ze een mannetje hebben die bijvoorbeeld richting de versmarkt in Rungis rijdt om het beste van het beste op te pikken. Het mannetje weet wat de chef wil, en vooral ook waar hij niet mee moet afkomen. Gouden relaties om te koesteren zijn dat.

Het moet in de gouden jaren tachtig geweest zijn dat mijn vader een goede visleverancier in Antwerpen had. Het feit dat ze niet in Turnhout leverden was geen onoverkomelijke hindernis, het waren zoals gezegd de jaren tachtig, en mits een beetje vindingrijkheid was the sky the limit. In onze nationale vervoersmaatschappij De Lijn bleken beide partijen een goede partner gevonden te hebben. In Antwerpen ging de vis, uiteraard goed gekoeld, op de snelbus richting Turnhout. De bus stopte voor het restaurant, claxonneerde enkele malen en de vis werd door het keukenhulpje van dienst van ‘De Lijn’ gehaald. Tijdens een drukke service gebeurde het wel eens dat de claxon niet gehoord werd. De vis reisde dan mee tot Turnhout station en kon daar later opgepikt worden. Andere tijden!

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.

Over ecocheques en chocolade

90 €, de tegenwaarde van dat bedrag was ik aan ecocheques kwijt. Gelukkig had ik me al een flink uit de kluiten gewassen Brittakan aangeschaft. Dat verlies je namelijk niet zo makkelijk als die cheques. 90 €, verdraaid. Als je net een gans huizeke verbouwd hebt blijven die altijd welkom hoor. Verloren tijdens de verhuis. Begin dan maar te zoeken.

Platentas, geen cheques. Fototassen, geen cheques. Barbecuegerief, geen cheques. Reistas, geen cheques. Fototas nog maar eens, nog altijd geen cheques. Telefoontje naar de mama, geen cheques. Gdvrdm! Kijk, dan leg je je erbij neer dat je die cheques kwijt bent, en je gaat verder.

Gelukkig is het net Pasen geweest en kon ik mezelf een beetje verliezen in chocolade. Deze week alleen al, en ze is nog niet om, kom ik makkelijk aan 350 gram. Er was het doosje van het Persoone van 250 gr, gekocht in het prachtige Paleis op de Meir - een aanrader - dat ik mezelf heb cadeau gedaan. De eitjes in het chocolade ei van hetzelfde Paleis op de Meir dat ik de mama cadeau had gedaan. De eitjes die vriendin voor haar leerlingen had gekocht, maar die waren overgebleven. En er waren de 'origine chocolatebars' van collegablogger Evert-Jan die ik met veel plezier en evenveel zuinigheid weet te smaken.

En wat vind ik in mijn mooie zakje originechocolade? Mijn ecocheques! Schatten bewaar je best samen, op een veilige plaats. Zo is het maar net!

Wereldrecord kaassculptuur

Ei zo na was ik vergeten iets over de dag van de kaas te schrijven. In de koningin der badsteden Oostende liep de afgelopen dagen een wereldrecordpoging en wel deze om de grootste kaassculptuur ooit te maken. Huidig record stond op een dikke 600 kilogram maar kunstenaar Baldrick Buckle dacht wel deze zonder al te veel moeite te verbreken.

Hoe gaat men bij zoiets in godsnaam te werk zie ik u denken? Wel, als volgt! Men neme 100 bollen Oudendijk van 16 kilogram ’t stuk en vervolgens haalt men alle kaas die niet op een kunstwerk lijkt weg. Akkoord, er komt een team van 4 kunstenaars aan te pas die dagelijks zo’n 10 à 12 uur bezig zullen zijn met het onderscheiden van kunstwerk en ordinaire doch lekkere kaas. Sculpteren heet dat dan. De weggesneden kaas gaat trouwens niet de vuilbak in, deze vindt zijn weg naar tal van verenigingen zoals pakweg Poverello.

Ik was er graag bij geweest daar in Oostende. Niet enkel omdat het me knap lijkt zo’n kunstwerk in een gigantisch gekoelde glazen stolp te zien ontstaan, maar ook gewoon omdat ik graag kaas eet. Slechts twee redenen waarom ik niet tot in Oostende ben geraakt. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat ik moe(s)t werken maar ook andere zaken aan de hand had. De tweede heeft een muizenval en een treinbiljet in de hoofdrol. Om het wereldrecord wat extra luister bij te zetten had men namelijk enkele flink uit de kluiten gewassen muizenvallen en treinbiljetjes van 20 € rondgestuurd. En wat deed ik bij ontvangst… die val opspannen om te zien hoeveel kracht ze had. Voorzichtig met een stukje papier - daar kon ik dat treinbiljet wel voor gebruiken - de dangerzone een tik geven en hup, een geweldige klap en een totaal verscheurd treinbiljet. Zo loopt men dus een uitje naar zee mis.

The Flemish Primitives 2010 - Goodiebag