J.E.F Gent - Goestjes

Het is eigenlijk van het goede te veel, zo twee keer op een dag in hetzelfde restaurant gaan eten. Maar ach, zo vaak komen we nu ook weer niet in Gent, dus waarom niet? Acht uur na onze fel gesmaakte lunch stonden we terug voor de deur van J.E.F. Het was 11 uur ’s avonds, de keet zat afgeladen vol en we vreesden een beetje voor een tafeltje. Dit moest ofwel de uitloper van de avondservice zijn, of de aanwezigheid van de fanclub van de ‘goestjes’ op vrijdag. We waagden onze kans, en door de glazen deur zagen we de goedlachse Nelis al gebaren dat er pal aan de toog net een tafeltje was vrijgekomen. Class!

Onder het motto ‘J.E.F eet laat’ worden er op vrijdagavond dus ‘goestjes’ geserveerd, 5 wekelijks wisselende hapjes aan 20 € per persoon. Ideaal voor een laat hongertje en op de koop toe een mooi visitekaartje voor de keuken van de chef. Niets deed op dit late uur trouwens vermoeden dat iedereen er al een behoorlijke shift had opzitten. Famke kwam gezwind aan tafel het concept nog even toelichten en liet ons even de tijd een keuze te maken uit de drankkaart, terwijl het uit de bedrijvige keuken aan de lopende band ‘goestjes’ regende. Hoe fijn ik die ‘Blancas Nobles Barranco Oscuro’ ook mocht vinden, het was vrijdagavond en dan mag er bier geschonken worden. En veel! Het werd een 75 cl fles Saison Dupont, die met zijn uitgesproken bitterheid en alcoholpercentage van 6,5 % onze derde tafelcompagnon werd. Vriendin hield het bij water. Naarmate de avond vorderde en de oogjes kleiner werden bleek dit voor haar niet echt een slechte keuze.

Het eerste hapje was een beignet van sjalot, geserveerd met een dot sjalotmayonaise. Als het uit het frietvet komt, dan mag het met de vingers gegeten worden zeg ik altijd. Niemand raar zien kijken. Zo’n sjalotrok in een heerlijk flinterdun knisperend gefrituurd deegjasje, ge kunt niet geloven hoe goed dat smaakt. De eerste frituur in de verre omstreken van Turnhout die deze lekkernij op zijn kaart zet, heeft er in mij geheid een vaste klant bij. Misschien moet ik die recordpoging om in 2012 (Turnhout bestaat 800 jaar en ik ga iets doms doen) 100 bitterballen achtereen op te eten maar eens culinair upgraden. Iemand?

Beignet, sjalot

Dat de keukentandem Jason en Gilles onder stoom stond mocht blijken toen ons in no time het tweede hapje werd voorgeschoteld. Wat een fijn samenspel van smaken. Rokerige forelmousse, die het met de frisse appel en zuring op een akkoordje had gegooid om je smaakpapillen flink te doen swingen. Waarna de pittige daikon de party crashte en het feestje echt losbarstte.

 

Gerookte forel, daikon, appel, zuring

Een smakelijk stuk witte pens met een pittig slaatje, pretentieloze kost voor de meerwaardezoeker. Gezien alle 'goestjes' op deelbordjes geserveerd werden, volgde opnieuw die dans van de duellerende vorken, waarbij je de andere allerlei lekkers ontfutselt terwijl je haar/hem diep in de ogen kijkt. Vriendin weet dat ze me dan maar beter in de gaten kan houden.

 

Witte pens, Oost-Indische kers, mosterd

En ja hoor, ik ben een liefhebber van varkenswangen. Met m'n barbecuegenootschap Qlinaria maken we daar traditiegetrouw stoverij van met Turnhoutse Tripel. Ook lekker, maar van een geheel andere orde dan deze immens zachte hapklare brokken.

De muziek stond ondertussen een streepje luider en als ik me niet vergis stond TV on The Radio aardig van jetje te geven. Langs de andere kant zou ik ook gezworen hebben dat een strak in het pak gezeten Wayne Coyne van The Flaming Lips enkele tafeltjes verder 'goestjes' zat te eten. Om maar te zeggen dat het ook gewoon aan de Saison Dupont gelegen kan hebben. Illyvanilly die tijdens de lunch amper twee meter verder zat, had ik dan weer niet herkend. Tsss!

Varkenswang, bloemkool, spitskool

Met ingrediënten als muziekjes, drank, hippe hapjes zou het me verbazen mochten er in de Lange Steenstraat op vrijdagavond geen koppeltjes gevormd worden. Boven een kom heerlijk vijgenijs met stukjes brownie bijvoorbeeld. Wie weet komen er op termijn zelfs kleine Jefkes van!

Brownie, hazelnoot, vijg

Norsk Ol

In 1988 was ik net een tikkeltje te oud om de avonturen van David de Kabouter te volgen. Als ik me niet vergis had ik zelfs een gloeiende rothekel aan die doorgoeie puntmuts. Gezien mijn geheugen me al meer dan eens in de steek heeft gelaten ga ik me er niet verder over uitspreken.

David de Kabouter dus! Dat was het eerste waar ik aan dacht toen ik als bij toeval terecht kwam bij een van de werkjes van grafisch designer Ryanna Christianson. Hoe cool, en ik herhaal, hoe cool zijn haar ‘Nors Ol’ bierflesjes wel niet?

Ryanna Christianson werd geïnspireerd door de Noorse mythologie, meerbepaald door de lokale ‘Nisse’, kleine wezentjes die zogezegd geluk brengen. Eigenlijk gewoon de Noorse variant van onze kabouters. Feit dat deze ‘Nisse’ graag zouden rondhangen in schuren en boerderijen was voldoende voor de Amerikaanse om de sixpack nog van een leuke doos te voorzien. Het zou me niet verbazen mocht uiteindelijk blijken dat ze gewoon te lang naar David De Kabouter heeft gekeken.

In ieder geval, ik zou zelfs mijn pas bekomen sixpack Westvleteren veil hebben voor een doosje van deze dreumesen. Zo cool!

Hof Van Cleve ***

Aan gerenoveerde hoeves geen gebrek in de Kempen, maar heuvels hebben we helaas niet. Wij dus richting Kruishoutem in de Vlaamse Ardennen om er in een schoon gerenoveerd hoeveke op de top van een flinke heuvel eens lekker te gaan eten. Een beetje foodie weet dan dat het over het gerenomeerde Hof Van Cleve van de even vermaarde Peter Goossens gaat. Spannend.

Meevallertje, het wagenpark stond eivol (luxe)wagens zodat we onze gammele Mégane rustig in de straat konden parkeren, als laatste in de rij. Het gaf ook een extra minuutje om van de omgeving te genieten, terwijl we naar het restaurant wandelden.

Lieve Goossens - vrouw van - stond ons als haar vriendelijke zelf op te wachten. De jassen werden aangenomen en we werden voorgegaan naar onze tafel, nummertje vijf ving ik op, als dat al terzake doet. Eens gezeten kon het culinaire spel beginnen, iets wat uiteindelijk vier prachtige uren zou duren.

Samen met mijn Gin Tonic (schijfje limoen en een druppeltje Angostura Bitter) en vriendin haar champagne, een Billecart-Salmon rosé verschenen de eerste hapjes op tafel. Altijd een leuk moment. Vanaf het allereerste proevertje, een klein koekje 'hazelnootkorst met hangop en butternut', mocht inderdaad blijken dat er geen woord gelogen was van de lofzangen die we al over de keuken van de meester gehoord hadden. Even simpel als geniaal was het stukje 'ansjovis met paprika en komkommer'. Laten we het gebrek aan foto's nog even aan het moment wijten.

De eerste twee hapjes waren amper achter de kiezen, of de volgende werden gepresenteerd. Wat te denken van een 'canneloni met noordzeekrab, Granny Smith en groene kruiden'. Let op de miniquenelle ijs bij het hapje. Fris is hip, laat zoveel duidelijk zijn!

Nog een pareltje was de 'Hoevekip met gember en kikkererwt'. Heel uitgebalanceerde smaken allemaal, waar na twee happen jammer genoeg niets meer van over schiet. Mij mag je altijd uitnodigen voor een degustatiemenu met een stuk of dertig van deze lekkernijen. Direct present!

Het laatste hapje bestond uit twee delen, een warme en een koude bereiding, beide met pijlinktvis. Tartaar met stukjes zwarte kroepoek. Hoe lekker waren die zalige stukjes kroepoek - op basis van inktvisinkt dacht ik - wel niet! De warme bereiding was een combinatie met chorizo, opnieuw een schot in de roos.

Met al die hapjes zouden we het huisbereidde brood zowaar vergeten, dat toch ook het vermelden waard is. Brood met maanzaad, puntjes, speltbrood, brood met trappist van Westmalle, met spekjes... En dat zijn dan nog maar degenen die we geproefd hebben.

Ook aanwezig in al zijn eenvoud, mooie kommetjes van Pieter Stockmans, voor de gelegenheid met een grijs randje. 't Schijnt dat je de ateliers van Stockmans op de C-Mine site in Genk wel eens kunt bezoeken. Als er liefhebbers zijn voor fijne keramiek, u weet mij te vinden.

Overroepen of niet, levende garnalen zijn alomtegenwoordig in 2011. Noma, The Flemish Primitives, Flemish Foodies' Bloot en nu in Hof Van Cleve dus. Drie spartelende beestjes zagen vanuit hun plonsbadje hoe vriendin van njet gebaarde, en ook nu zou ik ze niet kunnen overtuigen. Maar als de grote Peter Goossens dan plots aan tafel verschijnt, haar aanspreekt met schatje, een garnaaltje onthoofdt en haar dit aanbiedt, dan durft ze niet anders. "En dat ik niet de jeannet moest uithangen en er ook eentje moest proberen". Awel ja, met kopke en al Peter. Met kopke en al! 't Blijft verrassend krokant en subtiel licht zilt. Als je de kans krijgt, echt eens proberen, en vel dan je oordeel.

De garnaaltjes luidden de eerste van 5 gangen (menu 'frisheid van de natuur') in, met naast de noordzeegarnaal ook zeemes in de hoofdrol. Het bleek hier om een drieluik te gaan. Een eerste bord met verschillende bereidingen van garnaal, waar mij vooral de smaakvolle geconcentreerde bouillon zal bijblijven.

Het zeemes werd mooi gepresenteerd in de messchelp, aangevuld met enkele smaakvolle en frisse accenten.

Zeevruchten zoals een mosseltje, een venusschelp, en grijze garnaal, aangevuld met venkel, bombarijst en een sausje. Paella Spaans zeg je? Vlaamser kan haast niet.

Bijna niet te geloven dat we na al het lekkers nog maar aan de tweede gang aanbeland waren. Deze keer stond de Sint-Jacobsvrucht centraal en mochten we weer rekenen op een koude en een warme bereiding.

Bij de koude bereiding was frisheid weer troef. In het bord naast de coquilles ondermeer gerookte paling, tartaar van oester, gegaarde mosterdzaadjes, viseitjes, zeewier, postelein, noem maar op. Wees er maar zeker van dat dit aardig weglepelt.

En de warme bereiding, een ode aan de herfst en de absolute favoriet van vriendin, was ook niet te versmaden. Kort gebakken coquilles, knolselder, girolles, postelein, groene kruiden en wat crunch.

Al langer dan vandaag kijk ik met twee bewonderende ogen naar de messen van de Gentse kunstenaar Antoine Van Loocke. Verschijnt er ergens iets in de pers, dan zal ik niet nalaten om die stukjes met veel gretigheid te lezen. Uiteraard wist ik dat we bij ons hoofdgerecht één van zijn exclusieve messen aangeboden gingen krijgen.

Daar waar kleine kindjes in plaatjesboeken altijd de hond en de kat eruit halen, moet ik als kleine snuiter bijzonder sterk geweest zijn in het herkennen van de muskusos. Volledig door toedoen van grootvader Van De Ven was dat. Het stond dan ook als een paal boven water dat ik het mes met hoornen handvat van de muskusos zou kiezen. Misschien had ik dat ook tegen vriendin moeten zeggen, want gecharmeerd als ze was door de groeven in het handvat pikte ze net dat mes eruit. Restte er mij nog vijf messen, waarop ik prompt voor het mes ging waarvan het handvat gemaakt was uit het penisbeen van een walrus. Nee, ik ben van geen kleintje vervaardigd! Ooit doe ik mezelf zo'n prachtexemplaar van een patattenscheller cadeau, zoveel is zeker!

Het hoofdgerecht was een mooi stukje rosé gebakken 'haas van bij ons', met aardpeer, grondwitlof en hazelnoot'. De civet van haas werd er aan tafel bij geserveerd. Sterke aardse smaken die mooi samengingen met de Westmalle Dubbel. Voor een keertje had ik eens geen aangepaste wijn besteld, kwestie van ten volle van het eten te genieten zonder tegen het dessert op m'n kop te staan. Bier dus, en als dat uit de Kempen komt kan dat niet slecht zijn.

Op een apart bordje van de hand van keramiste Ann Van Hoey kregen we nog een alleraardigst stukje haas voorgeschoteld. Een frisse pastille zeg maar, om in een keer te verorberen.

Nee, van het prédessert heb ik geen foto's, en dat is spijtig. Niet dat het lekje 'chocoladecocktail' buitenaards lekker was, maar de 'mokka ijs met peer' was dat wel. 't Is dat het niet gepast is om je kommetje leeg te lekken, anders had ik het zeker gedaan.

De eigenlijke desserts stonden natuurlijk ook als een huis. Bij het eerste, een pareltje met 'Citrus, ananas, dropplant, en chocolade Sao Thomé 70%' was de link met die Pimms koekjes van Lu uit mijn jeugdjaren opnieuw niet ver weg. Citrus en chocolade, het blijft een match made in heaven.


Grappig momentje bij het tweede dessert - 'Jonagold, whisky, caramel, vanille' - toen vriendin een bord gepresenteerd kreeg met op de rand in mooie chocolade letters proficiat geschreven. "Voor je verjaardag" wist de man van de zaal te zeggen. Een vergissing in het spel dachten we, want die was toch al goed een maand of drie gepasseerd. Op haar verjaardag kregen we effectief geen tafeltje te pakken wegens volzet, maar zelfs met vertraging mag zoiets gevierd worden in Hof Van Cleve. Sterk dat ze daar rekening mee houden! Machtig dessert ook!

Geen koffie voor ons maar thee. Muntthee, ik blijf dat de wintervariant van Mojito vinden. Heerlijke geuren die doen denken aan warmere tijden. Een ijspraline, een madeleine met speculaaskruiden, en oervlaamsche oliebollen. Teatime met zoete hapjes zoals de traditie het voorschrijft.


We schonken onszelf een tweede kom thee in toen men de 'trein van genot' voorreed. Een wagentje volgepropt met huisbereide lekkernijen. Er was nog een beetje plaats voor 'een bokkenpootje, een macaron en een chocoladehapje', dus waarom niet. En ook het perentaartje van vriendin was ongemeen lekker. Zo goed dat ik niet eens de kans kreeg om te proeven.

Vier uur genieten is dat dan, zo'n lunch in Hof Van Cleve. Feit dat we voor een aardige som aan cadeaubonnen hadden liggen hielp ons natuurlijk mooi op weg, want de laatste keer dat ik keek waren we nog altijd niet schatrijk! Niet voor elke dag dus, maar het is het sparen dubbel en dik waard.

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!

Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

Kazen van bij ons - de gedichtencampagne

Sinds 3 oktober loopt er een nieuwe, campagne om de kazen van bij ons in de kijker te zetten. Zo deelt Vlam 8 kaasfeesten uit aan de beste ‘kaasdichters’ onder ons en dit wordt kenbaar gemaakt via allerlei kanalen zoals televisie, affiches, postkaartjes etc. Iedereen kan meedoen, tot twee keer toe. Gewoon je gedichtje neerpennen op de site Kazen Van Bij Ons en het lot doet de rest. Dat ik zelf een kaasliefhebber ben is al geweten, dat er onderhuids een ware dichter schuilt heb ik net zelf mogen ondervinden. Een dichterlijke poging om de kaas en wijnavonden definitief naar de verdoemenis te katapulteren. Ode aan een portie kaas en een pintje bier!

Eeuwig jong, jij op café
In fout gezelschap,
Ach, weet jij veel
Rode tranen, aan zijn glas
Ik wou dat jij de mijne was

Eeuwig jong, jij op café
In mijn gedachten
Huil je mee
Mijn gouden tranen
Jouw zilt verdriet

Tikkeltje mysterieus en abrubt einde, er is dus nog werk aan mijn dichtkunst. Feit dat het stukje tekst niet meer dan 200 karakters mocht tellen deed er ook niet direct goed aan. Geen idee of er ook iemand op een alternatief einde als 'eeuwig jong, jij op café - eeuwig jong wij alle twee' zit te wachten. Het staat je vrij om beter te doen!

De naaktslak en het bier

Nog even terugkomen op het schrappen van de vrij te kiezen laatste maaltijd voor ter dood veroordeelden in Texas uit mijn vorige post. Persoonlijk vind ik dat een tikkeltje jammer, maar ach, in het licht van de omstandigheden is dat nu niet direct de grootste ramp. De naaktslakken in onze voortuin hebben het gelukkig beter getroffen.

Euhm ja, we hebben dus naaktslakken in de woesternij die ons voortuintje is. Ze doen niet echt iets verkeerd, vreten geen planten op ofzo, maar het is een klein beetje vervelend dat ze zo half aan de schoenzool plakken bij terugkomst van één van onze nachtelijke escapades. Het gevolg, een plakkerige rotzooi in de gang, is alles behalve aangenaam. En geloof me, die slakken denken er net hetzelfde over. Verhuizen vinden ze niet zo'n optie, doodtrappen daar zijn vriendin en ik dan weer niet zo'n fan van. Wat gedaan, wat gedaan?

We hebben de opties even overlopen en zijn uitgekomen bij een oplossing zo cool, dat al het ongedierte binnen de kortste keren jaloers zal zijn op onze naaktslakken. Coolinary presenteert de slakkenval! Het porseleinen beestje vullen met bier en vervolgens simpelweg afwachten. Het bier trekt de slakken aan waarna ze een zalige verdrinkingsdood sterven. Wat zeg ik, ze lossen zelfs op in het gerstennat.

Een La Chouffe leek me wel een mooie keuze voor mijn glibberige vriendjes. De kabouter op het etiket heeft immers hun postuur enzo. Goeie keuze, al kan het natuurlijk nog beter.

Met een Mort Subite Kriek bijvoorbeeld, in de hoop dat die zijn naam alle eer aan doet. 't Is niet omdat die slakken tot de dood veroordeeld zijn, dat het geen zoete dood mag zijn hé!

Somersby - een zomerdrankje

De mensen die mij zo af en toe van lekkers voorzien weten waarmee ze me kunnen blij maken. Iets om te drinken natuurlijk! Zo kreeg ik deze zomer een kistje Somersby toegestuurd, een appelcider met roots in het door Carlsberg gedomineerde Denemarken. Nu heb ik niets met cider, in het beste geval durf ik dan nog denken aan de boecht die je op de kermis aan de schietkraam kon winnen, maar een gegeven paard... enfin!

Appeltjes, enkele flesjes Somersby, waaronder en lege met een boodschap in, bonnetjes... een pretpakket quoi. Onder het motto 'koud drinken' verdwenen de flesjes in de ijskast, wachtend op een zonovergoten moment. Bleek die zomer toch niet te bestaan uit 99% snertweer zeker.

En dat snertweer, liefste dames en heren, is een tikkeltje jammer. Niet alleen omdat bij de maanden juli en augustus gewoon zon hoort, maar ook omdat het drankje een proefsessie verdiende. Die enkele keer dat de zon scheen hebben we een gokje gewaagd, en wat blijkt? Somersby heeft niets met de kermisboecht waar ik eerder naar refereerde. Fris, sprankelend en met een overduidelijke appelsmaak. Een onverhoopte meevaller zowaar. Er staan hier nog enkele flesjes koud, als die nazomer nu nog even wil meewerken kan ik alsnog mijn party boosten.

Bier is Plezir

Ja, de start van de nieuwe module 'Bierkenner'... ik keer er wel naar uit. Keek ja, want gisteren kreeg ik telefoon dat deze minstens een half jaar wordt opgeschort. Jammer! Dat wordt dus geen half jaar bier proeven en mijn ongezouten en genadeloze mening geven over de etiketten van onze Belgische bieren. Echt, er zijn gatlelijke etiketten, dat hou je niet voor mogelijk. Gelukkig zijn er ook een reeks bieren die doorhebben dat de 'styling' van hun etiket / fles het verdere imago van het bier bepaalt. Bij de beteren van de klas zitten ondermeer Omer, Deus, Estaminet, Blauw...

Wat mij betreft mag je daar direct ook het nieuwe Plezir toe rekenen. Mooie flessen en glazen, stijlvolle etiketten. Als nu ook de smaak nog goed zit mogen ze mij direct als onvoorwaardelijke fan rekenen.

In hun gamma zit de 'Plezir Blond', een premium pilsbier en direct het vlaggenschip van het gamma. 5,5 % alcholpercentage, een exclusieve fles en naar verluidt een verrassende smaak voor een pilsbier. U heeft mijn aandacht!

Naast een blonde pils zit er ook de bruine 'Plezir Brown' in het gamma. Even exclusieve fles, een alcoholpercentage van 7,1 % en hergisting op de fles. Voor de liefhebbers van pure moutbieren met hun kruidige geur en afdronk.

Geen gamma compleet zonder enkele speciallekes en ook daar hebben ze aan gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van de 'Plezir D Lux Blond', een pittig blondje met 6,7% op de teller. Deze komt in een prachtige 75 cl fles en leent zich uitstekend als verrassend aperitiefbier.

Met de 'Plezir D Lux Rosé' gaan we op hetzelfde stijlvolle elan verder. Deze rosé is een blend van witbier op basis van tarwemout, in combinatie met natuurlijke kriekensappen. Met zijn 5,2 % aloholpercentage laat dit bier zich vlotjes drinken.

Bon, ik heb hetvolgende half jaar op woensdagavond niets om handen. Indien iemand graag een pintje wil gaan drinken, ik ben er wel voor te vinden. In de tussentijd wil ik die Plezirkes wel eens proberen.

Mosselen en bier - een gouden combinatie

Nee, het weer tijdens deze 'grote vakantie' was niet direct om over naar huis te schrijven. Nog een weekje en de schoolgaande jeugd en hun leerkrachten mogen zich terug richting schoolpoort begeven. Hoezeer ik het ook wil geloven, met zo'n 34 jaren op de teller mag ik me niet direct meer tot de jeugd rekenen. En toch schuif ik het volgende semester elke woensdagavond mijn benen onder de schoolbank. Op het menu staat de module 'Bierdegustatie' gevolgd door 'Bier en Gastronomie'. Vorige module heb ik ook niet stilgezeten. Zo'n 140 verschillende Belgische bieren werden er geproefd, ongeveer 10 per les.

Onder een schitterende avondzon zochten we afgelopen vrijdag wat afleiding van de - ik wik en weeg mijn woorden - traumatische gebeurtenissen van de dag voordien. Niets doen was geen optie, maar in koken had dan weer niemand zin. We staken de Turnhoutse ring over en namen plaats op het terras van 'Het Stadspark'. Mosselen stonden dat weekend op mijn planning, de keuze was snel gemaakt. Vriendin ging voor de Thaise mosselen, ik hield het bij mosselen witte wijn.

Wijn in de pot, wijn in het glas? Nadat ik mijn oog had laten vallen op de 'Oude Geuze Boon' op de suggestiekaart, dacht ik het niet nee! Een dijk van een keuze. Heerlijk zilte mosseltjes, krokante frietjes en een mooi zuur smakend biertje. Ideaal om van te genieten.

Ten kantore Heineken

Met louter de mededeling dat er groot nieuws vanuit de wondere wereld van het bier zou volgen, trok ik met enkele vakcollega’s naar de persconferentie die de Nederlandse bierbrouwer Heineken had belegd. Zij komen vandaag immers op de proppen met een bierglas dat hun lauwe/warme pi(l)s in slechts enkele minuten afkoelt naar maar liefst 2 graden. “De ultieme doorbraak” aldus de woordvoerder van de brouwer die zichtbaar genoot van de aandacht die hem te beurt viel. Haarfijn schetste hij de immer gekende situatie waarbij je bezoek krijgt en er te weinig biertjes koud staan. Vervelend, maar dat is vanaf vandaag dus allemaal van de baan dankzij het innoverende Heineken glas.

“Dat zij de eersten zijn die een dergelijk dubbelwandig glas met koelvloeistof op de markt brengen moet ik eens opzoeken”, dacht ik zo, “maar ze zijn althans wel de eersten die er met zoveel tralala over uitpakken”. Of er al vragen waren, klonk het uit de mond van de van trots glimmende zegjesman. Pech voor hem natuurlijk – hoe kan het ook anders – want ik had er wel enkele.

Hoe het wondere glas dan wel zou werken was bijvoorbeeld de eerste vraag, welke gepareerd werd met een antwoord dat niemand van ons had zien aankomen. “Wel, de glazen leg je gewoon een uurtje ofzo in het vriesvak. Zodra je de pils wenst te serveren haal je deze eruit, je schenkt de lauwe pils in het glas en vervolgens is het een minuutje of twee wachten alvorens het bier de temperatuur van zo’n twee graden bereikt.” Tot zover het innovatieve van het glas, zoals voorheen doet vriend ijskast/vriezer nog steeds alle werk. Geroezemoes in de zaal, bedenkelijke blikken die zich leken af te vragen of ze het wel goed hadden gehoord.

Ik somde alles nog even goed op, mogelijk had ik iets over het hoofd gezien. “Dus we zetten een glas in de vriezer, wachten een uurtje, schenken het bier in, wachten vervolgens ongeveer 2 minuten en we kunnen consumeren?”. “Klopt gelijk”, wist de praatjesmaker, “het extra koude bier zorgt voor een stevigere schuimkraag en ook het koolzuur blijft langer in het bier, waardoor de smaak dan weer beter behouden wordt”.

Nu weet ik als fervent bierliefhebber dat het gouden godenvocht, smaakgewijs het best tot zijn recht komt op een temperatuur van zo’n 5 à 6 °. Koudere temperaturen zorgen er immers voor dat de subtiele smaakeigenschappen van bier, maar ook van bijvoorbeeld witte wijn, volledig verloren gaan. Ach, in het geval van Heineken mag die 2° C zelfs een zegen heten.

“En als we een nieuw biertje willen drinken”, probeerde ik. Gewoon een nieuw glas uit de vriezer nemen, of je oude glas afwassen en terug koelen zo bleek. Het geroezemoes werd luider, uit het Belgische kamp kwamen geluiden die met een beetje slechte wil als hoongelach omschreven konden worden, terwijl de Nederlandse vakbroeders licht gegeneerd een andere richting uitkeken en hoopten dat deze persconferentie een slecht verzinsel was van hun eigen verbeelding. “Dus als ik met 4 vrienden naar een voetbalmatch kijk en we elk 5 biertjes drinken, dan moet ik ofwel 25 glazen koelen, of telkens minimum een uur en 2 minuten wachten?” De persman de wanhoop nabij.

Als het enige troost mag wezen, het ontwikkelen van dat duivelse glas is slechts bijzaak voor Heineken, louter om de klant te plezieren. De core business van het bedrijf blijft natuurlijk bier brouwen. Wanneer ze met dat laatste nu trouwens serieus gaan beginnen kregen we helaas niet te horen!

Beste Festivalhap, Maes Unscene 2011

Tja, als ik met de mysterybus mee mag richting 'Maes Unscene', dan ga ik niet alleen voor de gratis pintjes. Nope, dan nemen we er direct de diverse festivalsnacks mee door. Zoals al eerder gezegd blijken die tot nog toe allemaal geweldig te combineren met bier, al dan niet in hoge dosis gedronken. Over bier gesproken, een pintje aub!

Ik wou trouwens wel eens weten hoe die kleine Ixus het doet in de frontstage, in vergelijking tot zijn flink uit de kluiten gewassen achterneef de Eos 50D. Die laatste blijft maar wat vaak op stal wegens redelijk zwaar in combinatie met een slechte pols en schouder met werk aan. Snel een foto van A Brand weggeklikt alvorens de security me wegens te kleine camera uit de front kwam plukken. Meh! Eten dan maar!

Zekerheden in het leven, pizza van Sbarro op festivals. Tijdens mijn jaren van onwetendheid de absolute topsnack, nu vooral meer bodem dan pizza. Twee stuks als tegengewicht voor het gratis bier zou voldoende moeten zijn.

Slechts twee stukken pizza, want er lag nog een kipsaté met appelmoes te wachten. De saté lag overduidelijk al een tijdje onder de warmlamp, maar die appelmoes in plaats van een vettig sausjes was een welkome verrassing. Fris, fruitig en lekker!

En dan was er nog de pitta! Ik ben niet de persoon om iemands noeste arbeid af te breken. Alles wat op een bord komt, daar heeft iemand toch (veel) moeite voor gedaan, ook al is het maar een kartonnen bordje. Nee, zoiets afbreken ligt niet in mijn aard, maar die kleine Ixus heeft wel een foto genomen van wat ik op dat moment juist dacht!

Maes Unscene

Een rustig weekendje, het mag wel eens. Geen wilde plannen, geen wilde nachten, gewoon rustig aan! Dat moet wel eens kunnen denk ik zo. Maar als de vriendelijke mensen van Maes dan plots op de proppen komen met de vraag of ik deel wil uitmaken van hun exclusieve Unscene feestje… tja, dan zet ik me vrijwillig terug in partymode! Ik heb heel het gebeuren zo’n beetje vanop afstand gevolgd op Facebook, maar het spreekt wel aan natuurlijk. Tig bussen met in totaal zo’n 3.000 mensen die naar een onbekende locatie rijden om een feestje te bouwen. Wie wil daar nu geen deel van uit maken

Zaterdag stapt ondergetekende dus in Turnhout de Maesbus op, richting niemandsland, dansschoenen vastgeknoopt en rockposes ingeoefend. Je mag zeggen wat je wil, het laatste jaar heeft Maes een wel heel sterk, en opmerkzaam reclameoffensief ingezet. Eentje dat ook toe te juichen valt natuurlijk, want gratis bakken bier, optredens in containers en een mysterieus feestje dat zijn weerga niet zou kennen… daar kan je alleen maar je petje voor afnemen.

Enige nadeel natuurlijk is dat de verwachtingen mogelijk zo hoog gespannen zijn, dat een en ander misschien tegenvalt. Denk bijvoorbeeld aan het onzalige idee van Pukkelpop om Live als surprise band te boeken terwijl iedereen dacht dat pakweg Pearl Jam er ging staan. Feit dat het morgen met bier is, mag hopelijk doen vermoeden dat het iets met een hoog en vettig rock gehalte zal zijn. Verslag volgt!

Beste festivalhap 2011 - Groezrock, pizza

2011 is goed vier maanden bezig en naarmate de zomer dichterbij komt, zo ook de muziekfestivals. Reden tot gejuich alom want niet zelden staan die festivals garant voor een meer dan te smaken brok livemuziek. Tel daarbij een stralende zon, enthousiast publiek, enkele frisse pintjes en allerhande lekkere hapjes tussendoor, en de dag kan niet meer stuk. Coolinary zou Coolinary niet zijn, mocht ik niet van de nood een deugd maken en bijhouden waar er zoal goed te bikken valt. De catering op festivals mag dan vaak in handen zijn van dezelfde bedrijven, af en toe koop je met die eetbonnetjes iets dat er toch net een tikkeltje beter is dan de rest.

De zoektocht naar ‘de beste festivalhap van 2011’’ is bij deze officieel geopend. Vorig jaar ging Pukkelpop met de eer lopen dankzij een wel zeer fel gesmaakte portie mosselen. Een snelle blik op eigen site leert me dat dit verdorie nooit gepost werd. Chokri, mijn excuses! En uiteraard ook aan de mosselman van dienst, die zijn ticketje richting eeuwige roem door mijn vergetelheid teniet gedaan ziet.

Die zoektocht trouwens is een niet te onderschatten klus. Net zoals het gevarieerde aantal muziekstromingen, is het culinaire aanbod vaak even ruim, en een mens kan maar zoveel dingen eten. Een niet altijd even gematigd drankverbruik – eigen aan festivalbezoekjes – maakt de zaak er jammer genoeg niet makkelijker op. Niet dat ik mij na het drinken van enkele pintjes zomaar in de luren laat leggen hoor.

Groezrock had net als vorig jaar de eer en het genoegen het festivalseizoen voor mij op gang te trappen. Hoewel ik doorgaans met een grote bocht de festivalfrietkramen probeer te mijden – een incident met enkele curryworsten enkele jaren eerder ligt aan de basis van mijn fobie – had ik het vrijdagmiddag plots toch vlaggen. Tegen wil en dank zat ik plots een frietje te eten. Een lang niet onaardige Nederlandse deerne die plots in mijn gezichtsveld opdook stelde immers om nog onbegrijpelijke reden voor haar frietje te delen. Ja, dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik dus enkele pijltjes meegepitst, en zo snel het frietje op was, zo snel was ook de deerne verdwenen. Mijn ‘hongertje’ was helaas nog niet gestild dus overwon ik mijn fobie, en trok naar de dichtstbijzijnde stand voor een ‘frietje met stoofvlees’. “Het beste wat ik ooit gegeten had”, dacht ik, maar een tweede poging een dag later – en die keer zonder noemenswaardige hoeveelheden alcohol in mijn systeem – wist me van het tegendeel te overtuigen. Maar toch, de snack bij uitstek na flink wat pintjes.

Nee, ik was op een missie! Vorig jaar at ik in de perstent een verrukkelijke pizza, die indien dit jaar even smakelijk met een beetje meeval wel eens de hoofdvogel zou kunnen afschieten. Zaterdagavond was het zover en de kraamuitbater bleek speciaal voor mij – ik had de dag ervoor al even met hem gebabbeld – ansjovis gehaald te hebben. ‘Pizza margherita met extra ansjovis’, to go! Terwijl ik met de doos op de wei op zoek ging naar de vriendjes voelde ik me heel even een pizzakoerier. Iedereen was uiteraard benieuwd naar de pizza waar ik ondertussen al twee dagen over bezig was. In geen tijd waren de slices op en werd ik om een tweede portie gestuurd. Wat genoeg zegt natuurlijk. En er was nog ansjovis over ook. Dolletjes!

Noma - kennismaking en hapjes

Het blijft natuurlijk iets wat ik niet elke dag doe, zo in een sterrenzaak gaan eten. Reden genoeg om vrijdag acht april 2011, 12 uur en 17 minuten, tot memorabel moment in de coolinary geschiedenis te noemen. Waarom? Op dat eigenste moment stapten m'n disgenoot en ik binnen bij Noma, dat op het moment dat ik dit schrijf volgens de geroemde San Pellegrino lijst nog minstens 6 dagen het beste restaurant van de wereld is. Het moest al erg vreemd lopen dat deze unieke ervaring een tegenvaller zou worden, maar vanaf het moment dat we binnenstapten deed het voltallige team van Noma - René Redzepi incluis - zijn best om ons volledig op ons gemak te stellen. En dat deden ze met verve!

De gastheer van dienst troonde ons naar onze tafel, zo dicht bij de open keuken gelegen dat het er wel om gedaan leek. Genieten, daar waren we voor gekomen, dus bleef de balpen in de vestzak zitten. Het kleine fototoestelletje mocht wel meespelen, want foto's zeggen uiteindelijk meer dan 1000 woorden, niet? Het verslagje volgt in twee delen, al was het maar omdat je anders het gevoel zou hebben dat je een roman aan het lezen bent.

De keuze voor de aperitief was uiteraard vrij, maar de gastheer was erop gebrand om ons twee biertjes te laten proeven van de hand van de mij onbekende Deense bierlegende Mikkeller. Dat het bier het merendeel van de hapjes perfect zou begeleiden sprak uiteraard voor zich. Een eerste chef - de keukenbrigade serveert quasi alle gerechten - had er ons ondertussen op gewezen dat het eerste hapje (12:24 h) terug te vinden was in de tafeldecoratie. Na een snel rondje surfen kan ik nu wel met zekerheid zeggen dat we het juist takje - als ik me niet vergis op basis van gefrituurde mout - eruit gekozen hadden. René was tegelijkertijd (12:24 h) nog een bordje komen bijplaatsen met het inmiddels iconische 'gefrituurde mos en poeder van eekhoorntjesbrood', ook in het wild dikke vrienden. Jammer dat net dat één van de twee gerechtjes was waarvan de foto mislukte. Om van een knapperige start te spreken!

Het heeft wel iets zo met je handen eten op restaurant, en op dat elan gingen we nog een tijdje door. Wat te denken van 'leer van duindoorn met gepekelde rozenblaadjes'. Verrassend hoe mondverfrissend een dergelijk hapje kan zijn. Ogenschijnlijk simpel, maar verfijnd tot in de perfectie. Amper drie hapjes en een goeie tien minuten ver en ik was al helemaal verkocht.

"Mosselen en bier, meer kan ik echt niet doen om je thuis te doen voelen", grapte René, terwijl hij met een bord richting een andere tafel ging. Voorzichtig en zo beschaafd mogelijk probeerde ik het mosselvlees (12:29 h) uit de schelp te halen, tot ik er attent op werd gemaakt dat het een eetbare schelp betrof. Qué? Ik brak er mijn hoofd over welke vernuftige techniek dit mogelijk zou kunnen maken terwijl ik me aan de tweede schelp waagde. Heel kordaat passeerde dezelfde ober die me een subtiele "not that one" toevertrouwde. Boodschap aangekomen!

Hierna werd ons 'grootmoeders koekendoos' (12;31 h) voorgeschoteld. Binnenin vonden we twee heerlijke licht krokante koekjes met speck, zwarte bessenpoeder en dat alles afgewerkt met een kleine sparrenscheut. Creatief met wat de natuur te bieden heeft, en creatief in presentatie.

Met twee levende levende garnalen (12:33h) op ijs, geserveerd met een dipsausje, waren we aan ons zesde hapje toe. Tegenspartelen mocht maar het had geen zin. M'n stevige greep en een vloeiende combinatie tussen pot, dipsaus en mond werd de garnaal fataal. De overkant van de tafel twijfelde even, maar bleek niet het type zich snel te laten kennen.

Noma's knipoog naar het Deense smørrebrød kregen we in de vorm van een sandwich (12:34 h) bestaande uit krokant kippenvel, roggebrood, gerookte kaas en lompviseieren. Zo breekbaar het kippenvel zo lekker het hapje.

Een klassieker waar ik reikhalzend naar zat uit te kijken, Noma's 'gerookte kwartelei' (12:37 h). Een presentatie die zijn gelijke niet kent met het in deze nakende paastijden zeer toepasselijke grote ei, gevuld met rokend hooi en twee alleraardigste kwarteleitjes. In een keer binnen te spelen wegens lopende binnenste. Mijn favoriete hapje.

Hebben ze hier wel hapjes die op korte tijd niet tot klassiekers zijn uitgegroeid? Eerlijk is eerlijk, mijn 'radijsjes in aarde' - geserveerd tijdens onze Komen Eten Friends editie - staat nergens in vergelijking bij Redzepi's signature dish (12:38 h). Het moet allemaal niet te stijf zijn. "Make sure to dig in deep and enjoy every flavour."

Er leek maar geen einde te komen aan de stroom hapjes. Een flinterdunne, mooi golvend toast (12:42 h) met een keur aan fijne verse kruiden was de volgende snack in de rij. Het krokantje aan de bovenkant is het vel van een eendenbouillon. Als proeven geloven is, dan is het maken niet minder dan een sterk staaltje culinaire meesterschap.

Het laatste hapje (12:46 h) was Noma's interpretatie van een zoet Deens dessert met appel, met name de 'aebleskiver', welke traditioneel tegen kersttijd geserveerd wordt. In deze hartelijke versie met een kern van frisse komkommer was de vis welke door de deegbal stak de eyecather. Zonder twijfel de zwaarste van de 11 hapjes, maar met een lekker biertje om door te spoelen mag dat geen probleem heten.

Waren wij onder indruk van het afgeleverde visitekaartje? Reken maar van yes! Onze keuze voor de 'Noma Nassaaq', het 12 gangen menu bestaande uit klassiekers en nieuwe inventies spreekt voor zich. Wij moesten amper een kwartiertje wachten alvorens eraan te beginnen, jullie net een tikkeltje langer!