Koken met Wim Ballieu

Of ik zin had om in Antwerpen in een door Sergio Herman himself ontworpen keuken naar een kookdemo van Wim Ballieu te gaan? Dat er ondertussen een beetje promo - en dat viel trouwens  nog heel goed mee - zou worden gemaakt voor fijne merken zoals Le Creuset, Oil & Vinegar, Cuisinart en Chateau Castigno namen we er maar bij.

Sid @ Obumex Antwerpen

Je moet het me nageven, een kookdemo van Wim Ballieu volgen en het Goe Gebakken Godenkind niet op de gevoelige plaat vastleggen. Dat is er maar weinige gegeven. Drie glazen wijn en ik ben mijn focus helemaal kwijt, maar als je heel goed kijkt lieve jongens en meisjes, dan zie je tussen de verschillende spatels door de rug van Wim Ballieu.  En hij heeft uitstekend gekookt! Een beetje chaotisch maar toch, uitstekend!

Le Creuset spatels

Een eerste bordje verscheen al snel ten tonele. Een stukje zalm, komkommer, witlof... lekker. En ondertussen kwamen er allerlei mensen zich ook voorstellen, waaronder ook de kok van dienst. "Hallo, ik ben Wim", maar dat hadden we natuurlijk al lang begrepen. Vriendelijke rakker!



Zalm, komkommer, witlof



In Turnhout op de markt zit er iemand en die verkoopt allerlei afgeleide producten van lavendel. Dat ruikt ongelofelijk lekker, maar in eten zouden ze het moeten verbieden, een stelling die ik gestaafd zag bij het presenteren van het volgende bordje. Een erwtenmuntsoepje met een coquille en jawel, lavendel. Lekker op zich, daar niet van, maar die lavendel, voor mij moet dat niet. Voor de rest, niets mis mee.



Erwtenmuntsoep, coquille, lavendel



Ik zou me nu niet direct een pechvogel durven noemen maar als mij iets geprestenteerd wordt waar het hoofdingrediënt ontbreekt - was het tonijn, ik zal het nooit weten - dan kan ik alleen maar zeggen dat de tomaatjes fel gesmaakt hebben. Niets meer, niets minder.




Tomaat



Geen idee welke kabouters er tijdens Goe Gebakken allemaal aan het werk zijn maar na een goed uurtje koken was die Obumex keuken van Sergio herschapen tot een slagveld. Potten, pannen, snijplanken en messen - allen van een goed merk - ze lagen erbij alsof er net een bom ontploft was. Ach, zolang ik er zelf niet moet koken.



Obumex slagveld



Zoals op restaurant kondigden ook hier de desserts het nakende einde van de kookdemo aan. Aardbei, sponge en framboos dacht ik, en dat smaakte. Ik meen me zelfs te herinneren dat ik twee van die bordjes heb binnengesloeberd. Oprechte excuses aan de persoon die er geen had en als het een troost kan zijn, het heeft dubbel zo goed gesmaakt.



Sponge, aardbei, framboos



Die wijn begon zijn tol te eisen. Ik herinner me nog dat het laatste dessertje op basis van koffie lekker was maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ja, notaboekje niet bij, dat is om problemen vragen. Als ik het zo zie zou ik durven gokken dat het iets is met mascarpone, koffie en koekjes... Een deconstructie van tiramisu zeg maar, al kan ik de bal natuurlijk ook helemaal misslaan.



Iets met koffie



Onze ervaringen? Vriendelijke mensen, tikkeltje chaotisch verloop, fijne productjes, veel wijn, lekkere gerechtjes en ook heel veel bordjes van Pieter Stockmans. Laten we zeggen dat ik niet direct ongelukkig het pand verliet.



Stockmans bordjes, jammer genoeg niet in de goodiebag

Sips - Antwerpen

In de schaduw van de Sinksenfoor een terrasje doen bij Sips, thuishaven van Kempenzoon, notoir cocktailshaker en Njamgediende Manuel Wouters, dat kan nooit een slecht idee zijn. Zeker niet als je toevallig in de buurt bent. Al op verschillende gelegenheden mocht ik genieten van 's mans cocktails maar in de bar was ik dus nog altijd niet geraakt. De koe en de horens, vorige week was het zover!

Sips Antwerpen

Rustig een terrasje doen dus, allemaal goed en wel maar toch eerst even de huisregels lezen. We waren met zijn tweeën, beide deftig gekleed en voorzien van een flinke dosis goede manieren. Aan minstens 3 van de 16 regels voldeden we dus geen vuiltje aan de lucht. Het borreluurtje kon beginnen!

House rules and regulations

Helemaal vergeten welke mocktail vriendin besteld had - ze moest nog rijden en we kwamen ergens vandaan waar de wijn rijkelijk vloeide - mijn keuze was relatief snel gemaak. Het werd een Vesper, naar de gelijknamige Bond girl Vesper Lynd uit Casino Royale.

Mijn keuze in de kaart

Het was voor een Gin & Tonic liefhebber natuurlijk een logische keuze die 'Vesper', want met componenten als Bombay Gin, Lemon Peel, Grey Goose Vodka en Lillet Blanc ging het wel die richting uit. Voor de liefhebbers, Lillet is een aperitiefwijn die bestaat uit een mengeling van Bordeaux wijn en citruslikeur. De aanwezigheid van kinine in die citruslikeur is direct ook de link naar de tonic.

Vesper

Bij een stijlvol etablissement als Sips halen ze het uiteindelijk niet in hun hoofd om bij die overheerlijke cocktails een schraal potje pisnootjes te serveren. Nee hoor, enkele felgesmaakte fijne kleine croques uit het vuistje waren ons deel. Minimum input, maximum effect!

Tafelknabbels

Een rijkgevulde bar met spirits van de bovenste plank en een barman die altijd stijlvol in de weer is, ziedaar twee vereisten voor een klasse cocktailzaak. Sips slaagt met verve, wat dacht je!

Shake it like a polaroid cocktail

NK BBQ 2012 - Qlinaria wint!

Wim Ballieu en Sergio Herman, ze zullen later deze week wel eens aan bod komen maar vandaag mag ik mezelf - en bij uitbreiding ook meteen ons barbecueteam Qlinaria - eens in de bloemetjes zetten. Voor het derde jaar op rij - dat is een drie op drie - gingen we lopen met de oppergaai op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue.

Qlinaria, NK BBQ 2012 © Bart Althuizen

Tot vijf maal toe mochten we tijdens de prijsuitreiking met het ganse team het podium beklimmen. Een tweede plaats voor het kippengerecht, een tweede plaats voor het visgerecht, een gedeelde eerste plaats voor het varkensgerecht en een tweede plaats voor het dessert,... een prestatie die voldoende constant bleek om 'Nederlands Kampioen' Lowland Smokers af te houden. Binnen een bijzonder sterk deelnemersveld zijn wij maar wat fier met deze prestatie!

De boer op met Danone

Wat is geluk? Een leuke job, nog leukere hobby's, een goede gezondheid, lekker eten,  fijne vrienden en een oogverblindende schoonheid die ik 'mijn madam' mag noemen. Dat en de nabijheid van beesten. Zalig.

Gisteren nog met vriendin in het stadspark gaan picknicken aan de dierenweide. Zoals gewoonlijk even een geitenbok bij zijn sikske gepakt (elke keer weer bompa), ei zo na een ontsnapt konijn gevangen, een kalkoen gevoederd, hanengevechten gezien en een stel ganzen hun pluizige kroost zien beschermen. Opperste geluk in al zijn eenvoud, nog geen 5 minuten wandelen van huis. Wat moet dat wel niet zijn als ge thuis een hele beestenboel hebt? En dan bedoel ik geen twee goudvissen, een kanariepiet en een tamme kat, maar een heel batterij boerderijbeesten. Koeien enzo!

Goed nieuws, dankzij Danone kan je dat geluk gaan meten in één van de meer dan 200 boerderijen die hun melk levert. Maak kennis met de melkveehouder en zijn familie, neem deel aan enkele leuke activiteiten en leer iets bij. En dat allemaal voor de ronde som van 0 Euro. Dat moet je mij nu echt geen twee keer zeggen.

De boer op met Danone

Er worden drie data voorgesteld, telkens bij een andere boerenfamilie. Laten we ze zichzelf even voorstellen:

* Zondag 8 juli, familie Gielen in Neerpelt

Welkom in ons familiebedrijf waar landbouw en natuur hand in hand gaan. Ik ben Willy en ik run het bedrijf samen met mijn zoon Bert. Ik stel jullie ook graag voor aan mijn 2 andere zonen Geert en Rob, mijn dochter Leen en vrouw Maria die zich ontfermt over het hoevetoerisme. Ons Weidehof is al jaren een gegeerde plaats om met het gezin even op adem te komen in een prachtige omgeving.

We nodigen jullie uit op 8 juli 2012 in Neerpelt (Limburg) om ons bedrijf te ontdekken en kennis te maken met de ecologische manier waarop we ons bedrijf uitbaten! Meer info op http://www.weidehof.be/.

* Zondag 29 juli, familie Van der Heyden in Hove
 

Dag iedereen, ik ben Bart en ik ben in mijn familie al de vierde generatie van melkveehouders. Samen met mijn vrouw Ilse en onze drie kinderen Jens, Fran & Fien, woon en werk ik op het bedrijf dat ik in 1992 overnam van mijn vader. Het bedrijf werd in 1905 door mijn overgrootvader opgericht, een heuse familietraditie dus!

We nodigen jullie uit op 29 juli 2012 om de nieuwe stal te ontdekken die we in 2010 bouwden mét de 2 automatische melksystemen die we installeerden om onze dag wat flexibeler te kunnen indelen en ons volledig te kunnen toeleggen op het bedrijf.

* Zondag 26 augustus, Erik en Toon Paesen-Geutjens in Peer
 

Dag allemaal, wij zijn Erik en Toon, vader en zoon aan het hoofd van dit prachtige melkveebedrijf. Wij fokken ons jongvee op in het bedrijf zelf en het ruwvoer voor al onze dieren, wordt hoofdzakelijk zelf geteeld. Ons bedrijf is ook actief als zorgboerderij. Jongeren die uit de maatschappij gevallen zijn of die het moeilijk hebben, krijgen door het werken met dieren op onze boerderij terug structuur en voelen zich opnieuw gewaardeerd.

Kom ons bezoeken op 26 augustus 2012 en ontdek vlak naast onze hoeve het maïsveld dat omgetoverd werd tot een doolhof van 2 hectare! Het doolhof is trouwens heel de zomer lang open (van 13/07 tot 31/08). Dit alleen al is een uitstapje waard! Meer info op http://www.toerismepeer.be/.

Net als mezelf razend enthousiast over een leuk dagje op de boerenbuiten? Jezelf inschrijven via deze link is de boodschap. Maximaal 6 personen per inschrijving. Veel plezier en vooral, geniet!

NK BBQ 2012

Zaterdag en zondag is het weer zover, het Nederlands Kampioenschap Barbecue. Met Qlinaria, het barbecueteam dat ik als jongste van de bende mag aanvuren, tekenen we voor de derde keer present. De vorige twee keren mochten we - enigszins tot onze verbazing - afsluiten als winnaar. Uiteraard hopen we ook deze keer niet teleur te stellen, het besef is er wel dat je niet kunt blijven winnen. Plezier prioritair zou ik zeggen, het resultaat komt op een tweede plaats.



Groepsfoto Qlinaria



Iedereen welkom in Hoofddorp (NL) dit weekend. Zo'n kampioenschap, dat moet je gewoon eens van dichtbij gezien hebben. Na het weekend volgt er ongetwijfeld een verslag. Tenzij we het rotslecht gedaan hebben natuurlijk, zo zijn we dan ook weer.

Body Bakery, zombie brood

Stel, je bent een bakkerszoon met een voorliefde voor horrorfilms en je volgt een verdergezette kunstopleiding. Wat zijn dan je carrièremogelijkheden? De Thaise Kittwat Unarrom combineert op magistrale wijze de vruchten die hij plukte aan de kunstopleiding met de ambacht die hij van thuis meekreeg. Het resultaat, zijn 'Body Bakery', is niet voor gevoelige zieltjes!

Kittwat Unarromm aan het werk in zijn bakkerij

Er heeft er eentje goed opgelet tijdens de lessen plastische kunst want die broodjes zien er wel heel levensecht uit. Voor zover een afgehakt hoofd er nog 'levensecht' uit kan zien natuurlijk. En het stopt niet bij onderstaande voorverpakte hoofden. Handen, voeten, organen... het passeert allemaal de revue, netjes - of macaber, zo u wil - gepresenteerd aan vervaarlijke vleeshaken. En 100 % eetbaar!
 

Body Bakery, afgewerkt brood!

Dat de bakkerij in Ratchaburi inmiddels een toeristische hotspot is geworden mag niet verbazen. Wie wil er nu niet zijn tanden zetten in zo'n lekker stukje versgebakken, nog lichtjes warm brood. Alvast een mooie voorbereiding op de 'zombie apocalyps', die nu toch wel heel lang op zich laat wachten. Zombie brood, het gaat er in als zoete koek!

Smakelijk

Die dag in de kookwinkel

Tijdens mijn vakantie kreeg ik via Facebook een berichtje van de lokale kookwinkel met de melding dat mijn hamburgerpers was toegekomen. De middenstand, volledig mee hoor. Mailtjes of - god beware - een telefoontje, dat is zo 2002. Gisteren uiteindelijk toch maar even op de fiets gesprongen en mijn hamburgerpers gaan halen. Dat, en nog vanalles!

Kooktijd, de vangst

Stel, je gaat zelf hamburgers maken en het zijn er nogal wat, dan kun je wel wat hulp gebruiken dacht ik zo. In dat opzicht zijn twee persen natuurlijk veel makkelijker. Gewoon iemand mee aan het werk zetten en je gaat dat nogal vooruit zien gaan. Om maar te zeggen dat ik één hamburgerpers nodig had (echt?) en er met twee naar buiten ben gekomen. Ze zien mij daar graag komen denk ik!

Hamburgerpers

Het gevoel is trouwens wederzijds want in mijn lokale kookwinkel, daar kom ik ook graag. Niet alleen omdat het daar één grote foodie speeltuin is, - lees potentieel gevaar voor de bankrekening van een impulsieve koper - ook omdat uitbaatster Caroline perfect mee is met nieuwe spulletjes en... die soms ook eens uitgetest mogen worden.

Koken op hout, het principe is mij als barbecuefanaat natuurlijk niet geheel onbekend. Een mooi stuk zalm op een cederhouten plankje op de grill, er zijn weinig dingen lekkerder dan dat. Dat je nu ook herbruikbare cederhouten planken hebt voor in de oven, dat wist ik dan weer niet. Een uurtje weken in water, de oven in en na bereiding kan je smullen van een lekker gerecht met een heerlijke rooksmaak. Uitpakken bij de vrienden, neem dat maar van mij aan!

Cedar plank

Geen idee of ik bekend sta als tettenzot maar om één of andere reden kreeg ik ook een pakketje "Small Boobies" onder de arm gestopt. Deze chocolaatjes, gevuld met marshmallows zijn het resultaat van een samenwerking tussen de Turnhoutse chocolatier Verleye en topchef Bart Desmidt van restaurant Bartholomeus. Bezoek zeker eens hun website, of liever nog hun winkel in Brugge. Hmmm boobies, love 'em!

Verleye boobies!

The power of haha!

Draai of keer het hoe je wil, in Amerika hebben we best wat afgelachen. In de eerste plaats natuurlijk omdat we zelf licht hilarisch zijn maar toch, de humor van de Amerikanen valt ook wel te smaken.

Niets zo triest als iemand die om welke reden ook haven en goed verloren is, en die langs de kant van de weg met een bordje staat met opschrift 'hungry'. Niets van dag alles in het zonovergoten Santa Barbara, zonder enige twijfel een veel  betere plaats om dakloos / arm te zijn dan pakweg hartje Brussel. Aan de kant van de houten pier hadden enkele 'bums' hun dekentje gespreid met grappige opschriftjes. "Obama's not the only one who wants change", vond ik de grappigste. Een subtiele woordspeling, ge kunt daar niet tegen zijn. Zijn collega in Venice Beach die 'crappy advice for one dollar' gaf was anders ook redelijk hilarisch.

Obama's not the only one who wants change

Niet zelden zijn de etiketjes of verpakkingen van etenswaren in de States de moeite waard om eens een meer dan vluchtig blik te gunnen. Zo krijgen de verschillende soorten Vitaminwater - onze lifesaver gedurende twee weken - elk een klein verhaaltje mee, het ene al amusanter dan het andere. En een 'man bag', wie loopt daar nu meer rond.

Vitaminwater: a lifesaver

Of wat te denken van het opschrift op een pakje Spudmuckers, een chipske dat we in het vliegtuig kregen. "Store in a cool, dry place away from bright lights, potato thieves and smelly socks". Daar word je toch goed gezind van, of ben ik nu echt de enige?

Spudmuckers

Starbucks, ik zet er enkel een voet binnen als ik weet dat er een 'Iced Caramel Macchiato' op de kaart staat. Alleen met mijn naam, essentieel bij bestelling van een drankje, blijken ze wel eens problemen te hebben. Yves! Say what?  I can't spell that name! Ima write EZZ on it, 'kay? Gemakkelijkheidshalve hou ik het dan op Sid, iets dat voor een doorsnee bediende makkelijk haalbaar moet zijn. De link naar mijnheer Vicious had de serveuse in Universal City makkelijk gelegd, Sid daarentegen was wel fout gespeld! Ach, het knipoogje maakte al veel goed.

Sid Vicious, your drink is ready!

Vin Perdu, vier gangen genieten

Een blik in de historiek van Coolinary leert me dat hier nog nooit een stukje heeft gestaan over de Oud-Turnhoutse parel Vin Perdu. Straf is dat! Na enkele te duur betaalde troosteloze maaltijden in de US was ik zondag maar wat blij mijn voeten onder tafel te schuiven bij één van de 'Jeunes Restaurateurs d'Europe'.

Een 'zondagmenu' volgens all-in formule, dat is dus aperitief, begeleidende wijnen en koffie inbegrepen. Daar kun je niet mee sukkelen.  59 € voor 3 gangen, 76 € voor 4 en 89 € voor 5, dat lijkt ons alvast meer dan schappelijk geprijsd.

Het huisaperitief, een glaasje cava, kreeg gezelschap van twee mooie amuses. Het eerste was een 'tartaar van coquille met geperste varkenskop, mosterdzaadjes en mosterdpoeder'. Coquilles, het past toch maar mooi in het rijtje producten (naast tonijn, zalm of een mooi stuk vlees) die je mij zowel als tartaar, carpaccio en gebakken mag voorschotelen. Dit smaakte naar meer.

Tartaar van coquilles met geperste varkenskop

En meer kregen we. Hapje twee was een 'maatje met gel van tomaat en een fris komkommersoepje'. De smaakpapillen aangescherpt, wij waren klaar voor dat menuutje. En in afwachting daarvan viel er van heerlijk krokant brood te genieten. Beetje olijfolie, grof zeezout en peper... hmmm.

Maatje, gel van tomaat, komkommersoepje

Het eerste gerecht, 'rode mul met asperges, tomaat en grijze garnaal' zag er niet alleen veelbelovend uit, het was ook direct een schot in de roos. Zelden zo stil aan tafel. De heerlijk krokant gebakken rode mul werd perfect aangevuld door de 'stoverij' van beetgare asperges, zilte grijze garnalen en stukjes tomaat. Favoriet van vriendin, wat wil zeggen dat rode mul hier nogal eens op de weekmenu gaat staan.

Rode mul, asperges, grijze garnaal, tomaat

We zouden het bij drie gangen houden. 's Middags hadden we bij de mama al goed gegeten en als ik me niet vergis had ik mezelf ook voorgenomen er een kilo of vijf af te doen. Voornemens waar natuurlijk geen spaander van heel blijft als er 'kabeljauw met meringue van intvisinkt en inktvis' als optionele vierde gang op de kaart staat. Inktvisinkt, om één of andere reden intrigeert mij dat keer op keer. 

Er was er wel eentje die wat twijfels had bij de inktvisjes, maar die waren zo zalig zacht dat er na één keer proeven van twijfels geen sprake meer was. En met al die zachte zaligheden en gitzwarte lekkernijen zouden we de kabeljauw ei zo na over het hoofd zien. Perfect gegaard, wat dacht je. Mijn favoriete gerecht, dus reken maar van yes dat ik blij was dat we ook voor die vierde gang kozen.

Kabeljauw, meringue met inktvisinkt, inktvis

En ja, de kempen zouden de kempen niet zijn mocht er geen flink uit de kluiten gewassen gerecht de revue passeren. Dat mag uiteraard geen ramp heten als dat royaal geportioneerd gerecht een mooie stukje 'parelhoen met pasta, fijne champignons en zomertruffel' betreft. Grote porties, het is maar wat jammer  als je zo'n boterzacht stukje parelhoen met krokante korst moet laten liggen. Het zal me leren teveel van dat overheerlijk brood te eten. Mental note to self, do not fill up on bread!

Parelhoen

Langs de andere kant is het ook geen schande als je een klein stukje parelhoen opoffert om plaats te laten voor het dessert. En dat geldt zeker als je 'crème brûlée, mangobrunoise, ijs van passievrucht en crème van kokos' voorgeschoteld krijgt. Met een goede crème brûlée kan kan je bij mij niets verkeerd doen en dat ijs, jongens toch. Om duimen en vingers bij af te likken. Duimen en vingers zeg ik u!

Crème brûlée, mango, kokoscrème, ijs van passievrucht

Afsluiten deden we met thee, geserveerd in een Magisso kommetje dat ik als goede foodie onmiddellijk herkende. De enige reden waarom we zo'n theekopje nog niet in huis haalden was omdat het van kunststof gemaakt is en niet van porselein. Vriendin is er ondertussen zo door gecharmeerd dat het niet lang zal duren voor er hier zo plots twee staan. Lekkere koekjes trouwens ook bij de thee!

Vin Perdu, vier gangen genieten en dat op een steenworp van thuis. Meer moet dat niet zijn! En de ongedwongen babbel met de  uiterst sympathieke chef en de gastvrouw kregen we er gratis bij. Kempen Troef!

Vin Perdu
Steenweg op Mol 144
2360 Oud-Turnhout
014/ 72 38 10

Foodpairing App



Misschien was ik er wat vroeg bij in januari met mijn postje over die gratis foodpairingapp. Dat heb je natuurlijk als je klakkeloos persaankondigingen overneemt terwijl de techniek al eens wil haperen. Met enige vertraging is het nu zo officieel als maar kan zijn.

Tromgeroffel:  de foodpairingapp voor Ipad ligt in de virtuele winkel die iTunes heet. En en en, hij is gratis. Driewerf hoera!



Foodpairing, nu eindelijk ook op Ipad

 

Heart Attack Grill - Las Vegas

Heel even hebben we getwijfeld om aan die roadtrip doorheen het Zuidwesten van de Verenigde Staten een culinair tintje te geven, een idee dat we al bij aankomst  heel snel laten varen hebben. De fastfood insteek zou ons lichamelijk om zeep helpen, de sjieke culinaire tegenhangers zouden dan weer nefast geweest zijn voor de portefeuille. Slechts één zekerheid, de Heart Attack Grill in Las Vegas! 

Heart Attack Grill - Las Vegas

De Heart Attack Grill heeft de kwalijke reputatie om - hoe moet ik het zeggen - obesitas te verheerlijken. Zo eten mensen met een lichaamsgewicht van meer dan 160 kg (350 pounds) er gratis. Er wordt met plezier op gewezen dat de frietjes in puur vet gebakken worden, iets wat wij goede Belgen als een vanzelfsprekendheid beschouwen natuurlijk. Ach, of het er nu efecctief ongezonder is dan in een ander hamburgerrestaurant durf ik me nog afvragen. Feit is wel dat er afgelopen jaar al twee mensen het leven hebben gelaten bij hun maaltijd. Dan sta je daar schoon in je operatieschortje, omringd door bloedheerlijke serveuses in verpleegstersuniform die de basisbeginselen van EHBO niet machtig zijn.

Operatiejasje passen

Nuchtere Belgen als wij zijn hielden we het bescheiden bij een 'Single Bypass Burger', het kleintje van de menukaart zeg maar. Geen frietjes en doe ook maar gewoon water in plaats van een litertje cola.

Kaas, ui, tomaat, een 1/2 pound burger  (nog altijd 225 gram) en 5 slices bacon... zonder enige twijfel de beste burger van de hele vakantie. Mag het ietsje meer zijn? Probeer dan hun 'Quadrupple Bypass Burger'. Volledig hetzelfde als de single, maar dan alles maal vier. Een pluim op je hoed als je die op krijgt. Begin er maar aan!

Single Bypass Burger

Met de regelmaat van de klok komt de serveuse trouwens checken of alles nog in orde is. Of je de hamburger wel op krijgt en dat we ook zeker niet het bijltje mogen leggen voor we betaald hebben natuurlijk. Dat alles trouwens terwijl er even subtiel als vluchtig een vrouwenhand over je rug of schouders glijdt, iets waar ze in Hooters nog iets van kunnen leren. 

Brianna, onze verpleegster / serveuse

Ik ga er eens wat foto's moeten bijsnorren, maar in Amerika is het lang niet slecht gesteld met humor. Akkoord, toen we over Osama Bin Laden begonnen in Lake Havasu kregen we voorzichtig te horen dat Amerikanen daar niet zo mee kunnen lachen, ook al geniet Ol'Sam ondertussen van zijn zeemansgraf, maar los daarvan... best grappig. 

Het was me bijna ontgaan in de Heart Attack Grill hoe ze hier verwezen naar  - zoals dat in Amerika vaste kost is - de obligatoire belastingen die ze op het einde van de rit bovenop de geafficheerde prijs aanrekenen. Obama's Cut. Geweldig toch!

Obama's cut: 1,70 $

De Buck Barbecue

Het weer doet het niet vermoeden maar het barbecueseizoen is wel degelijk in aantocht. En akkoord, voor een barbecue-enthousiasteling als mezelf is het heel het jaar barbecueseizoen maar toch... zomer = barbecue!

Het toestel dan. Een beetje barbecuefanaticus heeft zo zijn eigen voorkeuren (Weber OTG, Green Egg, Oklahoma) en niet zelden zit een simpele grill daar niet bij. Want, zo wil de stelregel, een goede barbecue moet je kunnen afsluiten met een deksel, kwestie van je de mogelijkheid te bieden om indirect te garen. Om het toestel als een oven te laten werken zeg maar. Geen deksel op je barbecue, dan spreken wij gemakshalve van een simpele grill, goed voor worstjes, saté's, hamburgers, een stukje vis of wat groentjes.

Zo'n simpele barbecue grill, ze zien er ook allemaal hetzelfde uit mijnheer. Net als die spuuglelijke bakstenen tuinhaarden / barbecues zou er geen haar zijn op mijn kop om er eentje in huis te halen. Tot afgelopen zaterdag.

Onder het 'voor wat hoort wat principe' mocht ik zaterdag voor onze houtskoolsponsor eens loos gaan op hun nieuwste modelletje, de Buck. Heb je een beetje oog voor trendy vormgeving dan kan je er niet omheen, de Buck is een heel mooi gestyleerde grill. En veel fantasie heb je niet nodig om er een schattig konijntje in te ontwaren, wel? 

De Buck Barbecue

Een beetje Reservoir Dogs iemand? De Bucks zijn verkrijgbaar in vijf verschillende kleuren en kregen de namen Mr. White, Mr. Black, Mr. Blue, Mr. Yellow en Mr. Orange mee. De laatste, hierboven afgebeeld, is een limited edition model. Onze noorderburen kunnen er maar wat blij mee zijn.

Het ziet er allemaal lekker strak uit en zou in menig trendy tuininterieur niet misstaan, maar werkt het ook naar behoren. Image is nu eenmaal niet everything. Drie praktische troeven:

- De conische voet zorgt voor een grotere stabiliteit ten opzichte van andere standaard grillmodellen. Zeker niet onbelangrijk mochten er kleine kindjes of zatte nonkels rond de grill rondhangen, al hebben die beiden natuurlijk niets te zoeken in de buurt van een gloedheet vuurtje.

- Met het neusje van het konijn bedien je de ogen die als luchttoevoer fungeren. Ideaal om je barbecue zonder al te veel problemen op te starten. Kooltjes, zuurstof, vuur... je weet wel.

- De grootste troef is natuurlijk het 'easy ash removal systeem'. Een hendeltje naar boven klikken, de assen en resterende kooltjes uit de kuip in het gapende gat borstelen, laten afkoelen en de asopvangkuip ten gepaste tijden ledigen. Zo simpel als wat!

Op zoek naar een eenvoudig te gebruiken grill voor occasioneel gebruik? Geen zin om een overdreven dure barbecue aan te kopen? Misschien is de trendy Buck wel iets voor u. Voor een luttele 149 € haalt u dit model reeds in huis, en als je een beetje rondkijkt kan je ze misschien zelfs goedkoper vinden. Coolinary Approved!

Douwe Egberts: Arome 1753

Je kan je afvragen of het nut heeft een koffiepakket - en het is er eentje om u tegen te zeggen - te versturen naar een notoir drinker van alles behalve koffie. Wel ja! Het voornemen om eindelijk eens koffie te leren drinken kan hiermee zijn start nemen. En vriendin was bijvoorbeeld direct te vinden voor het alleraardigst porseleinwerk dat in het grootste van de twee pakjes zat. Zo'n filterding, hoe retro is dat wel niet. Of maakt iedereen daar nog zijn koffie mee?

Douwe Egberts: koffieset

In het tweede pakketje zat de nieuwe reeks gemalen filterkoffie Arome 1753. Laat ik mezelf maar eens voornemen om koffie te leren drinken. Met pintjes is het ook meer dan gelukt dus hoe moeilijk kan het met koffie zijn? Mental note to self, best niet beginnen met Black wegens onderschrift 'complex en rijk'. Niet voor de beginnende koffiedrinker men dunkt. 

Black: Complex en rijk

Nee, misschien moet ik maar beginnen met Original, dat door de Douwe Egberts-Meesterkoffiebrander omschreven wordt als een  zeer evenwichtige koffie met subtiele nasmaak. Het aroma verwijst naar karamel en cacao en heeft een krachtig karakter. Hmm, krachtig karakter? Misschien toch maar iets lichters zoeken.

Original: Evenwichtig

Iets lichters, iets subtiel? Dan ben ik met Sublime totaal aan het verkeerde adres. Karaktervolle koffie met diepe nasmaak en een aroma met pittig karakter dat doet denken aan mout en hazelnoot.

Sublime: Subtiel en krachtig

Veel wikken en wegen was er niet aan. Als ik koffie ga leren drinken, dan zal het om te beginnen met deze Arome 1753 Delicate zijn. Zachte en toch volwaardige koffie met een lichte nasmaak. Een naar eigen zeggen delicieus geheel en - driewerf hoera - niet bitter. Dit wordt hem. Ooit!

Delicate: Subtiel en zacht

En die 1753, waar komt die in hemelsnaam vandaan? Wel, 259 jaar geleden openden Egbert Douwes en zijn vrouw hun winkeltje en omdat een beetje telwerk me niet vreemd is moet dat in laten we zeggen 1753 geweest zijn. Kijk eens aan! 

Peper en zout stelletje

Ja, na zo'n vakantie is het er toch terug een beetje inkomen. Een writers block zou ik het niet noemen - er is genoeg om over te schrijven - maar toch. Bloggen, hoe doe je dat ook weer? Een onderwerp uitkiezen, een al dan niet hilarische witz bedenken, wat letters uit een vlotte pen schudden en het geheel opleuken met een plaatje. Zo moeilijk kan het niet zijn. C'mon, you can do it!

Heel veel gezien op vakantie, van die bordjes die ons waarschuwen voor beren. Wilde beren! En in Yosemite ook bordjes die aantoonden waar er beren werden aangereden. Heel weinig gezien op vakantie, wilde beren! Die ene ijsbeer in San Diego zoo weiger ik uiteraard mee te tellen want echt cool zijn beren achter glas niet. Zelfs niet als het een ijsbeer betreft.

Tenzij! Tenzij het dan van die beren zijn in zo'n old school sneeuwbal. En als die sneeuwbal niet echt een sneeuwbal is maar een novelty peper en zout stelletje, dan kan het natuurlijk weer wel. Misschien de mensen van Beresterk eens op de hoogte brengen van deze vondst.

Peper en zout stelletje

Culinaria² - into the raw

Twee weken rondtrekken in Amerika (California, Nevada, Arizona, Utah), ik denk niet dat ik moet zeggen dat het een ongelofelijk avontuur was. Je zou het bijna niet geloven maar ondanks alle kilometers - en dat waren er nogal wat - was de vakantie redelijk relax. Dat ik verschillende uitnodigingen voor Culinaria², een sjieke champagnedegustatie (nee, zelfs twee) en ook nog eens wat kookworkshops naast me neer moest leggen, dat was dan maar zo. Culinaria², ik heb het zelfs niet moeten missen. Enkele mails over en weer en mijn uitnodiging bleek zowaar overdraagbaar aan foodiefriend Mélanie, gekend van Illyvanilly. Ziehier haar smakelijk verslag!

Wat een eer: op vraag van mr sid Frisjes van Coolinary naar een exclusieve avond op Culinaria mogen gaan! AEG vierde er zijn 125ste verjaardag en dat verdiende duidelijk een feestje! Met een gevoel van 'may the forks be with me, ik moet hier een goed verslag van hebben voor Mr Sid Frisjes' stapte ik rond zeven uur binnen in het voormalig goederenstation van Tour & Taxis in Brussels. Een prachtige ruimte hoor! En overal waar je keek stonden houten bakken met daarin groenten en kruiden. We zagen zelfs iemand stiekem een tomaat van de plant trekken, precies of er zou geen eten genoeg zijn. Al moet het gezegd: de tomaatjes en paprika's zagen er heel appetijtelijk uit. Ook de sponsor was nogal prominent aanwezig met een aantal blinkende autootjes op hun piedestal, wat ik een beetje vond afsteken van de rest van de deco. Maar bon, het gaat om de food hé! 

Na een glaasje champagne gingen we richting de kraampjes want daar konden we de amuses vinden, wat ze hier trouwens mise-en-bouche noemen. Het was een goede start van de avond:  een bordje met een Boulette van Mesnil-Saint-Blaise, gelei van kruiden, crumble en perensiroop. Het andere hapje was een gekarameliseerde confit van kippenoester met groene asperges en een reductie van parmigiano.  

Een rondje langs alle standjes was aan te raden om daarna gericht te kunnen kiezen. En dat hebben we dan ook gedaan, we zagen veel interessante gerechten. Want gezien de rij bij een misschien grote bekendheid als Yves Mattagne kiezen velen ook eerder voor de naam dan voor het specifieke gerecht, hadden we de indruk. Gelukkig hadden we 6 bonnetjes, dus we mochten veel kiezen.

De eerste hap werd gehaald aan de stand van het Antwerpse restaurant Dôme. Daar kreeg ik een kroepoek van inktvisinkt, met Belgische groene asperges en kreeft, tartaar van asperges en kreeft, kempische kruiden en bloemen. Een mooi gerecht met super asperges en kreeft. Alleen jammer dat de kroepoek zelf niet meer zo krokant was. Misschien werden de gerechtjes toch te snel afgewerkt in de vrees dat er ineens 20 man aan de stand zou staan? 

Mijn volgende bordje was het op één na beste van de avond. De broers Folmer van Couvert Couvert serveerden er een makreel, radijs en zeeboullion. Vol smaak en fris.  Super dashi ook! Mijn partner in crime voor vanavond was ook heel tevreden met het gerecht van Jaloa: Baskische forel, sla en spek, estima coco en groene curry. Of 'estima' de nieuwe 'espuma' is, daar hebben wij geen idee van maar het leek alleszins van wel.

Onze derde keuze viel op het gerecht van Trente: Daikon met een brandade van kabeljauw, gel van geconfijte citroen, gepikkelde (als zijnde gepekeld?) radijs en tuinkers. Daikon valt bij mij altijd in de smaak, de brandade was goed en die radijs en gel van citroen waren ongelooflijk lekker.

Maar nummer 4 en 5 dat was de topper!  Want keuze 4 en 5 waren dezelfde.  We vonden de Bo Ssam burger van l'Air du Temps beiden zo fantastisch dat we er gewoon een tweede zijn gaan halen. Dit is toch waar het om draait? Alle andere gerechten waren echt wel lekker, maar bij deze had ik onmiddellijk het gevoel, zo één wil ik nog. Dit was echt AF! Dus zonder aarzeling ben ik een tweede keer naar de stand gestapt voor een broodje zacht buikspek, sla, een blaadje oesterblad en lekkere sausjes! Ik wil al langer eens een tafeltje reserveren bij l'Air du Temps en zal daar nu echt eens werk van moeten maken.  Dit gerecht maakt mij echt nieuwsgierig naar meer!

Het laaste was de Zesrib, gerookt op 40°, 50 dagen gerijpt, ganzenlever, ui en tuinkruiden van Pastorale. Over dat vlees kan ik weinig zeggen, dat is gewoon ongelooflijk goed!  Met de foie gras een klassieke combo met een twist! Het toastje was wel niet meer zo 'toasted'.

Voor de desserts was kiezen niet nodig. Er waren er twee. De Primitif Moderne van  Maison Marcolini en de Ganache van bittere Ecuador-chocolade en gerookte thee, met pindanoten en banaan van Benoit & Bernard Dewitte.  Het eerste dessert was een schot in de roos (en ik ben niet zo'n dessertmadam) het tweede zag er prachtig mooi uit maar ik vond het niet lekker. Zwaar en de banaan/pinda niet geproefd hoe erg ik mijn best deed.

Bij een Nespresso konden we alleen maar concluderen dat we een leuke avond hadden en dat we verdomd goed gegeten hebben, met de Bo Ssam op 1!  En dat we daarna nog getrakteerd werden op een mooi concert van Hooverphonic maakte het helemaal af! Mr Sid Frisjes, als je nog eens op reis gaat en een vervanger nodig hebt, je weet me te vinden!


Awel, graag gedaan Mel! Merci voor het tongstrelende verslag.