COOLINARY.be

Tijgerbrood vs Giraffebrood

2012-02-01T15:18:00.000+01:00

Zo goed als wereldwijd is tijgerbrood gekend als tijgerbrood, een evidentie lijkt mij. Dat ligt aan de typische korst en niemand die zich daar vragen bij stelt. Niemand, tot de kleine Lily Robinson – leeftijd 3 en ½ jaar – er zich mee ging bemoeien.

Tijgerbrood

Lily vond namelijk dat het patroon van het brood er eerder uitziet als dat van een giraffe. Probeer zo’n kind maar eens ongelijk te geven als ze eigenlijk voor de volle 100 procent gelijk heeft. Samen met mama kroop ze in haar pen en schreef ze een brief naar het hoofdkantoor van Sainsbury’s, de bekende Britse warenhuisketen waar ze haar tijgerbroodje kocht. Het resultaat, onderstaande brief ondertekend door Lily.

De brief van Lily

Het siert de mensen van Sainsbury’s dat ze het briefje van de driejarige beantwoorden en haar een weliswaar goedkope aankoopbon schenken. Het siert ze nog meer dat ze die brief ondertekenen met ‘Chris King, leeftijd 27 en 1/3 jaar’, naar analogie met de leeftijd van Lily Robinson.

De reactie van Sainsbury's

Maar het meest verbluffende echter, is het feit dat Sainsbury’s onder lichte druk van de sociale media effectief de naam van het tijgerbrood gaat veranderen in giraffebrood. Het doet me een beetje denken aan een kunstveiling in het Brusselse vorige week. Potentiële kopers konden op een post-it hun bod in natura uitbrengen en naast hun favoriete kunstwerk kleven, waarna de kunstenaar vervolgens zijn keuze maakte. Een weekendje Rome, een week op vakantie aan een idyllisch eiland en dergelijke voorstellen, ze moesten allemaal de duimen leggen voor het aanbod van een klein meisje. “Ik vind jouw foto heel mooi. Zou je deze willen ruilen tegen een tekening van mij?” Schone wereld als kindjes gelijk krijgen.

Viva Veranda

2012-01-31T15:25:00.000+01:00

Restaurant Veranda in Berchem! Het was Piet De Kersgieter, fotograaf van de Flemish Foodies, die me vorig jaar (op 14 maart om precies te zijn) de zaak van Davy Schellemans in Berchem aanraadde. Een luttele drie maanden later zagen we de chef een bescheiden glansrol vervullen op Bloot!, het event van diezelfde Foodies. Het mag dan ook een raadsel heten waarom er nog 7 maanden dienden te passeren alvorens we zelf ter plekke gingen. Eergisteren was het zover. Ein-de-lijk!

Iets voor de klok van zeven tekenden we present in de Guldenvliesstraat. Een tikkeltje te vroeg al heeft dat niets dan voordelen. De keuze van het beste tafeltje in één van de twee vertrekken die het restaurant telt bijvoorbeeld. Tijdens de vlotte welkomstbabbel werd het ons reeds gekende oerdegelijke concept nog even toegelicht. Geen kaart, 1 menu, twee hapjes en 5 gangen. Te nemen of te laten, al is er wel ruimte voor allergieën en viesneuzerij. Niets van dat laatste aan onze tafel.

Veranda

Als aperitief werd er driemaal voor 'Le Petit Beaufort 2010' gekozen, ongefilterde bubbels met een verrassende smaak. Als bierliefhebber liet ik me door de 'Oude Gueuze 1882' van Brouwerij Girardin verleiden. Heerlijk bier, malse smaak en de nodige zuurtjes om de eetlust aan te wakkeren. Ideaal om mee te starten, net als de twee hapjes.

Het eerste gepresenteerde hapje was een 'bouillon van limoenblad, kokos en selderschuim'. Een fris smaakbommetje met de onmiskenbare geur van selder. Daarop volgde een tweede proevertje op basis van 'gefermenteerde look, tuinbonen en soja'. Opnieuw prijs! De smaak neigde naast soja wat mij betreft ook wat naar chocolade. Ja, er werd druk gelepeld bij ons aan tafel.

Look - soya - tuinbonen

Ondertussen was de maximale capaciteit van zo'n 26 couverts gehaald. Ondanks een vol huis stond er slechts één casual geklede manspersoon in de zaal. Gasten ontvangen, drankjes voorzien, brood aanvullen, afruimen... Het liep als een gesmeerde bliksem. En uiteraard is het maar wat handig dat de keukenbrigade het voorstellen van de gerechten voor hun rekening neemt. Waar hebben we dat nog gezien?

Het eerste van twee voorgerechten was een lauwe bereiding, 'gepocheerde kabeljauw met spruitjes en zalmeitjes'. (h)Eerlijke producten die primeren boven het onmiskenbaar technische kunnen van de chef. Al waren we wel onder de indruk van dat flinterdunne knisperend krokante blad van de savooikool. Trouwens, hoe lekker was het brood wel niet? Ideaal om je het laatste druppeltje sublieme saus eigen te maken.

Het volledige gezelschap koos voor aangepaste wijnen, waarvan driemaal een BOB-arrangement. Een half glaasje is dat. De eerste begeleidende wijn was een 'Muscadet Coteaux de Loire 2009, Domaine de la Paonnerie'. Een aangenaam wijntje die zich heel vlot liet drinken, daarover waren we het unaniem eens.

Kabeljauw - spruiten

De volgende gang bestond uit 'gebakken coquilles, aardappelschuim met curry, gepekelde wortel en kervelolie'. Heerlijk dat licht gekarameliseerde ziltzoete en oh zo delicate vlees van de coquilles, in combinatie met de rijke smaak van de aardappel en de verschillende wortelvariëteiten met een fijne beet aan. Er fonkelden enkele ogen aan onze tafel en vriendin zou dit uiteindelijk het lekkerste gerecht van de avond vinden.

In het glas een 'Sassaia 2010, Azienda Agricola la Blancara', opnieuw een keuze waarin de disgenoten zich volledig in konden terugvinden.

Coquille - aardappel

Als hoofdgerecht kregen we een mooi stuk 'kalfsonglet, puree van rode biet, rode kool en chioggiabiet' voorgeschoteld. We hadden al even ons hoofd zitten breken welk stuk de onglet juist was - beenhouwersbiefstuk akkoord, maar waar ligt die juist - tot eindelijk de verlossing kwam. Het bleek om de middenrifspier te gaan, ook wel kraai genoemd, een stukje dat slechts één bereidingswijze verdraagt, namelijk saignant. Doorgaans heb ik trouwens een gloeiende rothekel aan rode biet - ik vind dat naar bloed smaken - maar de laatste tijd lust ik er wel pap van. De puree was ronduit lekker en die chioggiabietjes zijn sowieso te mooi om te laten liggen.

Gedecanteerde wijn geschonken uit een erlenmeyer, zo'n driehoekige glazen bokaal die je ongetwijfeld herkent van de chemieles. Zo cool, ook dat past volledig binnen het plaatje van Veranda. Met de 'Bonica Marieta 2009, Domaine du Matin Caime', een zwoele rode waar 100 jaar oude wijnstokken aan de basis van liggen, werd voor de derde keer op rij gescoord met de wijn.

Kalfsonglet - rode biet

Met een patissier en notoir zoetebek aan tafel werd er reikhalzend uitgekeken naar de twee dessertjes. De 'mousse van geitenmelk, gegaarde peer en bouillon van gember' was een schot in de roos. Met die gember in eerste instantie misschien een verrassing voor het smakenpallet, maar oh zo verfrissend. En aan die fluweelzachte mousse van geitenmelk ga ik nog vaak met plezier terugdenken.

Peer - geitenmelk

Ondertussen via een smalle wenteltrap ook even de avontuurlijke afdaling gemaakt naar de krochten van Veranda waar de toiletten en de veilig afgeschermde wijnkelder zich bevinden. De moeite, al was het maar omdat er een heerlijke streep muziek (Stray Cats in ons geval) uit de boxen knalde. Dood aan de liftmuziek, lang leve rock 'n roll!

'De panna cotta van yoghurt, mango en citroenmelisse' luidde het welliswaar mooie einde in van onze culinaire ontdekking. Net als de patissier genoten ook wij van elke hap, terwijl we elk op het bord aanwezige zaadje probeerden te benoemen. Anijs en venkel, verder zijn we niet gekomen.

Mango - yoghurt

Nagenieten deden we met koffie, thee en een Maya biertje van proefbrouwerij Jessenhofke. Het biobier is het eerste ter wereld dat gebrouwen wordt met het restproduct van de gekende vleesvervanger seitan. De brouwersleuze 'drink matig doch regelmatig' indachtig liet ik er zelfs een tweede ontkurken.

Als friandises bij de warme dranken waren er truffels en huisbereidde spekken voorzien en zelfs ik als bierdrinker mocht meegenieten. Zacht dat die spekken waren, ze smolten ei zo na in je hand. En er was maar één ondeugende vraag nodig om een extra portie te krijgen. Zalig!

Mayabier

Geen strak in het pak stekend zaalpersoneel, geen vers gesteven tafellinnen en ook geen verdere overbodige tierlantijntjes. Laagdrempelig genieten maar dan wel van een absolute topkeuken! Ons bezoekje aan Veranda, we hebben het ons nog geen seconde beklaagd. Het bevriende koppel dat ter elfder ure verstek diende te geven wegens ziekte ondertussen allicht wel. Gelukkig voor hen dat echt goede vrienden maar al te graag een keertje mee terug gaan.

Zelf zeezout maken

2012-01-29T16:47:00.001+01:00

Toen ik vorig jaar op een Amerikaanse site als bij toeval terecht kwam bij een tutorial om zeezout te maken was ik direct verkocht. Probleem natuurlijk is dat Turnhout niet aan de kust ligt en bijkomend is er nog de kwaliteit van ons zeewater dat mogelijk wel eens te wensen overlaat. Het projectje werd opgeborgen tot die dag dat het mij ter ore kwam dat Aque Divina gebotteld zeewater zou verkopen.

Zelf zeezout maken is een werkje van niets. Het vervelendste is misschien het zeven en filteren van het vers geoogste zeewater, een klusje dat je dankzij het gebottelde gastronomische zeesap niet eens zelf moet doen. Rest je enkel nog het zeewater te koken.

Gastronomisch zeesap - Aqua Divina

Omstreeks kwart na elf deze ochtend ging twee liter zeewater in de purperen Le Creuset en werd het aan de kook gebracht. Gaandeweg zie je het water verdampen en blijft er op de zijkant van de pot al een licht zoutresidu achter. Op amper twee uur is zowat al het water weg en hou je op de bodem een prachtig zilte schat over.

Puur zeezout

Vervolgens met een houten lepel goed al het zout van de kanten van de pot schrapen. Niet vergeten te proeven want het fijne zeezout is ongelofelijk lekker. Omdat het nog licht vochtig is dien je het zout nog een dag of drie in een kommetje op kamertemperatuur te bewaren om het laatste beetje water de kans te geven om weg te trekken.

Huisgemaakt zeezout

Zelf zeezout maken, het is niet alleen een mooi projectje, het is ook nog eens heel simpel. Het resultaat zal zich binnen enkele dagen laten smaken. Op restaurant een stukje brood met zeezout eten, 't iets dat ik thuis misschien ook wel eens ga doen nu.

Bedrijfsfeestje & Turnhoutse Troefkes

2012-01-28T21:28:00.001+01:00

Booya, de 800ste post! Sinds ik met Coolinary begonnen ben - een goeie 7 jaar geleden was dat ook al weer - heb in regelmatig de vraag gekregen of dit mijn vaste job was. Een beetje schrijven over eten, I wish! Nee, tijdens de kantooruren 'doe ik iets in de financiële sector' en gisteren was het onze jaarlijkse nieuwjaarsdrink. Voor de gelegenheid kregen we zo'n 50 nieuwe collega's uit het Leuvense over de vloer. Iets met een overname in de sector, je ken dat.

Bedrijfsfeestjes, dat betekent natuurlijk een speech, een overvloed aan drankjes en hapjes, en ondergetekende die dienst doet als 'nonkel kodak'. En taart, er was ook taart!

Taartje

Er werd ook nog een quiz gehouden, kwestie van de Leuvense collega's een beetje te leren kennen. Met vragen zoals 'welk Leuvens restaurant staat het hoogst genoteerd in Gault Millau?', 'hoeveel jaar bestaat Turnhout in 2012?' en iets met een nummer van Guns n' Roses mag het zelfs niet verbazen dat mijn team de quiz won.

De kus van de directrice is er eentje voor altijd, de bon van Oil & Vinegar werd vandaag al ingeruild voor iets culinair. Zo heb ik wel iets met gietijzer, zowel in de keuken als op de barbecue. De keuze was dan ook snel gemaakt toen ik de 'Sizzle Plate' in de gaten kreeg. Multifunctionele gietijzeren pan, afneembaar handvat en een houten presentatieblad... een koopje!

Sizzle Plate

Er ging trouwens niemand met lege handen naar huis. Turnhoutse Troefkes à volonté. Lang niet slecht die koekjes, om niet te zeggen dat ze naar meer smaken. Straf dat er trouwens 800 posts voor nodig waren vooraleer deze lekkernij van Chocolatier Pas uit de speelkaartenstad aan bod kwam.

Turnhoutse Troefkes

Google Friet View

2012-01-25T18:33:00.000+01:00

Al wie dacht dat enkel het Google logo onderhevig was aan de geestige onzin ontsproten aan het brein van 'team dolle pret' van de gekende zoekmachine, die zit ernaast. Sinds gisteren heeft ook 'Pegman', het oranje mannetje van de Streetview-applicatie, een make-over gekregen. Nu ja, make-over... hij heeft even de dichtstbijzijnde frituur een bezoekje gebracht en loopt nu doelloos ten lande rond met een puntzak in zijn pollen.

Google Friet View

Stoofpotten: Le Creuset mini cocottes

2012-01-24T20:31:00.002+01:00

Heel af en toe heb ik last van stemmen in mijn hoofd. Die laten me weten dat ik iets willekeurig nodig heb, waarna er niets anders op zit dan snel naar de winkel te rennen. Ik dus onlangs als de bliksem naar Kooktijd in Turnhout om mezelf een mooie purperen Cocotte van Le Creuset te kopen. Kreeg ik er van de immer sympathieke uitbaatster Caroline toch niet gratis en voor niks het kookboek 'Stoofpotten' bij. Gewoon, omdat ik een vriendelijke klant ben, al beweren kwatongen dat er toevallig een actie liep.

Stoofpotten - Borgerhoff & Lamberigts

Plezant boekje met 33 leuke receptjes waaronder enkele klassiekers zoals kalfsblanket, lamsnavarin en stoverij. Voor het merendeel heb je stiekem niet eens een cocotte nodig, al heb je dat vooral niet van mij. En waarom zou je nu geen prachtige geëmailleerde gietijzeren kanjer in huis willen hebben, laat staan z'n kleine broertjes...

Le Creuset mini cocottes

't Is het seizoen niet, ik weet het maar al te goed, maar aangezien die mini-asperges toch al in het rek van de supermarkt lagen kon het nog net. Het kwaad was toch al geschied. Mini-asperges dus, een eitje en wat Parmaham. Kruiden met peper en zout, en dit alles een minuutje of 18 in een voor 3/4 met heet water gevulde ovenschaal in een voorverwarmde oven van 200° C plaatsen. Lekker met een goei stuk bruin brood!

Mini-asperges - ei - Parmaham

En trouwens, als ik die impulsaankopen ook nog eens een keertje laat inpakken, zit ik thuis helemaal op rozen. Ja, zo ben ik wel!

Het educatieve varkentje

2012-01-23T14:41:00.000+01:00

Nee, kinderen lopen er hier ten huize Coolinary niet rond. We sluiten niets uit, maar vooralsnog geen koters op ons erf. Klein bengels, ik kan me er wel iets bij voorstellen en allicht ook helemaal niet. Het moet anders wel plezant zijn om speelgoedjes te kopen om mee te spelen. Zoals dit kleine roze varkentje bijvoorbeeld. ’t Heeft geeneens ogen ofzo, maar het had wel iets.

Stoffen varken vooraanzicht

Euhm ja, terwijl vriendin in de Berlijnse Muji - helemaal geen onaardige winkel - op zoek was naar leuke snuisterijen heb ik mezelf dus een petieterig klein stoffen varkentje laten aansmeren. Niet omdat ik dat nodig had, want niemand heeft een klein stoffen varkentje nodig. Nee, er zaten drie kleine pennetjes bij waarmee je die kleine rakker te lijf kon gaan. Delvoye style, maar dan zonder dierenleed!

Muji etikket

Langs de zijkant ziet knorretje - natuurlijk heeft het beest al een naam gekregen - er trouwens zo uit. Super dat krulstaartje, maar op het einde van de rit staat hij gewoon een tikkeltje te vet, iets dat voor varkens doorgaans nefast is.

Stoffen varken zijaanzicht

Een stoffen miniatuurvarken 'tatoeëren', dat is zo mogelijk nog moeilijker dan een echt exemplaar. Het resultaat mag dan een pak minder kunstig zijn dan de varkens van Delvoye, ze komen met voorsprong een pak educatiever uit de hoek. Ik denk zelfs dat ik redelijk accuraat alle lekker stukjes benoemd heb.

Varken met handleiding

Van kop tot staart, dat is toch terug hip tegenwoordig. Misschien maar eens een varkensboerderij beginnen en Delvoye de handleiding van de beestjes op hun roze velletje laten tattoeëren. Culinaire kunst, een gat in de markt. Wim, ik verwacht een telefoontje!

Varken met handleiding

Lap, nu heb ik weer zin in varkenswangetjes. En zo'n poot in de erwtensoep doet wonderen. Wonderen zeg ik u!

Mijn patattenscheller!

2012-01-22T14:28:00.000+01:00

Nadat vriendin een grondige herstructurering van de kast in de living doorvoerde bleek net dat ene object, een unieke 'patattenscheller' van de hand van de kunstenaar Antoine Van Loocke, onvindbaar. Paniek en geen beetje ook, dat is maar logisch. Het mes met Masur berken handvat en lemmet van koolstofstaal was immers een cadeautje van Antoine Van Loocke na mijn bezoekje bij hem thuis. Vriendin werd erbij gehaald, de kast binnenstebuiten gedraaid en het mes gevonden. Crisis afgewend!

Patattenscheller - Masur berk / Koolstofstaal

Zo'n patattenscheller smeekt natuurlijk om gebruikt te worden, om te doen waarvoor het gemaakt is. Snijden jandorie! Het mes is er allicht klaar voor, ik nog net niet. Te schoon! In afwachting van de ingebruikname krijgt het een veilig plaatsje in huis. Tot de volgende herstructurering allicht.

Wist je dat een 'Van Loocke' trouwens met een handleiding komt? Voor de liefhebbers wil ik met alle graagte de Nederlandstalige versie even meegeven:

"Uw Patattenscheller vergt een eenvoudig onderhoud, na gebruik reinigen in warm water met zeep, spoelen en drogen. Na verloop van tijd zal het lemmet een donkergrijze kleur krijgen, deze natuurlijke patina kan desgewenst verwijderd worden met snelreiniger voor metaal. Indien nodig het heft opfrissen met een beetje keukenolie. Vaatwas, schuurspons, bleekwater en staalwol zijn uit den boze. Zij doden de ziel van uw Food Processor." Ook schoon!

De grote whisky en water wisseltruc

2012-01-20T13:15:00.000+01:00

Een van de troeven van Turnhout is zijn speelkaartenindustrie. Nuja, industrie is misschien wat overroepen, maar het in de kempenhoofdstad gevestigde Carta Mundi voorziet toch een aardig deel van de wereldbevolking van speelkaarten. Dat is mooi meegenomen als je bijvoorbeeld een kei bent in 'kleurenwiezen', 'jokeren' of godbetert 'pokeren'.

Indien je, zoals dat mij het geval is, niet het minste idee hebt waarom de 'koeken' nu juist troef zijn, dan komen die speelkaarten hoop en al op café van pas om indruk te maken bij de bevriende drinkebroers. Zo is er die ene geweldige truc die me in mijn korte studententijd menig bak bier en flessen sterke drank heeft opgeleverd. Allemaal dankzij de speelkaart!

Eentje voor de gevorderden is misschien 'de grote whisky & water wisseltruc' die in onderstaand filmpje meer dan behoorlijk wordt gedemonstreerd. Proberen!

The Whisky Water Trick van Casey Neistat

Chefs Summit 2012

2012-01-19T15:07:00.000+01:00

De editie van Chefs Summit vorig jaar was, zelfs met de onverwachte afwezigheid van Peter Goossens een schot in de roos, dat kon je hier al uitgebreid lezen. Met niemand minder dan Albert Adrià van El Bulli, die Roger van Damme zal flankeren in het Gentse Expogebouw tijdens de editie van dit jaar, kunnen we wel stellen dat de organisatie schoon volk op de affiche heeft staan. Iedereen die te vinden is voor spectaculaire kookdemonstraties en gerechten om duimen en vingers bij af te likken weet waarheen op maandag 7 en dinsdag 8 mei. De plaatsen zijn ook dit jaar beperkt dus het is misschien geen slechte zet om je als de bliksem in te schrijven voor het – opgepast, hier komt ie - ‘drie sterren sit-down live cooking event’.

Albert Adrià & Roger van Damme

Goed nieuws ook voor diegenen die vorig jaar hun culinaire idolen Sergio Herman& Roger van Damme als een schaduw volgden. Voor een luttele meerprijs van 45 € (bovenop de vaste entreeprijs van 165 €) kan je rekenen op een ‘meet-and-greet’ met de sterren van dienst. Met mij mag je gratis op de foto, zolang je me af en toe maar iets lekkers doorschuift.

Photorito, een lenshoes voor foodfreaks!

2012-01-18T13:26:00.001+01:00

Een beetje amateurfotograaf weet maar al te goed dat je kostbare fotomateriaal iets is om te koesteren. Camera en lenzen kan je maar beter met alle respect behandelen en de aankoop van fototassen en lenshoezen is dan ook geen overbodige luxe. Tussen al de eenheidsworst die op de markt te vinden is duikt er gelukkig met de regelmaat van een iets achter lopende klok ook eens iets cool op. De 'Photorito' bijvoorbeeld.

Photorito

Het mag dan wel lijken op een burrito, deze faux-tortilla is niets meer en niets minder dan een lensopberghoes. Gedaan met die oersaaie standaard hoesjes voor de lenzen van je favoriete spiegelreflexcamera. Lang leve de photorito!

Photorito & Nachos

Enkele muisklikken naar de Photojojo website, meer was er voor ondergetekende niet nodig om zichzelf dit hebbedingetje aan te schaffen. En wat doe je als je virtueel rondloopt in een webwinkel? Ahja, andere toestanden bekijken en impulsief aanschaffen. Niet dat ik echt een 'time lapse camera' nodig had, maar soit!

Photorito gevuld

Zowat het enige dat een mens op zich mag hebben bij een bezoek aan een middelmatig tot groot festival is eten uit het vuistje, de rest wordt genadeloos geweigerd en in het slechtste geval een container in gekieperd. Ik durf gokken dat er dit jaar wel eens lenzen mee naar binnen gesmokkeld zullen worden. Tenzij die accreditaties in orde komen natuurlijk, dat spreekt voor zich! Een derde reeks 'Beste Festivalhap' dringt zich op. De vraag is alleen wie de superbe pizza's van Groezrock voor het derde jaar op rij van de virtuele trofee gaat houden!

Tussen kunst en koffie

2012-01-17T19:56:00.000+01:00

Onder het motto 'het moeten niet altijd rode hartjes zijn' komt Eveline Hoorens van Hoorens koffie met een cadeausetje voor Valentijn op de proppen. Eveline - duidelijk meer dan alleen maar mevrouw Panamarenko - vond naast haar wederhelft (een vanzelfsprekendheid) immers ook Dominique Persoone bereid voor een bijdrage. Zes handen op één buik, en het resultaat... dat is niet minder dan een verbluffend schoon cadeausetje.

Hoorens geschenkdoos

De met een collage van Panamarenko's schetsen en studies versierde geschenkdoos bevat twee alleraardigste kopjes, een pakje koffie van het huis, een dessertbordje, en pralines van onze favoriete zelfverklaarde 'Shock-O-Latier'. Op het desserbordje staat Panamarenko's 'Dobberman Pedalo Amphibie' afgebeeld, het vehikel waarmee het olijke koppel sinds jaren de vijver achter hun huis onveilig mag maken. De kopjes zijn dan weer getooid met de afbeelding van de 'Wuivende Krabben' van de kunstenaar, een verwijzing naar zijn recente kunstwerk in het Knokse water.

'Wuivende Krabben' / 'Dobberman Pedalo Amphibie'

Nee, met Valentijn hoeven het voor mij geen rode hartjes te zijn. Kijk eens hoe schattig die krabbetjes van Persoone niet zijn. Zo cool! Heel benieuwd alvast naar de vulling, waarvan ik enkel heb teruggevonden dat er knettersuiker aan te pas is gekomen.

Praline - Wuivende krabben

Wie zich dit moois wil aanschaffen kan zich maar beter haasten, want met een oplage van slechts 650 stuks - 500 setjes met lungokopjes en 150 met espressotasjes - kun je binnen de kortste keren wel eens naast het net vissen. Al dit lekkers/moois moet 155 € kosten en is exclusief verkrijgbaar in de koffiebranderij in Zottegem. Wie zich echter de moeite troost om nog voor Valentijn de verplaatsing te maken, die betaalt amper 120 €, een net iets minder aangebrande prijs. Tot zover de flauwe woordspelingen, op naar Zottegem!

Winters eenpansgerechtje

2012-01-16T13:49:00.002+01:00

Gisteren werd ‘Verlooren Mondagh’ – het feest van de appelbollen en worstenbroden zeg maar - gevierd op de Turnhoutse Grote Markt. Voor het derde jaar op rij stond Qlinaria er ook met een standje. In de aanbieding hadden we een kleine selectie jeneverkes, Jägermeister, advocaat, Amaretto, Grand Marnier, koffie en cava. Zo rond de klok van zes uur ’s avonds was zowat alle ‘korte drank’ uitverkocht en daarvoor moesten we zelf niet eens al te fel mee borrelen. Een extra fles Jägermeister was wenselijk geweest maar hey, voor de rest goed ingekocht denk ik dan.

Diegenen die bij de koude temperaturen de innerlijke mens eerder met iets hartelijks wensten te sterken konden uiteraard ook aan onze stand terecht voor een hapje. Er was een niet te versmaden erwtensoep met rookworst, een kreeftensoepje en een heerlijke bospaddenstoelensoep, allen geserveerd met een lekker stukje vers brood.

Gezien Turnhout een Hert in haar stadslogo heeft konden we niet anders dan ook nu een hertenragout te serveren. Geen eenvoudig gerechtje trouwens. In eerste instantie is het niet van de poes om ’s nachts in het stadspark met een katapult of pijl en boog – de buren weet u wel - een hert te schieten. En eens daarin geslaagd is het een helse klus om die verse buit over het hekwerk te tillen. Dat Walter Van den Broeck aan die tour de force maar eens wat aandacht besteedt.

En dan was er nog een winters eenpansgerechtje. Jammer genoeg geen foto’s maar het receptje kan misschien iets goedmaken.

Nodig:

10 kg aardappelen, in blokjes gesneden en geblancheerd
5 kg melkbig, vlees in blokjes gesneden
2 kg champignons, in 4 gesneden
2 kg pastinaak, geschild en in blokjes gesneden
1 kg rode ajuin, in blokjes gesneden
1,5 kg spruiten, geblancheerd en gehalveerd

Doen:

Je neemt een 8-hoekige pan met een doorsnede van 1 meter uit de keukenlade en zet deze op een flink uit de kluiten gewassen gasbekken. Het midden van de pan warm laten worden en royaal olijfolie toevoegen. Zodra deze warm is de aardappelblokjes toevoegen – eventueel in twee keer – en deze aanbakken. Kruiden met zout en optioneel ook peper. De aardappelen naar de kant van de pan versassen en het procedé herhalen met de andere ingrediënten. Het ‘omhusselen’ van de groenten/vlees gaat nog het makkelijkst met een paletmes uit de betere doe-het-zelfzaak. Hiermee is het kinderspel om ze tijdig naar de kant van de pan te versassen.

Zodra alles voorgegaard is heb je rondom de ganse pan een mooi assortiment producten welke je in het centrum mooi kunt mengen. Makkelijk zat, heerlijk bij koude temperaturen en in no time uitverkocht! Nee, die carrière in de keuken van het leger ben ik maar mooi mislopen.

De gratis Foodpairing App

2012-01-12T16:26:00.001+01:00

Al geruime tijd ben ik onvoorwaardelijke fan van het gegeven ‘foodpairing’. Dat begon in de avondschool met de leerkracht die de afgeprinte ‘foodpairingtrees’ in een kaftje had zitten, welke ik met het grootste plezier doorbladerde. Zoveel smaak-gerelateerde informatie van onschatbare waarde in een simpel kaftje… In geen tijd had ik mijn eigen kaftje, dat kan je wel denken. Voor diegenen die nu uit de lucht komen vallen als waren ze overrijpe appelen in de herfst tijdens een windhoos zal ik ‘foodpairing’ nog even kort toelichten.

FOODPAIRING.COM – het bedrijf - is een dynamisch onderzoekscentrum die voedingsprofessionals ondersteunt in hun zoektocht naar het lekkerste eten. Sinds de lancering van Foodpairing in 2007 is het een onmisbare inspiratiebron voor topchefs en barmannen wereldwijd. Het team van wetenschappers en chefs werkt dan ook nauw samen met andere chefs, barmannen, voedingsbedrijven en universiteiten van over de hele wereld. Foodpairing.com is tevens de creatieve motor achter The Flemish Primitives, behorende tot de 3 beste culinaire evenementen ter wereld. Hun missie is om voedingsprofessionelen te inspireren en wetenschappelijk te ondersteunen om zo nieuwe smaakcombinaties in gerechten, cocktails, pralines… te ontdekken en te creëren. Gezien de meer dan 200.000 gebruikers uit meer dan 30 landen - waaronder het kruim van chefs en barmannen - reeds geruime tijd vroegen om deze tool ook mobiel te raadplegen is het binnenkort eindelijk zover.

Op 30 januari wordt er immers een nieuwe, gratis Foodpairing app voor iPad gelanceerd. Gelinkt zullen meer dan 30 van de beste cocktailbars en restaurants ter wereld gratis cocktails of proevertjes serveren bij het tonen van de Foodpairing app op iPad (voor de 15 eerste) Eenmaal de app beschikbaar is, zullen de 15 eerste bezoekers van één van de deelnemende locaties dus gratis een cocktail of hapje krijgen bij het tonen van de Foodpairing app op hun iPad. Een aantal locaties zullen pas later inpikken zoals vermeld in onderstaande lijst. Het beschikbaar maken van de Foodpairing app past in de missie om chefs, bartenders, foodies op elke moment en plaats te ondersteunen.

Foodpairing App

Wat kan ik met deze app doen hoor ik u denken? Wel deze visualiseert de mogelijke combinaties met een ingredient via de ‘Foodpairingtrees’. De app zal toelaten om 100 ingrediënten te ontdekken van appel tot kip, pompoen tot chocolade, verschillende soorten vodka tot lokale appel azijn. Voor betalende leden verhoogt het aantal zelfs tot 1000 ingrediënten. Met dezelfde login kan men ook op de Foodpairing.com website inloggen. De app is voorlopig beschikbaar in het Nederlands, Frans of Engels. Volgend jaar wordt dit aangevuld met Japans en Spaans. Elk ingredient wordt gevisualiseerd in een Foodpairingtree, zoals deze voor basilicum. In het midden staat het geselecteerde product. Daarrond staan allemaal ingrediënten die gecombineerd kunnen worden, gegroepeerd in categoriën zoals zuivel, vlees, kruiden en specerijen,...

In de app, zullen de Foodpairing trees, net zoals op de website, interactief zijn, je kan op de categoriën klikken voor info of om meer combinaties te ontdekken. Hoe deze tool werkt, kan u hier nu reeds ervaren. Op de foodpairingblog staan een aantal posts rond producten, telkens geïllustreerd met een interactieve Foodpairing tree.

Basilicum Foodpairing Tree

En waar kunnen de 'early adopters' terecht voor hun gratis hapje of drankje? Awel hierzie, een allesomvattend lijstje, met linkjes naar de desbetreffende etablissementen.

Artesian (London)
69 Colebrooke row (London)
Nightjar (London)
Cottons Camden – Ian Burrell (London)
Die Goldene Bar (München)
Le Lion (Hamburg)
Modern masters (Erfurt)
Vesper (Amsterdam)
Librije’s winkel (Zwolle)
Ruby (Copenhagen)
Volta (Gent)
Hertog Jan*** (Brugge) – vanaf april
L’air du temps** (Eghezée) – vanaf april
Cocktails at nine (Antwerpen)
Monastrell – Gegam Kazarian (Alicante)
Jerry Thomas Speakeasy (Rome)
Smuggler’s Cove (San Francisco)
Belga Café (Washington)
The Aviary (Chicago)
Barchef (Toronto)
Burch & Purchese Sweet Studio (Melbourne)
The Chocolate Line (Brugge)
Patisserie Wilmot (Mettet)
Damian Allsop Chocolates (London)
Espai Sucre (Barcelona)
Emmanuel Stroobant Saint Pierre (Singapore)
Merchant Hotel (Belfast)
Pegu Club (NYC)
The Real McCoy Bar (Cordoba, Argentina)
Nieuwe bar van Stephan Hinz (Cologne) – vanaf maart
JIGGER'S The Noble Drugstore, nieuwe bar van Olivier Jacobs (Gent) – vanaf maart

Brusselicious - 2012, het jaar van de fijnproever

2012-01-10T15:34:00.000+01:00

Turnhout mag in 2012 dan wel de Cultuurhoofdstad van Vlaanderen zijn, Brussel doet anders ook goed zijn best om met Brusselicious hoge ogen te gooien. Onder het motto ‘2012, het jaar van de fijnproever’ zet VisitBrussels immers tal van culinaire happenings op poten, voor elk wat wils: ‘Week van de Chocolade’, ‘Boerenmet’, ‘Proef Brussel!’, ‘Belgovino’, … noem maar op.

Brusselicious

En dan zijn er nog de echte blikvangers zoals bijvoorbeeld ‘Dinner in The Sky’, een beproefd concept waarbij de tafelgasten in alle rust op een hoogte van 40 meter dineren. Na een omzwerving rond verschillende wereldsteden houdt ‘Dinner in the Sky’ dus eindelijk halt in Brussel, en dan nog wel op vier verschillende locaties: Het paleizenplein, Atomium, Esplanade van het Jubelpark en het Ter Kamerenbos. De chefs van dienst zijn net zoals hun voorgangers in de andere steden – denk Joël Robuchon, Pierre Gagnard, Alain Passard… - niet van de minstens. Werden bereid gevonden om op eenzame hoogte te koken:

-Yves Mattagne van Sea-Grill**

-Lionel Rigolet van Comme chez Soi**

-Pascal Devalkeneer van Chalet de la Forêt*

-David Martin van La Paix*

-Giovani Bruno van Senza Nome*

-Luigi Ciciriello van La Truffe Noire*

-Patrick Vandecastrie van La Villa Lorraine

Uniek als je het mij vraagt, al speelt die hoogte mij wat parten. Maar ach, dat dacht ik van The Cube van Electrolux ook, en dat is allemaal goed afgelopen.

Dinner in the Sky

Over Electrolux gesproken, ook zij tekenen present in het fijnproeversjaar en wel met een ‘Tram Experience’. Voor 75 € neem je plaats in een witte designtram die je tijdens een rondrit van 2 uur langs de mooiste plekjes van Brussel voert. Tijdens die twee uur durende rondrit krijg je ook nog eens een inventieve menu van een sterrenchef voorgeschoteld, die enkele grote klassiekers van de Brusselse gastronomie in een modern jasje steekt. Het spreekt alvast tot mijn verbeelding.

Tram Experience

Brussel, ze gaan er mij nog zien in 2012!

Worstenbrood

2012-01-09T19:12:00.001+01:00

Worstenbrood, plots stonden ze er weer mee op't werk! Blij dat 'Verloren Maandag' in de Kempen gevierd wordt, 't zal wel zijn. Normaal gezien komen ze er pas in de namiddag mee rond aldus mijn collega's - ik vergeet dat altijd - maar nu kwamen ze er dus in de voormiddag al mee!

Zalig worstenbrood

Zodra dat eerste worstenbroodje op was, kreeg ik die van mijn baas ook nog eens toegestopt. Snel erop gehoest zodat ik niet moest delen met de collega's - je kent dat - en toen kon ik opnieuw beginnen smullen. Met een kruimelslagveld als bewijs dat het gesmaakt heeft, maar ik was voorzien!

Kruimeldief, iemand?

Euhm nee, van dat broodje 's middags heb ik niet meer veel gegeten. Nogal een meevaller dat ik 's ochtends in mijn verstrooide bui mijn fototoestel in plaats van mijn GSM had meegenomen.

Kopenhagen reisgids door Noma

2012-01-08T11:34:00.002+01:00

Of ik het pakketje snel voor ontvangst wou aftekenen want hij moest op tijd thuis zijn, aldus de UPS-kerel die vrijdagavond voor de deur stond. In zijn handen een kartonnen pakketje dat niets anders dan een zopas verschenen Kopenhagen reisgids kon bevatten. Op zich niets speciaal, ware het niet dat de mensen van Momondo er de handen voor in elkaar hebben geslagen met het team van Noma. Het resultaat, een eigenzinnige reisgids die niet in mijn boekenkast kon ontbreken.

Kopenhagen reisgids by Noma

Eerlijk, toen we vorig jaar richting Kopenhagen trokken wist ik nauwelijks wat de stad te bieden had. Eén ridicuul kleine zeemeermin, Carlsberg en uiteraard Noma, dat moet het zowat geweest zijn. Niets van dat alles in dit kleinood, waar het internationale personeel van 's werelds beste restaurant hun favoriete plekjes van de Deense hoofdstad met ons deelt. Café's, restaurants,cultuur, mooie streepjes natuur... het komt allemaal aan bod.

Wij waren trouwens wel fan van Kopenhagen. Leuke stad, lekker weertje, schoon volk en veel fietsen. Ik denk dat deze gids zijn diensten nog gaat bewijzen.

Huiswerk

2012-01-06T13:30:00.004+01:00

Nog plannen voor dit jaar en niet noodzakelijk culinair, een beetje in huis werken. Er zijn wat klusjes die al dan niet noodgewongen blijven liggen zijn en daar gaan we eens komaf mee maken.

Geweldige luxe een kelder, maar dan moet die wel een beetje geriefelijk ingericht zijn. Nu we recent de luchtcirculatie in orde hebben gebracht kunnen we eraan beginnen. Opnieuw vloeren, een likje verf geven en voorzien van enkele handige rekken zodat dit als een frisse opslagplaats van allerlei lekkers kan dienen. Laten we zeggen dat we dit in januari / februari doen.

De keuken afwerken staat ook hoog op het lijstje van af te werken klusjes. Tegeltjes achter het fornuis plaatsen bijvoorbeeld, zodat ik eindelijk eens deftig in de weer kan gaan met die Frytop. De zoektocht naar de aansluitingspunten voor de spotjes in het plafond is nog zoiets waar we dringend werk van moeten maken. Januari / februari… moet lukken. Al weet ik niet of vriendin tijd gaat vinden om alles dan al een likje verf te geven.

Boretti Fry Top

Lichtpunten, zonder enige twijfel een minpuntje ten huize Coolinary. De zolder en de bureau zijn de enige plaatsen in huis waar er reeds deftige verlichtingsarmaturen hangen. Voor de rest hangen er draadjes en lampjes, that’s it. Ik kijk al uit naar de dag dat de postbode aan de deur staat met het pakketje met daarin een ‘Norm 69’ lamp van Normann Copenhagen. Any day now.

Norm 69 - Normann Copenhagen

De Vietnamese arduin lag er al een tijdje, sinds kort hebben we ook een houten (ipé) terras. Nu nog het voortuintje en het beplantbare gedeelte in de achtertuin nog in orde brengen. Ik gok op februari / maart dat ik in de weer zal zijn met een worteldoek, plantjes en dergelijke. Nog eens kijken of er grint dan wel schors aan te pas dient te komen. En een tuintafel zoeken, niet onbelangrijk. Misschien moeten we maar voor het model gaan van Haiko Cornelissen, eentje dat eigenlijk bedoeld is voor indoor gebruik. Probleem is wel dat er geen tafelmodelgrasmaaier bestaat.

PicNYC tafel

En dan is er nog ‘het kot’ achter het huis. De woorden 'puinhoop', 'ravage', 'werk aan', spoken hier door mijn hoofd, maar we zullen er toch komaf mee moeten maken. ’t Zal iets voor april / mei zijn als onze vaste klusjeman een gaatje in zijn agenda heeft. En als dat allemaal achter de rug kunnen we eens wat mensen uitnodigen om te barbecueën in den hof enzo. Een housewarmingparty na dik drie jaar, dat moet een klein wereldrecordje zijn.

Culinair 2012 – zelf zeezout maken!

2012-01-05T15:21:00.003+01:00

Wegens terminaal onhip doen we in 2012 niet meer aan 'goede voornemens'. Maar plannen smeden mag hopelijk nog wel, niet? En dan bedoel ik niet afvallen en sporten, maar zelf zeezout maken bijvoorbeeld.

Jaloers ben ik zodra ik op het internet nog maar eens op een blog stoot waar de foodie van dienst zelf zeezout maakt. Geen idee waar die mensen hun water uit de zee scheppen, maar ik zie mezelf nog niet direct een bidon of twee water uit onze vervuild ogende Noordzee halen. Een jammere zaak want er is niets zo gemakkelijk dan zeezout maken, en naar’t schijnt is het ook nog eens super van smaak. Je begint met het zeewater een keer of twee door een neteldoek te gieten, het gezeefde vocht zachtjes aan de kook brengen en vervolgens laten pruttelen tot er van water geen sprake meer is.

Gebotteld zeewater, foto © Herman Ricour

Het initiatief van Aqua Divina om gebotteld zeewater van de monding van de Oosterschelde op de markt te brengen, gezuiverd en gerevitaliseerd en bijgevolg ontdaan van alle mogelijke vetzakkerij, kan ik alleen maar toejuichen. Ideaal om allerhande gerechten met zeevruchten mee klaar te maken, en … zeezout natuurlijk! Het stappenplan van het in Yerseke gevestigde Aqua Divina richt zich in eerste instantie op de Horeca en vervolgens op de supermarkten. Over een mogelijke komst naar de mekka van de gastronomie, de Belgische markt dus, lopen momenteel de eerste gesprekken. Fingers crossed!

En dan krijg je natuurlijk ook de sceptici die vragen waar gebotteld zeewater in hemelsnaam goed voor is, als je dat evenzeer zelf kan gaan ‘oogsten’. Stellen ze zich die vraag eigenlijk ook bij de verkoop van ‘plat water’? Dat komt namelijk ook perfect drinkbaar uit het kraantje en de verkoop ervan is in onze contreien in mijn ogen dan ook een helemaal van de pot gerukt iets. Mijn gedacht hé.

Natural Harvest, A collection of semen-based recipes!?

2012-01-04T15:08:00.001+01:00

Het was toch even - hoe zal ik het zeggen, slikken? - toen ik als bij toeval online terecht bij het kookboek ‘Natural Harvest’. Niet dat ik iets tegen een ‘natuurlijke oogst’ heb, verre van. Het was de ondertitel die me de wenkbrauwen deed fronsen, ‘A collection of semen-based recipes’. Een kookboek met zaad als gemeenschappelijk ingrediënt bij de verschillende recepten. En geen zaad als in, daar komen plantjes uit of dat geef je aan de vogels. Neen, zaad als in sperma. Als ingrediënt! In uw eten! Wegklikken was geen optie meer, mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd! Restte me verder nog één vraag. In hemelsnaam, waarom?

Als we het voorwoord mogen geloven niet alleen omdat het voedzaam is, maar ook wegens zijn schitterende textuur en omdat het, net als kaas en wijn, een complexe en dynamische smaak heeft. Het is trouwens ook goedkoop - en laten we eerlijk zijn, ook plezant – om te produceren, en het is een ‘product’ dat zowat overal beschikbaar is. Dat alles, en allicht ook een lichte afwijking, waren voor auteur Paul ‘Fotie’ Photenhauer genoeg redenen om aan zijn boek te beginnen.

Het grote sperma kookboek

Vijfentwintig recepten telt het boek, alsook een waarschuwing dat je je disgenoten vooraf op de hoogte dient te brengen van het extra ingrediënt. Onder het motto ‘het zaad van ne maat kan geen kwaad’ worden de vrienden van de auteur die als gewillig proefkonijn hebben gediend hartelijk doch anoniem bedankt voor hun steun.

Hierbij alvast enkele gerechten welke aan bod komen om het boek:

‘Almost White Russian’
‘Irish Coffee with Extra Cream’
‘Man Made Oysters’
‘Tuna Sashimi with Homemade Dipping Sauce’
‘Noodles with Special Spicy Sauce’
‘Hollandaise Sauce’
‘Cream Eclair’
‘Chocolate Truffles with White Center’
…

Van aperitief tot dessert zeg maar, en dat laatste zou volgens de chef het ideale zijn om twijfelgevallen over de brug te krijgen. Zoet, je weet wel. Meer dan ooit een boek voor de liefhebbers, zoveel is zeker. Vijfentwintig recepten telt het boek dat zo’n 7,46 € moet kosten in de iBookstore, of 18,64 € voor een gewone paperback. Eervolle vermelding ook voor de aan het boek gelinkte website ‘cookingwithcum’.

Bij wijze van teaser één receptje voor een ‘High Protein Smoothie’

Nodig:

1 kop kiwibrunoise
1 rijpe banaan
1 kop soyamelk
1 – 3 tl vers zaad
Ijsblokjes

Doen:

Blenden die handel!

Proteïne shake

Ik weet dat er hier doorgaans dingen te lezen en te zien vallen waarbij het water je mogelijk uit de mond loopt. Mijn excuses mocht dat deze keer net niet het geval zijn.

Coolinary Wishlist 2012

2012-01-02T14:03:00.000+01:00

2011 zit er helemaal op en was op culinair vlak zoals je hier kon lezen lang niet slecht. Van het vooropgestelde lijstje te bezoeken restaurants ben ik er in een paar (Veranda, 't Zilte, Oud Sluis, Nuance) niet geraakt. Dat werd natuurlijk ruimschoots gecompenseerd met onverwachte bezoekjes aan zaken (Hertog Jan, Hov Van Cleve, Abantal, Jef, ...) die in eerste instantie niet op het lijstje stonden. Maar dat was vorig jaar en hoe mooi herinneringen ook zijn, een vooruitblik naar culinair 2012 dringt zich op in de vorm van een nieuw lijstje.

Culinaire wishlist 2012:

Oud Sluis

De Pastorale

Nuance

In de Wulf

De Vitrine

De Jonkman

Veranda

Helsen

Noah

...

Verder zou het zeer zeker niet tegen mijn zin zijn mocht ik plots opnieuw de benen onder een tafeltje strekken in pakweg Volta, j.e.f of Pure C. Nu maar hopen dat de crisis niet te hard toeslaat en dat er nog veel aangename verrassingen uit de lucht mogen vallen.

Chocoladebom: feestje met een knal

2011-12-31T16:42:00.002+01:00

Eten bij vrienden, omstreeks middernacht naar het vuurwerk kijken en achteraf nog een feestje tot in de vroege uren. Op het vuurwerk na verschilt deze avond met andere woorden niet zoveel als een doorsnee zaterdagavond, en dat hoeft ook niet. Liefhebbers van chocolade, lawaai en rondvliegend snoepgoed kunnen misschien overwegen om zichzelf een 'chocolade kogel' aan te schaffen.

Chocolade kogel

Een chocolade omhulsel in de vorm van een kogel, gevuld met snoepgoed en een kleine explosieve lading... Het klinkt alvast als iets waar ik zonder problemen enkele vrienden warm voor kan krijgen. Enige probleem is misschien het prijskaartje van 89£ dat je ervoor met neertellen bij The Conran Shop, wat toch een tikkeltje veel is voor wat snoepgoed. Langs de andere kant is er natuurlijk wel een ontploffing mee gemoeid. Twijfel!

Chocolade explosie

En we hebben geluk vrienden foodies, er staat een filmpje online. Lontje aansteken en vervolgens enkele seconden ondraaglijk lang wachten alvorens het spel kaboem doet. Ik durf vermoeden dat de heren luchthavenbeveiliging en hun hondstrouwe bomhonden roet in het eten gooien indien je het spel online koopt. Rest ons hier alleen nog de mogelijkheid om Dominique Persoone zo zot te krijgen om dat spel in productie te brengen. Als een psychohallucinogene kikker kan, dan mag een chocoladebom geen probleem zijn denk ik dan.

Het allerbeste voor 2012 toegewenst van de volledige éénkoppige redactie van Coolinary. En laat het knallen!

Farfalle Di Rupo

2011-12-29T13:53:00.000+01:00

Politiek, dat bedrijven we hier niet op Coolinary. Voor je het weet krijg je van die rare snuiters op je dak en puilt je mailbox uit van de haatmails. Nee bedankt! Maar als die flukse frietvreter van een Bart De Wever onze eigenste Elio Di Rupo op nationale televisie schoorvoetend durft uitroepen tot ‘man van het jaar’, wel dan volgen wij hier ten kantore Coolinary met alle plezier. Gedaan met die ellenlange beschamende regeringsvorming. Gedaan met het eindeloze rijtje formateurs, informateurs, verkenners en dies meer. Lang leve het strikje! Farfalle!

Strikjespasta

Strikjespasta dus. Niets beter om onze andersgeaarde eerste minister – met Italiaanse roots nota bene – culinair te eren. De tijden zijn allesbehalve gunstig, ik weet het, maar toch het allerbeste toegewenst. Een probleemloze looptijd van je regering, een goede gezondheid,... die dingen.

Strikjespasta

Liefhebbers van strikjespasta en novelty strikjes kunnen op volgende site terecht. Het mag niet verbazen dat dit productje zijn oorsprong ergens in het oosten vindt, de regio bij uitstek voor goedkoop gemaakte toestanden die niemand echt nodig heeft.

Strikjespasta

Mijn kennis van Aziatische talen beperkt zich jammer genoeg tot de 48 nummertjes op de menukaart van de lokale afhaalchinees, maar laat de taalbarrière je vooral niet tegenhouden om zelf een bestelling te wagen. Met een gelukje zitten er zo rond Chinees Nieuwjaar leuke strikjes in de bus. In vijf verschillende kleuren nog wel.

Strikjespasta

Coolinary 2011 - jaaroverzicht

2011-12-28T20:32:00.000+01:00

Met nog 2 werkdagen voor de boeg - een keertje koken voor de schoonfamilie en eenmaal voor de vriendjes - zit 2011 er ei zo na op. Traditiegetrouw blik ik dan even terug op het afgelopen culinaire jaar en ik kan niet anders dan vaststellen dat ik niet te klagen heb. Blijkt dat vriendin en ik het dit jaar een beetje laten hangen hebben als ik het lijstje met bezochte restaurants zo bekijk. Om even snel orde op zaken te stellen. Doorgaans eten wij meer dan gewoon. Gisteren in Eindhoven op de markt - vriendin was op zoek naar stofjes - nog genoten van een potig erwtensoepje met een sneetje roggebrood en spek. Tot twee keer toe zelfs, zo goed was die soep. De portie op de foto is trouwens van vriendin want ik eet geen mosterd. Bwèk!

Het was trouwens collega foodblogger Anniek van Cuberdon & Macaron die de vuur aan de lont stak en me vijf eindejaarsvraagjes voorschotelde. De antwoorden kan je via deze link lezen. Mensen met een doorklikfobie kunnen onder de foto een aangepast jaaroverzicht vinden.

Erwtensoep, roggebrood, spek

2011 was op culinair vlak een echt topjaar Niet geheel gepland, maar toch een topjaar. Zelden volgden zoveel prachtige eetervaringen elkaar op. Ik moet zeggen dat ik zelfs schrik als ik ze zo op een rijtje zie staan. C-Jean, Trente, The Cube, Bloot, Abantal, Hertog Jan , Pure C, Hof Van Cleve, Volta, Savoury en J.e.f zelfs twee keer. Tikkeltje cliché maar ik ga het toch op het Deense Noma houden als toppunt van het jaar. Niet alleen de hapjes, de menu en de koffie, maar de hele ervaring was gewoon fantastisch. Toen na de maaltijd bleek dat we geen taxi nodig hadden omdat we met de fiets gekomen waren, dwong dat trouwens instant respect af van Noma crew. Simpele jongens wij hoor!

Andere hoogtepunten waren onder andere een bezoekje aan The Flemish Primitives. Ik ben niet direct een grote vleeseter, maar ik heb er met enorm veel plezier deelgenomen aan de ‘Meat Masterclass’. Stuk voor stuk vakmensen, waar vooral Hendrik Dierendonck me is bijgebleven met zijn ‘Rouge De Flandres’. Zoveel bezieling voor zijn vak en zijn product dat die man heeft. Jammer dat St Idesbald nogal ver van Turnhout ligt, anders had hij er sowieso een vaste klant en potentieel carnivoor bij.

Het bezoekje aan kunstenaar / messenmaker Antoine Van Loocke ga ik ook niet snel vergeten. Opnieuw die overweldigende passie! Door en door vriendelijke kerel met een meer dan aangename Gentse tongval, waardoor ik niet anders dan met veel plezier naar zijn met geweldige anekdotes doorspekte uitleg kon luisteren. Nu weet ik maar mooi hoe de muskusos reageert op een aanval van een roedel wolven.

En dan was er nog het hoofdstukje Qlinaria, het barbecueteam waar ik deel van uitmaak. Voor het tweede jaar op rij gingen we met de meeste punten lopen op het Nederlands Kampioenschap Barbecue. En op het Wereldkampioenschap Barbecue gingen we aan de haal met een mooie derde plaats voor het dessert. Op naar 2012.

En wat moet 2012 dan brengen? Meer van dit alles natuurlijk! Leuke en vooral lekkere culi-uitstapjes in goed gezelschap, geweldige restaurantbezoekjes, spannende barbecuewedstrijden, (h)eerlijk eten... die dingen. Verder schijnt het dat ik precies nogal vlot schrijf. Misschien moet ik me hier en daar maar eens vrijblijvend gaan aanbieden. Je weet nooit wat er uit de bus komt. De wereld is aan de durvers. Oh ja, en een rijbewijs halen!

Everything tastes better with bacon!

2011-12-27T18:13:00.000+01:00

Everything tastes better with bacon, in barbecuemiddens en ver daarbuiten is het een vaak gehoorde spreuk. In de States is het haast een religie aan het worden en bekeren massaal veel mensen zich tot 'Bacontariër'. Je kunt het zo gek niet bedenken of er de 'Amerikaanders' weten wel een nieuwe toepassing te vinden om bacon te gebruiken. Zo wordt bijvoorbeeld de 'Eggs & Bacon ice cream' van The Fat Duck - avant garde in Europa - over de plas gretig gekopieerd. Er verschijnen ook de zotste bacon flavoured producten op de markt zoals lip gloss of een luchtverfrisser voor in de auto.

Bacon luchtverfrisser

De luchtverfrisser kwam gisteren nog ter sprake in Top Gear waar de genaamde Jeremy Clarkson zich weer van zijn beste kant liet horen. Volgens hem was de 'Bacon Airfreshener' iets waar iedereen zot van zou zijn. Dat is, iedereen behalve moslims en joden natuurlijk. En varkens, want die zouden kunnen denken dat ze zelf in brand zouden staan. Hij haalde zo'n lapje spek uit een pakje en liet zich nog ontvallen dat het weleens het medicijn tegen vegetarisme zou kunnen zijn. Cheeky bastard die Clarkson!

Bacon Luchtverfrisser

Sastrugi - Wout Bru in mijn keuken

2011-12-26T19:50:00.002+01:00

Zelfs al worden de kerstcadeaus vooraf aangekondigd en gaat het verrassingseffect bijgevolg een beetje verloren, het neemt niet weg dat ze altijd meer dan welkom zijn. Het was dan ook met een glimlach die strekte van oor tot oor dat ik de deur voor overbuurvrouw Linda opende toen ze vorige week aanbelde met een groot pak in haar handen.

Serax Kerstcadeau

Porselein van Serax dat was geweten, maar uit welke reeks juist? Dat was de grote verrassing. Het werd er noch één uit de 'Geometry' reeks van Peter Goossens, noch eentje uit de 'Set de Sept' reeks van Michel Bras. Achter de rode strik en de verschillende lagen inpakpapier kwam na het betere scheurwerk een cadeaubox met opschrift 'Sastrugi Wout Bru by Neda El-Asmar' piepen.

Sastrugi - Wout Bru - Nedda El-Asmar

Akkoord, ik was een beetje gebrand op een bord uit de 'Geometry' reeks van Goossens. Zo eentje waar we in het Hof van Cleve een alleraardigst stukje haas van mochten proeven. Even zag het er naar uit dat ik die Sastrugi borden niet in mijn hart zou sluiten. Heel even maar hoor! Want wat op het eerste zicht een simpel rond bord leek, blijkt een pareltje met een subtiel off centre bordvlak. Natuurlijk mooi en omgekeerd!

Wout Bru Sastrugi bord

Het toeval wil dat ik een voorgeschiedenis heb met Wout Bru. Dat we beiden 'kempenzonen' zijn is één ding, er was ook die wedstrijd die ik een paar jaar geleden gewonnen had met een privé workshop met Chef Bru als hoofdprijs. Bru gaf verstek en in de plaats mocht ik een dag in Comme Chez Soi in de keuken gaan staan. Geweldige ervaring - dat kan je hier zien/lezen - maar een haat-liefde relatie was geboren. Dat Wout Bru en zijn team op Culinaria² in geen velden te bespeuren waren net op de dag dat hij voor mij, en voor velen anderen met mij moest koken, was uiteraard olie op een hete plaat.

Uit het niets kwam vorige week de wiedergutmachung! De afstand tussen Beerse, het geboortedorp van Bru, en het Coolinary hoofdkwartier in Turnhout is zo beperkt dat deze het makkelijkst in steenworpen uit te drukken is. Aangezien iedereen zowat iedereen kent in de Kempen was het zelfs niet geheel verwonderlijk dat Wout Bru via via plots in onze keuken stond. Wout Bru! In onze keuken!

Een kleinigheidje ging het worden en om het voor beide partijen aangenaam te houden had hij de meeste voorbereidingen al achter de rug. In geen tijd toverde hij een 'eendenbout met krielaardappeltjes, wortelen en vlierbessensaus' op tafel. Dit alles werd in alle eenvoud op onze fonkelnieuwe borden gepresenteerd, wat wij ons uiteraard lieten welgevallen.

Eendenbout

Een leuke invalshoek gekruid met een levendige fantasie... de beste ingrediënten voor een doordeweekse avond met een opwarmmaaltijd. Wat plastic zakjes twaalf minuten in kokend water onderdompelen, ik denk niet echt dat we dat nog al te vaak gaan doen. Die prachtige Sastrugi borden gebruiken daarentegen.

Cuisine du Chef - Wout Bru

Royal Belgian Caviar - Turnhout

2011-12-23T17:01:00.002+01:00

Als het in de krant staat, dan kan het niet anders dan waar zijn. Royal Belgian Caviar van het Turnhoutse Aqua Bio is wereldtop. Dat was het verdict na een blinde proeftest door enkele experts voor het blad Gastromania. De Osietra kaviaar, goed voor goud, was volgens de jury de enige kweekkaviaar uit het volledige gamma dat in elk opzicht de kwaliteit van de wilde topkaviaar zeer sterk wist te benaderen. Het Turnhoutse feestjaar begint met dit prachtige nieuws zowat 7 dagen te vroeg, maar wie ligt daar wakker van.

Royal Belgian Caviar

Een jaar of twee geleden zijn we eens op audiëntie geweest bij de man achter de Turnhoutse kaviaar, iets wat schijnbaar enkel een handvol notabelen en sterrenchefs ons had voorgedaan. Wij zagen steur- ook witte - in alle maten en luisterden met veel ontzag naar tal van verhalen. En dan te weten dat het kaviaar verhaal begonnen was als een 'klein experimentje' met steur.Wat een geweldig leerrijke avond was dat, ik moet het je allicht niet vertellen. Oh ja, die kaviaar is echt, maar dan ook echt, top!

Herfstpizza met pompoen en geitenkaas

2011-12-23T16:06:00.002+01:00

Of ik een foto wou komen nemen van haar pizza? Wel natuurlijk! Een week of twee geleden had vriendin in Libelle een receptje zien staan voor een pizza met pompoen, en die stond nu mits enkele aanpassingen, op het menu. Een kant en klare rechthoekige bodem, partjes ovengegaarde pompoen, geitenkaas en fijne ham. Als extra topping koos ik nog rode ui, en vriendin voegde nog wat smeuïge uitgeknepen warme knoflook toe. Dat mag dan een minuutje of 15, misschien iets langer in een voorverwarmde oven van 180° C en dan kan er gesmuld worden.

Herfstpizza

En reken maar dat we gesmuld hebben, zo lekker. Na een eerste keer proberen en een tweede gefinetunede versie hebben we hier zowaar een herstklassieker in onze pollen. Dat die nog dikwijls tijdelijk in onze oven mag komen logeren. Volgende keer eens kijken of een drupje honing een extra toegevoegde waarde is. De salie daarentegen denk ik niet meer te zien.

Herfstpizza

Potentiële kerstcadeaus

2011-12-22T13:15:00.000+01:00

Pakjestijd, allemaal goed en wel, maar wie wat te kopen? En wat moet het in hemelsnaam kosten? Kaartjetrek dan maar, een beetje ‘Secret Santa’, maar dan niet met onbekende mensen. Ideaal voor de feestdagen, de ‘Coolinary kookboeken tip’. Eentje voor 10 €, eentje voor 20 €, en eentje voor 25 €. Als dat de meeste lijstjes niet dekt weet ik het ook niet meer.

In het segment voor 10 €: ‘Soep in 30 minuten’ van Anna Decock, Standaard Uitgeverij.

Ten huize Coolinary wordt er elke dag verse soep gegeten. Elke dag! Het ontlokte een ex-collega van vriendin de prachtige uitspraak “Een dag zonder soep is een verloren dag”. Winter of zomer, soep is van alle tijden! Een flinke kom dampende maaltijdsoep of verfijnd als aperitiefhapje. Soep is veelzijdig, lekker, en supergezond. De ideale manier trouwens om je kroost groenten te leren eten. Voor een luttele 9,95 € - net binnen het budget dus – kan ook jij je binnen een half uurtje te goed doen aan een smakelijk vitaminebommetje.

Soep in 30 minuten

In het segment voor 20 €: ‘Feestelijke Cakepops’ van De Koekjesfee, Standaard Uitgeverij

Niets zo hot als bakken dezer dagen. De oven misschien, maar dan heb je het zowat gehad. Na allerhande bakboeken over koekjes, cupcakes, taarten en ‘whoopie pies’, weet ‘De Koekjesfee’ – hoe geweldig is het om met zo’n naam door het leven te mogen gaan - opnieuw te verrassen met haar ‘Feestelijke Cakepops’. Het boek komt met een handleiding, want ‘Cakepops’, versierde cakeballetjes, blijken uitermate verslavend te zijn. Om te eten maar ook om te maken. Ideaal om samen met de kinderen aan de slag te gaan, maar klassevol genoeg om na een exquis diner bij de koffie te presenteren. Uren plezier voor slechts 19,95 €. Reken uit uw voordeel!

Feestelijke cakepops

In het segment voor 25 €: ‘Comfortfood’ van Janneke Vreugdenhill, Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Het weer, de crisis, slecht nieuws… je zou voor minder een tikkeltje down worden. Niets zo effectief om een opkomend gevoel van neerslachtigheid te lijf te gaan als een portie comfortfood. En dan heeft culinaire journaliste Janneke Vreugdenhil het niet over de obligatoire pot ijscrème die er op televisie wordt bijgehaald. 124 van haar allercomfortabelste recepten komen aan bod die je in no time het druilerige weer, slecht nieuws of de financiële crisis doen vergeten. En wees eerlijk, die 24,95 € ga je niet in je portefeuille voelen, wel?

Comfordfood

De kip of het ei?

2011-12-21T13:14:00.000+01:00

Wat was er eerst, de kip of het ei? Duh, het ei natuurlijk! Waar zou de kip anders vandaan moeten komen. Of nee, de kip, want die met dat ei leggen. Ja, daar kun je niet alleen kleine bengels een tijdje zoet mee houden, het levert ook mooie kunstwerkjes op. Zoals onderstaande van de Engelse designer Kyle Bean.

Een stuk of wat eischalen,een eeuwenoud flauw raadseltje en een goeie invalshoek. Meer was er voor de jonge Brit niet nodig om met deze breekbare kip op de proppen te komen. Geweldig denk ik dan.

De werkjes die hij voor het Duitse Cut Magazine maakte mogen er anders ook wel zijn. Onschuldige wapens, gemaakt van verschillende, al dan niet eetbare materialen. Cool genoeg om door de Coolinary radar opgepikt te worden, dat zeg ik!

Antwerpen Proeft 2012

2011-12-20T11:46:00.002+01:00

Na Gent vorige week, lijkt het wel alsof Antwerpen deze week de fijne foodblog Coolinary inpalmt. Er is namelijk 't een en 't ander bekend gemaakt over Antwerpen Proeft, het grootste culinaire festival van België.

Antwerpen Proeft Banner

Zo wordt de nog niet zo lang geleden ingeweken topchef Viki Geunes de nieuwe ambassadeur van Antwerpen Proeft / Taste of Antwerp. Twee jaar lang, tot en met 2013 zal de tweesterrenchef mee het gezicht bepalen van het grootste culinair festival van België. Hij neemt de scepter over van Roger van Damme, bekend van Njam tv, kookboeken en restaurant Het Gebaar. De zesde editie van Antwerpen Proeft heeft plaats van 16 tot 19 augustus 2012.

Geunes heeft er alvast zin in. "Antwerpen beleeft vandaag een gastronomische boom. Dat mag ook," lacht de chef-kok van 't Zilte in het MAS. "Het is een voorrecht om Roger te kunnen opvolgen als ambassadeur. Antwerpen Proeft is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een nationale vaste waarde voor fijnproevers en lekkerbekken." Het evenement kreeg 120.000 bezoekers over de vloer in 2011. Elk jaar werden meer buitenlandse gasten verwelkomd. "Maar dat betekent niet dat je op je lauweren rust," vervolgt nieuwbakken boegbeeld Geunes. "Een open geest en evolutie zijn belangrijk. Of je nu een zaak hebt of een festival organiseert. Zo lanceert Antwerpen Proeft voor restaurants een fris, nieuw soort van samenwerking. Daardoor wordt meedoen aan Proeft ineens voor álle creatieve chef-koks uit het Antwerpse en voor álle goede restaurants mogelijk, inclusief een mooie return. Hier is een nieuwe hit in de maak."

Viki Geunes & Roger van Damme

Daarnaast zal Geunes op Antwerpen Proeft weer te zien zijn bij De Chéfs. Dit deel-evenement ging in première in 2011 en kende een enorm succes. Restaurants met een topquotering in gids Gault&Millau bieden bij De Chéfs zowel uitgebreide arrangementen als proevertjes van niveau aan. Gastronomisch monument Johan Segers van ’t Fornuis stond op de affiche. Net als Olivier de Vinck, die met Kommilfoo recent een ster kreeg bij Michelin.

Roger van Damme wordt ere-ambassadeur van Antwerpen Proeft. Johan Segers mocht zichzelf al ere-ambassadeur noemen. Antwerpen Proeft en het Bollekesfeest delen ook van donderdag 16 tot en met zondag 19 augustus 2012 de spotlight. Locatie blijft de Vlaamse Kaai en Waalse Kaai. Toegang gratis.

Les Tartes de Françoise - Antwerpen

2011-12-19T19:33:00.000+01:00

Met Sofie Dumont en Roger Van Damme als onbetwiste vaandeldragers van de als opgeklopt eiwit zo luchtige televisieprogramma’s die gans Vlaanderen aan het bakken proberen te krijgen, zouden we nog durven vergeten dat er ook andere manieren zijn om aan taartjes allerhande te komen. Kopen bijvoorbeeld! Na ateliers in Brussel, Ter Hulpe en Gent kun je vanaf heden ook in Antwerpen bij ‘Les Tartes de Françoise’ terecht voor overheerlijke taarten en quiches. Toeval wil dat ik niet meer dan een uitnodiging om taartjes te eten nodig heb, om me halsoverkop een weg richting Antwerpen te banen. Taartjes, bubbels, en het goede gezelschap van vriendin en collega-bloggers Anniek en Thomas, meer was er niet nodig voor een geslaagde avond. Dat en taartjes. Had ik al taartjes gezegd?

Het leek ons de evidentie zelve om met de hartige quiches van start te gaan alvorens ons over te geven aan het ruime aanbod van de zoete variant. Het werd aanschuiven gezien er aardig wat volk op de uitnodiging van Oona was ingegaan. Schoon volk ook, dat ik er van verdenk doorgaans eerder in de buurt van een catwalk of hippe fashionstore rond te hangen, dan in de buurt van een taartjeszaak maar soit. Mooi meegenomen natuurlijk, want die mensen eten doorgaans niet al te veel.

Savoury

Het mag gezegd, die quiches waren niet van de poes en de taarten moesten er zeker niet voor onder doen. De klant heeft een mooi zicht op het sobere, industriële en toch strakke atelier, waardoor men bij een bezoekje de bedrijvigheid netjes kan aanschouwen. Ongetwijfeld een aanwinst voor het hippe zuid.

Sweet

En het aanbod is trouwens niet beperkt tot quiches en taarten. Honing van de bovenste plank, artisanale confiturekes, speculaasjes en sapjes staan er ook in het rek. Met lege handen thuis komen is duidelijk geen optie.

Volta Gent - Lunch

2011-12-16T19:02:00.001+01:00

Drie Flemish Foodies op twee dagen tijd, het is ons niet gelukt. Reden hiervoor was het jammerlijke feit dat ik de overvolle reservatieboek van De Vitrine schromelijk onderschat had. Ach, zo hebben we toch weer een restaurant om op het lijstje voor 2012 te zetten. Er waren de lunch en de goestjes bij J.E.F die hier eerder aan bod kwamen, en toen was er ook nog de lunch in Volta. Het ‘goei leven’, wij zijn er niet vies van. De laatste keer met Bruut! van de Flemish Foodies was het hier nog een halve bouwwerf maar nu, bijna 2 jaar na datum, was daar uiteraard niks meer van te merken. Heel knap opgekalefaterd die oude electriciteitsomvormingscentrale. Stoelen, tegeltjes, houtwerk, gigantische luchter, het industriële aspect,… alles netjes met elkaar in balans wist vriendin te zeggen. Het voelde vooral ook goed aan.

Luchter

Lunch bij Volta, dat zijn 4 ‘snakxx’ en een hoofdgerecht. Een dessertje kan je optioneel bijbestellen. Handig is dat die lunchkaart online te downloaden valt. Onhandig is dat ik dat vergeten te doen ben, waardoor ik nu voor mijn 'ervaringsbeleving' op mijn lekke geheugen dien terug te vallen. Of op een inderhaast getrokken foto net voor ze onze Champieter kwamen brengen. Als die er al volledig opstond natuurlijk. Het is wat het is.

Kaart, boter, kruidenboter

Zo met drie of meer borden komen aanlopen, tof dat je dat kunt enzo, maar een mooie grote plateau gevuld met allerlei lekkers maakt toch net dat ietsje meer indruk. De ‘snakxx’ waren gearriveerd en dat deden ze dus gelijktijdig. Het 'pastinaaksoepje' ging als eerste voor de bijl en kreeg de goedkeurende zegen van vriendin, ten huize Coolinary nog steeds de ongekroonde koningin van de soep. Een eretitel die ze dag na dag met verve draagt trouwens. Geen foto's wegens leeg kommetje, helaas.

Toen ik een jaar of 10 was vond ik vissticks geweldig omdat die ‘kapitein’ op tv toch wel indruk maakte. En ook omdat alle kindjes dat doorgaans gewoon lekker vinden. Nu ik 34 ben denk ik daar uiteraard anders over, tenzij die ‘fishsticks’ vanachter de glazen keukenwand bij Volta tevoorschijn worden getoverd. Geen idee of zijn keukenkompanen hem chef noemen dan wel kapitein Olly, maar dit was zo goed? Crunchy jasje, de vis een beetje sappig, niet normaal. En dan die tartaar... Toen er van de fishsticks niet meer dan wat goudgele kruimels over bleef heb ik, voorzichtig toen niemand keek, het potje tartaar met mijn vingers leeg geschraapt. Schandalig lekker noemen ze dat.

Fishsticks, tartaar

Er was een tijd dat vriendin zich absoluut niet zou wagen aan een ‘terrine van konijn’ wegens zo’n pluizige rakker als huisdier. Het beest noemde ‘Dahlia’, naar het rockgroepje van haar vriend de bassist. Die basgitaar hangt ondertussen al een tijdje aan de wilgen, het konijntje is niet meer en vriendin eet verdorie alles netjes mee. Fris subtiele smaken, een tikkeltje pittig dankzij de mosterdkaviaar.

Konijnterrine

Als laatste was er nog een salade van witte kool en rucola en – ik doe een gokje – forel. ’t Is dat ik niet zo’n grote fan ben van slaatjes, en witte kool moet zo ongeveer hetzelfde effect op mij hebben dan kryptoniet op superman, maar dat terzijde. Een slaatje dus, absoluut niets mis mee, al ging mijn voorkeur meer uit naar de andere drie hapjes. Een kwestie van smaak, want vriendin liet het haar allemaal met plezier welgevallen.

Salade, witte kool, forel

Het hoofdgerecht, ‘schelvis met boterraapjes en – help, ik moet weer gokken - een crème van aardappels’ mocht er ook wezen. Zachte vis, heerlijke boterraapjes met een beetje bite, een smeuïge spiegel crème, en wat groensels. Die titel van Gault Millau, 'ontdekking van het jaar', hebben ze hier duidelijk niet gestolen. "Ach, we koken alleen maar een beetje", wist Olly toen ik hem er achteraf nog mee feliciteerde. Klasse!

Schelvis, boterraapjes

Schrijf maar op, de combinatie 'butternut, mandarijn, speculaas, vanille' is fantastisch. Fan-tas-tisch zeg ik u! Het ontbrak ons aan voldoende superlatieven toen de ober ons verdict vroeg.

Butternut, vanille, speculaas

En dan hadden we de peer, die acht uur heel zachtjes gegaard werd, nog niet geproefd. Op zich al niet te versmaden, en in combinatie met de specerijen en het gezouten karamelijs nog zoveel beter. Afsluiten doe je bij Volta duidelijk in stijl, ongeacht welk dessert je ook neemt.

Peer 8 uur, gezouten caramelijs, specerijen

Over een ouderwets tasje thee mijmerden we wat na over deze lunch. Er volgde nog een praline met een lopende vulling van yoghurt en peer - in een keer opeten werd ons aangeraden - waarna we makkelijk tot het besluit kwamen dat we ook hier met alle plezier nog vaker terug willen komen. En dat het zeker geen eeuwigheid meer hoeft te duren.

Praline yoghurt peer

Bedankt Secret Santa!

2011-12-16T18:13:00.001+01:00

Hij is te vroeg, maar wat belangrijker is, hij is geweest. Hoera! Lang leve Secret Santa en lang leve Tess die dit toch maar weer mooi op poten heeft gezet. Er was even paniek bij het zien van mijn pakje. Zo'n gerafeld postpakketje, dat kan onmogelijk het werk van de Kerstman zijn?

Bpost, what have you done?

Natuurlijk had de Kerstman dat niet zo bedoeld. Meer nog, hij had het onheil gelukkig zien aankomen en de cadeautjes voor de zekerheid in bubblewrap verpakt.Thanks Santa! Drie pakjes, hoe tof! Een plezant boekje om te gaan foerageren, anijssnoepjes en ...

3 cadeautjes

Hetgene waar we instant plezier aan beleefden was het 'poeder om tijgers (en allicht ook zombies) op afstand te houden'. Zo'n welriekend kruid dat er in zit, niet te doen. Ik zou wel kunnen zeggen welk kruid, maar dan kunnen die tijgers en zombies er zich tegen wapenen, en dat kan ook niet de bedoeling zijn.

Anti Tijger Poeder

En kijk, de Kerstman heeft er nog een hoogstpersoonlijk briefje bijgestoken ook. Blijkt het toch wel om de Kerstvrouw te gaan zeker. Nee, die verrassende wending had ik ook niet zien aankomen, wie had dat gedacht! Nogmaals merci.

Briefje van de Kerstman

B&B King Gent

2011-12-13T20:21:00.001+01:00

‘t Was een gemak, dat studentenkot van vriendin in de Pollepelstraat. Helaas liggen die tijden alweer een tijdje achter ons. Voordeel is dat je in je zoektocht naar een overnachting nu wel eens op een pareltje kunt stoten. Bij ons bezoek aan Gent in juni sliepen we in een hotel, zo eentje uit een keten. En omdat die nogal kil en onpersoonlijk kunnen aanvoelen was ik voor ons recentste verblijf internetgewijs op zoek gegaan naar een Bed & Breakfast. Heeft altijd iets! Binnen de kortste keren kwam ik terecht op de site van BB King en tja, na zo’n fabuleuze woordspeling ga ik echt niet meer verder zoeken hoor.

BB King

B&B King - in hartje van de historische Gentse binnenstad gelegen - is een modern gebouw waarbij de benedenverdieping is voorbehouden voor de gasten. De lichte traphal is direct een leuke binnenkomer en geeft uit op het terras. Gezellig buiten vertoeven, badend in het zonlicht, bij beter weer is het vast mogelijk. In de traphal is er een keur aan DVD’s en CD’s te vinden welke je op het entertainmentsysteem in je kamer kan afspelen. Een wijds scala aan boeken biedt voor elk wat wils en zelfs een riedeltje op de huispiano spelen behoort tot de mogelijkheden. Genoeg verstrooiing dus mocht je, in tegenstelling tot ons, eens graag een avondje binnen blijven.

BB King, trappenhal

Eyecatcher in de hal was wat mij betreft de Eames schommelstoel, een vintage modelletje waarvan we het hele verhaal over de vondst – inderdaad, het betreft gevonden goed - bij het ontbijt kregen. Ik was hem een tijdje uit het oog verloren, maar nu hij terug op de radar staat, denk ik dat ik die in de aanbouw toch ook wel kan inpassen. Al schommelend de iKrant lezen terwijl ik met een half oog naar de vogeltjes op het terras kijk. Klinkt als lente!

Vintage Eames stoel

Als de hoeveelheid kussens op het bed een graadmeter voor gezelligheid mag zijn, wel dan haalt BB King alvast de maximumscore. Omstreeks het afgesproken ontbijtmoment klonk vanuit het privévertrek op het eerste verdiep uitnodigende muziek, welke wij na een verkwikkend bad met veel plezier tegemoet gingen. Broodjes, ongemeen lekkere schellekes hesp, smakelijke staafjes kaas, een gepocheerd eitje en huisbereidde confituur van de mama, meer heeft een ontbijt niet nodig. Een vlotte babbel misschien en die kregen we er ongevraagd bij.

BB King kamer 1

Een rolletje King muntjes op het tafeltje in de kamer... Het zit hem in de details! Fingers crossed dat Sarah en Dominiek in de zomer niet op vakantie gaan. Tijdens de Gentse Feesten zouden we namelijk graag nog een keertje terugkomen.

J.E.F Gent - Goestjes

2011-12-13T11:29:00.003+01:00

Het is eigenlijk van het goede te veel, zo twee keer op een dag in hetzelfde restaurant gaan eten. Maar ach, zo vaak komen we nu ook weer niet in Gent, dus waarom niet? Acht uur na onze fel gesmaakte lunch stonden we terug voor de deur van J.E.F. Het was 11 uur ’s avonds, de keet zat afgeladen vol en we vreesden een beetje voor een tafeltje. Dit moest ofwel de uitloper van de avondservice zijn, of de aanwezigheid van de fanclub van de ‘goestjes’ op vrijdag. We waagden onze kans, en door de glazen deur zagen we de goedlachse Nelis al gebaren dat er pal aan de toog net een tafeltje was vrijgekomen. Class!

Onder het motto ‘J.E.F eet laat’ worden er op vrijdagavond dus ‘goestjes’ geserveerd, 5 wekelijks wisselende hapjes aan 20 € per persoon. Ideaal voor een laat hongertje en op de koop toe een mooi visitekaartje voor de keuken van de chef. Niets deed op dit late uur trouwens vermoeden dat iedereen er al een behoorlijke shift had opzitten. Famke kwam gezwind aan tafel het concept nog even toelichten en liet ons even de tijd een keuze te maken uit de drankkaart, terwijl het uit de bedrijvige keuken aan de lopende band ‘goestjes’ regende. Hoe fijn ik die ‘Blancas Nobles Barranco Oscuro’ ook mocht vinden, het was vrijdagavond en dan mag er bier geschonken worden. En veel! Het werd een 75 cl fles Saison Dupont, die met zijn uitgesproken bitterheid en alcoholpercentage van 6,5 % onze derde tafelcompagnon werd. Vriendin hield het bij water. Naarmate de avond vorderde en de oogjes kleiner werden bleek dit voor haar niet echt een slechte keuze.

Het eerste hapje was een beignet van sjalot, geserveerd met een dot sjalotmayonaise. Als het uit het frietvet komt, dan mag het met de vingers gegeten worden zeg ik altijd. Niemand raar zien kijken. Zo’n sjalotrok in een heerlijk flinterdun knisperend gefrituurd deegjasje, ge kunt niet geloven hoe goed dat smaakt. De eerste frituur in de verre omstreken van Turnhout die deze lekkernij op zijn kaart zet, heeft er in mij geheid een vaste klant bij. Misschien moet ik die recordpoging om in 2012 (Turnhout bestaat 800 jaar en ik ga iets doms doen) 100 bitterballen achtereen op te eten maar eens culinair upgraden. Iemand?

Beignet, sjalot

Dat de keukentandem Jason en Gilles onder stoom stond mocht blijken toen ons in no time het tweede hapje werd voorgeschoteld. Wat een fijn samenspel van smaken. Rokerige forelmousse, die het met de frisse appel en zuring op een akkoordje had gegooid om je smaakpapillen flink te doen swingen. Waarna de pittige daikon de party crashte en het feestje echt losbarstte.

Gerookte forel, daikon, appel, zuring

Een smakelijk stuk witte pens met een pittig slaatje, pretentieloze kost voor de meerwaardezoeker. Gezien alle 'goestjes' op deelbordjes geserveerd werden, volgde opnieuw die dans van de duellerende vorken, waarbij je de andere allerlei lekkers ontfutselt terwijl je haar/hem diep in de ogen kijkt. Vriendin weet dat ze me dan maar beter in de gaten kan houden.

Witte pens, Oost-Indische kers, mosterd

En ja hoor, ik ben een liefhebber van varkenswangen. Met m'n barbecuegenootschap Qlinaria maken we daar traditiegetrouw stoverij van met Turnhoutse Tripel. Ook lekker, maar van een geheel andere orde dan deze immens zachte hapklare brokken.

De muziek stond ondertussen een streepje luider en als ik me niet vergis stond TV on The Radio aardig van jetje te geven. Langs de andere kant zou ik ook gezworen hebben dat een strak in het pak gezeten Wayne Coyne van The Flaming Lips enkele tafeltjes verder 'goestjes' zat te eten. Om maar te zeggen dat het ook gewoon aan de Saison Dupont gelegen kan hebben. Illyvanilly die tijdens de lunch amper twee meter verder zat, had ik dan weer niet herkend. Tsss!

Varkenswang, bloemkool, spitskool

Met ingrediënten als muziekjes, drank, hippe hapjes zou het me verbazen mochten er in de Lange Steenstraat op vrijdagavond geen koppeltjes gevormd worden. Boven een kom heerlijk vijgenijs met stukjes brownie bijvoorbeeld. Wie weet komen er op termijn zelfs kleine Jefkes van!

Brownie, hazelnoot, vijg

De messen van Antoine Van Loocke

2011-12-12T19:07:00.004+01:00

Na de lunch bij J.E.F mochten we ons onmiddellijk opmaken voor een nieuwe niet onaardige tijdsbesteding. Terwijl vriendin op de lappen ging met de drummer van The Van Jets, een ex studiegenoot, mocht ik op audiëntie bij Antoine Van Loocke. Van Loocke doet bijzonder knappe dingen met ‘patattenschellers’, en is zo één van die mensen die enorm weet te inspireren. Knifeforging heet dat!

Zijn atelier was niet direct makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, maar Antoine zag er geen graten in om me in Gent op te pikken. Zo’n afspraak met een onbekende, dat is een beetje als balanceren op een slappe koord en kan in het slechtste geval serieus tegenvallen. Dat bleek uiteraard niet het geval en in de auto hadden we direct voldoende raakvlakken waarover we flink konden uitweiden. Gaston en Leo, Mijn Restaurant, In de Wulf, Peter Goossens… genoeg stof dus voor een goed gesprek. Dat en messen natuurlijk. Maar dat spreekt voor zich!

Wat wij onwetenden als afval durven aanzien – denk bijvoorbeeld aan verweerd rot hout of verroeste lemmeten - is voor Antoine de basis voor zijn creaties. Zijn inspiratie? Het alom gekende 'molenmesje' met zijn typische vorm.

Verroeste lemmeten

Veel moest ik me niet bij zijn atelier voorstellen had hij me per mail laten weten. Eenmaal ter plaatse baanden we ons via een smal paadje tussen de bomen een weg richting atelier in de achtertuin. Antoine had niet gelogen. Zijn atelier bleek een doorsnee tuinhuis van dertien in een dozijn, waarbij amper één vierde door het gerief van de kunstenaar werd ingenomen. De andere helft werd geclaimd door een familie spinnen die, afgaand op de rijkelijk aanwezige spinnenwebben, flink wat leden telt. Dit was slechts één van de locaties waar hij aan zijn messen werkte. In de kofferruimte van zijn wagen bleek immers voldoende gerief aanwezig om ook op locatie te prutsen. Zijn woorden.

Eenmaal binnen in de woonkamer werd ik ondergedompeld in de wondere messenwereld van Antoine. Zijn messen – lemmet en heft - spreken fel tot de verbeelding, al was het door de indrukwekkende verscheidenheid van gebruikte materialen. Het rotte, door wormen aangevreten hout en die verroeste lemmeten waren slechts het begin.

Molenmesje, Van Loocke Style

Als je de kunstwerkjes - en dat zijn ze - in je handen krijgt sta je niet stil bij het 'prutswerk' dat eraan vooraf is gegaan om tot zulks subliem resultaat te komen. De verwondering is te groot. Een heft van krantenpapier en epoxyhars, met nota bene nog leesbare stukjes tekst, daar kan je niet anders dan ontzag voor hebben. Elk ander netjes opgeblonken mes dat werd opgediept ter mijner vermaak kwam met een uniek verhaal, het ene nog mooier dan het andere, net als de messen.

Zinsnede

Hout, hoorn, papier, koraal, steen, noem maar op. Je moet al van een pak markten thuis zijn om met deze verschillende basismaterialen aan de slag te gaan. Probeer dan maar eens aan een leek als mezelf uit te leggen hoe je te werk gaat. Niet evident, dat kan ik je verzekeren. Gelukkig kon ik, en met mij iedereen die een tipje van de sluier gelicht wil zien over de werkwijze van de messensmid, terecht op de website van de stagiaire van Antoine.

Stagiaire, het is geen typfout. De poulain van Antoine is geen flink uit de kluiten gewassen manspersoon, maar een hippe 21-jarige deerne met mooi gelakte nagels. Een draaibank, zoutzuur, een kettingzaag, elektrisch lassen ... Joke draait er haar handen niet voor om. Stagiaire/poulain wordt partner in crime. Opvolging verzekerd!

Van Loocke, privécollectie

Naast zijn 'patattenschellers' heeft Van Loocke ook aardig wat 'kunstmessen' ontworpen. Niet direct voor dagelijks gebruik, maar zo mogelijk wel nog een pak indrukwekkender om te zien. Het penisbeen van een walrus, de hoorn van een muskusos of een dikdik, het skelet van een cactus of de slagtand van een babymammoet,... de natuur blijkt naast inspiratie tevens een geweldige leverancier. De grillige lijnen van het ivoren heft die zich verder zetten in het damaststalen lemmet, hoe schoon is dat!

Damaststaal - Ivoor

Antoine is er zich maar wat van bewust dat hij een mooie kunstvorm bedrijft. Zijn kunstwerkjes zijn niet om naar te kijken, die moet je voelen, gebruiken. Hij troont me mee naar de keuken waar onder een schets van een patattenscheller een hele reeks messen hangen aan een magnetische standaard. Op zondag wordt er ten huize Van Loocke soep gemaakt en dat gaat ceremonieel gepaard met de keuze van een mes. Mooier wordt het niet!

Musea zijn een ding, restaurants een ander. Kobe Desramaults was de persoon die Antoine introduceerde in het restaurantwezen. Zijn messen vind je niet alleen terug in zijn twee restaurants In de Wulf en De Vitrine, maar ook bij ondermeer het Hof van Cleve en Bel Etage. Liefhebbers van een origineel mes kunnen terecht bij verschillende kookzaken. Het lijstje van winkels en op til staande projecten kan je hier vinden. Merci Antoine!

Cheeseburger inpakpapier

2011-12-12T12:01:00.002+01:00

Pakjestijd, love it! Nu de feestdagen eraan zitten te komen mag er al eens zot gedaan worden. Pakjes met cheeseburger inpakpapier bijvoorbeeld, iemand? Zelf verval ik teveel in de slechte gewoonte om snel komaf te maken met die kerstaankopen door aankoopbonnen allerhande aan te schaffen. Weinig origineel, ik weet het.

Cheeseburgersurprise

Bij kleine kindjes zie je wel eens dat ze meer pret hebben met het inpakpapier dan met het cadeautje. Ik durf gokken dat menig foodie met dit papier ook door het dolle heen zou zijn. Voor dit jaar gaat het wat krap zijn, maar volgend jaar ligt er een cheeseburger onder de kerstboom. Ook een geweldig alternatief voor kaftpapier trouwens.

J.E.F Gent - Lunch

2011-12-11T17:58:00.000+01:00

Vroeger gingen we een weekendje weg en keken ter plaatse of er ergens iets lekkers te eten viel. Tegenwoordig reserveren we wat tafeltjes en bouwen we daar een weekendje rond. Even leuk maar wel een pak lekkerder. 't Was van juni geleden dat we nog in Gent waren geweest - iets met Flemish Foodies - en er was sinds een maand ofzo een nieuw restaurant dat ik zeker wou uitproberen. Wij dus recht van het station naar de Lange Steenstraat om onze voeten bij J.E.F - dat is Jason en Famke - voor de lunch onder tafel te schuiven.

Lunch bij J.E.F, dat is de keuze uit 2 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en een dessert of kaas (+4€) voor een luttele 25 €. Een meer dan schappelijke prijs als je het ons vraagt. Nippend van een glaasje Champagne Bérèche et Fils (9,5 €) maakten we onze keuze en gaven we onze ogen de kost.

Lunchkaart

Er valt wat te zien in het strakke, warme interieur van J.E.F. De tafels bijvoorbeeld, met prachtige massieve houten planken als tafelblad, netjes voorzien van het J.E.F huislogo. Het zou een eeuwige zonde zijn zulke robuuste parels met tafellinnen te bedekken.

JEF brandmerk

Het wachthapje, 'een crème van geitenkaas, gemarineerde knolselder en waterkers', werd ons vanuit het doorgeefluik van de keuken, pal over onze zitplaats, aangereikt. Fris, smeuïg, en vol van smaak,... ik ga het nog ettelijke keren mogen gebruiken. Niets leuker trouwens dan zo'n deelbordje met duellerende vorken te lijf te gaan. Ik ben er onvoorwaardelijke fan van.

Amuse

Woordje van lof toch ook over het brood. Dikke sneden zo lekker dat een mens al snel geneigd is zich ermee vol te proppen. Boter, een beetje grof zeezout... de simpelste aller zaligheden!

Brood

'Gerookte makreel, rode biet, geitenkaas en pompelmoes', een voorgerecht dat direct tekenend is voor de keuken van Jason Blanckaert. (h)Eerlijke producten, puur geserveerd zonder overbodige franjes. Het smakenspel van de gerookte makreel, het aardse van de biet en het frisse van de pompelmoes is er eentje om van te genieten.

Voorgerecht

Na het voorgerecht vonden we het maar wat jammer dat we allebei hetzelfde besteld hadden. Stiekem wilden we gewoon alles proeven. Groot was dan ook de verwondering / het geluk toen er een deelbordje met het andere voorgerecht, 'hammousse, mosterdzaad, rode ui en mimolette', aan tafel verscheen. We zagen de chef ons met een brede grijns aankijken terwijl we niet anders konden dan smullen van dit extra gerechtje. Opnieuw mooi complementerende smaken met in de hoofdrol een sublieme hammousse met een fluwelen zachtheid om u tegen te zeggen. En die mosterdzaadjes, jongens toch.

Voorgerecht 2

Als hoofdgerecht kozen we beiden voor het "buikspek, spruit salade, mayo citroen/look en geplette aardappel. Spek met patatten, met een beetje slechte wil klinkt het wat banaal maar dat was het allerminst. De dikke stukken boterzacht buikspek, zalig gegaarde groentjes en een gewoonweg lekkere patat met fijn afgesmaakte mayonaise. Nee, meer moet dat niet zijn. Tenzij...

Hoofdgerecht

Tenzij er in het midden van de tafel een flinke 'halve bloemkool met zuurdesemtoast, manchego, mosterd en sjalot' - het tweede hoofdgerecht - wordt gezet natuurlijk. Opnieuw die grijns in de keuken, opnieuw genieten. Vanop mijn plaats zag ik Jason meermaals in de weer met de opbouw van dit gerecht. De gegrilde bloemkool werd vakkundig te lijf gegaan met een spuitzak, waarmee elke porie gevuld werd met lekkers. Echt waar, een machtig gerechtje!

Het vegetarische meisje aan het tafeltje naast ons, ik gok dat ze een jaar of tien was - genoot er evenzeer van. Ze had strootjetrek gedaan met haar vader die het onderspit moest delven, waardoor zij de mama mocht vergezellen. Topkeuken en tegelijk heel toegankelijk, iets waar Gent alleen maar blij mee kan zijn.

Hoofdgerecht

Met zijn wat aparte neus ben je liefhebber of niet, maar de 'Blancas Nobles Barranco Oscuro' uit 2008 is wat mij betreft een geweldige witte wijn. Net als die fris geserveerde rode wijn uit Pure C neigde de neus naar een lichte stalgeur. Opnieuw haalde het bij mij de pony's van de Turnhoutse kermis uit mijn jeugdjaren voor de geest. Zo indrukwekkend de pony's toen ik 5 was, zo lekker de wijn nu.

Wijn, water en champagne, dan durft een sanitaire stop zich wel eens op te dringen. Nu ben ik een ongelofelijke fan van de nobele kunst streetart, een dergelijk pareltje van 'Resto' op de toiletmuur weet ik ook wel te appreciëren. Leuke details enzo, ideaal voor bij het betere zitwerk!

Canard du Jour

België, land van bieren, en toch wordt het gouden gerstennat te weinig in gerechten gebruikt. Om maar te zeggen dat je het in een dessert helemaal niet verwacht. Nu, de 'manjari chocolade, caramel St Bernardus 12°, yoghurt' was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. De frisse yoghurt staat netjes zijn mannetje naast het bitterzoete, zowel terug te vinden in de chocolade als in het bier. Zo schoon in balans.

Dessert

Niets dan lof over J.E.F, waarmee de derde Flemish Foodie niet alleen zijn spitsbroeders, maar vooral ook zichzelf alle eer aandoet. Een pluim ook voor de puike bediening. Er stond voor mij nog een bezoekje aan Knifeforger Antoine Van Loocke en een film met vriendin op het programma, wat ons nipt de tijd gaf om 's avonds terug te keren voor de 'goestjes'! Ik had er nu al zin in!

J.E.F
Lange Steenstraat 10
9000 Gent
09/336 80 58

Koken met de Kinderkok

2011-12-08T14:17:00.006+01:00

Art of Children is een kunstinstelling met slechts één doel voor ogen: kinderen creatief laten groeien. En omdat we allemaal weten dat er niets hipper en creatiever is dan koken, hebben ze direct maar een ‘Kinderkok’ aangesteld om de nobele culinaire kunst bij de allerkleinsten te promoten. En die kinderkok - de eerste in Vlaanderen - is niemand minder dan Jeroen Van Alphen, bekend en berucht van ‘Mijn Restaurant’. ‘De Kinderkok’ doorkruiste de afgelopen maanden heel Vlaanderen om er in de scholen kindjes aan het koken te krijgen. Het boek ‘Koken met de Kinderkok’ is hier een logisch gevolg op. En dan te weten dat ik nog via Facebook de vraag heb gekregen van Tim, een oude buurjongen, of ik mezelf in die rol zag.

Het is een kookboek geworden voor kinderen van alle leeftijden, (ja, de ouders mogen meehelpen) en om ongelukjes te vermijden wordt vooraf netjes opgesomd welke taken de kleine koks op welke leeftijd kunnen doen. Anno 2011 eten kinderen zoals hun ouders, en dat wil zeggen uitgebreid. Passeren onder andere de revue: aperitiefhapjes, voorgerechten, soep, hoofdgerechten, en hoe kan het ook anders, desserten. Een menu met bitterballetjes, pizza, soep met foccacia, farfalle bolognaise en een overheerlijke taart is niet geheel ondenkbaar. Er komen verder niet alleen tal van keukentips aan bod, ook staat het boek bol van de aanstekelijke foto’s. Zelfs ik zou er direct aan willen beginnen en het is toch alweer een tijdje geleden dat ik nog een kindje was.

‘Koken met de Kinderkok’ is verschenen bij Standaard Uitgeverij, (ISBN 9789002240485) telt 144 bladzijden en moet een luttele 14,95 € kosten. Neem het van mij aan dat in tijden van crisis dit de goedkoopste investering in uw kroost is die je je maar kunt bedenken. Hoor ik u daar Kerstcadeau denken?

Cupcakegitaar

2011-12-07T13:23:00.005+01:00

Het is ver gekomen. Toen de vriendjes en ik nog jonge jongens waren stond een gitaar hoog op ons verlanglijstje. Liefst een Les Paul model zoals Slash er eentje had. Of misschien wel die gatlelijke Steve Vai met opklimmend onkruid die in de vitrine van de lokale gitaarboer stond. Op een gegeven ogenblik had iedereen wel een gitaar in huis, zonder uitzondering allemaal een simpel accoustisch modelletje. Er volgden Fender gitaren, Les Paul modelletjes, Flying V's,... noem maar op, maar niemand, en ik herhaal niemand, kwam op het onzalige idee om op een cupcakegitaar te spelen. Stel je voor zeg! De eerste straatmuzikant die ik tegenkom met een dergelijk model trakteer ik op een lunch!

Restaurant Savoury

2011-12-04T16:54:00.011+01:00

Als er eens goed gegeten moet worden, dan is vriendin doorgaans mijn vaste partner in crime. Zij kan er wel van genieten, ik geniet als zij geniet... je kent dat. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn, en voor een keertje werd de mama bereid gevonden om als culinaire sparringspartner te fungeren.

Restaurant Savoury, onlangs nog goed voor een mooie 15 op 20 in Gault Millau, werd de uitverkoren bestemming. Van alle Turnhoutse restaurants die deelnamen aan restaurantweek moet dit zowat het enige geweest zijn waar ik nog geen stap had binnengezet. Het is te zeggen, een jaar of 8 geleden wel, maar toen was dit nog een groezelige bar die Mascotte heette, dus dat telt niet. Dat de mama goed op tijd is mocht vooral blijken toen we om iets voor 12 het restaurant betraden, als eersten!

Zelden ontbijt ik - tenzij we gaan ontbijten - dus het eerste dat ik op deze druilerige zondag naar binnen werkte was een 'Gin Tonic'. Rockstar breakfast. Zondagen, love 'em!

In drie fragiel ogende maar alleraardigste kommetjes verschenen de hapjes van het huis met van links naar rechts: 'pastinaaksoep met copa di parma', 'quinoa met scheermes en paprikamayonaise' en 'gerookte eendeborst met bloemkoolcrème en luikse siroop'. Driemaal prijs.

Het eerste gerecht werd aangekondigd als een 'tataki van tonijn, Noordzeekrab, zoetzure komkommer, soja en wasabi'. Smaken die perfect bij elkaar passen dus, waar ik de wasabi - ik ben er absoluut geen fan van - niet geproefd heb. Subtiel aan- of afwezig, smakelijk was het in ieder geval. En in de tussentijd was er ook keuze zat uit verschillende overheerlijke broodjes. Probeer je er maar eens niet mee vol te proppen als ze zo appetijtelijk zijn.

Onder het motto "voor 12,5 € kan je niet sukkelen", kozen we het optionele extra gerecht. Want zeg nu zelf, 'pot-au-feu van wilde zeebaars, Bretoense Sint-Jacobsvruchten en grijze garnalen' dat klink toch even lekker dan het eruit ziet.

Het leek wel alsof ze bij restaurant Savoury op de hoogte waren van mijn onzalige en compleet nutteloze plan om ooit 100 bitterballen te eten. 'De rollade van fazant, knolselder, witloof en zilverui' werden geflankeerd door een huisbereidde bitterbal van gekonfijte boutjes. Halveren, deppen in het hemelse sausje... zalig!

Sinterklaas is in het land en al een eeuwigheid wordt er dan gesmikkeld en gesmuld van een overdaad aan snoepgoed. Het dessert was een klein kunstwerkje, dat met zijn 'bereidingen van chocolade en mandarijn', wel door de Sint zelve leek samengesteld. Bittere chocoladequenelles, machtige cake, frisse mandarijn en een dessertwijntje met een mooie dosis alcohol, meer moet dat niet zijn.

Tenzij er koekjes en bonbons zijn natuurlijk, daar is altijd plaats voor. Ik moet zeggen dat het en meer dan gezellige lunch was met de mama. We hebben afgesproken dat we dat meer gaan doen. Ik kijk er nu al naar uit.

Heinz My Secret Ingredient Cookbook

2011-12-03T13:37:00.006+01:00

Geen saus zo iconisch als de tomatenketchup van Heinz. En deze heerlijke rode zaligheid is uiteraard meer dan de perfecte match bij frietjes. Waarom het vlaggenschip uit het Heinzgamma bijvoorbeeld niet gebruiken als ingrediënt?

Ligt sinds kort in de winkel, het enige echte 'Heinz, My Secret Ingredient Cookbook'. Voorgerechten, hoofdgerechten, bijgerechten en ja, zelfs nagerechten passeren de revue. Allemaal receptjes met een hoofdrol voorbehouden voor de 'Heinz Tomato Ketchup'.

Ik geef toe dat ik ook vragen had bij een pannenkoek met ketchup, maar tijdens de release van het boek heb ik ze geproefd en ze zijn echt super, daar zorgt het zoete van de ketchup voor. Komen verder onder andere aan bod: 'Gevulde calamares', 'Frittata', 'Pikante vegetarische pasta', 'Turkse pizza', 'Middernachtsoep', 'Visburger',... noem maar op.

Het merendeel van de 57 recepten - heb je hem - werd ingestuurd door ketchuplovers ten lande, aangevuld met recepten van de hand van Heinzchef Stefaan Daeninck. En ja, ik heb ook een poging gedaan.

Er is natuurlijk lef voor nodig, een recept voor een sausje sturen naar een sauzengigant, maar als de smaken goed zitten, waarom dan niet? En zo komt het dat mijn recept voor barebecuesaus op pagina 90 staat te blinken. De allereerste keer dat mijn naam officieel in een kookboek staat. En of ik er blij mee ben! Wat zeg ik, dat smaakt naar meer. Die saus trouwens ook!

Faux Gras - Faux Pas

2011-12-02T13:16:00.002+01:00

Voor het derde jaar op rij verkoopt dierenrechtenorganisatie Gaia hun ‘Faux Gras’, een alternatief voor het tijdens de feestdagen geweldig populaire ‘foie gras ofte ganzenlever. Het eerste jaar gingen er 30.000 potjes over de toonbank, vorig jaar zelfs 105.000 stuks. Dit jaar wil Gaia die verkoopcijfers overtreffen en brengen ze maar liefst 160.000 potjes op de markt (supermarkten en natuurwinkels). Vorig jaar schreef ik al een stukje over die Faux Gras de Gaia, niet alleen omdat het voor mij iets nieuws was, maar ook wegens gigantisch lekker. Waarop vriendin me er netjes op wees dat die ‘Faux Gras de Gaia’ helemaal geen nieuw product is, maar gewoon een bestaand product in een iets hippere verpakking. Het is niet meer of minder dan ‘Tartex Truffel Champagne’ paté en deze is een pak goedkoper.

Nobele bedoeling die strijd tegen het dierenleed, daar niet van, maar hoe nobel is die strijd dan wel. Dat een deel van de opbrengst naar Gaia gaat - en volgens mijn welingelichte bronnen was dat vorig jaar 0,40 € per verkocht potje - lijkt me niet meer dan normaal. Dan maar even de cijfers van vandaag naast elkaar leggen. Zo kan je de paté van Tartex nog steeds kopen in de supermarkt voor 2,39 € (2,27 € indien je ze per 6 koopt), en dat terwijl de Gaia-variant ondertussen van 2,99 € is opgeslagen naar 3,49 €. Dat is maar liefst een verschil van 1,1 € ofwel 31% van de Gaia-verkoopprijs. Een grotere afname en een onveranderde prijs van het basisproduct doet ook vermoeden dat de prijsstijging nu niet direct te zoeken is bij de fabrikant. Is de campagne een pak duurder geworden, heeft Gaia een slechte overeenkomst bedongen bij de fabrikant, of strijken ze gewoon een pak meer op dit jaar? Wie zal het zeggen?

Feit is in ieder geval dat uit een door Gaia bestelde opiniepeiling 2 op 3 Belgen het product ‘Faux Gras’ kent, en maar liefst 1 op 2 het ook effectief overweegt te kopen. Ik ben geen vegetariër dus ik hoef hier ook niets te verkopen uit diervriendelijk oogpunt. Misschien moet ik gewoon een consumentvriendelijke kaart trekken en iedereen de originele ‘Tartex Truffel Champagne’ aanbevelen. Klinkt zo mogelijk nog luxueuzer met zijn truffels en champagne, is ‘gans’ het jaar door verkrijgbaar en bespaart je meer dan een volledige Euro. Laten we ons vooral niets wijsmaken, als ook deze campagne een succes is – wat ik niet betwijfel – dan wordt vooral Gaia er een pak beter van, en niet noodzakelijk onze lieve vriendjes de ganzen en de eendjes.

Foodpairing - kip

2011-11-29T14:40:00.005+01:00

Foodpairing, 't is een mooi iets! Kort samengevat is het een schematische voorstelling van verschillende producten, welke na een grondige wetenschappelijke analyse op basis van gelijke smaakcomponenten, aan elkaar gelinkt kunnen worden.

Verschillende printjes van de oude 'foodpairingtrees' - je kan ze nog vinden op de eerste website - heb ik hier nog steeds rondslingeren, maar tegenwoordig zien ze er veel gelikter uit. Feit dat ze ondertussen 'dynamisch' zijn wil ook zeggen dat de toepassingsmogelijkheden ten opzichte van vroeger veel uitgebreider zijn.

Ga maar eens lekker loos met de dynamische foodpairingtree van geroosterde kip en je begrijpt direct wat ik bedoel. Foodpairing, een speeltuin voor de creatieve kok en op en top Belgisch!

Prachtige website, die met een beetje pech misschien wel wat verslavend kan werken. Voor je het weet zit je te experimenteren met compleet van de pot gerukte smaakcombinaties die wonderwel bij elkaar blijken te passen. Maar of dat nu een nadeel is durf ik te betwijfelen.

El Bulli - Culinaire Hommage

2011-11-28T19:53:00.006+01:00

'El Bulli, Cooking in Progress' is een film die een beetje culinaire liefhebber gezien moet hebben, al was het maar omdat dineren in de zaak van de gebroeders Adrià er na de vrijwillige sluiting niet meer in zit. In deze documentaire van de Duitse cineast Gereon Wetzel wordt een tipje van de sluier gelicht van de pure magie achter één van 's werelds meest intrigerende restaurants van het laatse decenia, El Bulli. Ik zag hem in première in een Turnhoutse cinemazaal godbetert, en sinds kort kun je hem ook kopen op DVD. Doen, al was het maar voor de leuke extra's!

En die leuke extra's zijn niet meer of minder dan 10 unieke videoportretten van Nederlandse en Vlaamse sterrenchefs. Laat ik ze even opsommen: Jonnie Boer, Kobe Desramaults, Ron Blauw, Kristof Koppens, François Geurds, Dave De Belder, Niven Kunz, Angélique Schmeinck, Moshik Roth en Edwin Vinke. Allen werden op een eigen manier geprikkeld door het fenomeen Ferran Adrià, en allemaal eren ze hem met een gedurfd gerechtje. De recepturen hiervan vind je uiteraard terug in het 54 pagina tellende begeleidende boek. Ik vind het maar wat jammar dat ik vorige week niet op de persrelease kon zijn, al was maar omdat die gerechten eruit zien om duimen en vingers bij af te likken. Een gemiste kans!

'El Bulli, Culinaire Hommage / Cooking in Progress' is in de benelux te verkrijgen voor 34,95 €. Wij danken alvast de heren van Mister Kitchen voor de leuke extra's die van deze dvd een echt hebbeding maakt.

Michelin 2012 (Nederlandse editie)

2011-11-28T11:22:00.006+01:00

Vandaag mocht culinair Nederland op de tippen van hun tenen lopen want Michelin was in het land. Er waren al langer geruchten dat na België ook in Nederland een zaak met drie sterren zou bijkomen. Helaas pindakaas, het bleek bij een gerucht te blijven. Wel kwamen er 3 nieuwe tweesterrenrestaurants bij, namelijk De Kromme Watergang, Librije’s Zusje en Chapeau! Hierdoor telt Nederland voor de eerste keer meer zaken met twee sterren dan België, iets waarover we ons niet al te druk maken gezien Hertog Jan zijn twee sterren inruilde voor 3 stuks.

Drie zaken verloren een ster (De Fuik, De Stenen Tafel en Chalet Royal) terwijl 7 andere restaurants (Lastage, De Echoput, Pure C, Sense, ’t Vlasbloemeken, De Bloemenbeek en Perceel) er eentje kregen. Opvallend is ook dat zowel Jonnie Boer (De Librije) als Sergio Herman (Oud Sluis) de lijn weten door te trekken naar hun tweede zaak, respectievelijk Librije’s Zusje ** en Pure C *. Wat Pure C betreft moet ik trouwens zeggen dat het me niet verwonderd, zo lekker dat het daar was. Dat belooft als La Chapelle in 2013 in Antwerpen zijn deuren opent. Een overzichtje!

***

Sluis *** Oud Sluis
Zwolle *** De Librije

**

Amsterdam Zuid en West ** Ciel Bleu
Amsterdam in Ouderkerk a/d Amstel ** Ron Blaauw
Breskens in Hoofdplaat ** De Kromme Watergang
Giethoorn ** De Lindenhof

Haarlem in Bloemendaal ** Chapeau!
Haarlem in Overveen ** De Bokkedoorns
Haarlem in Overveen ** ’t Brouwerskolkje
Heeze ** Boreas
Kruiningen ** Inter Scaldes
Maasbracht ** Da Vinci
Maastricht Rechteroever ** Beluga
Rotterdam Centrum ** Parkheuvel
Rotterdam in Schipluiden ** De Zwethheul
Ubachsberg ** De Leuf
Vaassen ** De Leest

Zwolle ** Librije’s Zusje

*

Amersfoort * De Saffraan
Amsterdam Centrum * La Rive
Amsterdam * Lastage

Amsterdam Centrum * Vermeer
Amsterdam Centrum * Vinkeles
Amsterdam Zuid en West * Yamazato
Amsterdam Zuid en West * Le Restaurant
Amsterdam in Amstelveen * Aan de Poel
Bennekom * Het Koetshuis
Blokzijl * Kaatje bij de Sluis
Breda * Wolfslaar
Bussum * Soigné
Cadzand * Pure C

Cappelle a/d ijssel * Perceel

Castricum * Apicius
Drachten * Koriander
Driebergen-Rijsenburg * La Provence
Eindhoven * De Karpendonkse Hoeve
Eindhoven * Avant-Garde Van Groeninge
Emmeloord * Sonoy
Etten-Leur * De Zwaan
Gorinchem * Solo
Groningen * Muller
Groningen in Aduard * Herberg Onder de Linden
Den Bosch * Sense

Den Haag Centrum * Calla’s
Den Haag in Scheveningen * Seinpost
Den Haag in Rijswijk * Niven
Den Haag in Rijswijk * Paul van Waarden
Den Haag in Voorburg * Savelberg
De Lutte * De Bloemenbeek

Haarlem * ML
Haarlem in Heemstede * Cheval Blanc
Hardenberg in Heemse * De Bokkepruik
Harderwijk * Basiliek
Harderwijk * ’t Nonnetje
Heelsum * De Kromme Dissel
’s-Hertogenbosch in Vught * De Heer Kocken
Hilversum * Lakes

Hoog Soeren * De Echoput
Houten * Kasteel Heemstede
Kaatsheuvel * De Molen
Koewacht * ‘t Vlasbloemeken

Leens * Schathoes Verhildersum
Loenen aan de Vecht * Tante Kosje
Loenen aan de Vecht * ’t Amsterdammertje
Maastricht Centrum * Toine Hermsen
Maastricht Centrum * Tout à Fait
Maastricht Centrum * Au Coin des Bons Enfants
Maastricht Zuid * Château Neercanne
Malden * Le Marron
Monnickendam * Posthoorn
Montfoort in Linschoten * De Burgemeester
Noordeloos * De Gieser Wildeman
Noordwijk aan Zee * Latour
Nuenen * De Lindehof
Ootmarsum * De Wanne
Oss * Cordial
Rijsoord * Hermitage
Roermond * One
Rotterdam Centrum * Amarone
Rotterdam Centrum * IVY
Rotterdam in Kralingen * Fred
Ryptsjerk * Frouckje State
Santpoort * De Vrienden van Jacob
Schoorl * Merlet
Sint-Oedenrode * Wollerich
Sluis * La Trinité
Utrecht * Grand Restaurant Karel V
Venlo * Valuas
Venlo in Tegelen * Aubergine
Vreeland * De Nederlanden
Waalre * De Treeswijkhoeve
Waddeneilanden-Texel-Den Hoorn * Culinaire Verwennerij Bij Jef
Wageningen * O Mundo
Warmond * De Moerbei
Weert * Bretelli
Well * Brienen aan de Maas
Wilhelminadorp * Katseveer
Wouw * Mijn Keuken
Zeist in Bosch en Duin * De Hoefslag
Zuidlaren * De Vlindertuin
Zuidwolde * De Groene Lantaarn
Zutphen * ‘t Schulten Hues

Got milk?

2011-11-27T15:37:00.003+01:00

3 x foodie slaapzak

2011-11-25T16:05:00.005+01:00

Breng iets op de markt dat afwijkt van de norm en er is gegarandeerd een publiek voor. Geweldig nieuws, want dergelijke zaken zijn niet zelden matig tot hilarisch grappig. Zo lopen er zo zonder enige twijfels ouders rond die, bij het zien van zo’n ‘kweetniehoeschattig’ slaapzakje in de vorm van een erwtenpeul, direct helemaal verkocht zijn. Neem het ze maar eens kwalijk, want geef toe… dat kindje ziet er toch echt om op te eten uit!

Kleine kindjes worden groot dat spreekt voor zich, en als je eenmaal in een ‘foodiebag’ geslapen hebt wil je niets anders meer. Godzijdank dat een of andere onverlaat op de proppen is gekomen met een slaapzak in de vorm van een pizzapunt. De wereld zou niet compleet zijn zonder. Wat slaapcomfort betreft zou ik trouwens wel opteren voor een ‘thick crust pizza’.

Aah, de geelvintonijnslaapzak! De ideale keuze voor een wereldbewust iemand met een uitgesproken mening over slaapzakken in de vorm van eten en wat heb je zo meer. Te koop in een ‘webshop near you’ voor een luttele 80 dollar. Voor de pizza tel je zo maar even 300 dollar neer, maar die is wel met extra ansjovis.

Eten in een uniek kader.

2011-11-23T16:18:00.004+01:00

Michelinsterren, het is een mooie indicatie waar het eten lekker en de bediening outstanding is. Maar is dat alles wat telt? En moet er steeds op hoog gastronomisch niveau gekookt, laat staan gegeten worden? Zo kan een geweldige locatie misschien wel doen vergeten dat het eten maar doordeweeks is. Wat dacht je bijvoorbeeld van een lunch in een flink uit de kluiten gewassen boomhut? Dat je ervoor naar Japan moet doet het kostenplaatje allicht aardig aantikken, maar toch redelijk uniek dacht ik zo.

Watervallen iemand? Het zou me niet verbazen dat je in de buurt van de Niagara Falls een standje hebt met hotdogs, maar in ‘het Verre Oosten’ gaan ze toch een stapje verder. Daar hebben ze een eetgelegenheid temidden een gutsende waterval neergepoot. Met een gelukje vindt dit navolging in het Plopsa Coo – eerlijk, de waterval ziet er een tikkeltje artificieel uit – maar voorlopig moet je toch richting Filipijnen wil je deze waterzooi proberen.

Doe dan The Rock op Zanzibar maar. Afhankelijk van de getijden kan je hier te voet, met de boot, dan wel al zwemmend terecht. Idyllischer komen ze niet, de restaurants op pittoreske eilandjes. Specialiteit van het huis is, hoe kan het ook anders, kraakverse delicatessen uit de zee.

Michelin 2012 (Belgische Editie)

2011-11-21T18:25:00.006+01:00

Het uitreiken van die oh zo gegeerde sterren door Michelin, er wordt in het restaurantwezen naar uitgekeken zoals kindjes naar de komst van Sinterklaas. En dat is met een vurig verlangen, dan wel met een zekere angst. In ieder geval, er wordt naar uitgekeken, zoveel is zeker.

Schitterend nieuws dit jaar, we krijgen er een derde restaurant bij dat drie fonkelende sterren achter zijn naam mag schrijven, namelijk Hertog Jan in Brugge Sint Michiels. Op een dik jaar tijd hebben we er zowel bij de lunch als de diner onze voeten onder tafel geschoven en dat was tweemaal een schot in de roos. Een jong team, een innovatieve keuken met respect voor de seizoenen dat noemt men een gouden combinatie! Een welgemeende proficiat aan Joachim en Gert.

Nog in Brugge rijft Filip Claeys met De Jonkman een tweede ster binnen, net als Le Chalet de la Fôret uit Brussel. Verder kregen 12 restaurants een ster toegedicht, en verdwenen er 7 andere uit het lijstje. Hieronder een overzichtje met de laureaten in het vet gedrukt.

***

De Karmeliet - Brugge
Hof Van Cleve - Kruishoutem
Hertog Jan - Sint-Michiels

**

't Zilte - Antwerpen
Sea Grill - Brussel
Comme Chez Soi - Brussel
Le Fox - De Panne
Danny Horseele - Dudzele
Nuance - Duffel
St. Nicolas - Elverdinge
Château du Mylord - Elzele
Aan tafel bij Luc Belling - Hasselt
l'Air du Temps - Noville-sur-Méhainge
Slagmolen - Opglabbeek
Pastorale - Reet
L' Eau Vive - Rivière
De Jonkman - Sint-Kruis
Le Chalet de la Forêt - Ukkel

*

't Overhamme - Aalst
La Paix - Anderlecht
Dôme - Antwerpen
't Fornuis - Antwerpen
Kommilfoo - Antwerpen
Het Gebaar - Antwerpen
Bij Lam en Yin - Antwerpen
Le Cor de Chasse - Barvaux-sur-Ourthe
D'Eugenie à Emilie - Baudour
De Tuinkamer - Beerzel
Het Land - Berlaar
Lijsterbes - Berlare
Philippe Nuyens - Blankenberge
Les Gourmands - Blaregnies
Schone Van Boskoop - Boechout
Kasteel Withof - BrasschaatAneth - Brugge
Sans Cravate - Brugge
Den Gouden Harynck - Brugge
Jaloa - BrusselLa Truffe Noire - Brussel
Alexandre - Brussel
Pouic-Pouic - Chapelle-lez-Herlaimont
Marcus - Deerlijk
't Truffeltje - Dendermonde
Du Pecheur (Orangerie) - Deurle
Vivendum - Dilsen-Stokkem
In De Wulf - Dranouter
Jacques Marit - Eigenbrakel
Diependael - Elewijt
Kamo - Elsene
Le Château de Strainchamp - Fauvillers
San Daniele - Ganshoren
Bruneau - Ganshoren
Jan Van den Bon - Gent
Michel - Groot-Bijgaarden
A Priori - Haaltert
JER - Just Eat Right - Hasselt
Bartholomeus - Heist-aan-Zee
Le Fou est Belge - Heure
Prêt-à-Goûter - Heusden-Zolder
Arenberg - Heverlee
Couvert Couvert - Heverlee
Eyckerhof - Hingene
Li Cwerneu - Hoei
De Barrier - Houthalen
Terborght - Huizingen
Hof Ter Hulst- Hulshout
La Durée - Izegem
De Oosthoek - Knokke
Jardin tropical - Knokke
Sel Gris - Knokke-Heist
Ten Bogaerde - Koksijde
Lemonnier - Lavaux-Sainte-Anne
Huis Van Lede - Lede
De Pastorie - Lichtaart
La Bergerie - Lives-sur-Meuse
l' Héliport - Luik
d' Hoogh - Mechelen
Folliez - Mechelen
L' Éveil des Sens - Montigny-le-Tilleul
Cuisinémoi - Namen
Hof ter Eycken - Ninove
Le Moulin Hideux - Noirefontaine
Benoit en Bernard Dewitte - Ouwegem
La Table de Maxime - Paliseul
Lafarque - Pepinster
La Frairie - Perwijs
't Convent - Reninge
Boury - Roeselare
Zur Post - Sankt Vith
Senza Nome - Schaarbeek
De Herborist - Sint-Andries
Centpourcent - Sint-Katelijne-WaverMargaux - Sint-Martens-Bodegem
Orangerie - Sint-Martens-Latem
Le Coq aux Champs - Soheit-Tinlot
Le Prieuré Saint-Géry - Solre-Saint-Géry
Gilain - Sorinnes
De Koopvaardij - Stabroek
't Stoveke - Strombeek-Bever
l' Essentiel - Temploux
Clandestino - Temse
Magis - Tongeren
De Mijlpaal - Tongeren
De La Grappe d'Or - Torgny
Bon bon - Ukkel
Le Passage - Ukkel
Herbert Robbrecht - Vrasene
Ter Leepe - Zedelgem

Zij kook, hij kookt!

2011-11-19T12:57:00.004+01:00

Koken ten huize Coolinary gaat niet direct volgens een vast stramien. Vriendin kookt en ik kook, ieder op zijn eigen manier. Ik mag dan de trotse bezitter zijn van aardig wat kookboeken, in de keuken worden ze door mij niet al te vaak gebruikt. Bij vriending komen ze wel aan te pas. Uiteraard niet altijd, maar er slingert toch wel vaak eentje rond in de buurt van het fornuis. En dat staat dan netjes op zo'n kookboekenrekje dat ik een jaar of 10 per sé moest hebben. Des te beter want zo wordt het toch nog gebruikt.

Onder het motto 'moderne wereld, nieuwe technieken' heb ik me een tijdje terug een Ipad aangeschaft. Had ik dat nodig? Allicht niet. Ben ik er content van? Behoorlijk. En ja, ik heb me de App van Jeroen Meus aangeschaft. Foto's, recepten, tips, video's en dat allemaal voor een habbekrats. Ik gok dat het niet lang gaat duren voor die ook op dat rekje in de keuken staat.

Vooruitgang, ge kunt daar niet tegen zijn. Benieuwd wanneer de traditionele kookboeken de duimen moeten leggen tegen de apps. En in de tussentijd koop ik ze gewoon allebei.

Het grote foodie zakmes

2011-11-18T14:14:00.003+01:00

Kleine jongens en zakmessen, een gouden combinatie. Mijn eerste Zwitserse zakmes was een afdankertje van mijn oudere zus die net een lijviger exemplaar had gekregen. Een basismodelletje was het, twee messen in een rood omhulseltje met een wit kruis op. Je kunt er niks mee, maar ik was er zot van. Het exemplaar van de zus sprak zo mogelijk nog meer tot de verbeelding. En niets leuker dan al die opties uit de kast te halen. Flesopener, blikopener, tandestoker, pincet, vijl, messen, zaag … een ‘Kinderei’ voor avonturiers als het ware. Het moet de zaag geweest zijn – die ging altijd wat stroef – die ik als laatste probeerde te openen, toen ik met mijn kleine vingers uitschoof, met een gapende snijwonde als gevolg. Wisten we ineens ook dat ik niet tegen bloed kon. Nee, zodra ik in het snuitje had dat je je lelijk kon snijden aan zo’n zakmes was de liefde toch een beetje bekoeld.

Veel minder gevaarlijk, en toch ook een beetje leuk, is het productontwerp voor een all-in-one foodie zakmes dat afhaalgigant Just Eat op tafel heeft gelegd. Tekenen present: de oude getrouwen vork, mes en lepel, alsook een flesopener, chopsticks, een houten vorkje en een pizzasnijder. Jammer dat ze een tandestoker zijn vergeten.

Geweldig idee zo’n hebbeding waar binnen de kortste keren niemand zonder kan, maar hoe gaat er dat in de praktijk aan toe. Euhm, zo dus, plezier alom!

Vraag is natuurlijk of iemand deze kloefer ooit echt in productie gaat brengen. Of het wel handig is je soep eten met zo’n kanjer van een handvat aan je lepel. En wat als je als beschaafde ziel gewoon met mes en vork eet? Back to the drawingboard people!

Weekend Knack Black 07 - Culinair

2011-11-16T18:41:00.003+01:00

Goh ja, 'de boekskes' zijn mij aardig gezind dit jaar, iets wat alleen maar toe te juichen valt natuurlijk. Na een eervolle vermelding in De Morgen Magazine, en Njam Magazine mocht ik onlangs in Weekend Knack opdraven als veelbezitter van kookboeken. Het licht verwrongen trekje rond mijn mond doet vermoeden dat ik cameravrees heb maar hey, ik heb het overleefd. En de mama trots ondertussen hé, ah ja!

De antieke kast en de stoelen met Philip Starck signatuur hebben het restaurant van mijn vader overleefd en maken nu in ons interieur grote sier. We zijn er maar wat blij mij, en dan staan die kanjers van culinaire kunstwerken er nog niet bij op. Een andere keer, beloofd!

Norsk Ol

2011-11-15T13:36:00.006+01:00

In 1988 was ik net een tikkeltje te oud om de avonturen van David de Kabouter te volgen. Als ik me niet vergis had ik zelfs een gloeiende rothekel aan die doorgoeie puntmuts. Gezien mijn geheugen me al meer dan eens in de steek heeft gelaten ga ik me er niet verder over uitspreken.

David de Kabouter dus! Dat was het eerste waar ik aan dacht toen ik als bij toeval terecht kwam bij een van de werkjes van grafisch designer Ryanna Christianson. Hoe cool, en ik herhaal, hoe cool zijn haar ‘Nors Ol’ bierflesjes wel niet?

Ryanna Christianson werd geïnspireerd door de Noorse mythologie, meerbepaald door de lokale ‘Nisse’, kleine wezentjes die zogezegd geluk brengen. Eigenlijk gewoon de Noorse variant van onze kabouters. Feit dat deze ‘Nisse’ graag zouden rondhangen in schuren en boerderijen was voldoende voor de Amerikaanse om de sixpack nog van een leuke doos te voorzien. Het zou me niet verbazen mocht uiteindelijk blijken dat ze gewoon te lang naar David De Kabouter heeft gekeken.

In ieder geval, ik zou zelfs mijn pas bekomen sixpack Westvleteren veil hebben voor een doosje van deze dreumesen. Zo cool!

Gault Millau 2012

2011-11-14T13:57:00.003+01:00

De aftrap van het ‘culinaire award seizoen’ wordt traditiegetrouw gegeven door Gault Millau, die vakbroeder Michelin daarbij met een week voorsprong de loef afsteekt. Dat is als je de eerder uitgereikte Bib Gourmands niet meerekent natuurlijk. Dat In de Wulf van Kobe Desramaults, en Restaurant Philippe Fauchet werden uitgeroepen tot ‘Beste Benelux Groentenrestaurant 2012’ was al bekend. Vanaf vandaag zijn er nog enkele mensen die hun noeste arbeid beloond zien met titels en/of mooie plaatsen in de ranking van genaamde culinaire gids.

Bart De Pooter bijvoorbeeld, chef van De Pastorale in Reet, is gebombardeerd tot ‘Chef van 2012’. Zijn restaurant stijgt zelfs naar een mooie score van 18/20 in dezelfde Gault Millau. Naast De Pastorale zijn er nog 2 nieuwe restaurants die 18 op 20 halen, namelijk De Jonkman in Brugge en ’t Fornuis in Antwerpen. Nog feest in Antwerpen, en wel bij Invincible van chef Kenny Burssens dat zichzelf een jaar lang ‘Brasserie van het jaar’ mag noemen.

De ‘ontdekking van het jaar’ is ‘Restaurant Volta’, waarmee chef Olly Ceulenaere net als mede Flemish Foodie Kobe een titel wegkaapt.

In de hoogste regionen blijft alles onveranderd. Hof van Cleve van Peter Goossens haalt opnieuw een fabelachtige 19,5 en zowel Seagrill als Comme chez Soi behouden hun 19 op 20.

Hof Van Cleve ***

2011-11-12T11:44:00.018+01:00

Aan gerenoveerde hoeves geen gebrek in de Kempen, maar heuvels hebben we helaas niet. Wij dus richting Kruishoutem in de Vlaamse Ardennen om er in een schoon gerenoveerd hoeveke op de top van een flinke heuvel eens lekker te gaan eten. Een beetje foodie weet dan dat het over het gerenomeerde Hof Van Cleve van de even vermaarde Peter Goossens gaat. Spannend.

Meevallertje, het wagenpark stond eivol (luxe)wagens zodat we onze gammele Mégane rustig in de straat konden parkeren, als laatste in de rij. Het gaf ook een extra minuutje om van de omgeving te genieten, terwijl we naar het restaurant wandelden.

Lieve Goossens - vrouw van - stond ons als haar vriendelijke zelf op te wachten. De jassen werden aangenomen en we werden voorgegaan naar onze tafel, nummertje vijf ving ik op, als dat al terzake doet. Eens gezeten kon het culinaire spel beginnen, iets wat uiteindelijk vier prachtige uren zou duren.

Samen met mijn Gin Tonic (schijfje limoen en een druppeltje Angostura Bitter) en vriendin haar champagne, een Billecart-Salmon rosé verschenen de eerste hapjes op tafel. Altijd een leuk moment. Vanaf het allereerste proevertje, een klein koekje 'hazelnootkorst met hangop en butternut', mocht inderdaad blijken dat er geen woord gelogen was van de lofzangen die we al over de keuken van de meester gehoord hadden. Even simpel als geniaal was het stukje 'ansjovis met paprika en komkommer'. Laten we het gebrek aan foto's nog even aan het moment wijten.

De eerste twee hapjes waren amper achter de kiezen, of de volgende werden gepresenteerd. Wat te denken van een 'canneloni met noordzeekrab, Granny Smith en groene kruiden'. Let op de miniquenelle ijs bij het hapje. Fris is hip, laat zoveel duidelijk zijn!

Nog een pareltje was de 'Hoevekip met gember en kikkererwt'. Heel uitgebalanceerde smaken allemaal, waar na twee happen jammer genoeg niets meer van over schiet. Mij mag je altijd uitnodigen voor een degustatiemenu met een stuk of dertig van deze lekkernijen. Direct present!

Het laatste hapje bestond uit twee delen, een warme en een koude bereiding, beide met pijlinktvis. Tartaar met stukjes zwarte kroepoek. Hoe lekker waren die zalige stukjes kroepoek - op basis van inktvisinkt dacht ik - wel niet! De warme bereiding was een combinatie met chorizo, opnieuw een schot in de roos.

Met al die hapjes zouden we het huisbereidde brood zowaar vergeten, dat toch ook het vermelden waard is. Brood met maanzaad, puntjes, speltbrood, brood met trappist van Westmalle, met spekjes... En dat zijn dan nog maar degenen die we geproefd hebben.

Ook aanwezig in al zijn eenvoud, mooie kommetjes van Pieter Stockmans, voor de gelegenheid met een grijs randje. 't Schijnt dat je de ateliers van Stockmans op de C-Mine site in Genk wel eens kunt bezoeken. Als er liefhebbers zijn voor fijne keramiek, u weet mij te vinden.

Overroepen of niet, levende garnalen zijn alomtegenwoordig in 2011. Noma, The Flemish Primitives, Flemish Foodies' Bloot en nu in Hof Van Cleve dus. Drie spartelende beestjes zagen vanuit hun plonsbadje hoe vriendin van njet gebaarde, en ook nu zou ik ze niet kunnen overtuigen. Maar als de grote Peter Goossens dan plots aan tafel verschijnt, haar aanspreekt met schatje, een garnaaltje onthoofdt en haar dit aanbiedt, dan durft ze niet anders. "En dat ik niet de jeannet moest uithangen en er ook eentje moest proberen". Awel ja, met kopke en al Peter. Met kopke en al! 't Blijft verrassend krokant en subtiel licht zilt. Als je de kans krijgt, echt eens proberen, en vel dan je oordeel.

De garnaaltjes luidden de eerste van 5 gangen (menu 'frisheid van de natuur') in, met naast de noordzeegarnaal ook zeemes in de hoofdrol. Het bleek hier om een drieluik te gaan. Een eerste bord met verschillende bereidingen van garnaal, waar mij vooral de smaakvolle geconcentreerde bouillon zal bijblijven.

Het zeemes werd mooi gepresenteerd in de messchelp, aangevuld met enkele smaakvolle en frisse accenten.

Zeevruchten zoals een mosseltje, een venusschelp, en grijze garnaal, aangevuld met venkel, bombarijst en een sausje. Paella Spaans zeg je? Vlaamser kan haast niet.

Bijna niet te geloven dat we na al het lekkers nog maar aan de tweede gang aanbeland waren. Deze keer stond de Sint-Jacobsvrucht centraal en mochten we weer rekenen op een koude en een warme bereiding.

Bij de koude bereiding was frisheid weer troef. In het bord naast de coquilles ondermeer gerookte paling, tartaar van oester, gegaarde mosterdzaadjes, viseitjes, zeewier, postelein, noem maar op. Wees er maar zeker van dat dit aardig weglepelt.

En de warme bereiding, een ode aan de herfst en de absolute favoriet van vriendin, was ook niet te versmaden. Kort gebakken coquilles, knolselder, girolles, postelein, groene kruiden en wat crunch.

Al langer dan vandaag kijk ik met twee bewonderende ogen naar de messen van de Gentse kunstenaar Antoine Van Loocke. Verschijnt er ergens iets in de pers, dan zal ik niet nalaten om die stukjes met veel gretigheid te lezen. Uiteraard wist ik dat we bij ons hoofdgerecht één van zijn exclusieve messen aangeboden gingen krijgen.

Daar waar kleine kindjes in plaatjesboeken altijd de hond en de kat eruit halen, moet ik als kleine snuiter bijzonder sterk geweest zijn in het herkennen van de muskusos. Volledig door toedoen van grootvader Van De Ven was dat. Het stond dan ook als een paal boven water dat ik het mes met hoornen handvat van de muskusos zou kiezen. Misschien had ik dat ook tegen vriendin moeten zeggen, want gecharmeerd als ze was door de groeven in het handvat pikte ze net dat mes eruit. Restte er mij nog vijf messen, waarop ik prompt voor het mes ging waarvan het handvat gemaakt was uit het penisbeen van een walrus. Nee, ik ben van geen kleintje vervaardigd! Ooit doe ik mezelf zo'n prachtexemplaar van een patattenscheller cadeau, zoveel is zeker!

Het hoofdgerecht was een mooi stukje rosé gebakken 'haas van bij ons', met aardpeer, grondwitlof en hazelnoot'. De civet van haas werd er aan tafel bij geserveerd. Sterke aardse smaken die mooi samengingen met de Westmalle Dubbel. Voor een keertje had ik eens geen aangepaste wijn besteld, kwestie van ten volle van het eten te genieten zonder tegen het dessert op m'n kop te staan. Bier dus, en als dat uit de Kempen komt kan dat niet slecht zijn.

Op een apart bordje van de hand van keramiste Ann Van Hoey kregen we nog een alleraardigst stukje haas voorgeschoteld. Een frisse pastille zeg maar, om in een keer te verorberen.

Nee, van het prédessert heb ik geen foto's, en dat is spijtig. Niet dat het lekje 'chocoladecocktail' buitenaards lekker was, maar de 'mokka ijs met peer' was dat wel. 't Is dat het niet gepast is om je kommetje leeg te lekken, anders had ik het zeker gedaan.

De eigenlijke desserts stonden natuurlijk ook als een huis. Bij het eerste, een pareltje met 'Citrus, ananas, dropplant, en chocolade Sao Thomé 70%' was de link met die Pimms koekjes van Lu uit mijn jeugdjaren opnieuw niet ver weg. Citrus en chocolade, het blijft een match made in heaven.

Grappig momentje bij het tweede dessert - 'Jonagold, whisky, caramel, vanille' - toen vriendin een bord gepresenteerd kreeg met op de rand in mooie chocolade letters proficiat geschreven. "Voor je verjaardag" wist de man van de zaal te zeggen. Een vergissing in het spel dachten we, want die was toch al goed een maand of drie gepasseerd. Op haar verjaardag kregen we effectief geen tafeltje te pakken wegens volzet, maar zelfs met vertraging mag zoiets gevierd worden in Hof Van Cleve. Sterk dat ze daar rekening mee houden! Machtig dessert ook!

Geen koffie voor ons maar thee. Muntthee, ik blijf dat de wintervariant van Mojito vinden. Heerlijke geuren die doen denken aan warmere tijden. Een ijspraline, een madeleine met speculaaskruiden, en oervlaamsche oliebollen. Teatime met zoete hapjes zoals de traditie het voorschrijft.

We schonken onszelf een tweede kom thee in toen men de 'trein van genot' voorreed. Een wagentje volgepropt met huisbereide lekkernijen. Er was nog een beetje plaats voor 'een bokkenpootje, een macaron en een chocoladehapje', dus waarom niet. En ook het perentaartje van vriendin was ongemeen lekker. Zo goed dat ik niet eens de kans kreeg om te proeven.

Vier uur genieten is dat dan, zo'n lunch in Hof Van Cleve. Feit dat we voor een aardige som aan cadeaubonnen hadden liggen hielp ons natuurlijk mooi op weg, want de laatste keer dat ik keek waren we nog altijd niet schatrijk! Niet voor elke dag dus, maar het is het sparen dubbel en dik waard.

Nespresso, Les Chocolats.

2011-11-09T13:18:00.003+01:00

Ik zag er wel naar uit, zo op uitnodiging van Nespresso gaan dineren in het Brusselse Muziekinstrumentenmuseum. Dit alles om de release van hun chocoladelijn ‘Les Chocolats’ een beetje luister bij te zetten. Jammer maar helaas moest ik ter elfder ure verstek laten gaan wegens een ‘ziekje’. Spijt dat ik had toen ik de leuke reportage van collega-blogger Cuberdon & Macaron onder ogen kreeg.

Onder het motto ‘veel beterschap’ stuurden de mensen van Nespresso me alsnog een box op met daarin ‘Les Chocolats, Variations’, 50 proevertjes in 5 verschillende variëteiten. Het flinterdunne deklaagje chocolade kraakt er eerst heerlijk op los en vervolgens worden de intense smaken van de vulling op je losgelaten. De ‘Caramel Beurre Salé’ ging mijn favoriet worden, en hij kwam goed in de buurt. Maar er is er eentje die er nog bovenuit steekt en dat is de ‘Fusion Agrumes’. Zelfs na een halfje waan ik me terug in de tijd, zittend in de living van mijn grootouders, knabbelend op een stukje ‘Lu Pimms Sinaasappel’. Exact dezelfde smaak zeg ik u, en laat mij nu een sucker voor jeugdsentiment zijn. De ‘Vanille Rose’, de ‘Vinaigre de Framboise’ of de ‘Passion Gingembre’,… je mag ze allemaal proeven, maar van de ‘Fusion Agrumes’ blijf je af, akkoord? Lekker !

Over muilperen en oorvijgen

2011-11-07T18:47:00.003+01:00

Half 6 zondagochtend. Vrienden hadden gevraagd hun feestje op te leuken met dansbare muziekjes en die taak zat er net op. Onderweg naar mijn fiets die op de markt van Turnhout stond, was ik getuige van een vechtpartij in wording, zoiets wat je van kilometers ziet aankomen.

Een beschonken persoon – laten we hem D noemen – daagt 2 passanten een beetje verbaal uit, er worden wat lelijke woorden heen en weer geroepen, en voor je het weet gaan de poppen aan het dansen. Terwijl één van de twee passanten maar al te graag ingaat op de uitnodiging om een robbertje te vechten, houdt de andere zich op de achtergrond. Ik doe hetzelfde doch probeer van een veilige afstand te bedaren. Zonder al te veel succes! Geen beider kemphanen lijkt aanzet te geven om ermee te stoppen dus hou ik het voor bekeken. Op het moment dat ik mijn fiets van het slot haal zie ik uit mijn ooghoek hoe D -hij ligt inmiddels op de grond - te lijf wordt gegaan met een verkeersbord. Een verkeersbord! Ik grijp net op tijd in, maar sta dik tegen mijn goesting wel zelf oog in oog met de vechtersjas.

Toeval wil dat ik een vlotte babbel heb, en daar waar ik een 'koek op mijn bakkes' had verwacht, bleek de tegenpartij toch te vinden voor mijn argumenten. Diplomatie omstreeks 5.30 h ‘s nachts! Dat het inderdaad geen goed idee is om iemand tot gort te slagen met een verkeersbord omdat zoiets wel eens nefaste gevolgen zou kunnen hebben begreep hij wel.

Een groepje straatschorem - ik gok met een gemiddelde leeftijd van een jaar of 17 - was inmiddels op het strijdtoneel verschenen. 'Outnumbered by idiots' heet zoiets. Nu goed, de strijd was gestreden en alles leek zijn gewone gangetje terug te gaan. Tot de genaamde D het nodig vond verhaal te gaan halen bij de initiële tegenpartij natuurlijk. Binnen de kortste keren lag hij terug op de grond en werd hij door een man of 5 geschopt dat het een lieve lust was. Ik dus er opnieuw tussen om de oudste van D af te trekken, en opnieuw haalde hij het niet in zijn hoofd zich tegen mij te keren en droop hij af.

Ik draai me om om de overige vier te doen stoppen en mocht aan de lijve ondervinden dat het jonge gespuis bij het krieken van de dag blijkbaar niet echt staat te springen om aangesproken te worden over zinloos geweld. Binnen een fractie van een seconde werd ik door de jongens getrakteerd op enkele muilperen en een koppel oorvijgen, en verdwenen ze even geruisloos als ze gekomen waren de nacht in.

Culinair is het allerminst, maar wel een goed verhaal, niet? En dankzij de muilperen en oorvijgen kan het net nog op coolinary! En raad eens wat er stilletjes komt piepen vanonder mijn brilmontuur? Een bescheiden 'shiner' jandorie! Een gekloven lip en de barstjes in mijn oren vielen niet op, het blauwe oog daarentegen!

Sergiology

2011-11-07T15:55:00.003+01:00

Gisteren naar de boekbeurs geweest, iets wat toch al weer een jaar of 20 geleden was. Een klasuitstap als ik het me goed herinner. Grote mensenmassa’s, ik ben daar niet zo voor, vandaar. Waarom gisteren dan wel naar de boekenbeurs afzakken? Omdat Tony Le Duc en Sergio Herman gisteren de tijd rijp achtten om eindelijk een tipje van de sluier te lichten van het boek waar ze al ongeveer twee jaar in alle geheimzinnigheid aan werken. Geen boekvoorstelling dus – die moet nog gedrukt worden – maar een kleine voorbeschouwing. Een proevertje zo u wil!

De heren schonken zich een glaasje champagne in en staken van wal met een mooi stukje film van ongeveer 4 minuten, een verzameling van impressies als het ware. We zagen Sergio aan de zee, een man in een museum met een ‘audioguide’, een citrusvrucht en vakbroeder Heston Blumenthal. Maar ook de inhoudsopgave van het boek, dj Sven Vath, kenmerkende portretten van de hand van Stephan Vanfleteren en foodfoto’s van Le Duc. Dat Sergio zich wel vaker laat inspireren door kunstenaars, Ibiza, de zee of muzikanten is gekend, in het boek krijg je hierover meer tekst en uitleg. Geef bijvoorbeeld de paginanummer in op de meegeleverde audioguide en Sergio himself geeft je met zijn zoetgevooisde stem de gepaste commentaar. Of Heston Blumenthal. Of René Redzepi. Of luister gewoon enkele minuten naar het ruisen en klotsen van de zee. Mooi!

Sergiology – want zo gaat het boek heten - wordt dus duidelijk geen kookboek, maar een uniek tijdsdocument waarin driesterrenchef Sergio Herman ons een blik gunt op de mens achter de mythe. Meer dan 400 pagina’s plezier, gebundeld in een zwarte luxebox. Uniek zoals we het van Uitgeverij Minestrone gewend zijn. Weldoordacht, mooi vormgegeven… een hebbeding als het ware. Dat laatste mag je trouwens letterlijk nemen gezien er slechts 2.000 exemplaren gemaakt zullen worden. Wil je jezelf van een exemplaar verzekeren, dan kan je mits het betalen van een voorschot van 65 €, op www.sergiology.com nu reeds intekenen op een kopie. Leuk is dat je het nummer van je boek zelf kunt kiezen. Troost jezelf echter de moeite op zoek te gaan naar het nummer 1977, want die is reeds voorbehouden. Wat moet ik zeggen, ik ben trots op mijn geboortejaar.

Nog groot nieuws! Sergio Herman gaat boeken uitgeven. Niet dat hij stopt met koken, maar levenslang gaat hij nu ook weer niet achter de kachel staan. En als de gelegenheid zich voordoet om tot Minestrone toe te treden, dan grijpt ook Sergio die kans met beide handen. Dat is uiteraard goed nieuws voor foodies. Minestrone had er al een handje van weg om met geweldig leuke uitgaves op de proppen te komen, iets in mij zegt dat dit nu nog meer het geval zal zijn. Iets om naar uit te kijken.

... may the forks be with you!

2011-10-28T13:14:00.005+02:00

"May the forks be with you", de licht aangepaste Star Wars quote staat hier al enkele jaren als ondertitel op coolinary, af en toe afgewisseld met "will write for food". Niet dat ik een grote Star Wars fan ben, het klinkt gewoon lekker cool. En wie ben ik dan om jullie onderstaande foto te onthouden, het resultaat van een rondje rondsurfen op het net. Als die niet geweldig is, dan weet ik het ook niet meer!

Pure C

2011-10-25T20:38:00.015+02:00

Na een iets te korte nacht en een last minute ontbijt (boterhammen met Meli Choco,) lieten we het ‘Venetië van het Noorden’ achter ons, en trokken we richting ‘Ibiza aan de Noordzee’. Een rit van amper een half uurtje, slingerend door het Brugse platteland en de Zeeuwse polders. Met een herfstzonnetje dat aardig stond te blinken aan de heldere hemel zou het geen slecht idee geweest zijn om een fiets te huren om zo Sluis en omgeving, op een gezapig tempo te ontdekken. Maar we hadden al andere plannen, een waardig alternatief zelf. We draaiden de Boulevard de Wielingen op, en lieten de zuilengalerij ons begeleiden tot ‘het Strandhotel’, de laatste blok in een rijtje van een stuk of 5 appartementsblokken. Op het eerste zicht doet niets vermoeden dat uitgerekend dit hotel - met bouwjaar allicht ergens laat jaren zeventig - de achtergrond vormt waartegen Pure C mag schitteren. En Pure C, dat is ondertussen genoegzaam bekend, is de Resto/Bar van het culinaire meesterbrein Sergio Herman.

Pure C bevindt zich op de tweede verdieping van het Strandhotel, en zodra de liftdeuren openen waan je jezelf in een parallel universum, waar de jaren 70 tristesse slechts een vage herinnering is. Het sfeervolle en trendy interieur, de loungy achtergrondmuziek, de hippe zitmeubels… alles draagt bij tot het concept van Sergio, een sfeer creëren zoals hij die mag beleven op zijn favoriete Ibiza. En het mag gezegd worden, die sfeer zit direct goed. We kregen een plaatsje toegewezen aan één van de 2 witte designerbooths, die elke op zich bestaan uit 4 afgescheiden zitgelegenheden. Houten sculpturen trekken de strakke lijn door naar de natuur, die zich in de gedaante van duinen en de zee, pal achter de glazen wand bevindt. Pure Sea indeed!

Op vakantie - en zo voelde het – willen we de bewandelde paden wel eens verlaten, dus kozen we als aperitief een cocktail van het huis in plaats van een glas bubbels. Vanuit de bar, welke van het restaurantgedeelte gescheiden is middels getint glas, verscheen in no time onze aperitief, een cocktail van ‘Granny Smith met gin en viooltjes’. Lekker fris, tikkeltje zuur, ongetwijfeld zoals Sergio het graag heeft. Uit de kaart die we voor ogen gekregen hadden ging onze voorkeur uit naar het ‘Beleven, delen en proeven’ menu, een lofzang van wat de keuken te bieden heeft.

Ondertussen werden ook de aperitiefhapjes door verschillende casual geklede zaalmedewerkers aangedragen. Laat schijn vooral niet bedriegen, want achter dat informele uniform schuilt immers een gedreven vakkennis. Niet zelden maakten ze in het verleden - net als het keukenpersoneel, aangevuurd door Syrco Bakker - de dienst uit bij het grote zusje Oud Sluis, nog altijd de referentie in culinair Nederland. Dit terzijde. Hapjes dus! ‘Marokkaans brood met humus en harissa’, ‘knapperige olijfcrostini met een frisse tzatziki’, ‘een krokantje met olijf, aubergine en gekonfijte tomaat’… wereldse combinaties, vol van smaak!

Een eerste bordje om te delen, waarvan ons niet direct duidelijk was of het nu nog bij de hapjes hoorde, dan wel een frisse starter was. ‘Verschillende bereidingen van biet, met een hangop van yoghurt’. Fris was het alleszins. ’t Bleek uiteindelijk nog een extra hapje te zijn.

Het menu stak pas echt van wal met een lekkere ‘oester met groene appel, venkel en curry’. Frisse zuurtjes, krokante texturen, een vlezige zilte oester, de smeuïge curry, een tikkeltje pit… allemaal aanwezig en dit zonder te overdonderen.

Met de ‘salade met pompoen, linzen en waterkers’, kregen we wederom een te delen bordje voorgeschoteld. Vriendin zelden zo vol verwondering naar eten zien kijken. Even wikken en wegen en na enkele happen kwam het. “Dit is ongetwijfeld het lekkerste dat ik ooit gegeten heb.” Ze is ondertussen wat gewoon, en wat simpele, eerlijke producten betreft heeft ze met haar macrobiotische /biologische verleden ongetwijfeld een streepje voor. Ik herhaal: “het lekkerste wat ze ooit gegeten had”, en ze meende het voor 100%. De kunst van het koken zit niet in het toveren met luxeproducten, maar in het verheffen van simpele alledaagse producten tot iets hemels. Kijk eens aan, een quote die je van mij mag hebben!

De laatste starter was een ‘gelakt stukje Berkshire buikspek met verschillende bereidingen van bio worteltjes, quinoa en ketsjap’. Het Berkshirevarken heb ik leren kennen toen we er mee aan de bak moesten op het Belgisch Kampioenschap Barbecue in 2009. Een zalig stukje vlees dat bijna smelt op je tong. Halfweg en al helemaal fan van de gerechtjes van chef Syrco Bakker.

Met de Noordzee binnen het gezichtsveld surften we rustig verder onze de golf van contentement. De ‘gekonfijte kabeljauw met paddenstoelen, pasta, aardpeer en optionele truffel’ was een schot in de roos. Opnieuw! Boterzachte kabeljauw, een aangenaam velletje pasta en een overheerlijk sausje. Mijn favoriet. In het glas een fris geserveerde rode wijn met uitgesproken stalgeur, en dat was niet gelogen. Ik waande me op de Turnhoutse kermis, ergens ten tijde van mijn jeugdjaren toen daar nog levend pony’s stonden. Niet eens een onaangename flashback/geur eigenlijk. Jammer dat ik begot niet meer zou weten welke wijn het was!

Vriendin is wel fan van kool in al zijn soorten, dus met de ‘jonge eend, koolvariëteiten, hazelnoot en jus’ die volgde zat het ook wel goed. Zelf bleek ik me ondertussen aardig te bekwamen in de kunst het gerecht van het stijlvolle ‘deelbord’ met Pieter Stockmans signatuur (coolinary blauw zeg maar), met chirurgische precisie over te hevelen naar mijn eigen bord. Blijven oefenen en een plaatsje aan de passe wenkt.

Ik vind het altijd jammer dat de desserts, op de snoeperijen bij de thee na, altijd het einde van het tafelen inluiden. Niet dat wij daarom minder graag desserts eten, begrijp me niet verkeerd. Met de creatie van ‘Kokos, yuzu en groene thee’ werd er afgesloten op het zelfde elan dan er gestart werd, namelijk lekker fris en een tikkeltje zuur. Het ‘Beleven, delen en proeven’ menu aan 59 € per persoon – een schijntje voor wat je gepresenteerd krijgt, kan ik iedereen van harte aanraden.

Euhm ja, wie de jarige was? Verjaren op de sluitingsdag van restaurants heeft zo zijn voordelen. Twee dagen in het weekend vieren bijvoorbeeld! Een extra gerechtje uit de keuken dat niet veel uitleg nodig heeft. Chocolade, lekker!

En wat doet een mens na zulk een godenmaaltijd? Richting Sluis rijden om daar eens even op de kaart te piepen natuurlijk!

Hertog Jan **

2011-10-23T17:12:00.013+02:00

De vorige keer dat we bij Hertog Jan in Sint Michiels aan tafel zaten, was om vriendin haar verjaardag te vieren. Niets dan lof daarover zodat we afgelopen vrijdag, een jaar en zo’n drie maanden later, er voor een tweede keer de voeten onder tafel mochten schuiven. Nu met mezelf in de rol van het feestvarken.

Dat er in de kast nog een bongobon ‘Sterrenrestaurants’ lag, was reden genoeg om werk te maken van die reservatie. De bon in kwestie ter waarde van 135 € was goed voor 3 gangen, exclusief wijnarrangement. Upgraden met een extra gerechtje (en extra hapjes, dessert, snoeperijen) bleek geen enkel probleem, dus waarom ook niet. Her en der vallen er op internet klaaggezangen te lezen over het reserveren via zo’n bongobon, afwijkende goedkopere menu’s en dergelijke, maar daar was hier absoluut niets van te merken. Niet dat we daar ook maar een seconde aan twijfelden.

Het was gastheer Joachim die ons opwachtte en naar onze tafel in de knusse veranda begeleidde. Voor mij wederom een plaatsje met zicht op de open keuken, zodat ik terloops een blik kon werpen op het kloppend hart van Hertog Jan. Ongeacht het feit dat onze menukeuze reeds per mail werd doorgegeven kregen we toch de kaart aangeboden, al was het maar om een indruk te krijgen van het lekkers dat werd aangeboden. Iets wat ik trouwens wel wist te appreciëren.

Als aperitief gingen we uiteraard voor een glaasje champagne van het huis (André Clouet) - we hadden nu eenmaal iets te vieren - welke het gezelschap kreeg van maar liefst 6 fijne hapjes: ‘een passievruchtmeringue met ganzenlever en zoethout’, ‘aardappelkrokantjes met een hemelse huisbereidde currydip’, ‘een scheermes met ponzu en komkommerbloem’, ‘parmezaanchips met poeder van tomaat’, de oude getrouwe en persoonlijke favoriet ‘aardappel met koffie, vanille en mimolette’, en als laatste 'een gelei van mango met een krokante canneloni van cola gevuld met ganzenlever'. Starten in stijl!

Zitplaats met perfect zicht op de keuken, allemaal goed en wel, dat wou ook zeggen dat vriendin de trotse bezitter was van een plaatsje dat net dat tikkeltje beter belicht was dan de mijne. Om maar te zeggen dat ik niet van alle gerechten foto’s heb. Zoals van het eerste bijvoorbeeld, een gedurfde maar fel gesmaakte ‘tartaar van langoustine met framboos en vanille’. De zachte smaak van langoustine, in combinatie met de frisse zuurtjes van framboos en de subtiele vanilletoetsen … het werkte wonderwel.

Let bij de volgende foto’s direct ook even op het aantal ‘handeling per bord’. De moeite als je thuis aan de slag wil gaan om dergelijke kunstwerkjes te reproduceren. ‘Coquilles, aardappel, haringkaviaar en fijne groenten uit eigen tuin’. Een toefje hier, een rondje daar, een likje jus en gerechtje klaar. Iets in mij zegt dat het net niet zo simpel is. De huisleuze 'Eenvoud is niet eenvoudig' indachtig was dit ongetwijfeld mijn favoriete gerecht van de avond.

Dat de boerderij in Zedelgem ondertussen op volle toeren draait werd per gerecht duidelijker. De dagverse oogst kreeg steeds een prominentere rol. Bij het volgende gerecht bijvoorbeeld, een creatie van ‘gemarineerde en gerookte gele en rode bietjes met een gazpacho van kersen’, een extraatje van de chef. Geloof me als ik zeg dat de foto het gerecht oneer aan doet.

De luxe van zo'n groentetuin, of liever private boerderij, kan niet anders dan de droom zijn van elke chef. Getuige daarvan de alleraardigste worteltjes bij het volgende gerecht. 'Gekonfijt Limousinlam, met wortel, specerijen en sinaasappel'. Vriendin vond het een tikkeltje jammer voor het beestje, maar het getrancheerde stukje lamsnek was zo zalig zacht dat de gevoelens van meelij al snel naar de achtergrond werden gedreven. Smaken dat het deed!

Of er iemand per toeval zin had in kaas voor het dessert? Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Vriendin en ik deelden een bordje en lieten ons bij de keuze uit het gigantisch aanbod met plezier leiden door de sommelier en de kaasmeester, twee jonge snaken die een fantastische kundigheid wisten te etaleren. Lekkere kaasjes, compote van vijgen en eentje van abrikoos... waarom kiezen tussen kaas of dessert als beiden een optie zijn? Het valt trouwens echt op dat Hertog Jan uitermate jong talent in hun rangen heeft, zonder daardoor aan kwaliteit te moeten inboeten. Heel bemoedigend voor de toekomst.

Bij onze vorige passage kregen we niet één, maar twee desserts. Deze keer drie, stuk voor stuk en lust voor het oog. In het eerste dessert primeerden de smaken 'Pinda, banaan en chichorei'. Van smaak deed het een beetje denken aan een Snickers Ice Cream. De luxeversie weliswaar!

Het tweede dessert bestond uit 'gepofte rijst, boterkaramel en yoghurt'. Smeuïg, krokant, zuur... allemaal present, lekker!

Bij het presenteren van het derde dessert kon ik mijn enthousiasme amper verbergen. De 'Koffie, zoethout en passievrucht', hadden we al een keertje gegeten en meer dan goed bevonden. Een uitermate frisse afsluiter, met die ongelofelijk verfrissende ijsparels.

Bij een thee uit eigen tuin - éénmaal citroengras, éénmaal verbena - konden we nog even mijmeren over de culinaire wandeling doorheen de keuken van Hertog Jan waarvan we de afgelopen 4 à 5 uur konden genieten. Niet dat die er al op zat, want er volgden nog verschillende snoepertjes in de vorm van pralines. Toen er ook nog eens oliebollen uit de keuken tevoorschijn getoverd werden, was het tijd om van een digestiefje te genieten. Het werd een Madeira van 1977, mijn geboortejaar, die ik de sommelier bij een aanpalende tafel had horen aanprijzen. Niet dat ik ooit Madeira drink, maar een folieke op je verjaardag moet er af kunnen. Een folieke van 29 € zo bleek achteraf tot groot jolijt van vriendin.

Na zo'n relaas kunnen we niet anders dan besluiten dat we het weer enorm naar onze zin hadden in restaurant Hertog Jan. Bij wijze van cadeautje kreeg ik zelfs nog een pin aangeboden van huiskeramist Carlo Van Poucke. Een uniek stuk waardoor ik in één klap ook nog eens lid ben geworden van een exclusieve club. Waarmee ik eigenlijk al teveel heb gezegd, zo exclusief. Mag ik u Hertog Jan aanraden? Ja? Bij deze, zeker doen!

Le Pain Quotidien

2011-10-23T11:41:00.005+02:00

Jezelf af en toe eens een vrije dag gunnen, 't is geen overbodige luxe. In een tijdspanne van amper 24 uur 2 restaurantreservaties in je binnenzak steken is dat wel. Al een geluk dat ik niet vies ben van een beetje overdaad op tijd en stond. Ook dat moet je jezelf kunnen gunnen. Vriendin en ik dus richting Brugge voor een diner bij Hertog Jan, een hotelovernachting, een ontbijt bij een vriendin, en een ritje richting Cadzand voor een lunch bij Pure C. Dat is veel eten en weinig tijd, maar om nu op een lege maag door het prachtige Brugge te slenteren? Ik dacht het niet.

De markt over, toeristenmenu's ontwijkend, op zoek naar hete soep. Links of rechts? Bij gebrek aan een tripstick koos vriendin voor links. Een goede keuze toen bleek dat op een meter of 50 een Pain Quotidien opdook. Soep van de dag voor mevrouw, boterham met erwtjeshumus en crispy bacon voor mijnheer. Het weekend smakelijk inzetten heet dat!

Secret Santa

2011-10-20T13:40:00.004+02:00

Secret Santa, vorig jaar had ik er her en der al over gelezen en ook nu bij Sarah zag ik het onlangs passeren. Waarom niet, ik ga ook maar eens meedoen met de Secret Santa van Tess. Waarom wel? Omdat ik heel graag pakjes krijg natuurlijk. Een tikkeltje schaamteloos, dat zo verkondigen met je eigen verjaardag in het vooruitzicht, maar zo zijn we. Graag cadeautjes geven, zo zijn we gelukkig ook!

Het idee achter Secret Santa is simpel. In de eerste plaats ben je natuurlijk super gemotiveerd. Dan kan je jezelf inschrijven bij Tess voor 31 oktober, moodboard bijvoegen, en plechtig beloven een cadeautje van+/- 10 € te versturen naar de opgelegde persoon. Heel veel creatieve bloggers maken natuurlijk zelf hun cadeautjes, het is echter geen verplichting. Wat niet wegneemt dat ik eens goed mijn best ga doen. De mij toegewezen persoon kan maar beter fan zijn van huisgemaakte lekkernijen, kwestie van in de ‘coolinary’sfeer te blijven natuurlijk. In ieder geval, foodbloggers unite, en doe vooral ook mee met dit leuke initiatief.

Brasvar & Spirits of the Sea

2011-10-19T13:00:00.005+02:00

Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van 'Brasvar'kens' gehoord. Tot ik tijdens Bloot! van de Flemish Foodies bij Kristof en Angelique van het gevierde landbouwbedrijf Verbivar aan tafel mocht zitten natuurlijk.

Los van het feit dat deze antibioticavrije beestjes op het einde van de rit op ons bord belanden, moeten dit zowat de gelukkigste varkentjes zijn die er rondlopen. Hun dieet, een uitgebalanceerd menu van rijstpap, gestoomde aardappelen, maïs van eigen teelt, kaaswei van een naburige kaasmakkerij, en draf van jeneverstoker en whiskydistilleerder Filliers. Parels voor de zwijnen zou je denken, maar niets is minder waar. Het bewijs wordt geleverd door de afnemers van dit kwaliteitsvarkensvlees: Restaurant Volta, L'Auberge du Pêcheur, Belgocatering, Slagerij Dierendonck,... om er maar enkelen te noemen.

Op 29 en 30 oktober kan je in het casino van Koksijde terecht voor Spirits of the Sea, de tweede editie inmiddels van dit whisky en spirits festival. Hoewel ogenschijnlijk vergezocht, ligt de link met het Brasvar'ken voor de hand. Chef Ivan Puystiens van Oh restaurant zal er immers de unieke smaak het Brasvar'ken koppelen aan de Goldlys whisky van Filliers. Indien een mals en sappig stukje varken - 18 uur gegaard en gegrild op de Green Egg - of een flinke borrel absoluut je ding zijn, dan weet je waarheen! Laat het smaken, maar geniet met mate. Van die borrels althans!

Alle kleuren van de regenboog

2011-10-19T12:44:00.005+02:00

Het is weer zover. Vriendin staat opnieuw een paar weken gekleurde cakes te bakken voor een experimentje tijdens haar lessen. Fotograaf Henry Hargreaves ging haar enkele jaren geleden voor, en het resultaat - eten in alle kleuren van de regenboog - mag er wel zijn. Eetbaar? Dat is nog maar de vraag.

Een beetje kleur, dat mag zo wel tijdens de heftst denk ik dan!

Stokjestijd

2011-10-17T15:58:00.003+02:00

Lap, ’t is weer van dat. Een stokje toegestuurd gekregen van ex-collega Sylvie, die van mij op deze manier 10 al dan niet gekende weetjes wenst los te peuteren. Omdat ze een braafke is zal ik dat met veel plezier een keertje doen, al moet er wel rekening mee gehouden worden dat ik geen hond heb en ik niet met stokjes gooi. Ook niet digitaal, nee, tenzij iemand zich geroepen zou voelen om te apporteren.

* Ambitie, dromen en plannen, ik loop er van over. In 2006 had ik het geweldige idee om ’s lands populairste muzikanten hun favoriete receptjes te ontfutselen. In 2007, een vol jaar later, heb ik een halfbakken poging ondernomen. Op 4 juni postte ik een eerste recept en wel van de Fixkes. Strak plan, Studio Brussel had het er in hun popnieuws over, en diezelfde zomer passeerden oa Hitch, El Guapo Stuntteam, Zornik, Confuse The Cat, Nid & Sancy en The Rhythm Junks de revue. En toen was het ’t gedaan wegens te moeilijk in contact komen met die Vlaamsche Sterren. Drie jaar later, in 2010 was er dan Cook ‘n’ Roll, een boek waarmee ik mijn wilde plan in uitvoering zag komen. Zonder dat ik er iets mee te maken had weliswaar. Een gemiste kans, zeker als je weet dat ik mijn naam ooit in een boek wil zien pronken. In mijn hoge hoed zit nog zo'n projectje, en dat ga ik aan niemand zijn neus hangen.

* Los van het feit of er al dan niet een record mee te breken valt heb ik me voorgenomen om op een dag eens 100 bitterballen te eten. Zomaar, omdat de kans bestaat dat het moet lukken. De keren dat wij naar de frituur gaan bestel ik trouwens altijd een portie bitterballen. Kwestie van een aperitiefhapje op te kunnen smikkelen in de auto of op de fiets. Volgens vriendin moet die recordpoging zowat het domste idee geweest zijn dat ik de laatste maanden heb gehad. We zullen zien wie laatst lacht!

* Ik ben iemand die moeilijk nee kan zeggen. Daardoor sta ik vaker dan me lief is plots met een fototoestel op een trouwfeest, of erger, in een kerk ofzo. En ik doe dat niet graag want dan kijkt iedereen naar mij. Ik leer gelukkig bij. Zopas nog iemand voor een trouw afgewimpeld. Blij dat ik was. Foto’s trekken op festivals doe ik dan wel weer graag, kwestie van goed loos te kunnen gaan. Wees er maar zeker van dat wij mening artiest het nakijken geven!

* Mijn zus woont in Sunderland, nabij Newcastle, en later deze week verhuist mijn vader naar het zonnige Kreta. Iets in de genen gok ik. Het mag dan ook niet verbazen dat ik, in tegenstelling tot mijn vriendin, perfect mijn draai kan vinden in grote steden. Een weekje New York, Barcelona, een dag Brussel, Antwerpen of Gent, laat die gezellige drukte maar komen. Als de lotto een tikkeltje wil meewerken dan zou ik niet de minste moeite hebben om in één van eerdergenoemde steden te gaan wonen. Voorlopig zijn we echter nog altijd gedomicilieerd in het mondaine Turnhout, parel van de Noorderkempen.

* Alom geweten, ik heb geen rijbewijs. Ik rij met de fiets, het openbaar vervoer of gewoon, als passagier. Dat lukt trouwens perfect, al zie ik me soms genoodzaakt op een ander te overnachten, gewoon omdat ik anders niet meer thuis geraak. Misschien moet ik er toch maar eens werk van maken, al was het maar om mij niet voor de zoveelste keer te moeten verantwoorden waarom ik geen rijbewijs heb. Zie ook het laatste puntje!

* Het is een droom van mij om ooit in een horrorfilm mee te spelen, en dat is allemaal de schuld van de film “The Return of the living dead”. Feit dat het er niet direct inzit geeft mij ook de mogelijkheid een beetje kieskeurig te zijn over de rol die ik zou willen spelen, namelijk die van een zombie. Gerafelde kleren, freaky make-up, beetje heen en weer schuifelen, wat mompelen en iedereen angst aanjagen. Als ik het zo lees lijkt het wel het draaiboek van het laatste optreden van Amy Winehouse, maar soit. Op Graspop dit jaar even kort staan kletsen met de grote Rob Zombie, die naast muziekjes ook nog eens filmpjes maakt. Tot mijn grote spijt had hij niet direct nog een projectje op til staan waarvoor hij een uit Belgë overgevlogen zombie nodig had. Jammer. Eric Van Looy, wij moeten eens babbelen makker.

* Net zoals bij Sarah wordt er ook in onze living wel eens wat afgedanst. Meestal wil dat zeggen dat we molenwiekend op onze luchtgitaar rammen, al willen we in een goede bui ook wel eens een stukje uit het gedrocht ‘Grease’ naspelen, of ons aan een kleine slow wagen. Die laatste twee echter enkel bij hoge uitzondering, dus misschien best die luchtgitaar onthouden!

* Sinds de ramp in Fukushima gaat het niet zo denderend met het toerisme in Japan. Om daar iets aan te doen gaat de Japanse overheid gratis 10.000 retourtickets aanbieden, en ik ben zinnens er daar eentje van op mijn naam te zetten. Een week lang de culinaire geneugten van hoofdstad Tokyo ontdekken lijkt me wel iets. Volgens de collega’s is het nu al zeker dat ik in die opzet ga slagen, want ik kan mezelf schijnbaar goed verkopen. Benieuwd of ik in aanmerking ga komen!

* Een vijfde plaats op het Belgisch Kampioenschap Barbecue, 2 jaar op rij de eerste plaats op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue en een derde plaats voor ons dessert op het Wereldkampioenschap Barbecue. Mooie adelbrieven die we met Qlinaria tijdens ons tweejarig bestaan bijeen gescoord hebben. Ik zou dan ook liegen als ik zeg dat we niet de ambitie hebben om volgend jaar nog beter te doen. Een ding is zeker, als underdog gaan we niet meer aan de start kunnen komen. Ach, zolang het maar plezant blijft!

* Ambities, dromen en plannen, allemaal goed en wel, maar ik ben ook een beetje een tamzak. Pas op, zowel in de keuken als op professioneel vlak ga ik uiterst georganiseerd te werk, en als ik mijn zinnen ergens op gezet heb, ga ik er voor! Maar toch… een beetje een tamzak dus en ik vind dat niet zo erg!

Presenting... Snowballs!

2011-10-16T22:24:00.003+02:00

Sint en Piet, ze zijn er weer vroeg bij dit jaar. Chocolade, marsepein, speculaas, noem maar op. Er is grof geld mee te verdienen met die feestdagen, al moet je wel je waren gewoon goed op tijd op de markt brengen. Zodra de feestdagen gepasseerd zijn – of het nu Kerst, Pasen of Sinterklaas betreft - wachten er immers onherroepelijk de afprijsbakken. Zelfde product, helft van de prijs! Was er maar een manier om die zaakjes uit te melken moeten ze bij een niet nader vermelde paaseierenfabrikant gedacht hebben. De creatieve cel werd aan het werk gezet en het resultaat ligt ondertussen netjes in de winkel.

Even slikken toch toen ik in volle aanloop naar het feest van de Goed Heilig Man plots paaseieren in de rekken zag liggen. Paaseieren, in oktober? ’t Bleek uiteindelijk om ‘Snowballs’ te gaan. Sneeuwballen dus! Een geweldige zet, want ons klimaat kennende kan je die met een gelukje van november tot april slijten. Feestdagoverschrijdend snoepgoed, je moet er maar opkomen! En deze idioot had dat natuurlijk direct in zijn mandje liggen, wat had je gedacht.

Limoncello 2011

2011-10-16T17:00:00.003+02:00

Een goed recept voor homemade limoncello had ik al, eentje met pure alcohol enzo, maar zoals zo vaak zijn er dus nog andere manieren om aan de slag te gaan. Met vodka bijvoorbeeld. En wie ben ik om bij één manier te zweren, zonder de andere geprobeerd te hebben.

Nodig:

1 fles vodka (70 cl)

6 biologische citroenen

250 gr suiker

100 ml water

Doen:

Eerste wat opvalt is de manier van werken. Niks drank infuseren met citroenschil en weken later trekken, maar direct in gang schieten. Citroenen schillen met een dunschiller, persen en sap bijhouden. Water met suiker en citroenschil* aan de kook brengen en 15 minuten laten doorkoken. Gezeefd citroensap toevoegen en nog 5 minuten verder laten pruttelen. Zodra het suikerwater afgekoeld is samen met de vodka in een glazen pot gieten, afsluiten en eens flink schudden. Het geheel op een koele, donkere plaats bewaren en dagelijks een keertje goed schudden. Na een week is de limoncello klaar voor consumptie, uiteraard ijskoud te schenken.

* Een tip: het wit van de schillen verwijderen, gezien dit een bittere, wrange smaak geeft.

Het vervelende is natuurlijk dat je een week moet wachten alvorens je lekker kunt borrelen. Heel benieuwd of ook deze gaat dubbelen als drankje en middeltje tegen verstopte luchtwegen. In het laatste geval, mag je dat dan ongestraft op het werk drinken als je verkouden bent? Baas?

Naar een recept van het boek "Kado's uit eigen keuken". Gouden keukentip 100 % Coolinary!

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

2011-10-13T13:34:00.005+02:00

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!

Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

3e nationale Dag van het Brood - U smeert toch ook?

2011-10-12T18:39:00.003+02:00

Notoir foodblogger, allemaal goed en wel, maar wat lunchpakketjes betreft, ben ik al jaren een saaie vogel. Boterhammetjes met kaas (Oud Brugge) en bokes met Nutella. Die laatste noem ik al jaren ‘dessertboterhammen’, en die worden uiteraard na die met kaas opgegeten. Altijd! Dessertboterham, ik vind dat gewoon een ontzettend knap woord. Misschien moeten we afspreken dat iedereen altijd minstens één boterham met zoet beleg eet, als laatste, en deze zijn dessertboterham noemt. Een volgende stap is er dan voor te zorgen dat het woord ook nog eens wordt opgenomen in een woordenboek. ’t Zou mooi zijn verdorie, maar ik dwaal af!

Zolang ik thuis woonde smeerde mama de boterhammetjes, en zij die mij kennen weten dat dat zowat een eeuwigheid was. Ondertussen doe ik dat dus, en wel volgens hetzelfde beproefde principe. Kaas en choco! Heel af en toe zit er wel eens eentje met fijnkostworst tussen, maar procentueel bekeken is dat te verwaarlozen. Boterhammen die door iemand anders gesneden zijn, daar moet ik trouwens niet van weten. Aan de basis hiervan ligt een klein incidentje in de kleuterklas, waarbij één of andere snoodaard aan de haal ging met mijn met dessertboterhammen gevulde brooddoos. Bleef er over… boterhammetjes met paté en salami. Dat ik daar nog niet aan toe was heeft heel de refter geweten hebben. Met tranen in de ogen en onder luide aanmoediging van de andere kindjes heb ik de boterhammetjes moeten opeten met een troostend applaus als beloning. Zonder twijfel mijn eerste culinaire trauma! Als ik toen van die novelty lunchzakjes had, waarmee het lijkt alsof je brood beschimmeld is, dan zou het allemaal niet waar geweest zijn.

Nu we toch over brood bezig zijn. Op donderdag 20 oktober is het alweer voor de derde keer de nationale Dag van het Brood. Via de website ‘Alle Dagen Brood’ roept de broodsector iedereen op om die dag boterhammetjes te smeren voor die leuke collega, beste vriend of tofste klasgenoot. Geweldig initiatief al huiver ik natuurlijk bij de gedachte, het jeugdtrauma indachtig. Toch maar eens lief glimlachen naar vriendin. Wie weet wil zij wel een pakketje voor mij samenstellen. En als de boterhammetjes dan nog in een speelse puzzelvorm worden afgeleverd, ben ik zelfs bereid ander beleg dan kaas en choco toe te staan. Alhoewel! Er moet er minstens eentje met choco bij zijn. Dessertboterham, weet u wel!

Donderdag 20 oktober 2011, nationale Dag van het Brood. U smeert toch ook?

Daskalidès

2011-10-10T19:04:00.005+02:00

Het scheelt natuurlijk van dag tot dag, maar ik krijg massa's foodgerelateerde persteksten aan. Altijd interessant natuurlijk, daar niet van, maar om alles nu een plaatsje te geven op coolinary... dat komt er gewoon niet van! Zo had ik al twee mails van het Gentse chocoladehuis Daskalidès ontvangen zonder daar iets mee te doen. Zat vandaag in de bus, totaal onverwacht, een premium box met 18 chocolaatjes. Tja, dan voel ik me toch verplicht om een beetje mijn best te doen.

Niet zo zeer de 8 verschillende smaken maken deze pralines zo speciaal, wel het feit dat SweetPearl® als alternatieve zoetstof gebruikt wordt. Geen suiker wil zeggen minder calorieën, niet dat ik daar van wakker lig. Beter voor de lijn dus, toegankelijk voor diabetici, beter voor de tanden... er zijn ongetwijfeld mensen die deze criteria hanteren bij het kopen van hun chocolaatjes. Ik daarentegen ga toch eerder uit van de smaak.

Smaak dus, en ik heb de keuze uit acht verschillende chocolaatjes, gaande van 'amandelpraliné met speculaas' over 'ganache van caramel en lychee' tot 'amandelpraliné met stukjes zoute pecannoot'. Mijn voorlopige favoriet? Rabarberganache met een vleugje viooltjes.

Zelf ook proeven, dat kan? Surf naar de facebookpagina van Dakalidès, 'vind ik leuk' en wie weet ben jij één van de personen die een jaar lang pralines in de wacht sleept. Zeg dat ik het u gezegd heb!

Culinaire wandeling Turnhout - Qlinaria

2011-10-10T10:54:00.004+02:00

In Turnhout stond er gisteren een culinaire wandeling op het programma. Zo’n 170 enthousiaste wandelaars trotseerden het druilerige herfstweer voor een geleid bezoek aan de stad, waar op 5 verschillende locaties iets te eten voorzien werd. Alle respect voor de iconische watertoren of het indrukwekkend gerenoveerde Paterspand, maar de mooiste locatie van’t stad blijft natuurlijk het Kasteel van de Hertogen van Brabant. En laat nu net het binnenplein van die prachtlocatie voor het tweede jaar op rij de plaats zijn waar wij met Qlinaria mochten postvatten om met onze barbecues het mooie weer te maken.

Voor de gelegenheid serveerden we een op en top herfstgerecht(je). Melkbig met knolselderpuree, gebakken aardappelblokjes in ganzenvet, boschampignons, geconfijte rode ui, crunch van spek, gegaarde mosterdzaadjes en een zacht mosterdsausje. Awel ja, als dat niet lekker is!

Kazen van bij ons - de gedichtencampagne

2011-10-07T15:32:00.003+02:00

Sinds 3 oktober loopt er een nieuwe, campagne om de kazen van bij ons in de kijker te zetten. Zo deelt Vlam 8 kaasfeesten uit aan de beste ‘kaasdichters’ onder ons en dit wordt kenbaar gemaakt via allerlei kanalen zoals televisie, affiches, postkaartjes etc. Iedereen kan meedoen, tot twee keer toe. Gewoon je gedichtje neerpennen op de site Kazen Van Bij Ons en het lot doet de rest. Dat ik zelf een kaasliefhebber ben is al geweten, dat er onderhuids een ware dichter schuilt heb ik net zelf mogen ondervinden. Een dichterlijke poging om de kaas en wijnavonden definitief naar de verdoemenis te katapulteren. Ode aan een portie kaas en een pintje bier!

Eeuwig jong, jij op café
In fout gezelschap,
Ach, weet jij veel
Rode tranen, aan zijn glas
Ik wou dat jij de mijne was

Eeuwig jong, jij op café
In mijn gedachten
Huil je mee
Mijn gouden tranen
Jouw zilt verdriet

Tikkeltje mysterieus en abrubt einde, er is dus nog werk aan mijn dichtkunst. Feit dat het stukje tekst niet meer dan 200 karakters mocht tellen deed er ook niet direct goed aan. Geen idee of er ook iemand op een alternatief einde als 'eeuwig jong, jij op café - eeuwig jong wij alle twee' zit te wachten. Het staat je vrij om beter te doen!

Icecubes: pinguin vs ijsbeer

2011-10-06T16:24:00.004+02:00

Vormpjes voor ijsblokjes, je kan het zo gek niet bedenken of ze bestaan wel. Belachelijk natuurlijk want die blokjes verdwijnen onder de oppervlakte zodat je er, naast een fris gekoeld drankje, eigenlijk geen lol aan beleeft. Tenzij je dus de ijsbeer of een koppel pinguins in je glas loslaat. De beestjes drijven altijd boven, en als het ijsblokje smelt verdwijnen de poolbewoners als sneeuw voor de zon. Een beetje zoals in het echt eigenlijk. Hmm! Is dat een ecologische boodschap daar in de achtergrond?

Wild in de keuken - Radis Noir

2011-10-05T18:02:00.006+02:00

Telkens de postbode een pakket ten kantore Coolinary bezorgt, dan kan dit niet snel genoeg van de verpakking ontdaan worden om de schat –vaak een kookboek - te onthullen. En als ik voor de release van een kookboek, in dit geval ‘Wild in de Keuken’, een miniworkshop en aangepaste lunch in het Antwerpse restaurant Radis Noir van Jo Bussels mag bijwonen, dan ben ik uiteraard helemaal in mijn nopjes. Maandag was het zover. Het kort relaas van een wilde middag!

Radis Noir – Chef Jo Bussels

Jo Bussels is voor foodies als mezelf natuurlijk geen onbekende, niet in het minst wegens zijn natuurlijke aversie tegen het instituut Michelin van de gelijknamige gids. Los daarvan zouden we bijna vergeten dat de man in de eerste plaats een geweldige chef is, en pas dan gewillig provocateur. Dat laatste, zo verzekerde hij ons, is met de jaren trouwens geminderd. De passie voor zijn vak allerminst. Wij zagen een gedreven Bussels aan het werk in zijn open, gedeeltelijk glazen keuken, in het statige pand in de Desguinlei dat het restaurant Radis Noir huisvest. Het interieur licht, elegant en natuurlijk, net zoals de keuken die de chef beoogt. Geen overtollige franjes of vernieuwende technieken voor de sport, maar een natuurlijke keuken. Puur!

Een wilde eend en hert (ingevoerd wegens nog niet in seizoen) passeerden de revue, geflankeerd door kweeperen, peterseliewortel en aardperen. De eend werd geproportioneerd en het hert versneden, de kweepeer werd de basis van een jus en van de aardpeer en peterseliewortel werd een zalfje gemaakt. Of liever gezegd een puree, want zalfjes zijn immers voorbehouden voor de apotheek, aldus de kok die het been stijf houdt wat nieuwe trends en culinaire mode betreft. De armen zelf uit de mouwen steken was niet aan de orde, wat ons dan weer de kans om aandachtig naar de verhalen van fotograaf en mede-auteur Johan Vanbecelaere te luisteren. Over het relaas van het tot stand komen van dit boek bijvoorbeeld. Het mag niet verbazen dat ook vanuit de keuken met de regelmaat van de klok een kwinkslag volgde. Over Mijn restaurant bijvoorbeeld, maar ook over Michelin. Altijd een eigen mening, altijd grappig!

In geen tijd verschenen onze gerechtjes op tafel, aangepaste wijntjes in het glas. Starten deden we met een aspic van eend met foie en jus van kweepeer, een mooie binnenkomer die uiteraard reeds vooraf gemaakt was. Verrassendste hapje en mijn favoriet was ongetwijfeld het fris slaatje met hert, opgelegde tomaat en mozzarella. Een fris wildgerechtje, het kan wel degelijk. Iets klassieker – maar daarom niet minder lekker - was de eendefilet met smeuïge farce, gevolgd door twee bereidingen van hert. De laatste met kweeperenjus verrijkte wildsaus…. Zalig! Om maar te zeggen, een aangename kennismaking met Radis Noir en de keuken van Jo Bussels.

Radis Noir
Desguinlei 186
2018 Antwerpen
03/238 37 70

‘Wild in de Keuken’, Verrassend lichte en eenvoudige wildgerechten

Voor dit boek gingen de auteurs Dirk Van Steen en Johan Vanbecelaere op zoek naar ondersteuning uit de restaurantwereld, en kwamen terecht bij 5 veelbelovende jonge chefs. Gilles Joye van restaurant Marcus, Johan Lismont van restaurant Ambrozijn, Maarten Van Steen van Villa Bardon, Jurgen Campens van Chez Henri en Jo Bussels van Radis Noir brachten per persoon vijf recepten aan met eigen signatuur, maar toch haalbaar zijn voor de gemiddelde thuiskok.

Verwacht je niet aan oubollige of zware wildbereidingen. Nee, in de plaats krijg je lichte, hedendaagse wildgerechten met oa. duif, fazant, haas, everzwijn, hert, konijn of eend in de hoofdrol. De 25 recepten van de chefs, aangevuld met de 25 recepten van het schrijversduo zouden ruim voldoende moeten zijn om je deze herfst thuis aan de slag te houden met je lokale wildvangst. Waarom niet, go wild!

Wild in de keuken

ISBN 978 90 5826 826 6

Uitgeverij Davidsfonds

Van seizoen naar seizoen - Sophie Dahl

2011-10-04T13:28:00.002+02:00

Sophie Dahl, in een vorig leven één van ’s werelds bekendste volslanke modellen, heeft een tweede kookboek geschreven, getiteld ‘Van seizoen naar seizoen’. Indien de meer dan geslaagde metamorfose van de kleindochter van Roald Dahl louter te wijten zou zijn aan haar kookkunsten, dan zou iedereen bij wet verplicht moeten worden dit kookboek in huis te halen. Gezien we hier bij Coolinary echter vermoeden dat er ook wel eens een handige chirurg in het spel kan zijn, lopen we niet te hard van stapel en bladeren we het boek toch ook maar eens even door. Met plezier trouwens.

Na het succes van het boek ‘Miss Dahls heerlijkheden’ is er nu dus ‘Van seizoen naar seizoen’. Wie een beetje op de hoogte is van de culitrends weet dat koken volgens de seizoenen al een tijdje behoorlijk hip is. En niet alleen hip, maar vooral ook heel lekker. Tegen een seizoensgebonden keuken kan geen kweekprogramma of import uit verre oorden tegenop. En laat ik je dat niet wijsmaken, gewoon even naar je eigen smaakpapillen luisteren.

Dit mooie seizoensgebonden kookboek biedt naast heerlijke nieuwe recepten ook anekdotes en intieme herinneringen van Sophie Dahl zelf. Dahl heeft een natuurlijk instinct voor het combineren van het beste dat ieder seizoen te bieden heeft, en deelt dit met de lezer. Zo proef je de warmte van een zomerse tuin in volle bloei met gegrilde perziken, pistachenoten en Ricotta, de ontluikende knapperigheid van de lente met een rivierkreeftsalade en de druilerige en natte herfst met een Parmezaanse soep. Behalve de voedzame en makkelijk te bereiden reepten en de prachtige illustraties, neemt Sophie je ook mee op een gastronomische reis door de seizoenen, deelt ze hilarische jeugdherinneringen over een coltrui dragende ex of een doordeweekse avond met haar huidige man (Jamie Cullum) in Parijs.

Van seizoen naar seizoen belooft plezier, verwennerij en natuurlijk eenvoudig en goed eten, op een Angelsaksische leest geschoeid.

Van seizoen naar seizoen – Sophie Dahl
ISBN 9789048809875, € 24,90
288 blz. - gebonden
Een uitgave van Carrera