Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2010

Het is zover, de San Pellegrino’s World 50 Best Restaurants is weer bekendgemaakt. Kleine aardverschuiving, El Bulli staat niet op de eerste stek! Deze keer is het niet de charismatische Heston Blumenthal die met de eer mag gaan lopen, maar wel het Deense restaurant Noma. Amper 32 jaar is de jonge chef René Redzepi, die geroemd wordt voor zijn creatief gebruik van lokale seizoensproducten.

Hof van Cleve van Peter Goossens, en Oud Sluis van Sergio Herman duiken de top 20 binnen en staan respectievelijk op de 17e en 19e plaats. De Librije van Jonnie Boer moet het stellen met een 37ste plaats en daar stopt het dan ook met restaurants uit België en Nederland.

Voor de volledigheid hier even het lijstje met 50 ronkende namen:

1. Noma, Copenhagen, Denmark
2. El Bulli, Roses, Spain
3. The Fat Duck, Bray, UK
4. El Celler de Can Roca, Girona, Spain
5. Mugaritz, Errenteria Gipuzkoa, Spain
6. Osteria Francescana, Modena, Italy
7. Alinea, Chicago, USA
8. Daniel, New York, USA
9. Arzak, San Sebastian, Spain
10. Per Se, New York, USA
11. Le Chateaubriand, Paris, France
12. La Colombe, Cape Town, South Africa
13. Pierre Gagnaire, Paris, France
14. Hotel de Ville, Crissier, Switzerland
15. Le Bernardin, New York, USA
16. L'Astrance, Paris, France
17. Hof van Cleve, Kruishoutem, Belgium
18. D.O.M, Sao Paulo, Brazil
19. Oud Sluis, EA Sluis, Netherlands
20. Le Calandre, Padova, Italy
21. Steirereck, Wien, Austria
22. Vendome, Gladbach, Germany
23. Chez Dominique, Helskinki, Finland
24. Les Créations de Narisawa, Tokyo, Japan
25. Mathias Dahlgren, Stockholm, Sweden
26. Momofuku Ssam Bar, New York, USA
27. Quay, Sydney, Australia
28. Iggy's, Singapore
29. L'Atelier de Joel Robuchon, Paris, France
30. Schloss Schauenstein, Graubunden, Switzerland
31. Le Quartier Francais, Franschhoek, South Africa
32. The French Laundry, California, USA
33. Martin Berasategui, San Sebastian, Spain
34. Aqua, Wolfsburg, Germany
35. Combal Zero, Rivoli, Italy
36. Dal Pescatore, Milan, Italy
37. De Librije, Zwolle, Netherlands
38. Tetsuya's, Sydney, Australia
39. Jaan par Andre, Singapore
40. Il Canto, Siena, Italy
41. Alain Ducasse au Plaza Athenee, Paris, France
42. Oaxen Skärgårdskrog, Holo, Sweden
43. St John, London, UK
44. La Maison Troisgros, Roanne, France
45. wd~50, New York, USA
46. Biko, Mexico City, Mexico
47. Die Schwarzwaldstube, Baiersbronn im Schwarzwald, Germany
48. Nihonryori RyuGin, Tokyo, Japan
49. Hibiscus, London, UK
50. Eleven Madison Park, New York, USA

Op zoek naar de beste festivalhap van het seizoen!

Dit weekend besloten om het komende festivalseizoen op zoek te gaan naar ‘de lekkerste festivalhap’ en waarom ook niet eigenlijk? Als ik zo’n ganse dag op een wei zit, soms zelfs enkele dagen, dan speel ik uiteindelijk toch wel iets naar binnen. Waarom enkel zaken schrijven over exclusieve events, sterrenchefs, klasserestaurants en diens meer, terwijl er op festivals misschien ook wel pareltjes te eten vallen.

Spaghetti, pizza, frituursnacks en frieten, Vietnamese loempia’s, broodjes, wokschotels, kebab, gebakken vis, Mexicaans, oesters … je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het wel op één van de vele muziekfestivals die België telt. Grote cateringketens, lokale middenstanders, noest werkende huismoeders… ik maak er een erezaak van om zo gevarieerd mogelijk te gaan eten, maar op het einde van de festivalzomer kan slechts één iemand met de onwaarschijnlijk felbegeerde eretitel ‘lekkerste festivalhap 2010’ gaan lopen.

Van het ongemak dat vorig jaar na Groezrock volgde op mijn geheel ongevraagde wereldrecordpoging ‘curryworsten eten’ - 4 op evenveel minuten – was dit jaar geen sprake. Meer zelfs, in de persruimte viel een meer dan behoorlijke pizza te eten. Een ganse dag zagen we mensen met pizzaboxen rondlopen en zo rond de klok van tienen hebben we met drie personen een pizza gedeeld. Die versbereide pizza margerita moet een van de lekkerste pizza’s geweest zijn die ik in jaren heb gegeten. Lekkere krokante bodem, smaakvolle topping… jammer alleen dat er gedeeld diende te worden. Groezrock vaardigt alvast een eerste potentiële winnaar af, benieuwd waar Graspop mee op de proppen komt!

Qlinaria Proefdag - 30 mei 2010

Als het online even windstil is wil dat niet noodzakelijk zeggen dat wij in slaap gevallen zijn. Verre van! Het vzw gedeelte begint meer vorm te krijgen en zit ei zo na in een laatste fase, en dan zijn er zijn nog enkele activiteiten in aantocht waarvoor we onze mouwen zullen mogen opstropen.

Niet meer dan logisch dat we graag even focussen op onze eigen proefdag, die we op zondag 30 mei in parochiezaal Meuletiende in Turnhout organiseren.

Zoals de prachtige flyer van de hand van de lieftallige Sarah reeds laat uitschijnen dient deze proefdag om een beetje centjes in het laatje te brengen om onze deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue te bekostigen. Draai het of keer het hoe je wil, voor een team van amateurs blijft het al bij al een kostelijke onderneming. En dan zwijgen we nog van het Nederlands Kampioenschap Barbecue op 20 juni waar we ook paraat zullen zijn.

Terwijl wij als team proefdraaien kunnen jullie lekker genieten van allerlei barbecuehapjes, een lekker glaasje cava of een fris pintje. Het spreekt voor zich dat de feestelijkheden onder een stralende hemel doorgaan. En mocht het weer toch proberen roet in het eten te gooien, dan kan je nog altijd binnen plaatsnemen.

Zondag 30/5, noteer alvast in die agenda. Iedereen welkom!

Goed gegeten - Cucina Marangon

En of we vrijdag goed gegeten hebben in Cucina Marangon! Net als vorige keer gingen we voor de 'Ponte dei Sospiri', al was er wat discussie vooraf. 4 gangen met aangepaste wijn of 5 gangen? De schaaldierenrisotto zag ik aan mijn neus voorbijgaan toen besloten werd om het bij vier gangen te houden. Iets na achten kwamen we toe en ook nu werden we weer vriendelijk ontvangen door Fabio en Liana. Aperitiefje van het huis, lekker hapje erbij en niet onbelangrijk... goed gezelschap!

Vier gangen dus, de ene nog lekkerder dan de andere. Helaas geen foto's, vieren en foto's nemen ging volgens vriendin niet zo samen. Ach misschien moet ik voor foto's nog maar eens naar de keuken trekken. U zult het dus met de bewoordingen van de chef moeten doen:

* Kort gebakken tonijn, tuinkruidenslaatje, wilde rucola, jonge scheuten, groentenvinaigrette
* Pastarolletjes 'Gragnano', schapenmelkricotta, konijnragoût, Taggiassche olijf, salie
* Kalfscarré, kalfsgehakt- en aubergineballetje, groene- en witte asperges, crème van witte bonen, rode paprikaconcentraat, rozemarijnolie, aardappel- en shii-takétaartje
* Vanille- en limoenpudding, polenta-koekjes, chocolade, 'Alchermes'likeur

Na het dessert volgde er nog thee met lekkere fiandises erbij voor de dame en een limoncello of twee voor mezelf. We waren het er over eens, de gerechtjes waren dik de moeite, lekker uitgebalanceerd en ruim voldoende zo bleek. Op de aangepaste wijnen viel niets aan te merken, met veel vakkennis uitgekozen.

Na de feestdis schoven Liana en Fabio nog even een stoel bij en voor we het wisten zaten we tot een flink stuk in de nacht weg te keuvelen. Over culinaire gidsen en 'Mijn Restaurant', de kinderen en wat nog allemaal.

Zes uur hebben we uiteindelijk aan tafel gezeten, en die zijn voorbij gevlogen. Dan kan het natuurlijk niet slecht geweest zijn.

11 jaar

Vandaag is het zover, vriendin en ik zijn 11 jaar samen. En of dat kan tellen. Het is potdorie langer dan het gemiddelde huwelijk stand houdt in België. Mag je na zo'n periode jezelf eigenlijk niet gewoon als getrouwd koppel bestempelen of moet je daarvoor echt langs een administratieve dienst van de stad passeren?

In ieder geval gaan we straks lekker gaan eten in CucinaMarangon. Dat lijkt ons wel een mooie manier om dit te vieren. U leest later wel hoe goed het eten ons gesmaakt heeft!

Verse vis aan 'De Lijn'

Een restaurant is maar zo goed als de kwaliteit van de producten die er gebruikt worden. Verse producten in de juiste handen zullen een beter resultaat opleveren dan het blikje ‘versbereide fret’ dat door iemand wordt geserveerd. Als zichzelf respecterende kok ga je dan op zoek naar een leverancier die je de beste kwaliteit kan voorschotelen. Het spreekt voor zich dat toprestaurants zich bedienen van het beste dat er op de markt te vinden is. Het is niet ongezien dat ze een mannetje hebben die bijvoorbeeld richting de versmarkt in Rungis rijdt om het beste van het beste op te pikken. Het mannetje weet wat de chef wil, en vooral ook waar hij niet mee moet afkomen. Gouden relaties om te koesteren zijn dat.

Het moet in de gouden jaren tachtig geweest zijn dat mijn vader een goede visleverancier in Antwerpen had. Het feit dat ze niet in Turnhout leverden was geen onoverkomelijke hindernis, het waren zoals gezegd de jaren tachtig, en mits een beetje vindingrijkheid was the sky the limit. In onze nationale vervoersmaatschappij De Lijn bleken beide partijen een goede partner gevonden te hebben. In Antwerpen ging de vis, uiteraard goed gekoeld, op de snelbus richting Turnhout. De bus stopte voor het restaurant, claxonneerde enkele malen en de vis werd door het keukenhulpje van dienst van ‘De Lijn’ gehaald. Tijdens een drukke service gebeurde het wel eens dat de claxon niet gehoord werd. De vis reisde dan mee tot Turnhout station en kon daar later opgepikt worden. Andere tijden!

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.

Over ecocheques en chocolade

90 €, de tegenwaarde van dat bedrag was ik aan ecocheques kwijt. Gelukkig had ik me al een flink uit de kluiten gewassen Brittakan aangeschaft. Dat verlies je namelijk niet zo makkelijk als die cheques. 90 €, verdraaid. Als je net een gans huizeke verbouwd hebt blijven die altijd welkom hoor. Verloren tijdens de verhuis. Begin dan maar te zoeken.

Platentas, geen cheques. Fototassen, geen cheques. Barbecuegerief, geen cheques. Reistas, geen cheques. Fototas nog maar eens, nog altijd geen cheques. Telefoontje naar de mama, geen cheques. Gdvrdm! Kijk, dan leg je je erbij neer dat je die cheques kwijt bent, en je gaat verder.

Gelukkig is het net Pasen geweest en kon ik mezelf een beetje verliezen in chocolade. Deze week alleen al, en ze is nog niet om, kom ik makkelijk aan 350 gram. Er was het doosje van het Persoone van 250 gr, gekocht in het prachtige Paleis op de Meir - een aanrader - dat ik mezelf heb cadeau gedaan. De eitjes in het chocolade ei van hetzelfde Paleis op de Meir dat ik de mama cadeau had gedaan. De eitjes die vriendin voor haar leerlingen had gekocht, maar die waren overgebleven. En er waren de 'origine chocolatebars' van collegablogger Evert-Jan die ik met veel plezier en evenveel zuinigheid weet te smaken.

En wat vind ik in mijn mooie zakje originechocolade? Mijn ecocheques! Schatten bewaar je best samen, op een veilige plaats. Zo is het maar net!

Wereldrecord kaassculptuur

Ei zo na was ik vergeten iets over de dag van de kaas te schrijven. In de koningin der badsteden Oostende liep de afgelopen dagen een wereldrecordpoging en wel deze om de grootste kaassculptuur ooit te maken. Huidig record stond op een dikke 600 kilogram maar kunstenaar Baldrick Buckle dacht wel deze zonder al te veel moeite te verbreken.

Hoe gaat men bij zoiets in godsnaam te werk zie ik u denken? Wel, als volgt! Men neme 100 bollen Oudendijk van 16 kilogram ’t stuk en vervolgens haalt men alle kaas die niet op een kunstwerk lijkt weg. Akkoord, er komt een team van 4 kunstenaars aan te pas die dagelijks zo’n 10 à 12 uur bezig zullen zijn met het onderscheiden van kunstwerk en ordinaire doch lekkere kaas. Sculpteren heet dat dan. De weggesneden kaas gaat trouwens niet de vuilbak in, deze vindt zijn weg naar tal van verenigingen zoals pakweg Poverello.

Ik was er graag bij geweest daar in Oostende. Niet enkel omdat het me knap lijkt zo’n kunstwerk in een gigantisch gekoelde glazen stolp te zien ontstaan, maar ook gewoon omdat ik graag kaas eet. Slechts twee redenen waarom ik niet tot in Oostende ben geraakt. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat ik moe(s)t werken maar ook andere zaken aan de hand had. De tweede heeft een muizenval en een treinbiljet in de hoofdrol. Om het wereldrecord wat extra luister bij te zetten had men namelijk enkele flink uit de kluiten gewassen muizenvallen en treinbiljetjes van 20 € rondgestuurd. En wat deed ik bij ontvangst… die val opspannen om te zien hoeveel kracht ze had. Voorzichtig met een stukje papier - daar kon ik dat treinbiljet wel voor gebruiken - de dangerzone een tik geven en hup, een geweldige klap en een totaal verscheurd treinbiljet. Zo loopt men dus een uitje naar zee mis.

The Flemish Primitives 2010 - Goodiebag

Zondagsbrunch

Vorige zondag kregen we twee vriendinnen van Ann over de vloer voor een zondagsbrunch. Wegens zomeruur en nachtleven had ik met zo'n 3 à 4 uurtjes nachtrust uiteraard te weinig geslapen maar soit, ik had beloofd om met het buffet een beetje te helpen dus dan deed ik dat maar.

Yoghurtdessertje gemaakt met laagje huisbereide aardbeienconfituur, verse aardbeien (kan ik iemand wijsmaken dat die al van Hoogstraten kwamen?) granencrunch en enkele bosvruchten. Schattige hotelbroodjes afbakken, koffiekoeken in de buurtsuper halen, een roereitje met champignons, kerstomaten en tuinkruiden voorbereiden, de Lavazza in gereedheid brengen... tot zover mijn inbreng bij de brunch.

Of hadden de dames graag nog een caloriearm, doch berecool extraatje? Iets met chocolade, munt en een vleugje gember misschien? Ach, who am I kidding? Elke reden is goed om de Chocolate Shooter van Persoone boven te halen. Licht ceremonieel, tikkeltje ondeugend en altijd verrassende blikken!

Uiteraard wenste iedereen een snuifje te wagen, hoe kan dat ook anders. Breakfast nosecandy, volgens mij zit een franchise in afkickcentra overal ten lande er wel in. Vriendin heeft nu twee weken vakantie en die gaan we ten volle benutten om aan haar snuiftechniek te werken want eerlijk, het wou haar niet zo lukken.

Bruut! - Flemish Foodies in Full Force

Afgelopen zondag was het eindelijk zover, Bruut!, het feestje van Flemish Foodies. Aanschuiven aan de feesttafel van het jonge talent dat ik sinds een jaartje met veel plezier online mag volgen is reden genoeg om in goed gezelschap richting Gent te trekken. Met welgeteld 136 reservaties op de teller konden de Foodies een bordje ‘vol huis’ aan de gevel van Volta hangen. Het zal je misschien niet verbazen, ondergetekende was stipt op tijd en bijgevolg de allereerste gast om de zaak te betreden. Tijd zat dus om de zaak – wat een prachtig pand – rustig uit te checken, om van een cocktail van kempenzoon Manuel ‘Sips’ Wouters te genieten, en om de ruim aanwezige hapjes met veel plezier en overgave te proeven.

In de auto ging het er nog over, hoe we de oesters het liefst aten: gegratineerd, gemarineerd of puur natuur. Gegratineerd bleek het meest in trek, waaruit ik kan afleiden wat wij geen echte oestereters zijn. Of waren, want de Gillardeau oester met waterkers en knolselder die we gepresenteerd kregen ging er bij alle drie zeer vlot in. Meer dan eens zelfs. Ook de andere hapjes, de elitaire bitterbal van kalfswang en eendenlever, de kroepoek van Oude Brugge en Tierentyn mosterd en het roggekrokantje met preskop vonden gretig aftrek. Enkel en alleen omdat er ons een mooi diner stond te wachten, heb ik me niet overeten aan deze bitesize lekkernijen.

Notoire zotte doos Maaike Cafmeyer, in bijzijn van vriend en kind trouwens niet zo zot, kreeg de eer en het genoegen de aanwezige gasten hun tafel toe te wijzen. De tafels waren allemaal van de hand van tafelbouwer Jean-Marie Waelkens. Helaas waren ze net enkele meters te lang om in mijn binnenzak te passen, kwestie van zo’n parel van een tafel thuis een plaatsje te geven. Van onze sober doch speels gedekte tafel hadden we een perfect zicht op de open keuken, waar tal van ‘jonge goden’ -waaronder de drie Flemish Foodies Kobe Desramaults, Olly Ceulenaere en Jason Blanckaert – duidelijk met veel arbeidsvreugde in de weer waren. Met een afvaardiging van restaurant Hertog Jan** aangevuld met wijnkenner Guido Francque, als disgenoten hadden we trouwens ook geen reden tot klagen. Je zult maar naast een topchef aan tafel zitten, mooi mooi, en dan moesten de fel gesmaakte kunstwerkjes nog komen.

* Haring, coquille, yoghurt, koolrabi

* Roggewang, eidooier, bloemkool, beurre noisette


* Varkensbuikspek, bouillon, ui, mosterd


* Lam, hooi, spinazie


"Pas de rouge" crème, uicrunch, zuring, appel

* Rode biet, chocolade

Eten en drinken in een uniek kader, daar waren we toch voor gekomen, niet? Maar liefst zeven gangen stonden ons te wachten, met aangepaste wijnen geselecteerd door de sommelier van het jaar, Pieter Verheyden. Zijn werkgever, ene P. Goossens was ook aanwezig, net als verschillende andere chefs met een unieke staat van dienst. Om je maar een idee te geven hoe hoog de Flemish Foodies in ‘het wereldje’ aangeschreven staan. Volkomen terecht trouwens, zoals ook mocht blijken uit het oorverdovende applaus dat de heren Desramaults, Ceulenaere en Blanckaert bij het afsteken van hun speech na de zevende gang in ontvangst mochten nemen.

Over topgasten gesproken, ook Dominique Persoone, gastchef op Flemish Foodies, mocht tijdens Bruut! opdraven. Hij creërde niet enkel een sakébonbon en een Manneke Pis met eau de vie van bier, hij ruimde tafels dat het een lieve lust wat. Zijn terugkeer naar de keuken leverde hem zelfs klamme gatskaken op, als dat niet teveel informatie is. Terwijl iedereen in de bovenruimte verwacht werd om van een "Black Widow" van Sips en een chocolade lipstick van Persoone te genieten werd beneden alles in gereedheid gebracht voor de afterparty. Vlotte beats, frisse pintjes en meer michelinsterren op de dansvloer dan ze bij de sterrenwacht in Ukkel op een heldere avond te zien krijgen. Ideale afsluiter.

Bruut! van Flemish Foodies bewijst dat de culinaire toekomst van het land ons toelacht met deze jonge garde aan het roer. Een meer dan geslaagd event waar ze gerust een vervolg aan mogen breien en daar hoeft geen jaar voor gewacht te worden.

Mooie sfeerbeelden van de hand van drijvende kracht Piet De Kersgieter vind je op de Flemish Foodies homepage. Checken die handel!

Bruin brood, gerookte zalm en guacamole

Altijd lekker als je hier en daar in huis wat dingen vindt waar je een lekkere guacamole mee kan maken. Een bruine boterham met gerookte zalm en je versbereide dipsaus, ideaal als gezonde snack. Fris, zomers en boordevol vitamientjes.

Nodig voor de guacamole:

vruchtvlees van 1 rijpe avocado, fijngesnipperd sjalotje, halve rode peper, fijngesnipperd teentje look, beetje limoensap, snuifje grof zeezout

Doen:

Alle ingredienten prakken met een vork, zout en limoensap er goed onder mengen. Boterham afwerken met preikiemen en hopen dat de vriendin er niet mee gaat lopen. Smakelijk

Open brief aan 'Thuiskok Jeroen'

Wat wordt de regio Kempen verwend in ‘Mijn Restaurant’. Vorig jaar was Turnhout bijvoorbeeld nog de stad die restaurant ’t Gerecht kortstondig te gast had, u weet wel, het decor van menig echtelijke onenigheid. Ook in de jury mag voor het derde jaar op rij een geheel uit Turnhoutse klei opgetrokken dame zetelen, ook al doet haar dialect anders vermoeden. En daar stopt het niet bij. Kristof, de immer vriendelijke chef die ongetwijfeld furore mag maken in het mondaine Nieuwpoort, heeft Turnhoutse roots. En dan ben jij er nog Jeroen… in onze regionen beter bekend als ‘Thuiskok Jeroen’.

Eigenlijk had ik me voorgenomen om me dit jaar niet te verliezen in het mediacircus dat Mijn Restaurant is. We zijn nu amper enkele weken ver in het met prijzen overladen circus waarin ook jij mag opdraven, en ik kan me al niet meer aan mijn voornemens houden. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar dat moet ik jou als gepassioneerde kok uiteraard niet vertellen. Ik mag je geruststellen als ik zeg dat je je niet hoeft te verwachten aan een scheldtirade aan jouw adres. Daar zit namelijk niemand op te wachten. Ook heb ik niet de behoefte alle roddels (of feiten) die dezer dagen druk de ronde over jou doen in je bloedeigen heimat neer te pennen. Nee, niets dan goede bedoelingen met deze open brief.

Zo mag ik aannemen dat ‘Mijn Restaurant’ wel eens jouw gouden ticket naar de verwezenlijking van een jeugddroom kan zijn? De referenties op je website liegen er alvast niet om: van een opleiding in de lokale hotelschool ‘het Spijker’ naar het vermaarde ‘Ter Duinen’ in Koksijde. Van het even lokale restaurant ‘Het Forum’ in Weelde over ‘De Pastorie’ in Lichtaart naar ‘Le Louis XV’ in Monaco. Iemand met een dergelijke erelijst kan niet anders dan het koken in de vingers hebben, tenzij je telkenmale weer aan ‘de plonge’ hebt moeten staan. Dat laatste valt ernstig te betwijfelen trouwens.

Als ik mezelf even als voltallig kijkend Vlaanderen mag beschouwen, kan ik niet anders dan vaststellen dat je droom misschien wel eens tergend traag op de beeldbuis aan het stukspatten is. Misschien heb je het zelf niet eens door, een eigen zaak starten is nu eenmaal geen lachertje, maar het lijkt er jammer genoeg op dat ik gelijk heb.

Waar loopt het dan toch fout vraag ik me af? Aan je kookkunsten kan het alvast niet liggen, want daar hebben de kijkers nog niet van mogen genieten? Wat misschien niet top is voor een gerenommeerde sterrenchef als Peter Goossens - geloof me, die man is een instituut – zou nog steeds ruimschoots voldoende moeten zijn voor het cliënteel dat in de nabije toekomst naar Mechelen zal afzakken om van je culinaire uitspattingen te komen genieten. Tenzij je de prijzen van een 3-sterren-restaurant gaat hanteren, verwacht men ook geen driesterren keuken. Lekker is een goed begin, ga van daaruit verder.

Nee, het is je strijdvaardigheid, je zelfingenomenheid die sommigen al snel als arrogantie durven bestempelen, die je de nek omdraait. Wij kijkend Vlaanderen proeven niet, wij zien? Wij zien iemand die het ongetwijfeld in zich heeft, maar ook iemand die keer op keer weer probeert te bewijzen dat ie het beter weet, beter dan iemand waarvan ruimschoots bewezen is dat ie het in zich heeft.

Sta jezelf toe om iets te doen met de kritiek, ook al lijkt het alsof je tien bakken bagger over je heen krijgt. Je reputatie als kok, iets waar je je duidelijk zorgen over maakt, ligt vooralsnog nog niet te grabbel. Zelf commentaar uiten op medekandidaten en op jurybeslissingen, het is niet meer dan menselijk, maar in de nabijheid van een camera is dat niet zo’n verstandige keuze. Zodra dit je populariteit ten goede komt moet je dat zeker doen - het spelletje blijft een populariteitsaangelenheid - maar voorlopig doet het je absoluut geen goed.

Deze donderdag, zo kunnen we althans uit de voorstukjes afleiden, vliegen de Oalsterse kemphanen er onherroepelijk uit. Dat is één bron van ergernis die ons ontnomen wordt en daar zijn we, eerlijk is eerlijk, niet echt rouwig om. Voorlopig ben jij hoofdzakelijk de enige die ervoor kan zorgen dat je titel ‘Thuiskok Jeroen’ binnen de kortste keren geen profetische bijklank krijgt. Benieuwd!

Basilicum op de vensterbank

Qlinaria op de wereldranglijst

Qlinaria, je weet wel, het team waarmee ik vorige zomer mee aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue heb deelgenomen, staat op de 25ste plaats van de wereldranglijst. Die ranking is uiteraard relatief, het lijkt immers een Benelux & Duitsland onderonsje. Naarmate er meer (inter)nationale wedstrijden volgen, en andere teams hun punten toegewezen krijgen zullen we ook een duik naar beneden nemen maar toch. Mogen we dat even een mooi resultaat vinden voor een bende hobbykoks?

Laten we dit even in het belachelijke door trekken. Justine Henin, nog altijd één van onze beste tennissters is vandaag op de 33ste stek op de wereldranking binnen gekomen. En wij staan lekker op 25! En waar staat Kristof Vliegen? Op een 37ste plaats. Misschien moeten één van mijn collega's of ik zijn plaats maar eens innemen in die KinderBueno reclame.

LeWhif

Nog maar pas in De Morgen Magazine over LeWhif gelezen of er zat al een proefpakketje in de bus. Kijk, dat vinden wij hier in de vernieuwde kantoren van Coolinary nu plezant. Na het snuiven van chocolade, kan het donkere goud nu ook geïnhaleerd worden. Crazy!

LeWhif is biologisch afbreekbaar, lijkt op een fleurige versie van een astmapuffertje, en bezorgt de verstokte koffiedrinker of chocoholic een instant shot caffeïne/chocolade. Hiervoor moet je enkel je favoriete puffertje (coffee, chocolade, munt/chocolade, braambes/chocolade) open klikken, een lekkere diepe haal nemen en ‘genieten’. Een hebbedingetje voor liefhebbers dus.

Mijn eerste bedenking was dat het inhaleren van chocopartikels wel eens slecht voor de longen kon zijn, maar dat spreekt de perstekst alvast tegen. Angst om te sterven aan de gevreesde ‘Chocolong’ moet je dus niet hebben.

Voordelen van zo’n hebbedingetje? Genieten van de intense smaak van koffie of chocolade in amper één calorie is er ééntje. En voor de prijs moet je het ook niet laten, één puffertje kost slechts 1,80 €. En als je een voordeelpakket neemt ben je zelfs nog goedkoper af, dat spreekt voor zich. Ik zie de hipsters nu alvast lopen met hun ‘LeWhif’ in de pollen, maar voorlopig ben ik nog de enige!

The Chocolate Line - nu ook in Antwerpen

Her en der viel er in de pers al te lezen dat de opening van ‘Het Paleis op de Meir’ vertraging had opgelopen. Uitgesteld tot het weekend van 8 mei, een probleempje met de meubels heette dat dan.. Misschien toch even een klein misverstandje uit de wereld helpen: The Chocolate Line van de vermaarde shock-o-latier Dominique Persoone opent wel degelijk in maart zijn deuren, en wel vandaag. Dolletjes! Als dat geen geweldig nieuws is om de dag mee te starten.

Het eerste avondmaal

Dat ze er eigenlijk wel een beetje schrik van had, samenwonen. Want wanneer eten we, en wie maakt dat klaar? En dan te bedenken dat voor het eten zorgen dan nog een leuk klusje is.

Vriendin ging omstreeks 5 uur thuis zijn. Ik om 16.40h dus restte mij voldoende tijd om aan het avondeten te beginnen. Kwestie van die 'wanneer eten we, en wie maakt dat klaar?' vraag al even te tackelen. Verse welliswaar ingevroren soep opwarmen, op die Boretti gaat dat alvast een stukje sneller dan vroeger in de microwave. Aardappelen halen in de buurtsuper en schillen, licht gezouten water koken om boontjes in te blancheren, spinazieburgers alvast uit de koelkast halen en de tafel dekken. Organisatorisch dik in orde met andere woorden.

Alle voorbereidingen getroffen, een pot dampende soep die naar hongerige monden snakte, maar geen vriendin. Niet om 5 uur, niet om half 6, en om 6 uur ook niet. Half 7 waaide ze dan uiteindelijk toch binnen, anderhalf uur na afspraak.

En de soep? Die was netjes warm, de patatjes in een mum van tijd klaar, de boontjes goed gekruid en de burgers om duimen en vingers van bij af te likken. Punten scoren en niet moeten afwassen. Great deal!